အခန်း (၂၉၅-၂၉၆)

အခန်း (၂၉၅) ငါ့တပည့်အဖြစ် ခံယူဖို့ ဆန္ဒရှိသလား

မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရာ ဓားသွားသည် ဟင်းလင်းပြင် ထဲတွင် အကွေးအဝိုက်တစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ စူးရှသော လေတိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

တစ်ခုလုံးသော ‘ကျင့်ကြံခြင်း ကမ္ဘာငယ်’ ပင်လျှင် အနည်းငယ် တုန်ခါလာလေသည်။

သို့သော် ဓားသွားသည် ဟင်းလင်းပြင်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည့် ခဏ၌ပင် ကျင့်ကြံခြင်း ကမ္ဘာငယ်၏ တုန်ခါမှုများမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။

ဓားဆန္ဒ မှာ လမ်းတစ်ဝက်တွင်ပင် ပြတ်တောက်သွားပြီး မုန့်ဝမ်၏ ဓားသိုင်းမှာလည်း မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက ပိတ်ဆို့ထားသကဲ့သို့ အဆုံးထိ မရောက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။

မုန့်ဝမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သူမသည် ဟင်းလင်းပြင် တွင်အနက်အဓိပ္ပာယ် အလွန်ကန့်သတ်ချက်ရှိသော ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုကို တမင်တကာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်း ကမ္ဘာငယ်သည် ကြည့်ရသည်မှာ နုနယ်ပုံရသော်လည်း ၎င်းသည် တစ်စုတစ်စည်းတည်း ရှိနေသည့် အရာဖြစ်ရာ ကောင်းကင်ကို ခွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားရာတွင် ရင်ဆိုင်ရသည့် အတားအဆီးများမှာ အထက်ဘုံ တစ်ခုတည်းမှ လာသည်မဟုတ်ပေ။

မုန့်ဝမ်သည် စိတ်ပျက်မသွားဘဲ ပို၍ပင် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ၏ ပထမ ခြောက်ကွက်ကို ပြန်လည် ပုံဖော်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမသည် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် နားလည်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်သွားပြီး ဒုတိယအကြိမ် ကြိုးစားမှုကို စတင်လေသည်။

မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ ဓားမြှောင်ကို ထပ်မံ မြှောက်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပိုမို တည်ငြိမ်နေပြီး ဓားသွားသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည့်အခါ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတို့နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပုံရသည်။

ကမ္ဘာငယ်၏ တုန်ခါမှုမှာ ပို၍ပို၍ ပြင်းထန်လာပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပြိုလဲသွားနိုင်သည့် အနေအထားသို့ ရောက်လာသည်။

မုန့်ဝမ်၏ ဓားချက်သည် လေထဲတွင် ပြည့်စုံသော အကွေးအဝိုက်တစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်ပြီး ဓားဆန္ဒမှာ ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ တိုးထွက်လာကာ တစ်ခုလုံးသော ကမ္ဘာငယ်အတွင်းသို့ ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စူးရှသော အလင်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဓားကို ရုတ်တရက် အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်သည်။

“ကောင်းကင်ချို့ယွင်းချက်.........”

တိုးညင်းသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ဓားသွား ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရပုံရပြီး ကမ္ဘာငယ်၏ ကောင်းကင်ယံတွင် ကြီးမားသော အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထိုအက်ကြောင်းမှာ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် တစ်ခုလုံးသော ကမ္ဘာငယ်၏ ကောင်းကင်ယံကို ခွဲထုတ်လိုက်ရာ အပြင်ဘက်ရှိ အဆုံးမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မုန့်ဝမ်သည် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေ၏။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကျိုးပဲ့နေသော ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ဓားသွားပေါ်တွင် ဓားဆန္ဒ၏ အကြွင်းအကျန် အားနည်းနည်း ရှိနေသေးသည်။

သူမသည် အက်ကွဲသွားသော ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ရင်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖော်ပြမရနိုင်သော အောင်မြင်မှု ခံစားချက်တစ်ခု ပြည့်လျှံလာသည်။

သူမသည် ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ၏ ခုနစ်ကွက်မြောက် နည်းလမ်းကို နောက်ဆုံးတွင် တတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

“ဒီဓားချက်က တကယ်ပဲ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို ဆွဲဖြဲနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတာပဲ...”

မုန့်ဝမ်က “တာအို” ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထိုခဏ၌ သူမ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ သွေးများမှာ ဓားဆန္ဒနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ပိုမို တည်ငြိမ်လာသည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီဓားသိုင်းကို ‘ကောင်းကင်ချို့ယွင်းချက်’ လို့ ဘာလို့ ခေါ်လဲဆိုတာ မဆန်းပေ။

ဓားဆန္ဒကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ တတ်မြောက်သွားတဲ့အခါမှာ ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ကောင်းကင်ကို တကယ် ခွဲထုတ်နိုင်ပြီး ‘ကောင်းကင်ချို့ယွင်းချက်’ ကို ဖြစ်ပေါ်စေခြင်းဖြစ်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ကို ဆက်လက် လေ့လာရန် ထိုကမ္ဘာငယ်ထဲတွင်ပင် ဆက်လက် နေထိုင်ခဲ့သည်။

ဓားဆန္ဒမှာ သူမ၏ ကိုယ်တွင်း၌ စီးဆင်းနေပြီး ဓားကို တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတို့နှင့် ပဲ့တင်ထပ်နေပုံရသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တစ်လ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ အပေါ် သူမ၏ နားလည်မှုမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာကာ ပို၍ မြင့်မားသော ဓားဆန္ဒ အဆင့်တစ်ခုဆီသို့ သိမ်မွေ့စွာ ထိတွေ့လာနိုင်ခဲ့သည်။

သိုင်းစင်မြင့် တွင် နေရောင်ခြည်မှာ ကျောက်ပြားခင်းထားသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး လူငယ်ပုံရိပ်များကို ထွန်းလင်းပေးနေသည်။

အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသော ကျင့်စဉ်နည်းပြ ချင်းယီ သည် မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင် ကျော့ရှင်းစွာ ရပ်နေ၏။ သူမ၏ အကြည့်မှာ လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မုန့်ဝမ်အပေါ်၌ ရပ်တန့်သွားသည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်က မုန့်ဝမ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ သူမကို အာရုံစိုက်စေပြီးသား ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ မုန့်ဝမ်ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဓားဆန္ဒမှာ ပိုမို အစွမ်းထက်လာသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်မှာ တိုးလာသည်။

သူမအနေဖြင့်မုန့်ဝမ်ကိုအနည်းငယ်စူးစမ်းချင်နေသည်။ ဤရွှေအမြုတေအဆင့် ရှိသော ကျင့်ကြံသူလေးသည် ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ကို မည်သို့များ လက်တွေ့ အသုံးချမည်နည်း။

မည်သည့် အတိုင်းအတာအထိ တတ်မြောက်နေသည်လော။

“မုန့်ဝမ်... မင်း အရင်တက်လာခဲ့... ဒီကာလအတွင်း မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု ရလဒ်တွေကို ငါ့ကို ပြပါဦး...”

နည်းပြ ချင်းယီ၏ အသံမှာ ကြည်လင် သာယာသော်လည်း ငြင်းဆန်၍မရသော အာဏာစက်များ ပါဝင်နေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မုန့်ဝမ်သည် လျင်မြန် ကျော့ရှင်းစွာဖြင့် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် အလယ်အလတ်ရှိသော နည်းပြ ချင်းယီကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူမသည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်၏။

“တပည့် မုန့်ဝမ်... နည်းပြကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်...”

နည်းပြ ချင်းယီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ဓားကို ထုတ်လိုက်ပြီး မင်းရဲ့ ဓားသိုင်းကို ငါ့ကို ပြပါဦး... ကျင့်ကြံမှုက ဘယ်လိုလဲ...”

မုန့်ဝမ်သည် အားနာမနေတော့ဘဲ သူမ၏ ဓားမြှောင်တိုကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စူးရှသော ဓားဆန္ဒတစ်ခုမှာ မမြင်နိုင်သော ဓားသွားတစ်ခုကဲ့သို့ နည်းပြ ချင်းယီဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ကာ ပြန့်နှံ့သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ကြရာ ဓားသွားများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး စွမ်းအင်များ တိုးထွက်လာသည်။

မုန့်ဝမ်၏ ဓားသိုင်းမှာ အလွန်ပင် ပြောင်မြောက်လှပြီး ဓားတစ်ချက်တိုင်းတွင် အစွမ်းထက်သော ဓားဆန္ဒများ ပါဝင်နေသည်။ သူမသည် နည်းပြ ချင်းယီနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် နောက်ဆုတ်ခြင်း မရှိပေ။

အချီပေါင်း ဒါဇင်အနည်းငယ်အကြာတွင် မုန့်ဝမ်၏ ဓားမြှောင်တိုမှ စူးရှသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားဆန္ဒတစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ချက်ချင်း ဆွဲဖြဲကာ နည်းပြ ချင်းယီဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားသည်။

နည်းပြ ချင်းယီသည် ထိုဓားချက်တွင် ပါဝင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် ခုခံရန်အတွက် သူမ၏ ဓားကို လျင်မြန်စွာ ဝေ့ယမ်းလိုက်၏။

သို့သော်လည်း ဓားဆန္ဒ၏ စွမ်းအားမှာ သူမ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုနေပြီး သူမ၏ ဓားစွမ်းအင် ကို ချက်ချင်းပင် ချေဖျက်လိုက်သည်။

“ဒုန်း.........”

နည်းပြ ချင်းယီသည် အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး သူမ၏ လက်ထဲမှ ဓားမှာလည်း နှစ်ပိုင်း ကျိုးသွားလေသည်။

သူမသည် မုန့်ဝမ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ ဓားမြှောင်တိုကို ဓားအိမ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေ၏။ သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာလည်း တည်ငြိမ်နေပြီး ယခင် ဓားချက်မှာ သူမ၏ ခွန်အားကို များစွာ အသုံးမပြုခဲ့ရသကဲ့သို့ပင်။

“နည်းပြက တပည့်ကို အလျှော့ပေးလိုက်တာပါ...”

သိုင်းစင်မြင့် တစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူတိုင်းမှာ သူတို့ ခုနက မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အရာကြောင့် မှင်တက်နေကြသည်။

ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ကျင့်ကြံမှုအဆင့် လျှော့ချထားသည့် ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်ရှိသော နည်းပြတစ်ဦးကို အနိုင်ယူလိုက်သည်မှာ တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပင်။

“ငါ့လို ဘယ်သူမှန်းမသိတဲ့သူက အနိုင်ယူလိုက်လို့ ဆရာ စိတ်ဆိုးသွားမလား...”

နည်းပြ ချင်းယီသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲမှ အံ့ဩမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ မုန့်ဝမ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ချီးကျူးလိုက်သည် ......... “ကောင်းတယ်......... ကောင်းတယ်......... ကောင်းတယ်.........”

“မုန့်ဝမ်... မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းက ငါ မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုတယ်... ငါ မင်းကို ငါ့ရဲ့ တပည့်အဖြစ် ခံယူစေချင်တယ်... မင်း လက်ခံမလား...”

နည်းပြ ချင်းယီသည် သူမ၏ ကတိအတိုင်း တည်ခဲ့သည်။ သူမကို အနိုင်ယူနိုင်သူ မည်သူမဆို သူမ၏ တပည့် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

မုန့်ဝမ်မှာ အံ့ဩဝမ်းသာ ဖြစ်သွားရသည်။ သူမသည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ရိုသေစွာဖြင့် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးတိုက်လိုက်၏။

“တပည့် မုန့်ဝမ်... ဆရာကို ဂါရဝပြုပါတယ်.........”

နည်းပြ ချင်းယီသည် ပြုံးလျက် မုန့်ဝမ်ကို ထူပေးပြီး ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ဒါက ငါ့ရဲ့ ကျောက်စိမ်းပြားပဲ... နောင်မှာ မင်း သိချင်တာ ရှိရင် ငါ့ကို အချိန်မရွေး ဆက်သွယ်လို့ ရတယ်...”

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည့် ဓားရှည်တစ်စင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဓားသွားပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော မှော်စာလုံးများ စီးဆင်းနေပြီး ၎င်းမှာ သာမန်ပစ္စည်း မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

“မင်းက ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ကို တတ်မြောက်နေပြီဆိုပေမယ့် မင်းမှာ သင့်တော်တဲ့ လက်နက် မရှိသေးဘူး... ဒီဓားရဲ့ နာမည်က ‘နှင်းခဲ’ တဲ့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ ဒီဓားကို မင်းကို ငါ ပေးမယ်...”

မုန့်ဝမ်သည် ‘နှင်းခဲ’ ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းယူလိုက်သည်။ ထိတွေ့လိုက်ရုံနှင့် အေးစိမ့်နေပြီး စူးရှသော ဓားအရှိန်အဝါမှာ သူမ၏ လက်ထိပ်များဆီသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာသည်။

သူမသည် ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ထပ်မံ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး “ဒီရတနာကို တပည့်အား ချီးမြှင့်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ...” ဟု ပြောလိုက်သည်။

နည်းပြ ချင်းယီသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး စင်မြင့်ကို ဆက်လက် ခုခံရန် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့ကို အနိုင်ယူခဲ့ပြီဆိုတော့ ဒီနေ့အတွက် ဒီစင်မြင့်ကို ငါ့ကိုယ်စား ဆက်ပြီး ခုခံပေးရမယ်...”

‘နှင်းခဲ’ ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း မုန့်ဝမ်သည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် ဂုဏ်ယူစွာ ရပ်နေ၏။ သူမထံမှ ကမ္ဘာကြီးကို လွှမ်းမိုးမည့် အရှိန်အဝါ များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဒါကို မြင်တဲ့အခါ တခြားသူတွေကလည်း စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ်ဖြင့် သူတို့ရဲ့လက်တွေကို ပွတ်နေကြသည်။

“မုန့်ဝမ်က နည်းပြ ချင်းယီကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တာဟာ ကံကောင်းလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်...”

သူတို့က ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဟာ ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လိမ့်မယ်လို့ မယုံကြည်ကြဘဲ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားကို သက်သေပြဖို့အတွက် သူမကို အနိုင်ယူဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ပထမဆုံး စင်ပေါ်တက်လာသည့်အဖွဲ့မှာ အစီအရင်အဖွဲ့ ဖြစ်သည်။ လူတစ်ဒါဇင်ခန့်သည် တိုက်စစ်နှင့် ခံစစ် နှစ်မျိုးစလုံး ပါဝင်သော ဆန်းကြယ်သည့် အစီအရင်တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်ထားပြီး စနစ်တကျ တိုးခြင်း ဆုတ်ခြင်းများကို ပြုလုပ်နေကြသည်။

သို့သော်လည်း မုန့်ဝမ်၏ စူးရှသော ဓားသိုင်းကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူတို့၏ အစီအရင်မှာ စက္ကူကဲ့သို့ နုနယ်နေပြီး လုံးဝကို အားနည်းနေလေသည်။

‘နှင်းခဲ’ ဓားကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ဓားစွမ်းအင် များမှာ စစ်တလင်းပေါ်သို့ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး အစီအရင်ကို ချက်ချင်း ချေဖျက်လိုက်ရာ လူတစ်ဒါဇင်ကျော်မှာ အရှုံးကြီး ရှုံးနိမ့်သွားကြရသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပေါင်းစပ်တိုက်ခိုက်ရေး နည်းလမ်းများကို လေ့ကျင့်ထားသော အဖွဲ့ငယ်တစ်ခု စင်ပေါ်သို့ တက်လာသည်။ လူနှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့်သည် အပြည့်အဝ ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်ကာ မရပ်မနား တိုက်စစ်ဆင်လာကြသည်။

သို့သော်လည်း မုန့်ဝမ်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ခန့်မှန်းရခက်လှပြီး သူမ၏ ဓားသိုင်းမှာလည်း အမြဲ ပြောင်းလဲနေသည်။ သူမသည် သူတို့၏ အားနည်းချက်များကို အမြဲ ရှာဖွေနိုင်ပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် ဤအဖွဲ့ငယ်လေးမှာလည်း ရှုံးနိမ့်ပြီး ဆုတ်ခွာသွားရသည်။

အခန်း (၂၉၆) အဆင့်တက်လှမ်းခြင်း

ရွှီထျန်းမင်၏ အထူးချွန်ဆုံး လေးယောက်တွဲအဖွဲ့မှာ အလွန်ကျွမ်းကျင်ပြီး အချိတ်အဆက် မိလှသဖြင့် မုန့်ဝမ်အပေါ် သိသိသာသာ ဖိအားပေးနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ အပေါ် နက်နဲသော နားလည်မှုနှင့် ‘နှင်းခဲ’ ဓား၏ စူးရှမှုတို့ဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

ဓားကျင့်ကြံသူ အဖွဲ့၏ အစွမ်းထက်သော ဓားစွမ်းအင်များနှင့် ခန္ဓာကျင့်ကြံသူအဖွဲ့၏ သန်မာလှသော ခန္ဓာကိုယ်များမှာလည်း မုန့်ဝမ်ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အသုံးမဝင်လှပေ။

သူမသည် စင်မြင့်အလယ်တွင် စစ်နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ မယိုင်မလဲ ရပ်တည်ကာ စိန်ခေါ်သူအားလုံးကို နှိမ်နင်းခဲ့သည်။

အဖွဲ့အားလုံး ရှုံးနိမ့်သွားပြီးနောက် သိုင်းစင်မြင့် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူအုပ်ကြီးသည် မုန့်ဝမ်ကို အံ့ဩလေးစားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။

နည်းပြ ချင်းယီသည် စင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး ကြေညာလိုက်သည် ......... “ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီမှာတင် နားကြမယ်။ မုန့်ဝမ်... မင်း ခဏနေခဲ့ဦး။ ကျန်တဲ့သူတွေ သွားလို့ရပြီ.........”

သိုင်းစင်မြင့်ပေါ်မှ ဆူညံသံများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီး လူအုပ်ကြီးလည်း ကျဲသွားရာ မုန့်ဝမ်နှင့် နည်းပြ ချင်းယီတို့ နှစ်ယောက်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ နည်းပြ ချင်းယီသည် သူမကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့သည့် တပည့်ကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းဖြူ ပုလင်းလေးတစ်ခုမှာ လှပသော အကွေးအဝိုက်အတိုင်း ပျံသန်းလာပြီး မုန့်ဝမ်၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။

“ဒါကို ယူထားလိုက်။ ငါ့ကိုယ်စား စင်မြင့်ကို ခုခံပေးခဲ့တဲ့အတွက် ဆုလာဘ်ပဲ။ ဒါက မင်းရဲ့ စွမ်းအင် တွေကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပေးလိမ့်မယ်.........”

နည်းပြ ချင်းယီ၏ အသံမှာ တောင်ကျစမ်းရေကဲ့သို့ ကြည်လင်သာယာလှသည်။ မုန့်ဝမ်သည် လျင်မြန်စွာ ဦးညွှတ်ကျေးဇူးတင်လိုက်ပြီး ပုလင်းကို ဖွင့်လိုက်ရာ မွှေးကြိုင်လှသော ရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး စိတ်ကို လန်းဆန်းသွားစေသည်။ သူမသည် ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ မျိုချလိုက်သည်။

ဆေးလုံးမှာ ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွားပြီး နွေးထွေးသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခုမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ စီးဆင်းသွားရာ တစ်ကိုယ်လုံး သက်တောင့်သက်သာဖြစ်ပြီး လန်းဆန်းသွားလေသည်။

မုန့်ဝမ်သည် ကျန်ရှိသော ဆေးလုံးများကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး နည်းပြ ချင်းယီကို ထပ်မံ ကျေးဇူးတင် စကားဆိုသည်။

နည်းပြ ချင်းယီက လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ကာ ......... “အခု မင်းက ငါ့တပည့် ဖြစ်နေပြီပဲ... ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သိချင်တာ ရှိရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မေးနိုင်တယ်.........”

မုန့်ဝမ်သည် ခဏမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးမှ သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ရှေးဟောင်းကျမ်းလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ “တာအိုမူလ သွေးကျမ်းစာ” ဖြစ်သည်။

“ဆရာ... တပည့် ဒီကျင့်စဉ်ကို တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုကြောင့် ရခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုမှ နားမလည်နိုင်လို့ပါ။ ဆရာက တပည့်ရဲ့ ဝေခွဲမရမှုကို လမ်းညွှန်ပေးစေလိုပါတယ်...”

မုန့်ဝမ်သည် ကျမ်းစာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်ကာ ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။ နည်းပြ ချင်းယီသည် ကျမ်းစာကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် စာမျက်နှာများကို ပွတ်သပ်ကာ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော ခေါင်းစဉ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

နည်းပြ ချင်းယီ၏ အကြည့်မှာ ကျမ်းစာပေါ်တွင် အတော်ကြာအောင် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှ သူမက ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဒါက အရမ်းကို အဆင့်မြင့်တဲ့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်စဉ်တစ်ခုပဲ။ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေတောင် ဒါကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်.........”

ချင်းယီ၏ အသံမှာ လေးနက်တည်ကြည်နေပြီး သတိပေးချက်တစ်ခု ပါဝင်နေသည် ......... “မုန့်ဝမ်... မင်းရဲ့ အခု ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က မလုံလောက်သေးဘူး။ ဒီကျင့်စဉ်ကို သင်ယူချင်ရင် အနည်းဆုံးတော့ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ရောက်မှ ဖြစ်မယ်.........”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မုန့်ဝမ်၏ စိတ်မှာ အနည်းငယ် လေးလံသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ နည်းပြ ချင်းယီသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရွှေရောင်ကတ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်၍ မုန့်ဝမ်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်နဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းအရ... နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် မရောက်ခင်မှာ ဒီအတန်းတွေကို ထပ်တက်နေရတာဟာ အချိန်ဖြုန်းတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်.........”

“ဒါက ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း ဝင်ခွင့်ကတ်ပဲ။ ဒီကတ်နဲ့ဆိုရင် မင်း ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းကို အခမဲ့ အသုံးပြုနိုင်ပြီး နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်ကို မြန်မြန်ရောက်အောင် ကြိုးစားလို့ရတယ်.........”

ကတ်ပြားပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော မှော်စာလုံးများကို ထွင်းထုထားပြီး မှိန်ပျပျ အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်နေသည်။

မုန့်ဝမ်သည် ထိုကတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခံယူကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ရင်း ......... “တပည့် မုန့်ဝမ်... ဆရာ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်အတိုင်း နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်ကို အမြန်ဆုံး ရောက်အောင် ကြိုးစားကျင့်ကြံပါ့မယ်...” ဟု ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

နည်းပြ ချင်းယီက ကျေနပ်သည့် အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမက ညင်သာစွာ လမ်းညွှန်လိုက်၏ ......... “ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းခရီးဆိုတာ အခက်အခဲတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာ။ လောဘတကြီးနဲ့ အောင်မြင်မှုကို အလျင်စလို မလိုချင်ပါနဲ့။ သိချင်တာ ရှိရင် ငါ့ကို အချိန်မရွေး ဆက်သွယ်လို့ ရတယ်.........”

နည်းပြ ချင်းယီ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မုန့်ဝမ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မနည်းထိန်းထားရသည်။ ‘ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီ’ ကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင် ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ရှိသော ဆရာတစ်ဦး၏ လမ်းညွှန်မှုကို ရရှိခြင်းမှာ အလွန်ပင် အရေးကြီးလှသည်။

လက်ထဲတွင် ဝင်ခွင့်ကတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း မုန့်ဝမ်သည် ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူမကို တည်ကြည်သော မျက်နှာထားရှိသည့် နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဆီးကြိုလိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်ထံမှ ကတ်ပြားကို ယူကာ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလေသည်။

“မင်းက နည်းပြ ချင်းယီရဲ့ တပည့်သစ်လား...”

ထိုသူ၏ စကားလုံးများတွင် အားကျစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ မုန့်ဝမ်က နှိမ့်ချသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် ......... “ဟုတ်ပါတယ်ရှင့်.........”

ထိုသူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဝင်ခွင့်ကတ်ကို တောက်ပနေသော အစီအရင် တစ်ခုအတွင်းသို့ ထည့်လိုက်သည်။

“စည်းမျဉ်းတွေအရ ဒီကတ်နဲ့ဆိုရင် မင်း အခန်း(ဃ) ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းကို တစ်နှစ်မှာ သုံးလစာ၊ ပြီးတော့ အခန်း (ဂ) အခန်းကို တစ်လစာ အခမဲ့ သုံးနိုင်တယ်.........”

“ဒါပေမယ့် အခန်း(ခ) ဒါမှမဟုတ် အခန်း (က) လိုမျိုး ပိုပြီး အဆင့်မြင့်တဲ့ အခန်းတွေကို သုံးချင်ရင်တော့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေ ထပ်ပေးရမယ်.........”

မုန့်ဝမ်မှာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွားသည်။ ကတ်ပြား၏ အခွင့်အရေးများမှာ သူမ မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမို များပြားနေသည်။ အခန်း (ဃ)ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သိပ်သည်းဆမှာ အပြင်ဘက်ထက် အဆပေါင်းများစွာ မြင့်မားသဖြင့် သူမ၏ လက်ရှိအဆင့်အတွက် လုံလောက်လှသည်။

“အသိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ...”

မုန့်ဝမ်သည် အခန်း (ဃ) ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းအတွက် ချက်ချင်း လျှောက်ထားလိုက်သည်။ အခန်းသော့ကို ရရှိပြီးနောက် မုန့်ဝမ်မှာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည် ......... “ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်ရှိတဲ့ ဆရာတစ်ယောက်ရှိတာက အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီးပဲ...”

သူမသည် ကျွန်အဆင့်အတန်းမှ မလွတ်မြောက်နိုင်သေးသော်လည်း ယခုအခါ သူမရရှိသော အရင်းအမြစ်များနှင့် အဆင့်အတန်းမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်ထက် များစွာ ပိုမို မြင့်မားနေပြီ ဖြစ်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ ကော်ဇောပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်ကာ အသက်ရှူမှုကို ထိန်းညှိလိုက်သည်။ တကယ်တော့ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကတည်းက သူမသည် ‘ရွှေအမြုတေ ဒုတိယအဆင့်’ ၏ အတားအဆီးကို ထိတွေ့ခဲ့ပြီးသားဖြစ်ကာ အချိန်မရွေး အဆင့်တက်နိုင်သည့် ခံစားချက်မျိုး ရရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို တမင်တကာ ဖိနှိပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ မုန့်ဝမ်သည် ထိုဖိနှိပ်မှုများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှော့ချလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူမ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ဖိနှိပ်ထားသော စွမ်းအားများသည် ဆည်ကျိုးသွားသော ရေများကဲ့သို့ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ ဒန်ထျန် အတွင်းရှိ ရွှေအမြုတေမှာလည်း အပြင်းအထန် လည်ပတ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သွေးစွမ်းအင်များကို စုပ်ယူကာ ပိုမို တည်ငြိမ်မာကျောလာသည်။

ဒန်ထျန်မှ စတင်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ စိမ့်တက်လာသော ခံစားချက်ကြောင့် မုန့်ဝမ်မှာ တိုးညင်းစွာ ညည်းညူလိုက်မိသည်။

သူမ၏ ရွှေအမြုတေမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာပြီး ပိုမို သန့်စင်ကာ အစွမ်းထက်လာသည်ကို သူမ ခံစားနေရသည်။

အသက်ရှူအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် မုန့်ဝမ်သည် ရွှေအမြုတေ ဒုတိယအဆင့်သို့ မည်သည့် အဟန့်အတားမျှ မရှိဘဲ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအရာမှာ အစတွင်သာ ရှိနေသေးသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ သွေးစွမ်းအင်မှာ အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်ဆီသို့ ဆက်လက် တိုးဝင်နေသည်။

ရွှေအမြုတေ တတိယအဆင့်၏ အတားအဆီးမှာလည်း အားကောင်းလှသော သွေးစွမ်းအင်များအောက်တွင် ခဏချင်းပင် ပြိုလဲသွားသည်။

မုန့်ဝမ်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ တစ်ဟုန်ထိုးပင် တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အရှိန်မှာ ရပ်တန့်မသွားဘဲ သူမကိုယ်သူမ စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်ကာ ဆက်လက် အဆင့်တက်နိုင်ဦးမည်ဟု ခံစားနေရသည်။

သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ကျင့်ကြံမှုကို ထပ်မံ ဖိနှိပ်လိုက်ကာ ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအားများကို ခန္ဓာကိုယ် အတွက် သန့်စင်သော သွေးအနှစ်သာရများအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

သူမသည် အလျင်စလို အောင်မြင်မှုကို မလိုချင်ဘဲ အနာဂတ် ကျင့်ကြံမှုများအတွက် ခိုင်မာသော အခြေခံကောင်းများ တည်ဆောက်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်လများတွင် မုန့်ဝမ်သည် အခန်းအောင်းကာ အပြင်းအထန် ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။ သူမသည် နေ့ညမပြတ် သွေးအနှစ်သာရများကို စုပ်ယူပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမို မာကျောအောင် ပြုလုပ်နေသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း အပြင်ဘက်တွင်မူ အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး နွေဦးမှသည် ဆောင်းဦးအထိ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုအတောအတွင်း သိုင်းစင်မြင့်တွင် နည်းပြ ချင်းယီ၏ အတန်းများမှာ သတ်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း စတင်ခဲ့သည်။

ချင်းယီသည် စင်မြင့်ပေါ်မှနေ၍ တိုက်ခိုက်ရေး၏ အဓိကအချက်များကို ရှင်းပြနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျောင်းသားအချို့ကို ရွေးထုတ်၍ တိုက်ခိုက်စေသည်။

ရွှီထျန်းမင်မှာ လူအုပ်ကြားထဲတွင် ရပ်နေသော်လည်း သူ၏ အကြည့်မှာ သိုင်းစင်မြင့်၏ ဝင်ပေါက်ဆီသို့သာ မကြာခဏ ရောက်ရှိနေတတ်သည်။ သူ မုန့်ဝမ်ကို မတွေ့ရသည်မှာ အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။