အခန်း (၂၉၇-၂၉၈)
Vol. 30 Ch. 297-298
အခန်း (၂၉၇) အရင်းအမြစ်များကို ဝါးမြိုခြင်း
သူမသည် နည်းပြ ချင်းယီ၏ အတန်းတွင် ချင်းယီကို အနိုင်ယူပြီး တပည့်အဖြစ် ခံယူပြီးကတည်းက ကမ္ဘာမြေပြင်ပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ပြန်ပေါ်မလာတော့ပေ။
လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်အတွင်း ရွှီထျန်းမင်သည် တစ်နေ့တွင် သိုင်းစင်မြင့်ပေါ်၌ မုန့်ဝမ်ကို အနိုင်ယူကာ နည်းပြ ချင်းယီ၏ တပည့်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရပြီး နာမည်ကျော်ကြားရန် အိပ်မက်ဖြင့် ကျင့်စဉ် များကို အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။
သို့သော် ကံဆိုးစွာပင် မုန့်ဝမ် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းက သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ရိုက်ချိုးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
စားသောက်ဆောင်တွင်မူ ရွှီကျောက်ကျောက်နှင့် ကျိုးထုန်တို့သည် ဝိညာဉ်သားရဲ အသားများ အပြည့်ထည့်ထားသော လင်ဗန်းနှစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။
“ဟင်း... ဒီအခမဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲသားကို စားလာတာ အခုဆို တစ်နှစ်ခွဲနီးပါး ရှိပြီ....... ခုထိ မရိုးသေးဘူးနော်.......”
ရွှီကျောက်ကျောက်က ကျေနပ်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း ပြုံးလိုက်သည် ....... “အဆင့်တက်လှမ်းခြင်းတဲ့... ရွှေအမြုတေ စတုတ္ထအဆင့်ရဲ့ ခံစားချက်က ဘယ်လိုလဲ...”
ကျိုးထုန်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ရာ အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းတစ်ခု အပြင်ဘက်သို့ ရိုက်ခတ်သွားသည်။
“အရမ်းကောင်းတာပေါ့....... ငါ့မှာ ခွန်အားတွေ ပြည့်နေသလိုပဲ....... တစ်ယောက်ယောက်နဲ့တောင် ထချပစ်ချင်တယ်.......”
သူတို့သည် စားရင်းသောက်ရင်း ကျင့်ကြံခြင်း အကြောင်းများကို ပြောဆိုကြပြီး အနာဂတ်အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ‘ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီ’ တွင် ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်သော်လည်း ကြိုးစားအားထုတ်သရွေ့ အရင်းအမြစ်များ ပိုမိုရရှိရန်နှင့် စွမ်းရည်များကို မြှင့်တင်ရန် အခွင့်အရေးများ ရှိနေသည်။
“ဒါနဲ့... မင်း မကြာသေးခင်က မုန့်ဝမ်ကို တွေ့မိသေးလား...”
ကျိုးထုန်က သံသယလေသံဖြင့် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
ရွှီကျောက်ကျောက်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည် ....... “ဟင့်အင်း... မတွေ့တာ ကြာပြီ။ ငါလည်း အဆောင်ကို မပြန်ဖြစ်တာ ကြာပြီဆိုတော့ သူမ အသက်ရှင်နေသေးလား....... သေသွားပြီလားတောင် မသိဘူး.......”
ကျိုးထုန်က ဝိညာဉ်သားရဲသား တစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲထည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးနေရင်း ....... “သူ သေချာပေါက် အသက်ရှင်နေမှာပါ။ သူ သေသွားရင် ကျောင်းတော်က အဆောင်ကို ပြန်သိမ်းမှာပေါ့။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သူ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေရဖို့ မစ်ရှင်တွေ သွားလုပ်နေတာ....... ဒါမှမဟုတ် သိုင်းစင်မြင့်ရဲ့ တစ်ထောင့်တစ်နေရာမှာ ပုန်းပြီး ကျင့်ကြံနေတာ ဖြစ်မှာပေါ့.......”
သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် ....... “နောက်ခြောက်လကျော်ရင် နှစ်ပတ်လည် စစ်ဆေးမှု ရှိတော့မယ်။ အဆင့်မတက်နိုင်တဲ့ ကျောင်းသားအားလုံး ထုတ်ပယ်ခံရမှာ။ သူ (မုန့်ဝမ်) အောင်မြင်ပါ့မလား မသိဘူး.......”
ရွှီကျောက်ကျောက်က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ကာ ....... “မင်းက သူ့အတွက် စိုးရိမ်ပေးနေသေးတယ်....... ငါ ကျောင်းထုတ်ခံရမှာကိုကျ မစိုးရိမ်ဘူးလား...”
ကျိုးထုန်က ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည် ....... “မင်းက အဆင့်တက်တော့မှာပဲ... ရွှေအမြုတေ တတိယအဆင့်ဆိုတော့ စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး.......”
ရွှီကျောက်ကျောက်က ရုတ်တရက် အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်စွာ ပြောလိုက်သည် ....... “ငါ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မုန့်ဝမ်ရဲ့ အခန်းရှေ့က ဖြတ်သွားတော့ အထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက အရမ်းကို အားကောင်းနေတာ....... အပြင်ကိုတောင် လျှံထွက်နေသလိုပဲ။ သူ ဘာတွေ ကြံစည်နေလဲတော့ မသိဘူး....... အဲဒီစွမ်းအင်တွေကို ဒီအတိုင်း အလဟဿ ပစ်ထားတာ နှမြောစရာကြီး.......”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးထုန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် တွေဝေသွားသည် ....... “ဒါက မကောင်းဘူး ထင်တယ်နော်....... သူတစ်ပါး အခန်းထဲ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်တာက ကြီးလေးတဲ့ ပြစ်မှုပဲ.......”
ရွှီကျောက်ကျောက်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ ....... “ဘာကြောက်စရာ ရှိလဲ။ သူက ရွှေအမြုတေ ပထမအဆင့်ပဲ ရှိတဲ့ အမှိုက်တစ်စပဲလေ။ ငါတို့ကို ပြဿနာရှာရဲပါ့မလား။ ဒီလောက် ကြွယ်ဝတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို နင် မမက်မောဘူးလား.......”
သူမက ခေတ္တရပ်ပြီး မျက်လုံးများ ကစားလိုက်သည် ....... “ဒီလိုလုပ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ။ ငါတို့ တစ်ဝက်စီ ခွဲယူမယ်။ ငါက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို ယူမယ်....... မင်းက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအချို့ကို ယူပေါ့....... ဟုတ်ပြီလား.......”
ကျိုးထုန်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အရင်းအမြစ်များ လိုအပ်နေမှုကြောင့် ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်လေသည်။
ရွှီကျောက်ကျောက်က သက်ပြင်းချလိုက်သည် ....... “နည်းပြ ချင်းယီက မကြာသေးခင်က ရွှေအမြုတေ ပထမအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်။ ဘယ်သူလဲတော့ မသိဘူး....... ကံကောင်းပြီး ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ဆရာရဲ့ သတိထားမိတာကို ခံလိုက်ရတာပဲ.......”
“ငါသာ ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူရဲ့ တပည့်အဖြစ် လက်ခံရရင် ဒီလို အကျိုးအမြတ် သေးသေးလေးတွေအတွက် စိုးရိမ်နေစရာ လိုမလား...”
ကျိုးထုန်ကလည်း သက်ပြင်းချလိုက်ကာ ....... “ဟုတ်တယ်... ငါတို့လည်း အဲဒီလို ဆရာမျိုးရဲ့ တပည့် ဖြစ်ခွင့်ရရင် ကောင်းမှာပဲ.......”
ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ဆရာတစ်ဦး၏ တပည့် ဖြစ်လာပါက အောက်ကျောင်းတော်၏ စီမံခန့်ခွဲမှုတွင် ပါဝင်ခွင့် ရနိုင်ရုံသာမက အထက်ကျောင်းတော် တွင် ပညာသင်ကြားခွင့် အခွင့်အရေးများပါ ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကံဆိုးစွာပင် သူတို့မှာ ထိုကဲ့သို့ အခွင့်အရေးမျိုး မရရှိခဲ့ပေ။
သူတို့နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ ပါရမီကို အသိအမှတ် မပြုခံရသည့်အတွက် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းကြီးစွာ ချလျက် လူခွဲလိုက်ကြသည်။
အချိန်ကား မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခြောက်လကျော် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။
‘ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီ’ ၏ နှစ်ပတ်လည် စစ်ဆေးသည့်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ရွှီကျောက်ကျောက်သည် မုန့်ဝမ်၏ အခန်းထဲမှ ခိုးယူရရှိသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အသုံးချကာ ရွှေအမြုတေ တတိယအဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။
သူမသည် အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်ဖြင့် စစ်ဆေးမှုပြုလုပ်ရာ ရင်ပြင်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေသော်လည်း မုန့်ဝမ်ကို မတွေ့ရပေ။
“မုန့်ဝမ်က သူ ကျောင်းထုတ်ခံရတော့မယ်ဆိုတာ သိလို့ တမင်မလာတာလား မသိဘူး...” ကျိုးထုန်က ရွှီကျောက်ကျောက်နားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ရွှီကျောက်ကျောက်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည် ....... “ဖြစ်နိုင်ခြေ အရမ်းများတယ်.......”
သူတို့နှစ်ဦးသည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ မုန့်ဝမ်သည် စစ်ဆေးမှု၏ ဖိအားကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ထွက်မလာရဲခြင်း ဖြစ်သည်ဟု နှစ်ယောက်စလုံးက ယူဆလိုက်ကြသည်။
စစ်ဆေးမှုအပြီးတွင် ရွှီကျောက်ကျောက်မှာ အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် သူမကိုယ်သူမ ဂုဏ်ယူနေမိသည်။
သို့သော် မုန့်ဝမ် ကျောင်းထုတ်ခံရပြီးနောက် သူမ၏ အခန်းသို့သွားကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စုပ်ယူနိုင်တော့မည် မဟုတ်သည်ကို တွေးမိသောအခါ အနည်းငယ် နှမြောသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အဆောင်ဝင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရွှီကျောက်ကျောက်သည် ပုံမှန်အတိုင်း ဘေးခန်းရှိ မုန့်ဝမ်၏ အခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော ခြောက်လပတ်လုံး မုန့်ဝမ်ကို မတွေ့ရသဖြင့် သူမသည် ဤနေရာကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေကဲ့သို့ သတ်မှတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
ရွှီကျောက်ကျောက်သည် ကော်ဇောပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကျင့်ကြံရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် တံခါးပွင့်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် တံခါးဆီသို့ ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးမှာ ပွင့်သွားလေသည်။
မုန့်ဝမ်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေ၏။ သူမသည် ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အသားအရေနှင့် ပြည့်စုံလှပသော ကိုယ်ဟန်ကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည့် လှပသော အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသည်။
သို့သော်လည်း သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ ရွှီကျောက်ကျောက်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ထိုစွမ်းအင် အရှိန်အဝါမှာ သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းကျယ်ပြောလှပြီး ရွှေအမြုတေ ပထမအဆင့်ထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။
“မတွေ့တာ ကြာတော့.. မုန့်ဝမ်လည်း အဆင့်တက်သွားတာပဲ.......”
ရွှီကျောက်ကျောက်သည် လျင်မြန်စွာ ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ကို အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ အပြုံးတုတစ်ခုဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည် ....... “မုန့်... ဂျူနီယာ မုန့်ဝမ်....... ပြန်လာပြီလား...”
မုန့်ဝမ်၏ အကြည့်မှာ ရွှီကျောက်ကျောက်အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နက်ရှိုင်းလှပြီး နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည် ....... “ဟုတ်တယ်... ပြန်လာပြီ။ စီနီယာ ရွှီ... ငါ့အခန်းထဲမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ...”
ရွှီကျောက်ကျောက်သည် အာခေါင်များ ခြောက်ကပ်ကာ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ရင်း တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ ပြုံးလိုက်သည် ....... “မုန့်... ဂျူနီယာ မုန့်ဝမ်....... အထင်မလွဲပါနဲ့....... ငါ... ငါက မင်း ဒီမှာ မရှိတာ ကြာပြီဆိုတော့ အခန်းကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးမလို့ပါ...”
မုန့်ဝမ်က တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်မှာ ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ စူးရှလှပြီး ရွှီကျောက်ကျောက်ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး စစ်ဆေးနေသည် ....... “အခန်းကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးတာလား။ မင်းက ဒီလောက်တောင် စေတနာ ကောင်းတာလား။ ငါ့ကို မျက်စိမမြင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား....... မင်း ဒီအခန်းထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို ယူသုံးထားတာကို ငါမမြင်ဘူးလို့များ ထင်နေလား...”
ရွှီကျောက်ကျောက်၏ ရင်ခုန်သံမှာ တစ်ချက် ရပ်သွားသလို ဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ဖြူလျော့သွားသည်။ သူမသည် အလိုလို နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ သူမ၏ တုန်လှုပ်မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည် ....... “ငါ... ငါက မင်းရဲ့ အကျိုးအတွက် လုပ်ပေးတာပါ။ မင်း မရှိတာ ကြာပြီဆိုတော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက ဒီအတိုင်း အလဟဿ ဖြစ်နေမှာစိုးလို့။ ငါ အရင်သုံးထားတာပါ....... လိုအပ်ရင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ပြန်ပေးပါ့မယ်...”
“ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ပြန်ပေးမယ် ဟုတ်လား...” မုန့်ဝမ်က ပြုံးလိုက်သည်။
သူမသည် ရုတ်တရက် လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ လေထုမှာ ဓားသွားကဲ့သို့ စူးရှစွာ တိုးထွက်သွားပြီး ရွှီကျောက်ကျောက်ကို လွင့်စင်သွားစေသည်။ ရွှီကျောက်ကျောက်သည် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ကာ နံရံနှင့် ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိသွားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးအနည်းငယ် ကျလာလေသည်။
ထိုအသံကို ကြားသောအခါ ဘေးခန်းနှစ်ခန်းမှ တံခါးများမှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားပြီး ကျန်ရှိသော အဆောင်ဖော်နှစ်ဦးမှာ အပြေးအလွှား ထွက်လာကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ထိုသူနှစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက် ဖျန်ဖြေရန် ကြိုးစားကြသည်။
“မုန့်ဝမ်... မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။ ရွှီကျောက်ကျောက်က ငါတို့နဲ့ တပည့်တူတူပဲလေ။ ဒီကိစ္စကို ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် မလုပ်ပါနဲ့.......”
“ဟုတ်တယ်... မင်းမရှိတုန်း သူ မင်းအခန်းထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို သုံးခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် မင်းက သူ့ကို တိုက်ခိုက်မှု ကျူးလွန်တာက စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်တာပဲ.......”
“မုန့်ဝမ်....... မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုတောင် လက်ဖျားနဲ့ ထိရဲရတာလဲ။ ဒီနေ့တော့ ငါ့ကို သေချာ ရှင်းပြရလိမ့်မယ်.......” ရွှီကျောက်ကျောက်သည် သူမ၏ ပူထူနေသော ပါးပြင်ကို ကိုင်ကာ အားယူ ထရပ်လိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်ကို နာကျည်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“မုန့်ဝမ်....... ဒါက ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီနော်....... ဒီမှာ မင်း ဘယ်လိုတောင် ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်ရဲရတာလဲ။ မင်းတော့ သေပြီပဲ.......”
“ငါ အခုချက်ချင်း စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဌာန ကို တိုင်ပြီး ကျောင်းတော်ရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ခံခိုင်းမယ်။ ဒါမှ မင်း ကျောင်းထုတ်ခံရမှာ.......”
အခန်း (၂၉၈) လက်ခံခြင်း
မုန့်ဝမ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ပေါ်လာသည်။
“ကျောင်းတော်ရဲ့ အပြစ်ပေးမှု ဟုတ်လား။ ကျောင်းတော်က ငါ့ကို ဘယ်လို အပြစ်ပေးမလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ပဲ သိချင်မိတယ်...”
စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူမသည် ရှေ့သို့ လျှပ်တစ်ပြက် တိုးသွားကာ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရွှီကျောက်ကျောက်၏ ပါးကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။
ရိုက်သံမှာ အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အခြားအဆောင်ဖော်များမှာလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အသက်ရှူပင် မှားသွားကြသည်။
ရွှီကျောက်ကျောက်မှာ မျက်စိထဲတွင် ကြယ်များ မြင်သွားရသည်အထိ အရိုက်ခံလိုက်ရပြီး စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
သူမသည် နောက်သို့ အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ပါးပြင်မှာ မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ပူထူနေသော ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သူမ၏ပါးကို အုပ်ထားရင်း မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။
အမြဲတမ်း အေးအေးဆေးဆေးနှင့် သိမ်မွေ့လှသော မုန့်ဝမ်က သူမကို ဤကဲ့သို့ ပြုမူဝံ့လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
“မုန့်ဝမ်....... မင်း ရူးနေပြီလား.......” ရွှီကျောက်ကျောက်သည် ဒေါသကြောင့် ရူးမတတ် ဖြစ်နေရသည် ....... “နေနှင့်ဦးပေါ့... ငါ အခုပဲ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးအဖွဲ့ကို တိုင်ပြီး မင်းကို ကျောင်းထုတ်ခိုင်းမယ်.......”
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် ရွှီကျောက်ကျောက်သည် သူမ၏ ခါးချိတ်တံဆိပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ကျိုးထုန်ကို အကူအညီတောင်းရန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သတင်းပို့လိုက်သည်။
သတင်းရရချင်းမှာပင် ကျိုးထုန်သည် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဌာနဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသော နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုကျင့်ကြံသူက ချက်ချင်း ပြေးဝင်လာကာ .......
“ရပ်လိုက်စမ်း.......”
ထိုကျင့်ကြံသူမှာ တင်းမာစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည် ....... “မုန့်ဝမ်....... ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီထဲမှာ မင်း ဘယ်လိုတောင် ကိုယ်ထိလက်ရောက် စော်ကားရဲရတာလဲ။ မင်း ဘယ်လောက် ပြစ်မှုကြီးတယ်ဆိုတာ သိလား.......”
မုန့်ဝမ်က သူမလုပ်နေသည်များကို ရပ်လိုက်ပြီး စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး အရာရှိ၏ အကြည့်ကို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ကိုယ်ထိလက်ရောက် စော်ကားတာ ဟုတ်လား။ စီနီယာ... ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကိုတောင် သေချာ မသိသေးဘဲ ဒီလို ကောက်ချက်ချလိုက်တာက နည်းနည်းတော့ စောလွန်းမနေဘူးလား...”
အရာရှိက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ရွှီကျောက်ကျောက်၏ ရောင်ကိုင်းနေသော ပါးပြင်ကို ကြည့်ကာ ပိုမို ပြင်းထန်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် ....... “အမှန်တရားက ရှေ့တင်ရှိနေတာကို မင်းက ငြင်းချင်သေးတာလား။ ဂျူနီယာ ရွှီရဲ့ ပါးကို ဒီလောက်အထိ ရိုက်ထားတာတောင် ကိုယ်ထိလက်ရောက် စော်ကားတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောဦးမှာလား...”
မုန့်ဝမ်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ရာ သူမ၏ စကားလုံးများတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ပါဝင်နေသည် ....... “စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး စီနီယာ... ရှင်က ကျိုးထုန်နဲ့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေတာဆိုတော့ သူ လုပ်ကြံပြောထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းကိုလည်း ကြားပြီးလောက်ပြီပေါ့....... ဟုတ်လား...”
“ပြောစမ်းပါဦး... ရွှီကျောက်ကျောက်က ဘာလို့ ငါ့အခန်းထဲ ရောက်နေတာလဲ။ ပြီးတော့ ငါ့ပစ္စည်းတွေက ဘာလို့ သူ့ဆီမှာ ရှိနေတာလဲဆိုတာ ရှင် သိသလား...”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အရာရှိက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ရုံသာ ပြုသည်။
“မုန့်ဝမ်....... ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက အရမ်းကို ရဲတင်းလွန်းပြီး ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာပဲ.......”
မုန့်ဝမ်က ထပ်မံ ရယ်မောလိုက်ပြန်သည် ....... “စီနီယာ... ရှင်က ဘာလို့ ငါ့ကို အပြစ်ပေးဖို့ ဒီလောက်တောင် လောနေရတာလဲ။ တစ်စုံတစ်ယောက်ဆီက လာဘ်စားထားလို့များလား...”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အရာရှိမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားသည် ....... “မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုတောင် စွပ်စွဲရဲရတာလဲ။ ဒီနေ့တော့ မင်းကို ပညာပေးမှ ဖြစ်မယ်....... ဒါမှ မင်း ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိမှာ.......”
သူက လက်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ရာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကြီးမားသော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် ရွှေရောင်သံကြိုးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
“စီနီယာ လျို... ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ညှာညှာတာတာ လုပ်ပေးပါ.......” ကျိုးထုန်က ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်ဖြင့် ဖျန်ဖြေပေးလိုက်သည် ....... “ဂျူနီယာ မုန့်ဝမ်က ခဏတာ စိတ်မှားသွားတာပါ။ သူ့ကို အမှားပြင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးလိုက်ပါ...”
ရွှီကျောက်ကျောက်ကလည်း ဝင်ပြောသည် ....... “ဟုတ်ပါတယ် စီနီယာ လျို... သူသာ သူ့အမှားကို ဝန်ခံမယ်ဆိုရင် ဒီတစ်ခါတော့ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပါ...”
မုန့်ဝမ်က အထင်အမြင်သေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ....... “တော်စမ်း....... နင်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ဒီဟန်ဆောင်မှုတွေကို ရပ်လိုက်တော့။ ငါ့ကို တကယ်ပဲ အူကြောင်ကြောင်လို့ ထင်နေတာလား...”
ကျိုးထုန်နှင့် ရွှီကျောက်ကျောက်တို့၏ မျက်နှာများမှာ တောင့်တင်းသွားကြသည်။
“မုန့်ဝမ်....... ကောင်းကောင်းပြောတုန်း မနာခံရင် အဆိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်.......” ကျိုးထုန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် ....... “ငါတို့က မင်းကို မျက်နှာသာ ပေးနေတာကို မင်းက အသိအမှတ် မပြုဘူးပေါ့.......”
ရွှီကျောက်ကျောက်ကလည်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည် ....... “ဟုတ်တယ်....... စီနီယာ လျို... သူက သေချင်နေမှတော့ သူ့ကို ပညာပေးလိုက်ပါတော့.......”
စီနီယာ လျိုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲမှ ရွှေရောင်သံကြိုးမှာ စူးရှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် ဆန္ဒများနှင့်အတူ ရွှေရောင်နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ကာ မုန့်ဝမ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားသည်။
“မင်းက ဒီလောက်တောင် ခေါင်းမာနေမှတော့ ငါ ဖမ်းတာကိုခံလိုက်တော့.......”
“ကလင်..............”
သတ္တုချင်း ထိခတ်မိသော စူးရှသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင်သံကြိုးမှာ ဖျက်ဆီး၍မရသော ကျောက်တုံးတစ်ခုနှင့် တိုးမိသကဲ့သို့ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။
မုန့်ဝမ်၏ လက်ေချာင်းထိပ်ဖျားမှ မြင်သာသော ဓားဆန္ဒတစ်ခုမှာ စူးရှသော ဓားသွားတစ်ခုကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရွှေရောင်သံကြိုးကို တုန်ခါသွားစေသည်။
“ဒါက... ‘ကောင်းကင်ချို့ယွင်းချက်’ ဓားဆန္ဒလား..............”
စီနီယာ လျိုသည် နောက်သို့ အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ထိုရင်းနှီးနေသော ဓားဆန္ဒကို မှတ်မိလိုက်သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ သို့သော် အံ့ဩမှုနောက်တွင် ပိုမိုပြင်းထန်သော ဒေါသများ ကပ်ပါလာသည်။
သူသည် ခုနက ပေါ့ဆသွားသဖြင့် မုန့်ဝမ်က အသာစီးရသွားခြင်းဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက သူ့ကို အရှက်ခွဲဝံ့သည်မှာ ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာပင်။
“ဟင်း... ‘ကောင်းကင်ချို့ယွင်းချက်’ ဓားဆန္ဒကို တတ်မြောက်ထားတယ်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဒါက ကလေးကစားစရာပဲ ရှိသေးတယ်.......”
စီနီယာ လျိုက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အပြင်းအထန် ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ရွှေရောင်သံကြိုးမှ အလင်းရောင်မှာ ပိုမို တောက်ပလာသည်။
သူသည် လက်ကွက်များဖော်၍ မန္တန်များကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ ရွှေရောင်သံကြိုးမှာ ကြီးမားလှသော ရွှေရောင်နဂါးကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်သည်းများ ထုတ်ကာ မုန့်ဝမ်ကို ခုန်အုပ်လိုက်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အင်အားအကုန်သုံးကာ မုန့်ဝမ်ကို လုံးဝ နှိမ်နင်းရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး တောင်ကြီးတစ်လုံး ဖိချလိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဖိအားများ မုန့်ဝမ်ဆီသို့ တိုးဝင်လာသည်။
မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ မပြောင်းလဲသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တောက်လောင်နေသည်။
သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လက်ေချာင်ထိပ်ဖျားမှ ဓားဆန္ဒကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဓားဆန္ဒမှာ ပိုမိုသန့်စင်ပြီး ပိုမိုစူးရှလှရာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်တောက်ပြီး ရွှေရောင်နဂါးကြီးကို ရင်ဆိုင်မည့် ငွေရောင်လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုနှင့် တူလှသည်။
“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေတာပဲ.......” စီနီယာ လျိုက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
သို့သော် နောက်တစ်မိနစ်တွင် သူ၏ အပြုံးမှာ မျက်နှာပေါ်တွင်ပင် အေးခဲသွားသည်။
“ဖြောက်..............”
ပြတ်တောက်သွားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင်နဂါးကြီးမှာ ဓားဆန္ဒရှေ့တွင် စက္ကူဖြင့် လုပ်ထားသကဲ့သို့ ခဏချင်းပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားလေသည်။
ငွေရောင်ဓားအလင်းတန်းမှာ သူ့ဆီသို့ ဦးတည်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စီနီယာ လျို၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြူးကျယ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရင်လျက် ....... “မဖြစ်နိုင်ဘူး... မဖြစ်နိုင်တာ...”
ငွေရောင်ဓားချက်မှာ အရှိန်မသေဘဲ စီနီယာ လျို၏ မျက်နှာဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လာနေသည်။ အရေးပေါ်အခြေအနေတွင် စီနီယာ လျိုမှာ သူ၏ခေါင်းကို ကာကွယ်ရန် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် “ဖြောက်” ကနဲ အသံနှင့်အတူ သူ၏ အကာအကွယ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ စက္ကူပါးလေးကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသည်။
ဓားသွားသည် သူ၏ပါးပြင်ကို ခြစ်သွားသဖြင့် သွေးများ စိမ့်ထွက်လာပြီး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုမှာ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
စီနီယာ လျိုသည် နောက်သို့ ယိုင်လဲသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ကျသွားသည်။ သူသည် ပါးပြင်ကို အုပ်ထားရင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေမိသည်။
သူသည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပါလျက် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ လက်တွင် ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
မုန့်ဝမ်သည် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ ဓားဆန္ဒကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူမသည် စီနီယာ လျိုကို အေးစက်စွာ ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် ....... “စီနီယာ... အလျှော့ပေးလိုက်တာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”
စီနီယာ လျို၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလိုက်နီလိုက် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ပါးပြင်မှ ပူထူနေသော နာကျင်မှုထက် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် အရှက်ရရခြင်းကို ပို၍ ခံစားနေရသည်။
သို့သော် တစ်ဖက်လူ၏ ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ သာမန်တပည့်များထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။
နေဦး... ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’... ရွှေအမြုတေအဆင့်... အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ...
ရုတ်တရက် စီနီယာ လျို၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ သူသည် ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်ရင်း တုန်ရင်သော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် မေးလိုက်သည် ....... “မင်း... မင်းက...”
သူ နောက်ဆုံးတော့ မှတ်မိသွားပြီ....... လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက နည်းပြ ချင်းယီကို ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ သုံးပြီး အနိုင်ယူခဲ့သည့် ရွှေအမြုတေအဆင့် အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ.......
“မင်းက... နည်းပြ ချင်းယီရဲ့ တပည့်လား..............”
စီနီယာ လျိုသည် အံ့ဩလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူပင် မှားသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျိုးထုန်နှင့် ရွှီကျောက်ကျောက်တို့မှာလည်း လုံးဝ ဆွံ့အသွားကြသည်။
မုန့်ဝမ်သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်တော့မည်ဟု သူတို့ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ သူမသည် နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်ရှိသော စီနီယာကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူလိုက်သည့်အပြင် နည်းပြ ချင်းယီ၏ တပည့်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်နေသေးသည်။