အခန်း (၂၉၉-၃၀၀)
Vol. 30 Ch. 299-300
အခန်း (၂၉၉) အသိအမြင် ပွင့်လင်းရာ စင်မြင့်
မုန့်ဝမ်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည် ....... “ဟုတ်တယ်... ငါပဲ.......”
ဤစကားလုံးများက သူတို့အတွက် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်သွားကြရသည်။ နည်းပြ ချင်းယီ၏ တပည့်အဖြစ် ကံကောင်းစွာ လက်ခံရသူမှာ မုန့်ဝမ် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
စီနီယာ လျိုသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဒဏ်ရာကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ လျင်မြန်စွာ ထရပ်ကာ မုန့်ဝမ်ဆီသို့ အပြေးအလွှား လာရောက်၍ အမှားဝန်ခံကာ ခါးကို ညွှတ်နေအောင် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ဂျူနီယာ မုန့်ဝမ်... ငါက မျက်စိမရှိလို့ စီနီယာရဲ့ ကြီးမြတ်မှုကို မသိခဲ့ပါဘူး။ ငါ စော်ကားမိသွားပါတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ.......”
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အဖိုးတန် ဆေးလုံးများနှင့် မှော်ရတနာ အမြောက်အမြားကို ထုတ်ယူကာ အလွန်ပင် နှိမ့်ချသော အမူအရာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒါတွေအားလုံးက ဂျူနီယာအတွက် လက်ဆောင်တွေပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ.......”
ဒါကို မြင်တဲ့အခါ ကျိုးထုန်နဲ့ ရွှီကျောက်ကျောက်တို့ဟာ ပိုပြီးတော့ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေတောင် လွင့်စင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး မုန့်ဝမ်ကို မော့ပင်မကြည့်ရဲဘဲ တုန်ရင်နေကြတော့သည်။
“မုန့်... စီနီယာ မုန့်ဝမ်...” ကျိုးထုန်က စကားများ ထစ်ငေါ့နေသည် ....... “ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါတယ်...”
ရွှီကျောက်ကျောက်ကလည်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော မျက်နှာဖြင့် ....... “စီနီယာ မုန့်ဝမ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့အားလုံး အောက်ကမ္ဘာက လာတဲ့သူအချင်းချင်းတွေဆိုတာကို ထောက်ထားပြီး သနားညှာတာပေးပါ...”
မုန့်ဝမ်သည် သူတို့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိပေ။
“စီနီယာ လျို... ဟုတ်တယ်မလား.......”
မုန့်ဝမ်က ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သည် ....... “ငါ့အခန်းကို တစ်ခြားသူက သိမ်းထားတယ်၊ ဒီကိစ္စကို...”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စီနီယာ လျိုက ချက်ချင်းပင် တရားမျှတဟန်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည် ....... “ဟုတ်တယ်.......”
“မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ....... ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီမှာ ဒီလို ယုတ်ညံ့တဲ့ လုပ်ရပ်မျိုး လုပ်နေတယ်ပေါ့၊ သူတို့က ကျောင်းတော်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တာပဲ.......”
“ဂျူနီယာ မုန့်ဝမ် မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ဒီလူနှစ်ယောက်ကို ငါ သေချာပေါက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးပြီး ဂျူနီယာရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည် အဖက်ဆယ်ပေးပါ့မယ်.......”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးထုန်နှင့် ရွှီကျောက်ကျောက်တို့သည် မျက်နှာများ ဖြူလျော့သွားပြီး စီနီယာ လျိုအား ခွင့်လွှတ်ရန် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် တောင်းပန်ကြတော့သည်။
“စီနီယာ လျို... ကျွန်တော်တို့ မှားမှန်း သိပါပြီ....... ဒီတစ်ခါတော့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ.......” ကျိုးထုန်မှာ နှာရည်ယို မျက်ရည်ကျလျက် ....... “ကျွန်တော်တို့က လောဘဇောတက်ပြီး ခဏတာ ရူးမိုက်သွားလို့ ဒီလို မိုက်မဲတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်မိတာပါ.......”
ရွှီကျောက်ကျောက်ကလည်း မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် စီနီယာ လျိုကို သနားစဖွယ် ကြည့်လိုက်သည် ....... “စီနီယာ လျို... ကျွန်မတို့ တကယ် မှားမှန်း သိပါပြီ....... နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူး.......”
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် မုန့်ဝမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ဆက်လက် တောင်းပန်ကြပြန်သည်။
“စီနီယာ မုန့်ဝမ်... ကျွန်တော်တို့အားလုံးက ဝူမိသားစုဝင်တွေပဲလေ။ ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီက ထွက်သွားပြီးရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ ဝူမိသားစုကို ဆက်ပြီး အလုပ်အကျွေး ပြုရမှာပဲ မဟုတ်လား.......”
“စီနီယာက သဘောထားကြီးကြီးနဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး.......”
မုန့်ဝမ်သည် ထိုလူနှစ်ဦးကို လျစ်လျူရှုကာ စီနီယာ လျိုဘက်သို့ လှည့်၍ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခါ ငါ ပြန်လာတာက နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကို အဆင့်တက်လှမ်းဖို့ အတွက် ပြင်နေတာ....... ”
“ဒီအခန်းထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက ငါ့အတွက် မလိုအပ်တော့ဘူး။ နင်တို့ လိုချင်ရင် ယူနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် နင်တို့က ငါ့အပေါ် မကောင်းကြံစည်ရဲတယ်ဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် တန်ရာတန်ကြေး ပေးရလိမ့်မယ်.......”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စီနီယာ လျိုသည် ချက်ချင်းပင် အမူအရာ ပြောင်းသွားပြီး ကျိုးထုန်နှင့် ရွှီကျောက်ကျောက်တို့ကို ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းတော့သည်။
သူသည် ထိုလူနှစ်ဦးကို တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်အောင် ဆူပူလိုက်ပြီးနောက် လက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဌာနသို့ သွားရောက် အပြစ်ပေးခံရန် ခိုင်းလိုက်သည်။
အဆောင်ဝင်းထဲတွင် နေထိုင်သည့် ကျန်ရှိသော အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးမှာလည်း ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်နေကြသည်။ စီနီယာ လျို မပြောခင်မှာပင် သူတို့သည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ ထိုအဆောင်ဝင်းမှ အမြန်ဆုံး ပြောင်းရွှေ့သွားကြတော့သည်။
ဤကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ပြီးနောက် စီနီယာ လျိုသည် ပြုံးလျက် မုန့်ဝမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ဂျူနီယာ မုန့်ဝမ်... ဒီနေ့ကစပြီး ဒီအဆောင်ဝင်း တစ်ခုလုံးက ဂျူနီယာ နေထိုင်ဖို့ပါပဲ။ ဂျူနီယာရဲ့ အဆင့်တက်လှမ်းမှုကို ကျွန်တော်တို့ စောင့်မျှော်နေပါ့မယ်။
နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ရောက်သွားရင်တော့ ပိုကောင်းတဲ့ အဆောင်မှာ နေနိုင်မှာဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေလည်း ပိုမို ကြွယ်ဝလာပါလိမ့်မယ်.......”
မုန့်ဝမ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည် ....... “ဒုက္ခပေးမိလို့ အားနာပါတယ် စီနီယာ...”
“ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဂျူနီယာ မုန့်ဝမ် အကူအညီ လိုအပ်တာ ရှိရင် ပြောပါဦး.......”
မုန့်ဝမ်က ယခင်ကိစ္စများကို စိတ်ထဲ မထားတော့သည်ကို မြင်သောအခါ စီနီယာ လျိုမှာ စိတ်အေးသွားပြီး စကားအနည်းငယ် ချီးကျူးပြောဆိုကာ လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။
စီနီယာ ထွက်သွားပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ အခန်းသို့ ချက်ချင်း မပြန်ဘဲ နည်းပြ ချင်းယီ၏ ကျင့်ကြံရာဂူ ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ဂူအပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ မုန့်ဝမ်သည် ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ဘေးတစ်ဖက်တွင် စည်းကမ်းတကျ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်စောင့်နေခဲ့သည်။
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကျင့်ကြံရာဂူ၏ ကျောက်တံခါးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာပြီး နည်းပြ ချင်းယီ ထွက်လာသည်။
သူမသည် အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ လှပနေ၏။ သူမ၏ အကြည့်မှာ မုန့်ဝမ်အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသောအခါ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။
“ရွှေအမြုတေ အဆင့်ကိုးကို ဒီလောက် မြန်မြန် ရောက်သွားတာလား။ အဆင့်တက်ဖို့ ဒီလောက် လောဘကြီးပြီး အဆင်အခြင်မဲ့တာက အခြေခံ မခိုင်မာပဲ အနာဂတ်မှာ ပြဿနာတွေ အများကြီး ဖြစ်လာနိုင်တယ်နော်...”
မုန့်ဝမ်သည် ချက်ချင်းပင် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည် ....... “တပည့်အနေနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မက်မောပြီး အလျင်စလို လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အနည်းငယ် တိုးတက်လာခဲ့တာပါ...”
နည်းပြ ချင်းယီက လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းတစ်ခုက မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် စစ်ဆေးသွားသည်။ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးပြီးနောက်တွင်မှ သူမ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားမှုမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားသည်။
မုန့်ဝမ်၏ အခြေခံမှာ အားနည်းမနေဘဲ အလွန်ပင် ခိုင်မာ တည်ငြိမ်နေသည်မှာ သူမ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှု ရလဒ်ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။
“မင်း ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ မင်းကိုယ်တိုင် သိရင် ပြီးတာပါပဲ......... လာ...... ငါနဲ့အတူ အထဲဝင်ရအောင်.......”
ကျင့်ကြံရာဂူ အတွင်း၌မူ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ရနံ့များက ပျံ့လွင့်နေပြီး နတ်ဘုံနတ်နန်းကဲ့သို့ လှပလှသည်။ နည်းပြ ချင်းယီက တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်ကို သူမ၏ ရှေ့တွင် ထိုင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
“မင်းက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့အတွက် နက်နဲသော ဝိညာဉ် ကို ဖွဲ့စည်းတဲ့အခါ ပိုပြီး သတိထားရမယ်.......”
“သွေးကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းပုံက တကယ်တော့ သိပ်ထူးခြားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကြေမွသွားတဲ့ အမြုတေကနေ သွေးအနှစ်သာရကို လမ်းပြအဖြစ် သုံးပြီး ကိုယ်ပိုင် အနှစ်သာရနဲ့ ဝိညာဉ်ကို နက်နဲသော ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာ စုစည်းရတာပဲ.......”
နည်းပြ ချင်းယီက လက်ထိပ်လေးဖြင့် လေထဲတွင် တို့လိုက်ရာ အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု စုစည်းလာပြီး သွေးဆေးလုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ထို့နောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြေမွသွားကာ နက်နဲသော ဝိညာဉ်ပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။
“ဒီ သွေးဆေးလုံးကို သန့်စင်တဲ့ နည်းလမ်းကို မင်း သေချာ မှတ်ထားရမယ်.......”
ခေတ္တရပ်ပြီးနောက် သူမက ဆက်ပြောသည် ....... “ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီမှာ ‘ဉာဏ်အလင်းပွင့် စင်မြင့်’ တစ်ခု ရှိတယ်........ အဲဒီစင်မြင့်ကို အသုံးပြုတဲ့အခါ ကျောင်းသားတွေ ရရှိနိုင်တဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းအပေါ် မူတည်ပြီး ကွာခြားသွားလိမ့်မယ်.......”
“မင်းဆီမှာ ရှိတဲ့ ဝင်ခွင့်ကတ်နဲ့ဆိုရင် စင်မြင့်ရဲ့ စွမ်းအား ငါးပုံ တစ်ပုံလောက်ကို ထုတ်ဖော်နိုင်လိမ့်မယ်.......”
နည်းပြ ချင်းယီက စင်မြင့်အသုံးပြုပုံ စည်းကမ်းချက်များကို ရှင်းပြပြီးနောက် ဆေးပုလင်းလေးတစ်ခုကို မုန့်ဝမ်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းတဲ့အခါ မအောင်မြင်ရင်လည်း ကိစ္စမရှိဘူး။ ဒီအထဲမှာ ‘မိစ္ဆာဝိညာဉ် ဆေးလုံး’ တစ်လုံး ရှိတယ်။ ဒါက မင်းကို ဝိညာဉ်တိုက်ရိုက် ဖွဲ့စည်းဖို့ ကူညီပေးလိမ့်မယ်.. ဒါပေမယ့် ဒီဆေးလုံးသုံးပြီး ဖွဲ့စည်းတဲ့ ဝိညာဉ်က တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားလိမ့်မယ်.......”
နည်းပြ ချင်းယီသည် ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းရာတွင် သတိထားရမည့် အချက်အလက်များကို ထပ်မံ လမ်းညွှန်ပေးပြီးနောက် မုန့်ဝမ်အား ထွက်ခွာခွင့် ပေးလိုက်သည်။
“သွားပြီး ပြင်ဆင်တော့။ အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် အဲဒီစင်မြင့်ကို သွားပြီး ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းတော့.......”
မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ ဆရာကို ထပ်မံ ဦးညွှတ်ကျေးဇူးတင်ပြီးနောက် ကျင့်ကြံရာဂူမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
နည်းပြ ချင်းယီ ပေးထားသော ဝင်ခွင့်ကတ်ကို ကိုင်ဆောင်ရင်း သူမသည် ဉာဏ်အလင်းပွင့် စင်မြင့် ဆီသို့ မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိဘဲ ရောက်ရှိသွားသည်။
ကျောင်းတော်၏ နောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသော ထိုစင်မြင့်မှာ အမျိုးအမည်မသိသော ကျောက်ပြားများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် မြင့်မားသော မျှော်စင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းဆန်ေသာလျှို့ဝှက် ဆန်းကြယ် အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
မျှော်စင်ပေါ်တွင် ရေတွက်၍မရသော မှော်စာလုံးများကို ထွင်းထုထားပြီး ၎င်းတို့ထဲတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အန္တိမ အမှန်တရားများ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ပင်။
မုန့်ဝမ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး စင်မြင့်ရှေ့ရှိ ကျောက်စာတိုင်တွင် သူမ၏ ဝင်ခွင့်ကတ်ကို ထည့်လိုက်သည်။
ကျောက်စာတိုင်မှာ တောက်ပသော အလင်းတန်းများနှင့်အတူ လင်းထိန်သွားပြီး မမြင်နိုင်သော အကာအကွယ် အတားအဆီးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာရာ မျှော်စင်အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်ရန် လမ်းစပေါ်လာသည်။ မုန့်ဝမ် အထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် ဖော်ပြမရနိုင်သည့် ဆန်းကြယ်သော ခံစားချက်တစ်ခုမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ ချက်ချင်း တိုးဝင်လာသည်။
လျှပ်စစ်စီးသွားသကဲ့သို့ပင် နားလည်ရခက်သော တာအိုကျင့်စဉ် အမြောက်အမြားမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းထနေသည်။
တာအို၏ နက်နဲသော အမှန်တရားများမှာ သူမ၏ နားထဲတွင် နံနက်ခင်း ခေါင်းလောင်းသံနှင့် ညနေခင်း စည်သံများကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
သူမသည် ရှုပ်ထွေးနောက်ကျိသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီး ထဲတွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံး ဝေဝါးသွားကာ အဆုံးမရှိသော တာအို၏ လှိုင်းနှုန်းများကသာ သူမကို ရှေ့သို့ လမ်းပြနေသည်။
သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အဆင့်တက်လှမ်းလိုသော စိတ်ဆန္ဒများ ပြင်းထန်လာပြီး သူမသာ အလိုရှိပါက မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို အဆင့်တက်နိုင်သည့် အနေအထားသို့ ရောက်လာသည်။
ရွှေအမြုတေ၏ ကန့်သတ်ချက်များမှ ရုန်းထွက်ကာ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းရန် နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ‘သွေးမိစ္ဆာ ကောင်းကင်ဘုံ ကျင့်စဉ်’ ကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ထိုအဆင့်တက်လိုသော စိတ်ဆန္ဒကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။
နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးသွားပါက သူမသည် ဤစင်မြင့်မှ ထွက်ခွာရမည် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာသို့ ဝင်ခွင့်ရရန် ခဲယဉ်းလှသဖြင့် သူမ မထွက်ခွာမီ ဤနေရာ၏ အကျိုးကျေးဇူးများကို အပြည့်အဝ ရယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အခန်း (၃၀၀) တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးထံသို့ ရောက်ရှိခြင်း
ဉာဏ်အလင်းပွင့် စင်မြင့်ကို အပေါ်နှင့် အောက်ဟူ၍ အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ခွဲခြားထားသည်။
အောက်ဘက်တွင် ကြီးမားသော စက်ဝိုင်းပုံစံ စင်မြင့်တစ်ခုရှိပြီး အလယ်ဗဟိုတွင် ကြာပန်းပုံသဏ္ဌာန် ကျောက်စင်မြင့်တစ်ခု ရှိနေသည်။
ထိုကျောက်စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးလှသော မှော်စာလုံးများဖြင့် သိပ်သည်းစွာ ဖုံးလွှမ်းထားပြီး မှိန်ပျပျ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
ဤကျောက်စင်မြင့်မှာ ‘တာအိုသန္ဓေကျောက်တုံး’ ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။ ၎င်းသည် ကျင့်ကြံသူအား စိတ်တည်ငြိမ်အေးချမ်းစေပြီး စကြဝဠာ၏ သဘောတရားကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ နားလည်သဘောပေါက်စေရန် ကူညီပေးသည်။
စင်မြင့်၏ အပေါ်ဘက်နှင့် ပတ်ပတ်လည်တွင်မူ အစွမ်းထက်လှသော အစီအရင်အမြောက်အမြားရှိပြီး ၎င်းတို့သည် အလွန်ခိုင်မာသော ကာကွယ်ရေးစနစ်တစ်ခုအဖြစ် ရောယှက်တည်ရှိနေသည်။
နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းစဉ် ကြုံတွေ့ရမည့် ကောင်းကင်ပြစ်ဒဏ် မဆိုထားနှင့်....... ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ကြုံတွေ့ရမည့် ပိုမိုပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်များကိုပင် ဤစင်မြင့်က အလွယ်တကူ ခုခံပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။
မုန့်ဝမ်သည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ‘အထက်လောက’ တွင် နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ များပြားနေရသနည်းဆိုသည်မှာ မထူးဆန်းတော့ပေ။
ဤကဲ့သို့သော ဉာဏ်အလင်းပွင့် စင်မြင့်မျိုးမှာ ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ တစ်ခုတည်းတွင်သာ ရှိနေမည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိပေသည်။
ဤစင်မြင့်နှင့် ‘ဝိညာဉ်ဆေးလုံး’ သာ ရှိလျှင် ဤနေရာတွင် ဘာမှမလုပ်ဘဲ လဲလျောင်းနေရုံဖြင့်ပင် ဘေးအန္တရာယ်မရှိဘဲ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာနိုင်သည်။
အထက်လောကတွင် နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ များပြားလှသော်လည်း သူတို့၏ အရည်အသွေးမှာ သိသိသာသာ ကွာခြားလှပြီး သန်မာသူနှင့် အားနည်းသူကြားတွင် ကြီးမားသော ကွာဟချက် ရှိနေသည်မှာလည်း အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။
ထိုကျင့်ကြံသူအများစုမှာ မိမိကိုယ်တိုင် တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်၍ တက်လှမ်းလာသူများ မဟုတ်ဘဲ အရင်းအမြစ်များကို စုပုံအသုံးချကာ အဆင့်တက်လာသူများ ဖြစ်ကြသည်။
မုန့်ဝမ်၏ အကြည့်မှာ မလှမ်းမကမ်းရှိ ‘တာအိုသန္ဓေကျောက်တုံး’ ပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။ ဤကြာပန်းပုံသဏ္ဌာန် သန္ဓေကျောက်တုံးမှာ အချင်း ဆယ်ပေခန့်သာ ရှိသော်လည်း တုန်လှုပ်ဖွယ် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
ဤနေရာတွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့်ပင် တာအိုတရားကို နာယူနေရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ကမ္ဘာလောက၏ လျှို့ဝှက်ချက်များက သူမရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လင်းလာသကဲ့သို့ပင်။
“ငါသာ ဒီတာအိုသန္ဓေကျောက်တုံးကို သန့်စင်သိမ်းပိုက်နိုင်ရင် ...”
ဤအတွေးဝင်လာသည်နှင့် မုန့်ဝမ်၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။
ဤသန္ဓေကျောက်တုံးကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးမှာ အတိုင်းအဆမရှိသော်လည်း ဤအရာကို သူမ လောဘတက်နေသည်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ သိသွားပါက သူမသည် နည်းပြချင်းယီ၏ တပည့်ဖြစ်နေစေကာမူ သေဒဏ်မှ လွတ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိသည်။
သို့သော် ဤကဲ့သို့ အဖိုးတန်ရတနာမျိုး ရှေ့သို့ ရောက်နေပါမှ မစမ်းသပ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။
သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုလျှင်တောင် ကြိုးစားကြည့်ရပေမည်။
မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားသော အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ‘ဝိညာဉ်အာရုံ’ကို စင်မြင့်ဆီသို့ စေလွှတ်လိုက်သည်။
သို့သော် သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံက စင်မြင့်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည့် ခဏမှာပင် အစွမ်းထက်သော ခုခံမှုတစ်ခုက သူမဆီသို့ ပြန်လည် ရိုက်ခတ်လာပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ကြမ်းတမ်းစွာ တွန်းကန်ထုတ်လိုက်သည်။ မုန့်ဝမ်မှာ ညည်းညူလိုက်မိပြီး ခေါင်းထဲတွင် အုန်းခနဲဖြစ်ကာ မျက်စိရှေ့တွင် မှောင်အတိ ကျသွားလေသည်။
ပြင်းထန်သော ရိုက်နှက်မှုကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ သူမသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိုင်သွားပြီး ဘေးရှိ ကျောက်တိုင်ကို အားကိုးတကြီး ဆွဲကိုင်ကာ မနည်း ထိန်းရပ်လိုက်ရသည်။
သူမ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်အနက်ပိုင်းမှ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အသက်ရှူပင် မှားသွားရသည်။
“ငါ သိသားပဲ....... ဒါ တာအိုဆိုတာပဲ.......”
‘နှလုံးစားပိုးကောင်’ ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံမှာ မုန့်ဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင် မြည်ဟည်းလာသည် ...... “သခင်က ဒီအရာကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေကတည်းက ဒါကို သန့်စင်သိမ်းပိုက်ချင်နေမှန်း ငါ သိနေတယ်....... ခုနက ခံစားမိလား....... အဲဒီထဲမှာ အစွမ်းထက်လွန်းတဲ့ စွမ်းအင်တွေ ရှိနေတာ....... ဒါကိုသာ သိမ်းပိုက်နိုင်ရင် ရမယ့် အကျိုးကျေးဇူးက မှန်းလို့တောင် မရဘူး.......”
“သခင်... တစ်ခုခု မလုပ်ခင် သေချာ စဉ်းစားပါဦး.......”
မြူပိုးကောင်အမက တုန်လှုပ်နေသော အသံဖြင့် ဝင်ပြောသည် ...... “ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ စတင်တည်ထောင်ကတည်းက ဒီစင်မြင့်ဟာ ဘယ်သူမှ မထိနိုင်ဘဲ ဒီအတိုင်း ရှိနေခဲ့တာ။ ဒါက ဒီစင်မြင့်ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ။ သခင် လုပ်နေတာက အချိန်ဖြုန်းတာတင် မဟုတ်ဘဲ သခင့်ရဲ့ ‘ဝိညာဉ် ကိုပါ ပျက်စီးသွားစေနိုင်တယ်.......”
ပိုးကောင်အမ၏ စကားမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှသော်လည်း မုန့်ဝမ်မှာ လက်လျှော့ရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ သူမသည် သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို စင်မြင့်ပေါ်သို့ ထပ်မံ စေလွှတ်၍ စူးစမ်းပြန်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ခုခံမှုမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး မမြင်နိုင်သော တံတိုင်းကြီးတစ်ခုက သူမကို အပြင်ဘက်သို့ အတင်း တွန်းထုတ်နေသကဲ့သို့ပင်။ မုန့်ဝမ်သည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ထိုတာအိုအတားအဆီးကို အစွမ်းကုန် ချိုးဖျက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“ဝုန်း............”
နက်ရှိုင်းသော တုန်ခါသံတစ်ခုမှာ မုန့်ဝမ်၏ နားထဲတွင် မြည်ဟည်းသွားပြီး သူမ၏ သိစိတ်ပင်လယ်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။
ဖော်ပြမရနိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုမှာ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တိုးဝင်လာပြီး အသက်ရှူကျပ်လာစေသည်။
အမြဲတမ်း ငြင်းခုံနေတတ်သော ပိုးကောင်နှစ်ကောင်ပင် ဤအန္တရာယ်ရှိသော အရှိန်အဝါကို ခံစားမိသဖြင့် ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားကြသည်။
“ရပ်လိုက်တော့....... ဆက်လုပ်လို့ မဖြစ်ဘူး.......” ပိုးကောင်အမက အော်ဟစ်လိုက်သည် ...... “သခင်... ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် သေလိမ့်မယ်.......”
နှလုံးစားပိုးကောင်သည်လည်း ထူးထူးခြားခြား ပြန်မပြောဘဲ ကိစ္စ၏ လေးနက်မှုကို သိမြင်သွားပုံရသည်။ မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေပြီး နဖူးမှ ချွေးစက်များမှာ တလဟော စီးကျနေသည်။
သူမသည် သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ပြန်ရုတ်သိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း တစ်ခုခုနှင့် ကပ်နေသကဲ့သို့ လုံးဝ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။
ထိုစဉ်မှာပင် စင်မြင့်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု စီးဆင်းလာပြီး သူမ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း စိမ့်ဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဤစွမ်းအားမှာ ပြင်းထန်ခြင်း မရှိသော်လည်း ရှေးဟောင်းလျို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေသဖြင့် သူမအတွက် လုံးဝ အစိမ်းသက်သက် ဖြစ်နေသည်။ မုန့်ဝမ်မှာ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်သွားကာ မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ရှေးဟောင်းစွမ်းအားများမှာ ဒီရေကဲ့သို့ တိုးဝင်လာရာ မုန့်ဝမ်၏ အသိစိတ်ပင်လယ်မှာ ဆက်လက် မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ ကျယ်လောင်သော မြည်ဟည်းသံနှင့်အတူ ပြိုလဲသွားလေတော့သည်။
မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှု ရောက်မလာဘဲ မူးဝေနောက်ကျိသော ခံစားချက်ကြီးကသာ လွှမ်းမိုးသွားသည်။
သူမ မျက်လုံး ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမသည် အဆုံးမရှိသော ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြယ်များမှာ တောက်ပနေပြီး အလင်းတန်းများမှာ လှပလွန်းသဖြင့် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ပင်။
သို့သော် မုန့်ဝမ်မှာ ဤအလှတရားကို ခံစားရန် အချိန်မရှိပေ....... အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ ရှေ့တွင် အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး လွင့်မျောနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုအမျိုးသမီးမှာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး သူမ၏ ရှည်လျားသော ဆံနွယ်များမှာ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ စီးကျနေသည်။ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မှိန်ပျပျ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဝန်းရံနေပြီး ‘ကိုးဆင့်သော ကောင်းကင်ဘုံ’ မှ ဆင်းသက်လာသော နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။
သူမသည် ထိုနေရာတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေရုံမျှဖြင့်ပင် ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံးကို စိုးမိုးထားနိုင်သည့် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
“ရွှေအမြုတေအဆင့်လေးနဲ့ ငါ့ရဲ့ ‘ဉာဏ်အလင်းပွင့်ကျောက်တုံး’ ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြိုးစားတယ်ပေါ့....... ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းလိုက်သလဲ....... သေမှာကို မကြောက်ဘူးလား.......”
အမျိုးသမီးက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တည်ကြည်ပြီး ချဉ်းကပ်ရန် ခက်ခဲသော မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ ကျောက်စိမ်းချင်း ထိခတ်သကဲ့သို့ ကြည်လင်အေးစက်နေသော်လည်း ငြင်းဆန်၍ မရသော အမိန့်အာဏာများ ပါဝင်နေသည်။
မုန့်ဝမ်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး အလိုလို နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။
“စီနီယာ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ကျွန်မ... ကျွန်မ ဒီကျောက်တုံးကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး...... ကျွန်မက ဒီစွမ်းအားကို သုံးပြီး ကောင်းကင်တာအိုကို နားလည်အောင် ကြိုးစားချင်ရုံတင်ပါ...”
“သုံးမယ် ဟုတ်လား....... ဟက်.......” အမျိုးသမီးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည် ...... “မင်းရဲ့ ဒီလို လှည့်ကွက်လေးတွေနဲ့ ငါ့မျက်စိကို လိမ်လို့ရမယ် ထင်နေတာလား.......”
မုန့်ဝမ်မှာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်သွားသည်....... ဤအမျိုးသမီးက သူမ၏ အတွေးများကို အကုန် မြင်နေသည် မဟုတ်ပါလား။
သူမသည် ကြောက်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“စီနီယာ... ကျွန်မ စီနီယာကို စော်ကားဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဂျူနီယာရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ။ ဂျူနီယာက တစ်သက်လုံး ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်.......”
“အသက်ကို ချမ်းသာပေးရမယ်.......” အမျိုးသမီးက တစ်ဝက်တစ်ပျက် အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည် ...... “ငါနဲ့ အပေးအယူလုပ်ဖို့ မင်းမှာ ဘာအရည်အချင်း ရှိလို့လဲ.......”
မုန့်ဝမ်၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်....... ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမ တကယ်ပဲ ဒုက္ခရောက်ပြီဆိုတာ သိလိုက်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူမတွင် ‘ကျင့်ကြံခြင်း ကမ္ဘာငယ်’ ထဲ၌ အရန်အစီအစဉ် ရှိနေသေးသည်။
သူမ ဝူမိသားစုတွင် အစေခံ လုပ်နေစဉ်က ရုပ်သေးနှစ်ရုပ်ကို လေ့ကျင့်ပေးထားခဲ့ဖူးသည်။ သူမ အလွယ်တကူ သေမည်မဟုတ်သော်လည်း ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းခရီးမှာ ပိုမို ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။
ထိုအတွေးများ မုန့်ဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားစဉ်မှာပင် ထိုအမျိုးသမီးက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ရာ အသံမှာ ကြည်လင်သာယာလှသည်။
“စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်....... အရမ်း စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်....... ဒါကြောင့်ပဲ မင်းက ‘သွေးမိစ္ဆာ ကောင်းကင်ဘုံ ကျင့်စဉ်’ ကို ကျင့်ကြံထားတာကိုး... မင်း ဘာလို့ သေမှာကို မကြောက်ဘဲ ဒီလောက် ရဲတင်းနေရသလဲဆိုတာ အခုမှ နားလည်တော့တယ်.......”
မုန့်ဝမ်မှာ လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်ပြီး သူမ ဘာမှ မသိသော ဤအမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ရာ ခြေဖျားမှသည် ခေါင်းအထိ အေးစိမ့်သွားရသည်။
ဤအမျိုးသမီးက သူမ၏ အတွေးများကို သိရုံတင်မကဘဲ သူမ၏ ကျင့်စဉ်ကိုပါ တစ်ချက်တည်းနှင့် သိမြင်နေသည် မဟုတ်ပါလား.......
သူမက ဘယ်သူလဲ.......
မုန့်ဝမ်၏ ထိတ်လန့်မှုကို မြင်သွားပုံရသဖြင့် အမျိုးသမီးက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြန်သည်။
“စိတ်ဖတ်တာက သေးငယ်တဲ့ ပညာရပ်လေး တစ်ခုပါပဲ။ မင်းရဲ့ အဆင့်က အရမ်း နိမ့်လွန်းနေတော့ မင်းရဲ့ စိတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ငါ ဖတ်လို့ရတယ်.......”
“ပြီးတော့ မင်းကျင့်နေတဲ့ ‘သွေးမိစ္ဆာ ကောင်းကင်ဘုံ ကျင့်စဉ်’ အကြောင်းကို ငါ ဘာလို့ သိနေရသလဲဆိုရင်... ဒီကျင့်စဉ်ကို ငါကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့လို့ပဲ.......”
ဤစကားမှာ မုန့်ဝမ်၏ ခေါင်းကို မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ အသိစိတ်များ ဝေဝါးသွားရသည်။ သို့သော် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အတွေးများထက် ပိုမို လျင်မြန်လှသည်။
မုန့်ဝမ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝုန်းခနဲ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ကာ ရိုသေစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည် ......
“... တပည့် မုန့်ဝမ်... တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်.......”