အရူးတစ်စု

ဤစီမံခန့်ခွဲသူ၏ ခေါ်ဆောင်မှုဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းလာစဉ် ထိုသူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ စကားမပြောရသည့်အလား သူ့အား အဆက်မပြတ် စကားပြောနေခဲ့သည်။ စီမံခန့်ခွဲသူ ပြောဆိုသမျှ အကြောင်းအရာများမှာ အခြေခံအားဖြင့် ဤနေရာရှိ ကိစ္စရပ်များအပေါ် ပြစ်တင်ညည်းတွားနေခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး တစ်ခုပြီးတစ်ခု မရပ်မနား ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားလက်နက်နန်းတော်ရှိ ပြဿနာအရပ်ရပ်ကို ထုတ်ဖော်ညည်းတွားနေသဖြင့် ယီထျန်းယွမ်မှာ နားပူလာတော့သည်။

သို့သော် သူသည် ထိုစကားများထဲမှ အသုံးဝင်သော သတင်းအချက်အလက် အချို့ကို ရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သတ်မှတ်ချက်များမှာ အလွန်ပင် တင်းကျပ်လှသည်ဟူသော အချက်ပင်။ ဆန်းကြယ်မီးလျှံ ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းမှာ အခြေခံအကျဆုံးအချက်သာ ဖြစ်ပြီး အခြားသော စွမ်းရည်မျိုးစုံလည်း လိုအပ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် တပည့်အဖြစ် လာရောက်ဖြေဆိုသူ ၁၀ ယောက်တွင် တစ်ယောက် အရွေးခံရလျှင်ပင် အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။

ဆန်းကြယ်မီးလျှံ ပိုင်ဆိုင်ထားရန်မှာပင် အလွန်ခက်ခဲလှသည့်ကြားမှ ဆန်းကြယ်မီးလျှံ ပိုင်ဆိုင်သူများထဲမှ တပည့်ကို ထပ်မံရွေးချယ်ရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အစွန်းကုန် တင်းကျပ်လွန်းလှချေသည်။

အခြားသော အင်အားစုများတွင်မူ ဆန်းကြယ်မီးလျှံ ရှိလျှင်ပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသည်များကို နောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း သင်ယူနိုင်ကြသည်။ ဤမျှအထိ တင်းကျပ်ရန် မလိုအပ်ချေ။ နတ်ဘုရားလက်နက်နန်းတော်မှာမူ မတူညီဘဲ အစစအရာရာ စည်းကမ်းကြီးလှသည်။ ဆန်းကြယ်မီးလျှံ ရှိရုံဖြင့် မရဘဲ ခိုင်မာသော အခြေခံအရည်အချင်းများလည်း လိုအပ်ပေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်းတွင် ပါရမီ အလွန်ညံ့ဖျင်းလျှင် တပည့်အဖြစ် လက်ခံမည်မဟုတ်သလို၊ စိတ်ရှည်သည်းခံမှု မရှိလျှင်လည်း တပည့်အဖြစ် လက်ခံမည်မဟုတ်ချေ။ တပည့်ရွေးချယ်သည့် သတ်မှတ်ချက်များမှာ တစ်ခုထက်တစ်ခု ပိုမိုတင်းကျပ်လှပြီး အဓိကအချက်မှာ ဤနေရာရှိ တပည့်များသည် ပြင်ပလူများကို နှိမ်ချတတ်သည့် အခြေအနေလည်း ရှိနေခြင်းပင်။

မည်သူပင်ဖြစ်စေ၊ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အလှည့်ကျ ပြဿနာရှာကြပြီး အရည်အချင်း ပြည့်မီသူများပင်လျှင် နှင်ထုတ်ခံကြရသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် နတ်ဘုရားလက်နက်နန်းတော်၌ လူဦးရေမှာ ပိုမိုနည်းပါးလာခြင်း ဖြစ်ပြီး ဆေးလုံးဖော်စပ်ခြင်းနန်းတော်မှာမူ တပည့်များကို အဆက်မပြတ် လက်ခံလျက် ပိုမိုကြီးထွားလာနေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ စီမံခန့်ခွဲသူများ၏ မောက်မာမှုနှင့် လွှတ်ထားမှုများကြောင့်သာ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ငါတော့ နေရာမှား ရောက်လာသလိုပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က လမ်းပြနေသော စီမံခန့်ခွဲသူအား ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

“ငါ တခြားနေရာကို ပြောင်းပြီး ဝင်လို့ရမလား...”

“ဘယ်ဖြစ်မလဲ... မင်း ဒီအထိ ရောက်နေပြီပဲ... တကယ်လို့ ဝင်လို့မရမှသာ တခြားနန်းတော်တွေကို သွားဝင်ပေါ့...”

စီမံခန့်ခွဲသူက ယီထျန်းယွမ်အား မည်သို့လျှင် ထွက်ပြေးခွင့် ပေးပါမည်နည်း။ လူတစ်ယောက် ခေါ်လာနိုင်ရုံဖြင့် သူသည် အကျိုးကျေးဇူး ရရှိနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။ အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ အနည်းငယ်တော့ ရရှိနိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ အောင်မြင်သွားပါက သူရရှိမည့် အကျိုးကျေးဇူးမှာ ပိုမိုများပြားပေလိမ့်မည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ဤစီမံခန့်ခွဲသူ၏ ဆွဲခေါ်မှုဖြင့် ရှေ့ဘက်ရှိ “နတ်ဘုရားလက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်းနန်းတော်” ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ ဤနန်းတော်မှာလည်း အခြားသော နန်းတော်များနှင့် မထူးခြားလှဘဲ မီးလျှံကျောက်တုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အနားသို့ မချဉ်းကပ်ရသေးမီမှာပင် ပြင်းထန်သော အပူရှိန်များ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

အကယ်၍ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်သာ အလွန်နိမ့်ပါးပါက အမှန်တကယ်ပင် အကင်ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

“ဒီမှာပဲ... အထဲဝင်ကြမယ်...”

စီမံခန့်ခွဲသူက ယီထျန်းယွမ်အား ဆွဲခေါ်၍ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့်အခါ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အခမ်းအနားမျိုး မဟုတ်ဘဲ မည်သူမျှ မရှိသည်ကိုသာ တွေ့ရသည်။ ဘေးတွင်မူ အဖိုးအိုတစ်ဦး ငိုက်မြည်းကာ ထိုင်နေ၏။ အလွန်ပင် ခြောက်ကပ်နေပြီး လူသူရှိတော့သော မိသားစုကြီးတစ်ခုနှင့် တူလှကာ မည်သူမျှ လာရောက်ပူးပေါင်းခြင်း မရှိကြချေ။

သူ အခုပင် ဝင်လာချိန်၌ ငိုက်မြည်းနေဟန်ရှိသော အဖိုးအိုသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ယီထျန်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ သူ့အား အစအဆုံး ထိုးဖောက်ကြည့်ရှုလိုသည့်အလားပင်။

“အကြီးအကဲတုန်းယွမ်... သူက တပည့်အဖြစ် စမ်းသပ်ခံဖို့ လာတဲ့သူပါ...”

စီမံခန့်ခွဲသူသည် ရိုသေစွာဖြင့် အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်လျက် ဆိုလိုက်သည်။

“သူ့မှာ ဆန်းကြယ်မီးလျှံ ရှိသလို နတ်ဘုရားနယ်မြေ တက်လှမ်းခြင်းတိုက်ပွဲရဲ့ ပထမဆုရှင်လည်း ဖြစ်ပါတယ်... စမ်းသပ်မှု ဝင်ရောက်ဖို့ အရည်အချင်း အပြည့်အဝ ရှိပါတယ်...”

“နတ်ဘုရားနယ်မြေ တက်လှမ်းခြင်းတိုက်ပွဲရဲ့ ပထမဆုရှင် ဟုတ်လား...”

အကြီးအကဲတုန်းယွမ်၏ ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ပြန်လည်ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ့အား အပေါ်အောက် အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုကာ ဆိုလိုက်သည်။

“လူသားလောကနယ်ပယ်က လာတဲ့ ပါရမီရှင်လား... ဆန်းကြယ်မီးလျှံလည်း ရှိနေတာပဲ... ဒါကတော့ တော်တော်လေး ရှားပါးတယ်... ဒါပေမဲ့ ကောင်းပါတယ်... နောက်ဆုံးတော့ ကစားစရာတစ်ခု ရပြီပေါ့...”

“ဟို... အကြီးအကဲတုန်းယွမ်...”

သူသည် လက်ကို ပွတ်လျက် ကလေးတစ်ယောက်က သကြားလုံး တောင်းသည့်အလား အကြီးအကဲတုန်းယွမ်အား ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

“သွား... သွားတော့... မင်း ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်... မင်းရဲ့ ဆုလာဘ်ကို သွားယူတော့...”

အကြီးအကဲတုန်းယွမ်က စိတ်မရှည်သလို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲတုန်းယွမ်...”

စီမံခန့်ခွဲသူမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး လျင်မြန်စွာပင် ကိုယ်ကိုလှည့်၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ယီထျန်းယွမ်၏ ဘေးမှ ဖြတ်သွားစဉ် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သနားစဖွယ် အကြည့်အချို့ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

“ညီလေး... ကြိုးစားပါ... မင်း လုပ်နိုင်မှာပါ...”

အားပေးစကား ဆိုပြီးနောက် သူသည် ဆုလာဘ် သွားယူရန်အတွက် ဤနေရာမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ယီထျန်းယွမ်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ မိမိကိုယ်မိမိ ရောင်းစားခံလိုက်ရသည့်အလား ခံစားနေရခြင်းပင်။

ထို့နောက် အကြီးအကဲတုန်းယွမ်သည် လက်ခုပ်နှစ်ချက် တီးလိုက်ရာ တဖတ်ဖတ် အသံများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဤနတ်ဘုရားနန်းတော်အတွင်း၌ ဟိန်းထွက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် မည်သည့်အရာမျှ ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်မလာဘဲ အရင်အတိုင်းသာ ရှိနေခဲ့သည်။

ထို့နောက် အကြီးအကဲတုန်းယွမ်က ပြုံးလျက် လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယီထျန်းယွမ်မှာ ရုတ်တရက် ကျောချမ်းသွားရသည်။ ချောင်းမြောင်းခြင်း ခံထားရသော သားကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခံစားနေရခြင်းပင်။

“တပည့်အသစ် မရောက်လာတာ နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်လောက် ရှိပြီ... မင်းရဲ့ စွမ်းရည်က ဘယ်လောက်ရှိမလဲဆိုတာ ငါ မသိသေးဘူး... အရင်တစ်ယောက်ကတော့ အရမ်း ညံ့ဖျင်းလွန်းတယ်... အခြေခံအဆင့်ကိုတောင် မအောင်ခဲ့ဘူးလေ...”

အကြီးအကဲတုန်းယွမ်က သူ့အား ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ မင်းသာ ငါတို့ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် နတ်ဘုရားလက်နက်နန်းတော်ကို ဝင်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ ငါတို့က မင်းကို အစွမ်းကုန် ပျိုးထောင်ပေးမှာပါ... ကောင်းကင်ဝါးမြိုခြင်း နတ်ဘုရားနယ်မြေမှာ ကျင့်ကြံခွင့်ကိုတောင် မင်းအတွက် တောင်းပေးဦးမှာ... အခြေခံအားဖြင့် ငါတို့ ရနိုင်တာမှန်သမျှ မင်းကို အကုန်ပေးမှာပါ...”

စကားအစမှာပင် ဆွဲဆောင်မှုမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။ မိမိတွင် ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ပေးမည်ဟု ပြောဆိုနေသည့်အလားပင်။

ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်နှာမှာမူ အမူအရာ ကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။ ဤမျှ များပြားလှသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ပေးအပ်နိုင်သည်ဆိုလျှင် စမ်းသပ်မှုမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်လိမ့်မည်မှာ သေချာလှသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤအကြီးအကဲတုန်းယွမ်မှာ စမ်းသပ်မှုများကို ဆော့ကစားရန် ပိုမို နှစ်သက်ပုံ ရပေသည်။

ခေတ္တမျှကြာသောအခါ လူအုပ်စုကြီးတစ်ခုမှာ အပြင်ဘက်မှ တိုးဝင်လာကြပြီး ဤနေရာကို ချက်ချင်းပင် ဆူညံသွားစေခဲ့သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ လူသစ်တစ်ယောက် ရောက်လာပြီပေါ့... ကြည့်ရတာ တော်တော်ငယ်သေးတာပဲ... စွမ်းရည်က ဘယ်လိုရှိမလဲ မသိဘူး...”

“ဟဲဟဲ... ငါတို့ စီနီယာအစ်ကိုတွေရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို အရင် ကျော်ဖြတ်နိုင်မလား ကြည့်ရမှာပေါ့... ဒီထဲကို ဝင်ဖို့ဆိုတာ အဲဒီလောက် မလွယ်ဘူးလေ...”

“ဟိုး... လူသားမျိုးနွယ် ပါလား... လူသားမျိုးနွယ် ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ ဆန်းကြယ်မီးလျှံကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်ဆိုတော့ မရိုးရှင်းဘူးပဲ... ဒါပေမဲ့ စွမ်းရည်က ဘယ်လောက်ရှိမလဲ မသိဘူး... ငါတို့ရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိပါ့မလား... မဟုတ်ပါဘူး... ငါတို့ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို ခံနိုင်ပါ့မလားလို့ပါ...”

ရောက်ရှိလာသူများမှာ အခြားသော အကြီးအကဲများ မဟုတ်ဘဲ စီနီယာအစ်ကိုများနှင့် အစ်မများ ဖြစ်ကြသည်။ လူဦးရေမှာမူ မများလှဘဲ ၁၀ ဦးကျော်ခန့်သာ ရှိသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်မှာ အနိမ့်ဆုံးမှာပင် မြေကမ္ဘာအရှင် အဆင့် ၈ ဖြစ်ပြီး အသန်မာဆုံးမှာမူ အဆင့် ၆ သို့မဟုတ် အဆင့် ၇ ကောင်းကင်အရှင် အဆင့်အထိ ရှိသဖြင့် ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသည်မှာ သေချာလှသည်။

သူတို့သည် ယီထျန်းယွမ်အား အပေါ်အောက် စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေကြပြီး မျက်နှာများမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ပျော်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည့်အလားပင်။

သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ယီထျန်းယွမ်မှာ စိတ်ထဲမှ အနည်းငယ် လေးလံသွားရသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤလူများမှာ စမ်းသပ်မှုကို အပျော်အပါးတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြပုံ ရပေသည်။ သို့သော် သူသည် သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နှိမ်ချခြင်း သို့မဟုတ် အထင်သေးခြင်းမျိုး အနည်းငယ်မျှ မတွေ့ရချေ။

သူသည် လူသားမျိုးနွယ် ဖြစ်နေသဖြင့် အထူးတလည် အထင်သေးခြင်းမျိုး မရှိဘဲ အားလုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြခြင်းသာ ဖြစ်၏။

“ဂျူနီယာညီလေး... လောလောဆယ်တော့ မင်းကို ဂျူနီယာညီလေးလို့ပဲ ခေါ်ထားလိုက်မယ်... တကယ်လို့ မင်းသာ ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါတို့က တစ်ယောက်ကို လက်ဆောင်တစ်ခုစီ ပေးမှာပါ... နောက်ကျရင် အပြင်မှာ မင်းကို ဘယ်သူပဲ နှိပ်စက်နှိပ်စက် ငါတို့ကိုသာ ပြောလိုက်... ချက်ချင်း လက်စားချေပေးမယ်...”

“ဟေး... စီနီယာအစ်ကိုယွီလုံ... ခင်ဗျား အဲဒီလို ပြောတာ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား...”

“ဘာမပြေစရာ ရှိလဲ... အရင်တစ်ယောက်က ငါတို့ရဲ့ ခြောက်လှန့်မှုကြောင့် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားတာလေ... လက်ဆောင်ပေးမယ်လို့ မပြောရင် သူတို့ စမ်းသပ်မှု လုပ်ဖို့ အားအင် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...”

သူတို့မှာ တစ်ဦးတစ်ယောက် တစ်မျိုးစီ ဆွေးနွေးနေကြပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း ယီထျန်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် ကျရောက်နေခဲ့သည်။ ထိုအထဲတွင် ယီထျန်းယွမ်အား အလွန် ကျောချမ်းစေသော အရာမှာ ဘေးမှ အလွန်လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ ပြင်းပြသော အကြည့်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး သူသည် နှုတ်ခမ်းကိုပင် လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သေးသည်။ အစားအစာတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလားပင်။

“ဂျူနီယာမောင်လေး... တကယ်လို့ မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်သာ ကောင်းမယ်ဆိုရင် စီနီယာအစ်မက မင်းကို ပျော်စရာကောင်းတဲ့ နေရာတွေဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်...”

သူသည် အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် လှပလွန်းလှသည်။

ယီထျန်းယွမ်မှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားရသည်။ ဤသည်က နတ်ဘုရားလက်နက်နန်းတော် ဟုတ်ပါရဲ့လား။ အမှန်တကယ်တော့ အရူးတစ်စုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အခန်း ၁၀၈၂ ပြီးပါပြီ။