အခန်း (၁၃၅-၁၃၆)

အခန်း (၁၃၅)

ခိုသွေးနီနှင့် အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်

တန်ယန် - "မလိုပါဘူး၊ သိပ်အများကြီးမှ မဟုတ်တာ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံရှိပါတယ်"

ကျင့်မုန့် - "တစ်လကို စာမူခ ယွမ်သန်းချီ ရနေတဲ့သူကို ကျွန်မက ဘာတွေပြောနေမိပါလိမ့် (အပြုံးမျက်နှာ)"

တန်ယန် - "လက်ဆောင် ဘာလိုချင်လဲ"

ကျင့်မုန့် - "…"

တန်ယန် - “ပုံများ”

ကျင့်မုန့် - "ဟယ်... H တံဆိပ်အိတ်တွေ ဒီလောက်တောင် အများကြီးလား"

တန်ယန် - "လိုချင်လား"

ကျင့်မုန့် - "တွေးပဲတွေးရဲပါတယ်၊ ကျွန်မနဲ့ မတန်ပါဘူး"

တန်ယန် - "ဒီပုံလေးကော ကြည့်ရတာ ရှင်နဲ့ အရမ်းလိုက်မှာပဲ"

ကျင့်မုန့် - "တော်ပါပြီ၊ ကျွန်မသာ အစစ်ကြီး လွယ်ထားရင် လူတွေက အဆင့်မြင့် အတုလို့ပဲ ထင်ကြမှာ"

တန်ယန် - "ချစ်စရာပုံ လက်ဆောင်ရဖို့သာ စောင့်နေလိုက်တော့"

ကျင့်မုန့် - "..."

ကျင့်မုန့် - "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေးမကြီးရှင်"

တန်ယန်သည် ကျင့်မုန့်အတွက် ယွမ် ၁၄၀,၀၀၀ ခန့် တန်ဖိုးရှိသည့် Hermès အမှတ်တံဆိပ် ရွှေရောင်အလှဆင် အိတ်တစ်လုံးကို ရွေးချယ်ပေးလိုက်၏။ ၎င်းမှာ အမျိုးသမီးငယ်များနှင့် လိုက်ဖက်ပြီး မည်သည့် အဝတ်အစားနှင့်မဆို တွဲဖက်၍ ဝတ်ဆင်နိုင်ပေသည်။ ကျင့်မုန့်နှင့် သိကျွမ်းလာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း လူချင်းမှာမူ တစ်ခါမျှ မဆုံဖူးသေးချေ။ သို့သော် ကျင့်မုန့်သည် အလွန် ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တန်ယန် ခံစားမိနေသည်။

သူမသည် ပါဆယ်ထုတ်ကို သေချာထုပ်ပိုးပြီး အိမ်ထိန်းအား ပို့ခိုင်းလိုက်ကာ လက်ခံရရှိသူ စိတ်ကျေနပ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေမိသည်။

ည ၈ နာရီတိတိတွင် တန်ယန်သည် သူမ၏ စာရေးဆရာ Weibo အကောင့်သို့ ဝင်လိုက်၏။ ထိုအချိန်၌ နောက်ဆုံးတင်ထားသော ပို့စ်အောက်ရှိ မှတ်ချက်များမှာ တစ်သိန်းကျော်နေချေပြီ။ Weibo ၏ တရားဝင် ကံစမ်းမဲ စနစ်ကလည်း ကံထူးသူ စာရင်းကို သူမအား ပေးအပ်လာသည်။

ဆားထဲ သကြားနည်းနည်းခတ် V - "ကံထူးရှင်တွေအတွက် ဝမ်းမြောက်ပါတယ်ရှင် ကံထူးသူတွေ အနေနဲ့ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းချီအကောင့် နာမည်လေးတွေ ပို့ပေးကြပါဦးနော် ဖုန်းချီအကောင့် မရှိရင်လည်း ငွေသားအဖြစ် ရွေးချယ်လို့ ရပါတယ်ရှင်"

【ရှယ်ပဲ အမှတ်တစ်သောင်းဆိုတာ ယွမ် ၁,၀၀၀ တောင်လေ၊ လူတစ်ရာဆိုတော့ ယွမ်တစ်သိန်းကြီးများတောင် အားကျလိုက်တာ】

【အားကျလို့ မျက်ရည်တောင်ဝဲတယ်... အမြဲတမ်း ကံမကောင်းတတ်တော့ တစ်ခါမှ မပေါက်ဖူးဘူး ငိုချင်တာပဲ】

【ကျွန်တော်ပေါက်ပြီ အရမ်းပျော်တာပဲ တန်တာကို ချစ်တယ်လို့ ဖွင့်ပြောပါရစေ】

【အပေါ်ကလူလိုပဲ ကျွန်မလည်း ပေါက်တယ် ဖုန်းချီအကောင့် မရှိပေမဲ့ စာရေးဆရာမအတွက် အခုချက်ချင်း သွားဖွင့်လိုက်တော့မယ်】

【အပေါ်က နှစ်ယောက်ကို အရမ်းအားကျတာပဲ...】

【အားကျခြင်း +၁】

【အားကျခြင်း +၁၀၀၈၆】

【အားကျခြင်း + မှတ်ပုံတင်နံပါတ်】

ယိတျန်တျန်သည် ကံထူးရှင်များ၏ အကောင့်စာရင်း အားလုံးကို ပြုစုပေးလိုက်၏။ ငွေသား ထုတ်ယူလိုသူများကို Weibo မှတစ်ဆင့် တိုက်ရိုက် ငွေလွှဲပေးခဲ့သည်။ ကျန်ရှိသော စာရင်းကိုမူ အယ်ဒီတာ ကျင့်မုန့်ထံသို့ ပေးပို့ခဲ့ပြီး တန်ယန်က သူမထံသို့ ငွေလွှဲပေးကာ အမှတ်များ ဖြည့်သွင်းခိုင်းလိုက်လေသည်။

အကောင့်များ အားလုံးကို စီစဉ် ပြီးစီးသွားသောအခါ သူမသည် ကွန်ပျူတာကို ပိတ်လိုက်ပြီး ရေချိုးပြီးနောက် အိပ်ရာဝင်ခဲ့တော့သည်။ ကံစမ်းမဲ စာရင်းများကို စာရင်းဇယား ပြုလုပ်ရသည်မှာ တကယ့်ကို လူပင်ပန်းလှပေသည်။ နောက်နောင်တွင် မိမိကိုယ်တိုင် ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ဟုလည်း ဆုံးဖြတ်လိုက်မိ၏။

【အရှင်... တစ်ဖက်လူကပဲ အလုပ်တွေ အကုန်လုပ်ပေးသွားတာ သိသာနေတာကို】

【အချစ်လေးရေ... မနက်ဖြန်မှ တွေ့မယ်နော်】

နောက်ဆုံးတွင် စာမေးပွဲအမှတ်များ စစ်ဆေးရမည့်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။

နံနက်စောစော ကတည်းက တန်မိသားစုဝင် အားလုံးမှာ ရင်ခုန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြန်လည် စုဝေးနေကြသည်။

ယန်ယီအန်မှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သမ်းဝေလျက် ဆိုဖာပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်၏။ သူတကယ်ပင် နားမလည်နိုင်တော့ချေ။ အမှတ်ကို စောစောစစ်စစ်၊ နောက်ကျမှစစ်စစ် ထူးခြားသွားမည် မဟုတ်ပေ။ သူဘာကြောင့် ဒီနေရာမှာ အတူရှိနေရသည်ကို နားမလည်ချေ။

တန်ယန်သည် ဖရဲသီးဖျော်ရည် တစ်ခွက်ကိုကိုင်ကာ အသာအယာ ငုံ့သောက်နေသည်။ သူမသည် ရာသီသွေးပေါ်နေချိန် ဖြစ်သဖြင့် အလွန်အမင်း စိတ်တိုလွယ်နေကာ ဖျော်ရည်ကိုလည်း အလောတကြီး မသောက်ရဲပေ။

"အချိန်စေ့ပြီ၊ အချိန်စေ့ပြီ"

"တန်ယွီ... မင်းအစ်မရဲ့ စာမေးပွဲဖြေဆိုခွင့် ကတ်နံပါတ်ကို အမြန်ရိုက်ထည့်လိုက်စမ်း"

အမှတ်စစ်ဆေးသူ အလွန်များပြားနေသဖြင့် ဝက်ဘ်ဆိုဒ်စာမျက်နှာမှာ တက်လာရန် အတော်လေး ကြာမြင့်နေသည်။

"ဘာလို့ အမှတ်တွေ မပေါ်လာတာလဲ ကွန်ပျူတာပဲ ဟန်းသွားတာလား"

တန်ယန့်အမေသည် လော့ဂ်အင်ဝင်ထားသည့် စာမျက်နှာကိုကြည့်ကာ အမှတ်များ ပေါ်မလာသည်မှာ အလွန် ထူးဆန်းနေကြောင်း ပြောလေသည်။

"အစ်မရဲ့အဆင့်က တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာနဲ့ ထိပ်တန်း ၅၀ ထဲကို ဝင်သွားလို့ အမှတ်တွေကို ခဏပိတ်ထားတာ ဖြစ်မယ်"

တန်ယွီက အောက်နားရှိ စာလုံးအသေးလေးများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဒီမှာ ရေးထားတာက ၂၇ ရက်နေ့ကျမှ စစ်လို့ရမယ်တဲ့"

"အို... ဟုတ်တယ် တကယ်ကြီးပဲ တကယ်ကြီး"

တန်ယန့်အမေမှာ ဝမ်းသာလွန်းလှသဖြင့် ခုန်ပေါက်မတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

တန်ယန့်ဖခင်နှင့် ကျန်ရှိသူများမှာလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခုပ်တီးကြသလို ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဆုတောင်းလိုက်ကြ၏။

"ယန်ယီအန်ရဲ့ အမှတ်ကိုလည်း စစ်ကြည့်ဦး"

တန်ယွီက စာမေးပွဲဖြေဆိုခွင့် ကတ်နံပါတ်ကို ဆက်လက် ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။ တန်ယန့်အမေက အမိန့်ပေးနေဆဲဖြစ်ပြီး တန်ယွီကတော့ လိုက်လံ ဆောင်ရွက်ပေးနေရသည်။

ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ ရလဒ်မှာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာ၏။ စုစုပေါင်း အမှတ်မှာ ၅၆၉ မှတ် ဖြစ်လေသည်။

"ယန်ယီအန်အစ်ကို... ၅၆၉ မှတ်ဗျ"

တန်ယွီက လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

ယန်ယီအန်မှာ ဆိုဖာပေါ်မှ ဒုန်းခနဲ ခုန်ထလိုက်၏။

"၅၆၉ ဟုတ်ရဲ့လား"

ဤအမှတ်မှာ သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာသာလွန်သော ရလဒ်ဖြစ်ပေသည်။ ယန်ယီအန်တစ်ယောက် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရချေပြီ။ ဤအမှတ်ဖြင့် ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ် တစ်ခုသို့ အေးဆေးစွာ ဝင်ခွင့်ရနိုင်ပေသည်။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ် ဝင်ခွင့်အမှတ်မှာ ၅၀၉ မှတ်သာ ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"အရမ်းကောင်းတာပဲ ဒီနေ့တော့ ဒီကိစ္စကို ဂုဏ်ပြုဖို့ ဝေ့ယီဂဲမှာ ထမင်းသွားစားကြစို့"

တန်ယန့်အဖေက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။ သူသည် ဝေ့ယီဂဲတွင် မစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် ထိုအရသာကို လွမ်းဆွတ်နေမိခြင်း ဖြစ်၏။

"ရှင်ကတော့ အစားအသောက် မက်တာနဲ့တင် အတော်ပဲ သမီးက VIP ကတ် ပေးထားတာကို ရှင်တစ်ခါမှ မသုံးဘဲ နေတာမှ မဟုတ်တာ"

တန်ယန့်အမေက ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အတွေးကို ဗူးပေါ်သလိုပေါ်အောင် ပြောချလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း S မြို့တော်တွင် ဝေ့ယီဂဲ စားသောက်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်ပြီးကတည်းက ၎င်းတို့မိသားစု၏ အရေးကြီးသော လူမှုရေးပွဲများနှင့် စုဆုံပွဲများအတွက် ထိုဆိုင်ကိုသာ အမြဲတမ်း အသုံးပြုခဲ့ကြလေသည်။

အမှန်စင်စစ် ဝေ့ယီဂဲသည် အဆင့်အတန်း မြင့်မားသောပုံရိပ် ရှိရုံသာမက ဟင်းလျာများ၏ အရသာများမှာလည်း ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိပေသည်။

"ကျွန်မလည်း သဘောတူပါတယ် ယီအန် ဒီတစ်ခေါက် စာမေးပွဲကို ဒီလောက် အမှတ်ကောင်းကောင်း ဖြေနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး ဒါတွေအားလုံးက ယန်ယန့်ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာ၊ သူမကပဲ ဝိုင်းပြီး စာပြပေးခဲ့တာကိုး"

ဂျူးမန်သည်လည်း အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာနေတော့သည်။ မူလက သူမ၏ သားဖြစ်သူအပေါ် တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒမှာ ကျန်းမာဘေးကင်းဖို့သာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အောင်မြင်မှု ရရှိလာသောအခါ မိခင်တစ်ဦး အနေဖြင့် ပျော်ရွှင်နေလေသည်။

"ယန်ယန်... သမီးမှာ ဘာမှမလိုဘူးဆိုတာ အဒေါ်သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မောင်လေးကို စာပြပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်တဲ့ အနေနဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုတော့ ပေးမယ်နော်"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဂျူးမန်သည် အိတ်ထဲမှ သေတ္တာငယ်လေး တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ တန်ယန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ၎င်းကို သူမကြိုတင်၍ သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

တန်ယန်က သေတ္တာလေးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်" ဟု ဆိုလိုက်၏။

"ဖွင့်ကြည့်ပါဦး၊ သမီးကြိုက်ရဲ့လားလို့"

ဂျူးမန်က ပြုံးလျက် တိုက်တွန်းလေသည်။

တန်ယန် သေတ္တာလေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ ကျောက်စိမ်းလက်ကောက် တစ်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"တကယ် လှတာပဲ"

ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်မှာ ချောမွေ့ဝင်းလက်နေပြီး သဘာဝအတိုင်း ကြည်လင်တောက်ပသော အရောင်အဆင်း ရှိ၏။ ထူးခြားသည်မှာ ထိုကျောက်စိမ်း လက်ကောက်၌ အဖြူနှင့် အနီရောင် နှစ်မျိုးစလုံး ပါဝင်နေခြင်းဖြစ်ကာ သဘာဝတရားက ဖန်တီးထားသော ပန်းချီကားတစ်ချပ် အလားပင်။ အနီရောင်မှာ အလွန်ရှားပါးသော 'ခိုသွေးရောင်' ဖြစ်ပြီး အနာအဆာမရှိ ပြည့်စုံလွန်းလှပေသည်။

"သမီးကြိုက်တယ်ဆိုလို့ အဒေါ်ဝမ်းသာပါတယ် ဒါက အဒေါ်တို့ မိသားစုမှာ မျိုးဆက်နဲ့ချီ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တဲ့ ခိုသွေးရောင်နဲ့ အဖြူရောင်စပ် ကျောက်စိမ်း လက်ကောက်လေးလေ သမီးကို ပေးချင်နေတာကြာပြီ၊ အခုမှပဲ အခွင့်အရေး ကြုံတော့တယ်"

"ဒါက အရမ်းတန်ဖိုးကြီးလွန်းပါတယ် အဒေါ်ရယ်"

တန်ယန် တွန့်ဆုတ်သွားမိသည်။ သူစိမ်းတစ်ယောက်၏ မိသားစု အမွေအနှစ်ကို လက်ခံရန်မှာ မသင့်တော်ဟု ခံစားရသော်လည်း ဤလက်ကောက်ကို သူမ အမှန်တကယ် သဘောကျနေမိ၏။

"အို... အဒေါ်တို့ မိသားစုက အချမ်းသာဆုံး စာရင်းထဲမှာ မပါပေမဲ့ အမွေအနှစ် လက်ဝတ်ရတနာ အချို့တော့ ရှိပါသေးတယ် စိတ်မပူဘဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ၊ ဒီလက်ကောက်က အဒေါ်နဲ့လည်း မလိုက်တော့ပါဘူး၊ သမီးတို့လို မိန်းကလေး ငယ်လေးတွေနဲ့မှ အလိုက်ဖက်ဆုံးပဲ"

ဂျူးမန်သည် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်ကို သေတ္တာထဲမှ ထုတ်ယူကာ တန်ယန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို စွပ်ပေးလိုက်လေသည်။

"တကယ်လှတာပဲ၊ ယန်ယန့်ရဲ့ အသားအရေက ဖြူဝင်းနုနယ်နေတော့ ဒီလက်ကောက်က သေတ္တာထဲမှာ ရှိနေတာထက် သမီးလက်မှာ ရှိနေတာက ပိုပြီး ကြည့်ကောင်းနေတယ်"

"တကယ်ကို လှတာပဲ"

တန်ယန့်အမေကလည်း ဘေးမှဝင်၍ ထောက်ခံလေသည်။

"ဒီအရောင်က မိန်းကလေးငယ်လေးတွေနဲ့ တကယ်လိုက်ဖက်တာ မန်မန်... ငါ့မှာလည်း ခရမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက် တစ်ကွင်းရှိတယ်၊ နင်နဲ့ဆို အရမ်းလိုက်မှာပဲ လာ... ငါ့အခန်းထဲသွားပြီး စမ်းကြည့်ရအောင်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တန်ယန့်အမေသည် ဂျူးမန်ကိုခေါ်ကာ ဒုတိယထပ်ရှိ အဝတ်လဲခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

တန်ယန်သည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ လက်ကောက်လေးကို သဘောကျစွာ ကြည့်မဝ ဖြစ်နေမိသည်။ ကြည့်လေလေ ပို၍ နှစ်သက်လာလေလေပင် ဖြစ်နေသည်။

"အစ်မ... အစ်မရဲ့ဖုန်း မြည်နေတယ်"

တန်ယွီက ဘေးနားရှိဖုန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း သတိပေးလိုက်၏။

လက်ကောက်ကိုသာ အာရုံရောက်နေသဖြင့် သူမ၏ဖုန်း မြည်နေသည်ကိုပင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။

"ဟဲလို"

တန်ယန် ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အတန်းပိုင် ဆရာမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"တန်ယန်... သမီးအိမ်မှာရှိလား"

ဆရာမဝမ်သည် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မနည်းထိန်းထားနေရပုံပင်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာမဝမ်၊ အိမ်မှာရှိပါတယ်"

"သမီးအမှတ်တွေ စစ်ပြီးပြီလား"

"စစ်ပြီးပါပြီ ဆရာမ၊ ဒါပေမဲ့ အမှတ်တွေက ပိတ်ထားလို့ပါ"

ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ဆရာမဝမ်သည် စိတ်ကို အေးအေးထားနိုင်ရန် ရင်ဘတ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖိထားလိုက်ရင်း

"တန်ယန်... ဂုဏ်ယူပါတယ်သမီး၊ သမီးက တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ အမှတ်အများဆုံးရပြီး ဒီနှစ်ရဲ့ သိပ္ပံဘာသာတွဲ ထိပ်ဆုံးကျောင်းသူ ဖြစ်သွားပြီ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာမ"

တန်ယန်သည် စာမေးပွဲကို ကောင်းကောင်း ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့သည်ဟု သိထားသော်လည်း အမှန်တကယ် ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။

တန်ယန်၏ တည်ငြိမ်မှုကို မြင်သောအခါ ဆရာမဝမ်က စိတ်ထဲမှကျိတ်၍ ချီးကျူးမိ၏။

"ကျောင်းရဲ့ ပါရမီရှင်ကျောင်းသူ ပီသပါပေတယ် တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ပထမရတာတောင် ဒီလောက်အထိ တည်ငြိမ်နိုင်တာပဲ"

"တန်ယန်... အခု ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ ရုံးခန်းထဲမှာ ဘေကျင်းတက္ကသိုလ်နဲ့ ဟွာကျုံးတက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားလက်ခံရေး အရာရှိတွေ ရောက်နေကြတယ် သမီး ကျောင်းကိုလာပြီး သူတို့နဲ့ စကားပြောကြည့်ချင်လား"

အခန်း (၁၃၆)

ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲရလဒ်များ

"ဆရာမ... သမီး ဟွာတာတက္ကသိုလ်ကိုပဲ ရွေးချယ်ပါရစေ"

တန်ယန်က ပြတ်သားစွာပင် ဆိုလိုက်၏။

"ဒါကြောင့် ဆရာမကြီး နှစ်ယောက်လုံးနဲ့ သီးသန့်စကား မပြောတော့ပါဘူး ဆရာမဝမ် အနေနဲ့ ဘေကျင်းတက္ကသိုလ်က ဆရာမတွေကိုလည်း သမီးကိုယ်စား အားနာရကြောင်း ပြောပေးပါဦးနော်"

စာမေးပွဲမဖြေခင် ကတည်းက သူမသည် ဘေကျင်းတက္ကသိုလ် တက်ရမလား၊ ဟွာတာတက္ကသိုလ် တက်ရမလား ဆိုသည်ကို အကြာကြီး စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမသည် ဟွာတာတက္ကသိုလ်ကိုသာ ရွေးချယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ပထမအချက်မှာ ဟွာတာတက္ကသိုလ်သည် ကျောင်းသားများအတွက် ပို၍ လွတ်လပ်မှု ပေးသောကြောင့်ပင်။ အကယ်၍ သူမအနေဖြင့် တက္ကသိုလ် တက်နေစဉ်အတွင်း ကျောင်းတက်ရန် အချိန်မပေးနိုင်ပါက ပုံမှန်အတန်းတက်ရန် မလိုဘဲ ကြားဖြတ်စာမေးပွဲနှင့် အနှစ်ချုပ် စာမေးပွဲများကိုသာ ဖြေဆိုရန် လျှောက်ထားနိုင်ပေသည်။ သို့သော် စာမေးပွဲတစ်ခုခု ကျရှုံးပါက ထိုအခွင့်အရေးမှာ ရုပ်သိမ်းခံရမည် ဖြစ်ပေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဆရာမ ပြောပြပေးပါ့မယ် သမီးတကယ်ပဲ ဟွာတာတက္ကသိုလ်ကို သေချာပေါက် ရွေးမှာလား"

ဆရာမဝမ် အနေဖြင့် တက္ကသိုလ် နှစ်ခုလုံးကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်စေချင်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်း တက္ကသိုလ်ကြီးများ ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့်ကျောင်းကို တက်သည်ဖြစ်စေ ကောင်းမွန်ပေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာမ"

S မြို့တော် စမ်းသပ်အထက်တန်းကျောင်း ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ရုံးခန်းအတွင်း

ဆရာမဝမ် ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမအား စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသော မျက်လုံးလေးစုံကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသာ စိတ်မခိုင်သူဆိုလျှင် သေချာပေါက် လန့်ဖျပ်သွားပေလိမ့်မည်။

"ဒါနဲ့... တန်ယန်လာမှာလား"

ဟွာတာတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားလက်ခံရေး ဌာနမှ တာဝန်ရှိသူက မေးမြန်းလိုက်သည်။

တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် ရမှတ်စာရင်းများ ထွက်လာသည့် နေ့တွင်ပင် သူတို့သည် အဆင့် သတ်မှတ်ချက်များကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးခဲ့ကြသည်။ ထင်မှတ်မထားဘဲ တစ်နိုင်ငံလုံး သိပ္ပံဘာသာတွဲ အမှတ်အများဆုံး ရရှိသူမှာ တတိယတန်းစား မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့မှ ဖြစ်နေပြီး ထိုသူမှာ မိန်းကလေးတစ်ဦးပင် ဖြစ်ချေသည်။

မိန်းကလေးများက ယောကျ်ားလေးများထက် ညံ့ဖျင်းသည်ဟု မဆိုလိုသော်လည်း ယခင်နှစ်များတွင် သိပ္ပံဘာသာတွဲ ထိပ်ဆုံးရမှတ် ပိုင်ရှင်များမှာ ယောကျ်ားလေးများသာ ဖြစ်လေ့ရှိပြီး မိန်းကလေးများကို တွေ့ရခဲလှသည်။ ထို့ပြင် သူမသည် အမှတ်ပြည့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် အမှတ်ပြည့်ရသူများ ရှိခဲ့သော်လည်း အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။

ဟွာတာတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားလက်ခံရေး ဌာနမှူးသည် လက်ထောက် တစ်ဦးနှင့်အတူ S မြို့တော်သို့ ညတွင်းချင်းပင် လေယာဉ်ဖြင့် လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ အိမ်တိုင်ရာရောက် သွားရောက်ပါက နာမည်ပျက်မည်ကို စိုးရိမ်နေလျှင် ကျောင်းအုပ်ကြီး ရုံးခန်း၌ ယခုလို စောင့်ဆိုင်းနေကြမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုနည်းတူစွာပင် ဘေကျင်းတက္ကသိုလ် ဘက်မှလည်း ကျောင်းသားလက်ခံရေး ဌာနမှူးကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိနေသည်။ ထိုသူမှာ ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေမိ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် အတန်းပိုင် ဆရာမနှင့် စကားပြောနေစဉ် ‘ဟွာတာတက္ကသိုလ်’ ဟူသော အမည်ကို ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤကဲ့သို့ အလားအလာရှိသော ကျောင်းသူမျိုး ဟွာတာတက္ကသိုလ်သို့ ပါသွားပါက ပေကျင်းတက္ကသိုလ် အနေဖြင့် နောင်နှစ် အနည်းငယ်အထိ ဤမျှထူးချွန်သော ကျောင်းသားမျိုးကို ထပ်မံရရှိရန် ခက်ခဲသွားနိုင်၏။

"ဆရာမ... တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောလိုက်ပါ၊ တန်ယန်ရဲ့ဆန္ဒက ဘာတဲ့လဲ"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြုံးရွှင်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ တန်ယန် မည်သည့်ကျောင်းကိုပဲ ရွေးချယ်သည်ဖြစ်စေ သူ့အတွက်တော့ အကျိုးရှိသည်သာ ဖြစ်၏။ ဒါနဲ့... ကျောင်းရှေ့မှာ ဂုဏ်ပြုဆိုင်းဘုတ် ချိတ်ခိုင်းထားတဲ့ ကျောင်းသားရေးရာ ဌာနမှူးက ဘာလို့ခုထိ ပြန်မလာသေးတာလဲ။

"အဟမ်း... ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ ဆရာကြီးတို့ရှင်၊ တန်ယန်ကတော့ ဖုန်းထဲမှာ သူမ ကျောင်းကို လာမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောပါတယ် ဟွာတာတက္ကသိုလ်ကိုပဲ တက်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ပါပြီ"

"ဘာပြောတယ်"

ဘေကျင်းတက္ကသိုလ်မှ တာဝန်ရှိသူမှာ မျက်မှောင် ကြုတ်သွားသော်လည်း မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်ဖြင့် ဆက်လက် တောင်းဆိုလေသည်။

"ဒီလိုလုပ်ပါလား... ကျွန်တော်တို့ တန်ယန့်အိမ်အထိ လိုက်သွားပြီး ကျွန်တော်တို့ကျောင်းရဲ့ ကျောင်းသားလက်ခံရေး မူဝါဒတွေကို ရှင်းပြပေးပါရစေ ဒါမှ တန်ယန်အတွက် ရွေးချယ်စရာ ပိုရှိလာမှာပေါ့"

"ဟေး... လောင်ကျိန့်၊ ခင်ဗျားလုပ်ပုံက သိပ်တော့ မဟုတ်သေးဘူးနော် တန်ယန်က ဟွာတာတက္ကသိုလ်ကို ရွေးပြီးပြီ ဆိုမှတော့ သူမ သေချာစဉ်းစားပြီးမှ ရွေးတာနေမှာပေါ့ သူမကို ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးကြရအောင် ဟီးဟီး"

ဟွာတာတက္ကသိုလ်မှ တာဝန်ရှိသူက ချက်ချင်းပင် တားဆီးလိုက်၏။ နောက်နေကြတာလား တကယ်လို့ တန်ယန်သာ စိတ်ပြောင်းသွားရင် သူတို့သာလျှင် နစ်နာမည်။

"ခင်ဗျားကလည်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ တန်ယန်အနေနဲ့ ဘယ်အရာက သူမနဲ့ အသင့်တော်ဆုံးလဲဆိုတာ သိရအောင် ထပ်ပြီး နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ဖို့ လိုသေးတယ်လေ"

"သူမက ရွေးချယ်ပြီးပြီ ဆိုကတည်းက နှိုင်းယှဉ်ပြီးသား မို့လို့ပေါ့ ကျွန်တော့်အမြင် ပြောရရင် ခင်ဗျား ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနေမယ့်အစား ဒုတိယနဲ့ တတိယရတဲ့ ကျောင်းသားတွေ ဘယ်ကျောင်းရွေးလဲဆိုတာ အမြန်သွားစစ်ကြည့်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

"ခင်ဗျား... ခင်ဗျားကတော့လေ..."

နှစ်ဦးသား စကားများတော့မည့် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်၍ ဖျန်ဖြေပေးလိုက်သည်။

"အို... ဆရာတို့ရယ်၊ ဒီမှာ စကားများနေလို့လည်း ဘာမှထူးလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး ဒါက ကျောင်းသားရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သဘောထားပေါ်မှာပဲ မူတည်တာ မဟုတ်လား ဟဲဟဲ၊ အားလုံးပဲ... ဒီနေ့ ကျောင်းကန်တင်းမှာ ကျွန်တော် ထမင်းကျွေးပါရစေ”

"ဟွန့်"

ဘေကျင်းတက္ကသိုလ်မှ တာဝန်ရှိသူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

"တော်ပြီ၊ ကျွန်တော် မစားတော့ဘူး လုပ်စရာရှိလို့ အရင်သွားနှင့်တော့မယ်"

ဟု ပြောကာ သူ၏ လက်ထောက်ဆရာနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"ဟဲဟဲ... ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ဒါဆို ကျွန်တော်တို့လည်း မနေတော့ပါဘူး ကျောင်းအုပ်ကြီးတို့ ကျောင်းကနေ ဒီလိုထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ် နောက်နှစ် ကျောင်းသားအသစ် လက်ခံတဲ့ အခါမှာလည်း အဆင်ပြေ ချောမွေ့မှာ သေချာပါတယ်"

"ဂုဏ်ယူပါတယ် ဆရာတို့ရေ"

ကျောင်းသား လက်ခံရေးရုံးမှ ဆရာများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် သူ၏ရုံးခန်းတွင် အေးအေးလူလူ ပြန်ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်ကို အရသာခံ သောက်နေတော့သည်။ လက်ဖက်ရည်နံ့က တကယ်ကို မွှေးပျံ့နေပေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ တန်မိသားစု၏ ဗီလာအိမ်ကြီး၌...

"မမ တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ပထမရတာ တကယ်ကြီးလား"

တန်ယွီသည် တန်ယန့်ကို မျက်လုံးပြူးကြည့်ကာ သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အံ့သြနေတာလဲ"

တန်ယန်က သူ့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူမအနေဖြင့် ပထမရဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တာ၊ မထူးဆန်းချေ။

"ဒါဆို ကျွန်တော့်မှာ တစ်နိုင်ငံလုံး အမှတ်အများဆုံးရတဲ့ အစ်မတစ်ယောက် ရှိပြီပေါ့ အို... ဘုရားရေ ကျွန်တော့်မှာ ဖိအားတွေ အများကြီး ရှိလာတော့မှာပဲ"

တန်ယွီသည် နောင်တစ်ချိန်တွင်

"မင်းအစ်မက တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲမှာ တစ်နိုင်ငံလုံး ပထမရတာဆိုတော့ မောင်ဖြစ်တဲ့ မင်းကလည်း တော်တော်လေး အရည်အချင်းရှိမှာပဲ မဟုတ်လား"

ဟု အမေးခံရမည့် အရေးကို တွေးမိကာ ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း ခေါင်းကိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်သူက မင်းကို ဖိအားပေးနေလို့လဲ အဖေနဲ့အမေကလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါလား"

တန်ယန်သည် သူမ၏ မောင်လေးမှာ ဟာသလုပ်နေခြင်းဖြစ်မှန်း သိသော်လည်း ဤသည်မှာ သူ၏ရင်ထဲမှ စိုးရိမ်စိတ်အချို့ကို ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိပေသည်။

"ကဲ... မင်းကိုယ်မင်း အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ပါနဲ့"

တန်ယန့်အဖေက တန်ယွီ၏ပုခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်လေသည်။

တန်ယွီက ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အတိုင်းအဆ မရှိသော မေတ္တာတရားကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ဖခင်က ဆက်လက်၍

"မင်းမှာရှိတဲ့ အားနည်းချက်တွေကို လက်ခံတတ်အောင် သင်ယူရမယ် အမှန်တော့ မင်းအစ်မလို ထူးချွန်တဲ့ သူတွေက ပိရမစ်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေကြတာလေ မင်းအစ်မက ငါတို့ဆီက အကောင်းဆုံး မျိုးရိုးဗီဇတွေကို အကုန်ယူသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ် မင်းကို အစကတည်းက အခြေအနေ ကောင်းကောင်း မပေးနိုင်ခဲ့တာ ငါတို့အမှားလည်း ပါတာပေါ့"

ဟု ဆိုကာ နှမြောတသဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါပြလေသည်။

"ဟင်း"

တန်ယန် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောမိတော့သည်။

ယန်ယီအန်နှင့် သူ၏ဖခင် ယန်ဝမ်ဘိုတို့လည်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ချေ။

"ကဲပါ...ဖိအားထားမနေပါနဲ့ မိဘတွေ အနေနဲ့ သားသမီးတွေကို ဘေးကင်းကျန်းမာစွာနဲ့ ကြီးပြင်းလာစေချင်တာက လွဲလို့ ကျန်တာတွေက ဒုတိယအဆင့်ပဲ၊ သိပ်မရေးကြီးပါဘူး"

ဟု ယန်ဝမ်ဘိုက ချော့မြူလိုက်သည်။

"ကဲပါ... မင်း တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် ရပြီဆိုတာနဲ့ ငါမင်းကို စပို့စ်ကားတစ်စီး ဝယ်ပေးမယ်"

တန်ယန်က တန်ယွီကို အားပေးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့သြဝမ်းသာမှုများကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် စိတ်အေးသွားရပေသည်။ သူမ၏ မောင်လေးမှာ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှု အတော်လေး ကောင်းမွန်ပုံ ရပေသည်။

"ကျွန်တော်လည်း အစ်မတစ်ယောက်လောက် တကယ်ရှိချင်လိုက်တာ"

ယန်ယီအန်က အားကျစွာ ပြောလိုက်၏။

တန်ယန်သည် ယန်ယီအန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ

"အစ်ကို... အစ်ကိုလည်း စပို့စ်ကား လိုချင်တာလား ကျွန်မဝယ်ပေးရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ယန်ယီအန်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားပြီးမှ ပြန်လည်မှိန်ကျသွားကာ

"ပုံမှန်ဆိုရင် မောင်တွေက အစ်မတွေကို ဝယ်ပေးရတာလေ၊ အခုတော့ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေပြီ ထားလိုက်ပါတော့၊ ကျွန်တော်က အဲ့ဒီလောက်ကြီး အရှက်မရှိတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ ကားဂိုဒေါင်ထဲက ကြိုက်တဲ့ကားတစ်စီး ရွေးလိုက်မလား"

တန်ယန်က ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏ကားများ အားလုံးကို မမောင်းရသေးသော်လည်း ၎င်းမှာ တစ်ပတ်ရစ်ကား အဖြစ်သာ သတ်မှတ်နိုင်မည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

"တကယ် ရမှာလား ကျွန်တော် မောင်းပဲမောင်းမှာပါ၊ အပိုင်ပေးစရာ မလိုပါဘူး"

ယန်ယီအန်က ဝမ်းသာအားရ မေးမြန်းလိုက်လေတော့၏။

"ရပါတယ်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အများကြီး ရှိနေတာပဲ၊ ငါတစ်ယောက်တည်းလည်း အကုန်မမောင်းနိုင်ပါဘူး"

တန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"တံခါးနားက မှန်တင်ခုံပေါ်မှာ သော့တွေရှိတယ်၊ ကိုယ့်ဘာသာပဲ သွားယူလိုက်တော့"

ခွင့်ပြုချက် ရလိုက်သည်နှင့် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသော ယန်ယီအန်သည် သော့သွားယူရန် ချက်ချင်းပင် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ သူသည် ထိုငွေရောင် 'ကိုနီဆက် ဝမ်းဝမ်း' ကားလေးကို မျက်စိကျနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

"အစ်ကို... ကျွန်တော့်ကိုစောင့်ဦး၊ ကျွန်တော်လည်း လိုက်မယ်"

တန်ယွီလည်း အနောက်မှ အမြန်လိုက်သွားလေသည်။ မည်သည့်အရွယ် ယောကျ်ားလေး ဖြစ်ပါစေ ကားတစ်စီး၏ ဆွဲဆောင်မှုကိုမူ မည်သူမျှ မခံနိုင်ကြချေ။

ယန်ယီအန်သည် ကားသော့ကိုယူကာ မြေအောက် ကားပါကင်သို့ ဆင်းလာခဲ့ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လှပသပ်ရပ်သည့် ငွေရောင် စပို့စ်ကားလေးပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိသွားသည်။ 'ကိုနီဆက် ဝမ်းဝမ်း' ၏ ကိုယ်ထည်ဒီဇိုင်းမှာ မြင်ရသူကို ရင်သပ်ရှုမော စေရုံသာမက လေခွင်းအား စနစ်များကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အသုံးပြုထားသဖြင့် ကားတစ်စီးလုံးကို မြေပြင်တွင် ကပ်နေစေပြီး လေတိုးနှုန်းကိုလည်း သိသိသာသာ လျှော့ချပေးထားပေသည်။

ကား၏ အနောက်ဘက်တွင်လည်း ကြီးမားသော အလိုအလျောက် လှုပ်ရှားနိုင်သည့် အနောက်ဘက် စပိုင်လာတစ်ခု ပါဝင်ပြီး ၅.၀ လီတာ V၈ တာဘိုနှစ်လုံးတပ် အင်ဂျင်ကို တပ်ဆင်ထားရာ အမြင့်ဆုံးစွမ်းအင် မြင်းကောင်ရေ ၁၄၀၀ အထိ ထုတ်ပေးနိုင်ပေသည်။ ၎င်းသည် စူပါကား လောက၏ ဘုရင်တစ်ဆူဟုပင် တင်စားရမည်။အခန်း (၁၃၅)

ခိုသွေးနီနှင့် အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်

တန်ယန် - "မလိုပါဘူး၊ သိပ်အများကြီးမှ မဟုတ်တာ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံရှိပါတယ်"

ကျင့်မုန့် - "တစ်လကို စာမူခ ယွမ်သန်းချီ ရနေတဲ့သူကို ကျွန်မက ဘာတွေပြောနေမိပါလိမ့် (အပြုံးမျက်နှာ)"

တန်ယန် - "လက်ဆောင် ဘာလိုချင်လဲ"

ကျင့်မုန့် - "…"

တန်ယန် - “ပုံများ”

ကျင့်မုန့် - "ဟယ်... H တံဆိပ်အိတ်တွေ ဒီလောက်တောင် အများကြီးလား"

တန်ယန် - "လိုချင်လား"

ကျင့်မုန့် - "တွေးပဲတွေးရဲပါတယ်၊ ကျွန်မနဲ့ မတန်ပါဘူး"

တန်ယန် - "ဒီပုံလေးကော ကြည့်ရတာ ရှင်နဲ့ အရမ်းလိုက်မှာပဲ"

ကျင့်မုန့် - "တော်ပါပြီ၊ ကျွန်မသာ အစစ်ကြီး လွယ်ထားရင် လူတွေက အဆင့်မြင့် အတုလို့ပဲ ထင်ကြမှာ"

တန်ယန် - "ချစ်စရာပုံ လက်ဆောင်ရဖို့သာ စောင့်နေလိုက်တော့"

ကျင့်မုန့် - "..."

ကျင့်မုန့် - "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေးမကြီးရှင်"

တန်ယန်သည် ကျင့်မုန့်အတွက် ယွမ် ၁၄၀,၀၀၀ ခန့် တန်ဖိုးရှိသည့် Hermès အမှတ်တံဆိပ် ရွှေရောင်အလှဆင် အိတ်တစ်လုံးကို ရွေးချယ်ပေးလိုက်၏။ ၎င်းမှာ အမျိုးသမီးငယ်များနှင့် လိုက်ဖက်ပြီး မည်သည့် အဝတ်အစားနှင့်မဆို တွဲဖက်၍ ဝတ်ဆင်နိုင်ပေသည်။ ကျင့်မုန့်နှင့် သိကျွမ်းလာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း လူချင်းမှာမူ တစ်ခါမျှ မဆုံဖူးသေးချေ။ သို့သော် ကျင့်မုန့်သည် အလွန် ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တန်ယန် ခံစားမိနေသည်။

သူမသည် ပါဆယ်ထုတ်ကို သေချာထုပ်ပိုးပြီး အိမ်ထိန်းအား ပို့ခိုင်းလိုက်ကာ လက်ခံရရှိသူ စိတ်ကျေနပ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေမိသည်။

ည ၈ နာရီတိတိတွင် တန်ယန်သည် သူမ၏ စာရေးဆရာ Weibo အကောင့်သို့ ဝင်လိုက်၏။ ထိုအချိန်၌ နောက်ဆုံးတင်ထားသော ပို့စ်အောက်ရှိ မှတ်ချက်များမှာ တစ်သိန်းကျော်နေချေပြီ။ Weibo ၏ တရားဝင် ကံစမ်းမဲ စနစ်ကလည်း ကံထူးသူ စာရင်းကို သူမအား ပေးအပ်လာသည်။

ဆားထဲ သကြားနည်းနည်းခတ် V - "ကံထူးရှင်တွေအတွက် ဝမ်းမြောက်ပါတယ်ရှင် ကံထူးသူတွေ အနေနဲ့ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းချီအကောင့် နာမည်လေးတွေ ပို့ပေးကြပါဦးနော် ဖုန်းချီအကောင့် မရှိရင်လည်း ငွေသားအဖြစ် ရွေးချယ်လို့ ရပါတယ်ရှင်"

【ရှယ်ပဲ အမှတ်တစ်သောင်းဆိုတာ ယွမ် ၁,၀၀၀ တောင်လေ၊ လူတစ်ရာဆိုတော့ ယွမ်တစ်သိန်းကြီးများတောင် အားကျလိုက်တာ】

【အားကျလို့ မျက်ရည်တောင်ဝဲတယ်... အမြဲတမ်း ကံမကောင်းတတ်တော့ တစ်ခါမှ မပေါက်ဖူးဘူး ငိုချင်တာပဲ】

【ကျွန်တော်ပေါက်ပြီ အရမ်းပျော်တာပဲ တန်တာကို ချစ်တယ်လို့ ဖွင့်ပြောပါရစေ】

【အပေါ်ကလူလိုပဲ ကျွန်မလည်း ပေါက်တယ် ဖုန်းချီအကောင့် မရှိပေမဲ့ စာရေးဆရာမအတွက် အခုချက်ချင်း သွားဖွင့်လိုက်တော့မယ်】

【အပေါ်က နှစ်ယောက်ကို အရမ်းအားကျတာပဲ...】

【အားကျခြင်း +၁】

【အားကျခြင်း +၁၀၀၈၆】

【အားကျခြင်း + မှတ်ပုံတင်နံပါတ်】

ယိတျန်တျန်သည် ကံထူးရှင်များ၏ အကောင့်စာရင်း အားလုံးကို ပြုစုပေးလိုက်၏။ ငွေသား ထုတ်ယူလိုသူများကို Weibo မှတစ်ဆင့် တိုက်ရိုက် ငွေလွှဲပေးခဲ့သည်။ ကျန်ရှိသော စာရင်းကိုမူ အယ်ဒီတာ ကျင့်မုန့်ထံသို့ ပေးပို့ခဲ့ပြီး တန်ယန်က သူမထံသို့ ငွေလွှဲပေးကာ အမှတ်များ ဖြည့်သွင်းခိုင်းလိုက်လေသည်။

အကောင့်များ အားလုံးကို စီစဉ် ပြီးစီးသွားသောအခါ သူမသည် ကွန်ပျူတာကို ပိတ်လိုက်ပြီး ရေချိုးပြီးနောက် အိပ်ရာဝင်ခဲ့တော့သည်။ ကံစမ်းမဲ စာရင်းများကို စာရင်းဇယား ပြုလုပ်ရသည်မှာ တကယ့်ကို လူပင်ပန်းလှပေသည်။ နောက်နောင်တွင် မိမိကိုယ်တိုင် ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ဟုလည်း ဆုံးဖြတ်လိုက်မိ၏။

【အရှင်... တစ်ဖက်လူကပဲ အလုပ်တွေ အကုန်လုပ်ပေးသွားတာ သိသာနေတာကို】

【အချစ်လေးရေ... မနက်ဖြန်မှ တွေ့မယ်နော်】

နောက်ဆုံးတွင် စာမေးပွဲအမှတ်များ စစ်ဆေးရမည့်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။

နံနက်စောစော ကတည်းက တန်မိသားစုဝင် အားလုံးမှာ ရင်ခုန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြန်လည် စုဝေးနေကြသည်။

ယန်ယီအန်မှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သမ်းဝေလျက် ဆိုဖာပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်၏။ သူတကယ်ပင် နားမလည်နိုင်တော့ချေ။ အမှတ်ကို စောစောစစ်စစ်၊ နောက်ကျမှစစ်စစ် ထူးခြားသွားမည် မဟုတ်ပေ။ သူဘာကြောင့် ဒီနေရာမှာ အတူရှိနေရသည်ကို နားမလည်ချေ။

တန်ယန်သည် ဖရဲသီးဖျော်ရည် တစ်ခွက်ကိုကိုင်ကာ အသာအယာ ငုံ့သောက်နေသည်။ သူမသည် ရာသီသွေးပေါ်နေချိန် ဖြစ်သဖြင့် အလွန်အမင်း စိတ်တိုလွယ်နေကာ ဖျော်ရည်ကိုလည်း အလောတကြီး မသောက်ရဲပေ။

"အချိန်စေ့ပြီ၊ အချိန်စေ့ပြီ"

"တန်ယွီ... မင်းအစ်မရဲ့ စာမေးပွဲဖြေဆိုခွင့် ကတ်နံပါတ်ကို အမြန်ရိုက်ထည့်လိုက်စမ်း"

အမှတ်စစ်ဆေးသူ အလွန်များပြားနေသဖြင့် ဝက်ဘ်ဆိုဒ်စာမျက်နှာမှာ တက်လာရန် အတော်လေး ကြာမြင့်နေသည်။

"ဘာလို့ အမှတ်တွေ မပေါ်လာတာလဲ ကွန်ပျူတာပဲ ဟန်းသွားတာလား"

တန်ယန့်အမေသည် လော့ဂ်အင်ဝင်ထားသည့် စာမျက်နှာကိုကြည့်ကာ အမှတ်များ ပေါ်မလာသည်မှာ အလွန် ထူးဆန်းနေကြောင်း ပြောလေသည်။

"အစ်မရဲ့အဆင့်က တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာနဲ့ ထိပ်တန်း ၅၀ ထဲကို ဝင်သွားလို့ အမှတ်တွေကို ခဏပိတ်ထားတာ ဖြစ်မယ်"

တန်ယွီက အောက်နားရှိ စာလုံးအသေးလေးများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဒီမှာ ရေးထားတာက ၂၇ ရက်နေ့ကျမှ စစ်လို့ရမယ်တဲ့"

"အို... ဟုတ်တယ် တကယ်ကြီးပဲ တကယ်ကြီး"

တန်ယန့်အမေမှာ ဝမ်းသာလွန်းလှသဖြင့် ခုန်ပေါက်မတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

တန်ယန့်ဖခင်နှင့် ကျန်ရှိသူများမှာလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခုပ်တီးကြသလို ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဆုတောင်းလိုက်ကြ၏။

"ယန်ယီအန်ရဲ့ အမှတ်ကိုလည်း စစ်ကြည့်ဦး"

တန်ယွီက စာမေးပွဲဖြေဆိုခွင့် ကတ်နံပါတ်ကို ဆက်လက် ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။ တန်ယန့်အမေက အမိန့်ပေးနေဆဲဖြစ်ပြီး တန်ယွီကတော့ လိုက်လံ ဆောင်ရွက်ပေးနေရသည်။

ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ ရလဒ်မှာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာ၏။ စုစုပေါင်း အမှတ်မှာ ၅၆၉ မှတ် ဖြစ်လေသည်။

"ယန်ယီအန်အစ်ကို... ၅၆၉ မှတ်ဗျ"

တန်ယွီက လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

ယန်ယီအန်မှာ ဆိုဖာပေါ်မှ ဒုန်းခနဲ ခုန်ထလိုက်၏။

"၅၆၉ ဟုတ်ရဲ့လား"

ဤအမှတ်မှာ သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာသာလွန်သော ရလဒ်ဖြစ်ပေသည်။ ယန်ယီအန်တစ်ယောက် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရချေပြီ။ ဤအမှတ်ဖြင့် ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ် တစ်ခုသို့ အေးဆေးစွာ ဝင်ခွင့်ရနိုင်ပေသည်။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ် ဝင်ခွင့်အမှတ်မှာ ၅၀၉ မှတ်သာ ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"အရမ်းကောင်းတာပဲ ဒီနေ့တော့ ဒီကိစ္စကို ဂုဏ်ပြုဖို့ ဝေ့ယီဂဲမှာ ထမင်းသွားစားကြစို့"

တန်ယန့်အဖေက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။ သူသည် ဝေ့ယီဂဲတွင် မစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် ထိုအရသာကို လွမ်းဆွတ်နေမိခြင်း ဖြစ်၏။

"ရှင်ကတော့ အစားအသောက် မက်တာနဲ့တင် အတော်ပဲ သမီးက VIP ကတ် ပေးထားတာကို ရှင်တစ်ခါမှ မသုံးဘဲ နေတာမှ မဟုတ်တာ"

တန်ယန့်အမေက ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အတွေးကို ဗူးပေါ်သလိုပေါ်အောင် ပြောချလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း S မြို့တော်တွင် ဝေ့ယီဂဲ စားသောက်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်ပြီးကတည်းက ၎င်းတို့မိသားစု၏ အရေးကြီးသော လူမှုရေးပွဲများနှင့် စုဆုံပွဲများအတွက် ထိုဆိုင်ကိုသာ အမြဲတမ်း အသုံးပြုခဲ့ကြလေသည်။

အမှန်စင်စစ် ဝေ့ယီဂဲသည် အဆင့်အတန်း မြင့်မားသောပုံရိပ် ရှိရုံသာမက ဟင်းလျာများ၏ အရသာများမှာလည်း ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိပေသည်။

"ကျွန်မလည်း သဘောတူပါတယ် ယီအန် ဒီတစ်ခေါက် စာမေးပွဲကို ဒီလောက် အမှတ်ကောင်းကောင်း ဖြေနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး ဒါတွေအားလုံးက ယန်ယန့်ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာ၊ သူမကပဲ ဝိုင်းပြီး စာပြပေးခဲ့တာကိုး"

ဂျူးမန်သည်လည်း အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာနေတော့သည်။ မူလက သူမ၏ သားဖြစ်သူအပေါ် တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒမှာ ကျန်းမာဘေးကင်းဖို့သာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အောင်မြင်မှု ရရှိလာသောအခါ မိခင်တစ်ဦး အနေဖြင့် ပျော်ရွှင်နေလေသည်။

"ယန်ယန်... သမီးမှာ ဘာမှမလိုဘူးဆိုတာ အဒေါ်သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မောင်လေးကို စာပြပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်တဲ့ အနေနဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုတော့ ပေးမယ်နော်"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဂျူးမန်သည် အိတ်ထဲမှ သေတ္တာငယ်လေး တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ တန်ယန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ၎င်းကို သူမကြိုတင်၍ သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

တန်ယန်က သေတ္တာလေးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်" ဟု ဆိုလိုက်၏။

"ဖွင့်ကြည့်ပါဦး၊ သမီးကြိုက်ရဲ့လားလို့"

ဂျူးမန်က ပြုံးလျက် တိုက်တွန်းလေသည်။

တန်ယန် သေတ္တာလေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ ကျောက်စိမ်းလက်ကောက် တစ်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"တကယ် လှတာပဲ"

ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်မှာ ချောမွေ့ဝင်းလက်နေပြီး သဘာဝအတိုင်း ကြည်လင်တောက်ပသော အရောင်အဆင်း ရှိ၏။ ထူးခြားသည်မှာ ထိုကျောက်စိမ်း လက်ကောက်၌ အဖြူနှင့် အနီရောင် နှစ်မျိုးစလုံး ပါဝင်နေခြင်းဖြစ်ကာ သဘာဝတရားက ဖန်တီးထားသော ပန်းချီကားတစ်ချပ် အလားပင်။ အနီရောင်မှာ အလွန်ရှားပါးသော 'ခိုသွေးရောင်' ဖြစ်ပြီး အနာအဆာမရှိ ပြည့်စုံလွန်းလှပေသည်။

"သမီးကြိုက်တယ်ဆိုလို့ အဒေါ်ဝမ်းသာပါတယ် ဒါက အဒေါ်တို့ မိသားစုမှာ မျိုးဆက်နဲ့ချီ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တဲ့ ခိုသွေးရောင်နဲ့ အဖြူရောင်စပ် ကျောက်စိမ်း လက်ကောက်လေးလေ သမီးကို ပေးချင်နေတာကြာပြီ၊ အခုမှပဲ အခွင့်အရေး ကြုံတော့တယ်"

"ဒါက အရမ်းတန်ဖိုးကြီးလွန်းပါတယ် အဒေါ်ရယ်"

တန်ယန် တွန့်ဆုတ်သွားမိသည်။ သူစိမ်းတစ်ယောက်၏ မိသားစု အမွေအနှစ်ကို လက်ခံရန်မှာ မသင့်တော်ဟု ခံစားရသော်လည်း ဤလက်ကောက်ကို သူမ အမှန်တကယ် သဘောကျနေမိ၏။

"အို... အဒေါ်တို့ မိသားစုက အချမ်းသာဆုံး စာရင်းထဲမှာ မပါပေမဲ့ အမွေအနှစ် လက်ဝတ်ရတနာ အချို့တော့ ရှိပါသေးတယ် စိတ်မပူဘဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ၊ ဒီလက်ကောက်က အဒေါ်နဲ့လည်း မလိုက်တော့ပါဘူး၊ သမီးတို့လို မိန်းကလေး ငယ်လေးတွေနဲ့မှ အလိုက်ဖက်ဆုံးပဲ"

ဂျူးမန်သည် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်ကို သေတ္တာထဲမှ ထုတ်ယူကာ တန်ယန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို စွပ်ပေးလိုက်လေသည်။

"တကယ်လှတာပဲ၊ ယန်ယန့်ရဲ့ အသားအရေက ဖြူဝင်းနုနယ်နေတော့ ဒီလက်ကောက်က သေတ္တာထဲမှာ ရှိနေတာထက် သမီးလက်မှာ ရှိနေတာက ပိုပြီး ကြည့်ကောင်းနေတယ်"

"တကယ်ကို လှတာပဲ"

တန်ယန့်အမေကလည်း ဘေးမှဝင်၍ ထောက်ခံလေသည်။

"ဒီအရောင်က မိန်းကလေးငယ်လေးတွေနဲ့ တကယ်လိုက်ဖက်တာ မန်မန်... ငါ့မှာလည်း ခရမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက် တစ်ကွင်းရှိတယ်၊ နင်နဲ့ဆို အရမ်းလိုက်မှာပဲ လာ... ငါ့အခန်းထဲသွားပြီး စမ်းကြည့်ရအောင်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တန်ယန့်အမေသည် ဂျူးမန်ကိုခေါ်ကာ ဒုတိယထပ်ရှိ အဝတ်လဲခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

တန်ယန်သည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ လက်ကောက်လေးကို သဘောကျစွာ ကြည့်မဝ ဖြစ်နေမိသည်။ ကြည့်လေလေ ပို၍ နှစ်သက်လာလေလေပင် ဖြစ်နေသည်။

"အစ်မ... အစ်မရဲ့ဖုန်း မြည်နေတယ်"

တန်ယွီက ဘေးနားရှိဖုန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း သတိပေးလိုက်၏။

လက်ကောက်ကိုသာ အာရုံရောက်နေသဖြင့် သူမ၏ဖုန်း မြည်နေသည်ကိုပင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။

"ဟဲလို"

တန်ယန် ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အတန်းပိုင် ဆရာမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"တန်ယန်... သမီးအိမ်မှာရှိလား"

ဆရာမဝမ်သည် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မနည်းထိန်းထားနေရပုံပင်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာမဝမ်၊ အိမ်မှာရှိပါတယ်"

"သမီးအမှတ်တွေ စစ်ပြီးပြီလား"

"စစ်ပြီးပါပြီ ဆရာမ၊ ဒါပေမဲ့ အမှတ်တွေက ပိတ်ထားလို့ပါ"

ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ဆရာမဝမ်သည် စိတ်ကို အေးအေးထားနိုင်ရန် ရင်ဘတ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖိထားလိုက်ရင်း

"တန်ယန်... ဂုဏ်ယူပါတယ်သမီး၊ သမီးက တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ အမှတ်အများဆုံးရပြီး ဒီနှစ်ရဲ့ သိပ္ပံဘာသာတွဲ ထိပ်ဆုံးကျောင်းသူ ဖြစ်သွားပြီ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာမ"

တန်ယန်သည် စာမေးပွဲကို ကောင်းကောင်း ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့သည်ဟု သိထားသော်လည်း အမှန်တကယ် ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။

တန်ယန်၏ တည်ငြိမ်မှုကို မြင်သောအခါ ဆရာမဝမ်က စိတ်ထဲမှကျိတ်၍ ချီးကျူးမိ၏။

"ကျောင်းရဲ့ ပါရမီရှင်ကျောင်းသူ ပီသပါပေတယ် တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ပထမရတာတောင် ဒီလောက်အထိ တည်ငြိမ်နိုင်တာပဲ"

"တန်ယန်... အခု ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ ရုံးခန်းထဲမှာ ဘေကျင်းတက္ကသိုလ်နဲ့ ဟွာကျုံးတက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားလက်ခံရေး အရာရှိတွေ ရောက်နေကြတယ် သမီး ကျောင်းကိုလာပြီး သူတို့နဲ့ စကားပြောကြည့်ချင်လား"

အခန်း (၁၃၆)

ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲရလဒ်များ

"ဆရာမ... သမီး ဟွာတာတက္ကသိုလ်ကိုပဲ ရွေးချယ်ပါရစေ"

တန်ယန်က ပြတ်သားစွာပင် ဆိုလိုက်၏။

"ဒါကြောင့် ဆရာမကြီး နှစ်ယောက်လုံးနဲ့ သီးသန့်စကား မပြောတော့ပါဘူး ဆရာမဝမ် အနေနဲ့ ဘေကျင်းတက္ကသိုလ်က ဆရာမတွေကိုလည်း သမီးကိုယ်စား အားနာရကြောင်း ပြောပေးပါဦးနော်"

စာမေးပွဲမဖြေခင် ကတည်းက သူမသည် ဘေကျင်းတက္ကသိုလ် တက်ရမလား၊ ဟွာတာတက္ကသိုလ် တက်ရမလား ဆိုသည်ကို အကြာကြီး စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမသည် ဟွာတာတက္ကသိုလ်ကိုသာ ရွေးချယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ပထမအချက်မှာ ဟွာတာတက္ကသိုလ်သည် ကျောင်းသားများအတွက် ပို၍ လွတ်လပ်မှု ပေးသောကြောင့်ပင်။ အကယ်၍ သူမအနေဖြင့် တက္ကသိုလ် တက်နေစဉ်အတွင်း ကျောင်းတက်ရန် အချိန်မပေးနိုင်ပါက ပုံမှန်အတန်းတက်ရန် မလိုဘဲ ကြားဖြတ်စာမေးပွဲနှင့် အနှစ်ချုပ် စာမေးပွဲများကိုသာ ဖြေဆိုရန် လျှောက်ထားနိုင်ပေသည်။ သို့သော် စာမေးပွဲတစ်ခုခု ကျရှုံးပါက ထိုအခွင့်အရေးမှာ ရုပ်သိမ်းခံရမည် ဖြစ်ပေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဆရာမ ပြောပြပေးပါ့မယ် သမီးတကယ်ပဲ ဟွာတာတက္ကသိုလ်ကို သေချာပေါက် ရွေးမှာလား"

ဆရာမဝမ် အနေဖြင့် တက္ကသိုလ် နှစ်ခုလုံးကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်စေချင်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်း တက္ကသိုလ်ကြီးများ ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့်ကျောင်းကို တက်သည်ဖြစ်စေ ကောင်းမွန်ပေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာမ"

S မြို့တော် စမ်းသပ်အထက်တန်းကျောင်း ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ရုံးခန်းအတွင်း

ဆရာမဝမ် ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမအား စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသော မျက်လုံးလေးစုံကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသာ စိတ်မခိုင်သူဆိုလျှင် သေချာပေါက် လန့်ဖျပ်သွားပေလိမ့်မည်။

"ဒါနဲ့... တန်ယန်လာမှာလား"

ဟွာတာတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားလက်ခံရေး ဌာနမှ တာဝန်ရှိသူက မေးမြန်းလိုက်သည်။

တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် ရမှတ်စာရင်းများ ထွက်လာသည့် နေ့တွင်ပင် သူတို့သည် အဆင့် သတ်မှတ်ချက်များကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးခဲ့ကြသည်။ ထင်မှတ်မထားဘဲ တစ်နိုင်ငံလုံး သိပ္ပံဘာသာတွဲ အမှတ်အများဆုံး ရရှိသူမှာ တတိယတန်းစား မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့မှ ဖြစ်နေပြီး ထိုသူမှာ မိန်းကလေးတစ်ဦးပင် ဖြစ်ချေသည်။

မိန်းကလေးများက ယောကျ်ားလေးများထက် ညံ့ဖျင်းသည်ဟု မဆိုလိုသော်လည်း ယခင်နှစ်များတွင် သိပ္ပံဘာသာတွဲ ထိပ်ဆုံးရမှတ် ပိုင်ရှင်များမှာ ယောကျ်ားလေးများသာ ဖြစ်လေ့ရှိပြီး မိန်းကလေးများကို တွေ့ရခဲလှသည်။ ထို့ပြင် သူမသည် အမှတ်ပြည့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် အမှတ်ပြည့်ရသူများ ရှိခဲ့သော်လည်း အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။

ဟွာတာတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားလက်ခံရေး ဌာနမှူးသည် လက်ထောက် တစ်ဦးနှင့်အတူ S မြို့တော်သို့ ညတွင်းချင်းပင် လေယာဉ်ဖြင့် လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ အိမ်တိုင်ရာရောက် သွားရောက်ပါက နာမည်ပျက်မည်ကို စိုးရိမ်နေလျှင် ကျောင်းအုပ်ကြီး ရုံးခန်း၌ ယခုလို စောင့်ဆိုင်းနေကြမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုနည်းတူစွာပင် ဘေကျင်းတက္ကသိုလ် ဘက်မှလည်း ကျောင်းသားလက်ခံရေး ဌာနမှူးကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိနေသည်။ ထိုသူမှာ ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေမိ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် အတန်းပိုင် ဆရာမနှင့် စကားပြောနေစဉ် ‘ဟွာတာတက္ကသိုလ်’ ဟူသော အမည်ကို ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤကဲ့သို့ အလားအလာရှိသော ကျောင်းသူမျိုး ဟွာတာတက္ကသိုလ်သို့ ပါသွားပါက ပေကျင်းတက္ကသိုလ် အနေဖြင့် နောင်နှစ် အနည်းငယ်အထိ ဤမျှထူးချွန်သော ကျောင်းသားမျိုးကို ထပ်မံရရှိရန် ခက်ခဲသွားနိုင်၏။

"ဆရာမ... တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောလိုက်ပါ၊ တန်ယန်ရဲ့ဆန္ဒက ဘာတဲ့လဲ"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြုံးရွှင်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ တန်ယန် မည်သည့်ကျောင်းကိုပဲ ရွေးချယ်သည်ဖြစ်စေ သူ့အတွက်တော့ အကျိုးရှိသည်သာ ဖြစ်၏။ ဒါနဲ့... ကျောင်းရှေ့မှာ ဂုဏ်ပြုဆိုင်းဘုတ် ချိတ်ခိုင်းထားတဲ့ ကျောင်းသားရေးရာ ဌာနမှူးက ဘာလို့ခုထိ ပြန်မလာသေးတာလဲ။

"အဟမ်း... ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ ဆရာကြီးတို့ရှင်၊ တန်ယန်ကတော့ ဖုန်းထဲမှာ သူမ ကျောင်းကို လာမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောပါတယ် ဟွာတာတက္ကသိုလ်ကိုပဲ တက်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ပါပြီ"

"ဘာပြောတယ်"

ဘေကျင်းတက္ကသိုလ်မှ တာဝန်ရှိသူမှာ မျက်မှောင် ကြုတ်သွားသော်လည်း မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်ဖြင့် ဆက်လက် တောင်းဆိုလေသည်။

"ဒီလိုလုပ်ပါလား... ကျွန်တော်တို့ တန်ယန့်အိမ်အထိ လိုက်သွားပြီး ကျွန်တော်တို့ကျောင်းရဲ့ ကျောင်းသားလက်ခံရေး မူဝါဒတွေကို ရှင်းပြပေးပါရစေ ဒါမှ တန်ယန်အတွက် ရွေးချယ်စရာ ပိုရှိလာမှာပေါ့"

"ဟေး... လောင်ကျိန့်၊ ခင်ဗျားလုပ်ပုံက သိပ်တော့ မဟုတ်သေးဘူးနော် တန်ယန်က ဟွာတာတက္ကသိုလ်ကို ရွေးပြီးပြီ ဆိုမှတော့ သူမ သေချာစဉ်းစားပြီးမှ ရွေးတာနေမှာပေါ့ သူမကို ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးကြရအောင် ဟီးဟီး"

ဟွာတာတက္ကသိုလ်မှ တာဝန်ရှိသူက ချက်ချင်းပင် တားဆီးလိုက်၏။ နောက်နေကြတာလား တကယ်လို့ တန်ယန်သာ စိတ်ပြောင်းသွားရင် သူတို့သာလျှင် နစ်နာမည်။

"ခင်ဗျားကလည်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ တန်ယန်အနေနဲ့ ဘယ်အရာက သူမနဲ့ အသင့်တော်ဆုံးလဲဆိုတာ သိရအောင် ထပ်ပြီး နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ဖို့ လိုသေးတယ်လေ"

"သူမက ရွေးချယ်ပြီးပြီ ဆိုကတည်းက နှိုင်းယှဉ်ပြီးသား မို့လို့ပေါ့ ကျွန်တော့်အမြင် ပြောရရင် ခင်ဗျား ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနေမယ့်အစား ဒုတိယနဲ့ တတိယရတဲ့ ကျောင်းသားတွေ ဘယ်ကျောင်းရွေးလဲဆိုတာ အမြန်သွားစစ်ကြည့်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

"ခင်ဗျား... ခင်ဗျားကတော့လေ..."

နှစ်ဦးသား စကားများတော့မည့် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်၍ ဖျန်ဖြေပေးလိုက်သည်။

"အို... ဆရာတို့ရယ်၊ ဒီမှာ စကားများနေလို့လည်း ဘာမှထူးလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး ဒါက ကျောင်းသားရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သဘောထားပေါ်မှာပဲ မူတည်တာ မဟုတ်လား ဟဲဟဲ၊ အားလုံးပဲ... ဒီနေ့ ကျောင်းကန်တင်းမှာ ကျွန်တော် ထမင်းကျွေးပါရစေ”

"ဟွန့်"

ဘေကျင်းတက္ကသိုလ်မှ တာဝန်ရှိသူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

"တော်ပြီ၊ ကျွန်တော် မစားတော့ဘူး လုပ်စရာရှိလို့ အရင်သွားနှင့်တော့မယ်"

ဟု ပြောကာ သူ၏ လက်ထောက်ဆရာနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"ဟဲဟဲ... ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ဒါဆို ကျွန်တော်တို့လည်း မနေတော့ပါဘူး ကျောင်းအုပ်ကြီးတို့ ကျောင်းကနေ ဒီလိုထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ် နောက်နှစ် ကျောင်းသားအသစ် လက်ခံတဲ့ အခါမှာလည်း အဆင်ပြေ ချောမွေ့မှာ သေချာပါတယ်"

"ဂုဏ်ယူပါတယ် ဆရာတို့ရေ"

ကျောင်းသား လက်ခံရေးရုံးမှ ဆရာများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် သူ၏ရုံးခန်းတွင် အေးအေးလူလူ ပြန်ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်ကို အရသာခံ သောက်နေတော့သည်။ လက်ဖက်ရည်နံ့က တကယ်ကို မွှေးပျံ့နေပေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ တန်မိသားစု၏ ဗီလာအိမ်ကြီး၌...

"မမ တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ပထမရတာ တကယ်ကြီးလား"

တန်ယွီသည် တန်ယန့်ကို မျက်လုံးပြူးကြည့်ကာ သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အံ့သြနေတာလဲ"

တန်ယန်က သူ့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူမအနေဖြင့် ပထမရဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တာ၊ မထူးဆန်းချေ။

"ဒါဆို ကျွန်တော့်မှာ တစ်နိုင်ငံလုံး အမှတ်အများဆုံးရတဲ့ အစ်မတစ်ယောက် ရှိပြီပေါ့ အို... ဘုရားရေ ကျွန်တော့်မှာ ဖိအားတွေ အများကြီး ရှိလာတော့မှာပဲ"

တန်ယွီသည် နောင်တစ်ချိန်တွင်

"မင်းအစ်မက တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲမှာ တစ်နိုင်ငံလုံး ပထမရတာဆိုတော့ မောင်ဖြစ်တဲ့ မင်းကလည်း တော်တော်လေး အရည်အချင်းရှိမှာပဲ မဟုတ်လား"

ဟု အမေးခံရမည့် အရေးကို တွေးမိကာ ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း ခေါင်းကိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်သူက မင်းကို ဖိအားပေးနေလို့လဲ အဖေနဲ့အမေကလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါလား"

တန်ယန်သည် သူမ၏ မောင်လေးမှာ ဟာသလုပ်နေခြင်းဖြစ်မှန်း သိသော်လည်း ဤသည်မှာ သူ၏ရင်ထဲမှ စိုးရိမ်စိတ်အချို့ကို ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိပေသည်။

"ကဲ... မင်းကိုယ်မင်း အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ပါနဲ့"

တန်ယန့်အဖေက တန်ယွီ၏ပုခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်လေသည်။

တန်ယွီက ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အတိုင်းအဆ မရှိသော မေတ္တာတရားကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ဖခင်က ဆက်လက်၍

"မင်းမှာရှိတဲ့ အားနည်းချက်တွေကို လက်ခံတတ်အောင် သင်ယူရမယ် အမှန်တော့ မင်းအစ်မလို ထူးချွန်တဲ့ သူတွေက ပိရမစ်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေကြတာလေ မင်းအစ်မက ငါတို့ဆီက အကောင်းဆုံး မျိုးရိုးဗီဇတွေကို အကုန်ယူသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ် မင်းကို အစကတည်းက အခြေအနေ ကောင်းကောင်း မပေးနိုင်ခဲ့တာ ငါတို့အမှားလည်း ပါတာပေါ့"

ဟု ဆိုကာ နှမြောတသဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါပြလေသည်။

"ဟင်း"

တန်ယန် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောမိတော့သည်။

ယန်ယီအန်နှင့် သူ၏ဖခင် ယန်ဝမ်ဘိုတို့လည်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ချေ။

"ကဲပါ...ဖိအားထားမနေပါနဲ့ မိဘတွေ အနေနဲ့ သားသမီးတွေကို ဘေးကင်းကျန်းမာစွာနဲ့ ကြီးပြင်းလာစေချင်တာက လွဲလို့ ကျန်တာတွေက ဒုတိယအဆင့်ပဲ၊ သိပ်မရေးကြီးပါဘူး"

ဟု ယန်ဝမ်ဘိုက ချော့မြူလိုက်သည်။

"ကဲပါ... မင်း တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် ရပြီဆိုတာနဲ့ ငါမင်းကို စပို့စ်ကားတစ်စီး ဝယ်ပေးမယ်"

တန်ယန်က တန်ယွီကို အားပေးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့သြဝမ်းသာမှုများကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် စိတ်အေးသွားရပေသည်။ သူမ၏ မောင်လေးမှာ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှု အတော်လေး ကောင်းမွန်ပုံ ရပေသည်။

"ကျွန်တော်လည်း အစ်မတစ်ယောက်လောက် တကယ်ရှိချင်လိုက်တာ"

ယန်ယီအန်က အားကျစွာ ပြောလိုက်၏။

တန်ယန်သည် ယန်ယီအန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ

"အစ်ကို... အစ်ကိုလည်း စပို့စ်ကား လိုချင်တာလား ကျွန်မဝယ်ပေးရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ယန်ယီအန်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားပြီးမှ ပြန်လည်မှိန်ကျသွားကာ

"ပုံမှန်ဆိုရင် မောင်တွေက အစ်မတွေကို ဝယ်ပေးရတာလေ၊ အခုတော့ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေပြီ ထားလိုက်ပါတော့၊ ကျွန်တော်က အဲ့ဒီလောက်ကြီး အရှက်မရှိတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ ကားဂိုဒေါင်ထဲက ကြိုက်တဲ့ကားတစ်စီး ရွေးလိုက်မလား"

တန်ယန်က ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏ကားများ အားလုံးကို မမောင်းရသေးသော်လည်း ၎င်းမှာ တစ်ပတ်ရစ်ကား အဖြစ်သာ သတ်မှတ်နိုင်မည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

"တကယ် ရမှာလား ကျွန်တော် မောင်းပဲမောင်းမှာပါ၊ အပိုင်ပေးစရာ မလိုပါဘူး"

ယန်ယီအန်က ဝမ်းသာအားရ မေးမြန်းလိုက်လေတော့၏။

"ရပါတယ်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အများကြီး ရှိနေတာပဲ၊ ငါတစ်ယောက်တည်းလည်း အကုန်မမောင်းနိုင်ပါဘူး"

တန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"တံခါးနားက မှန်တင်ခုံပေါ်မှာ သော့တွေရှိတယ်၊ ကိုယ့်ဘာသာပဲ သွားယူလိုက်တော့"

ခွင့်ပြုချက် ရလိုက်သည်နှင့် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသော ယန်ယီအန်သည် သော့သွားယူရန် ချက်ချင်းပင် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ သူသည် ထိုငွေရောင် 'ကိုနီဆက် ဝမ်းဝမ်း' ကားလေးကို မျက်စိကျနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

"အစ်ကို... ကျွန်တော့်ကိုစောင့်ဦး၊ ကျွန်တော်လည်း လိုက်မယ်"

တန်ယွီလည်း အနောက်မှ အမြန်လိုက်သွားလေသည်။ မည်သည့်အရွယ် ယောကျ်ားလေး ဖြစ်ပါစေ ကားတစ်စီး၏ ဆွဲဆောင်မှုကိုမူ မည်သူမျှ မခံနိုင်ကြချေ။

ယန်ယီအန်သည် ကားသော့ကိုယူကာ မြေအောက် ကားပါကင်သို့ ဆင်းလာခဲ့ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လှပသပ်ရပ်သည့် ငွေရောင် စပို့စ်ကားလေးပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိသွားသည်။ 'ကိုနီဆက် ဝမ်းဝမ်း' ၏ ကိုယ်ထည်ဒီဇိုင်းမှာ မြင်ရသူကို ရင်သပ်ရှုမော စေရုံသာမက လေခွင်းအား စနစ်များကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အသုံးပြုထားသဖြင့် ကားတစ်စီးလုံးကို မြေပြင်တွင် ကပ်နေစေပြီး လေတိုးနှုန်းကိုလည်း သိသိသာသာ လျှော့ချပေးထားပေသည်။

ကား၏ အနောက်ဘက်တွင်လည်း ကြီးမားသော အလိုအလျောက် လှုပ်ရှားနိုင်သည့် အနောက်ဘက် စပိုင်လာတစ်ခု ပါဝင်ပြီး ၅.၀ လီတာ V၈ တာဘိုနှစ်လုံးတပ် အင်ဂျင်ကို တပ်ဆင်ထားရာ အမြင့်ဆုံးစွမ်းအင် မြင်းကောင်ရေ ၁၄၀၀ အထိ ထုတ်ပေးနိုင်ပေသည်။ ၎င်းသည် စူပါကား လောက၏ ဘုရင်တစ်ဆူဟုပင် တင်စားရမည်။