မီးလျှံအကြေးခွံ

ယီထျန်းယွမ် သွန်းလုပ်လိုက်သော ဧရာမဓားကြီးမှာ သူတို့တစ်ဦးချင်းစီကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေခဲ့ပြီး ချီးကျူးစကားများကိုလည်း ရက်ရက်ရောရော ဆိုနေကြတော့သည်။ ယီထျန်းယွမ်အပေါ် ပိုမိုကျေနပ်လာကြသလို အကြီးအကဲတုန်းယွမ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း ချီးကျူးအံ့ဩမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ယခု စမ်းသပ်မှု နှစ်ဆင့်ကို အောင်မြင်ပြီးနောက် သူသည် နတ်ဘုရားလက်နက်နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည့် အရည်အချင်း ပြည့်မီနေခြင်းကို သံသယဝင်စရာ မလိုတော့ချေ။

“စီနီယာအစ်ကိုယွီလုံ... ကျွန်တော် ဒီအဆင့်ကို အောင်မြင်ပြီလို့ ပြောလို့ရမလား...”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ မင်းတောင် မအောင်မြင်ဘူးဆိုရင် ဒီကမ္ဘာမှာ အောင်မြင်မယ့်သူ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းရဲ့ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကော၊ တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းကောက တကယ့်ကို အဆင့်မြင့်လွန်းပါတယ်...”

စီနီယာအစ်ကိုယွီလုံက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“ငါတို့ အားလုံးကတော့ တော်တော်ကို ကျေနပ်ပါတယ်... ဒုတိယအဆင့်ကို မင်းက အလွယ်တကူပဲ အပြည့်အဝ အောင်မြင်သွားခဲ့တာပဲ...”

“ရှေ့က နှစ်ဆင့်မှာ စွမ်းဆောင်ရည် ပြည့်စုံခဲ့ပေမဲ့ တတိယအဆင့် ကျန်ပါသေးတယ်... တကယ်လို့ တတိယအဆင့်ကို မအောင်မြင်ဘူးဆိုရင်တော့ အကဲဖြတ်တဲ့နေရာမှာ အခက်အခဲ ရှိနိုင်တယ်...”

ပြောပြီးသည်နှင့် စီနီယာအစ်ကိုယွီလုံက စီနီယာအစ်မဟော်လျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံး မေးခွန်းထုတ်ရမည့်သူမှာ စီနီယာအစ်မဟော်လျန်ပင် ဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ မှေးစင်းသွားခဲ့သည်။ တတိယအဆင့်ကို ဖြေဆိုရန် မလိုဘဲ သူ့အား လက်ခံလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် တတိယအဆင့် ရှိနေသေးသည့်အပြင် သူတို့၏ လေသံအရ တတိယအဆင့်မှာ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်ပုံရသည်။

စီနီယာအစ်မဟော်လျန်က ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး မျက်နှာလေး နီမြန်းလျက် သူ့အား ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

“ဂျူနီယာမောင်လေး... မင်းရဲ့ စွမ်းရည်က မသေးဘူးပဲ... စီနီယာအစ်မတော့ မင်းကို ပိုပိုပြီး သဘောကျလာပြီ...”

သူသည် အနားသို့ လျှောက်လာပြီး သူ၏ လက်ချောင်းလေးဖြင့် ယီထျန်းယွမ်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် အဝိုင်းလေးများ ဆွဲနေခဲ့သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။

ယီထျန်းယွမ်က အနည်းငယ် နောက်သို့ ဆုတ်ကာ အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“စီနီယာအစ်မ... အစ်မရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုက အရမ်းကြီးလွန်းတယ်... ကျွန်တော် စိတ်မထိန်းနိုင်မှာ စိုးလို့ပါ...”

“စိတ်မထိန်းနိုင်ရင်လည်း မထိန်းနဲ့ပေါ့...”

စီနီယာအစ်မဟော်လျန်က ပြုံးလိုက်ရာ လှပသော မီးလျှံကြာပန်းတစ်ပွင့် ပွင့်လန်းလာသည့်အလား နီမြန်းတောက်ပနေပြီး အလွန်ပင် လှပလွန်းလှသည်။

“အဟမ်း... တတိယအဆင့် စမ်းသပ်မှု အကြောင်းအရာကိုပဲ ပြောပါတော့...”

ယီထျန်းယွမ်က သတိပေးလိုက်သည်။

“တကယ်ပဲ အချစ်ကို မသိတဲ့လူပဲ...”

စီနီယာအစ်မဟော်လျန်က ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“တတိယအဆင့် အကြောင်းအရာကတော့ ရိုးရှင်းပါတယ်... ဒီလက်နက်ကို ယူပြီး စီနီယာအစ်မနဲ့အတူ မီးလျှံနယ်မြေကို သွားပြီး နတ်ဆိုးသားရဲတွေကို သတ်ကာ မီးလျှံအကြေးခွံ သွားယူရမှာပဲ... မီးလျှံအကြေးခွံ ရလာမယ်ဆိုရင်တော့ အပြည့်အဝ အောင်မြင်ပြီလို့ သတ်မှတ်မယ်...”

“မီးလျှံအကြေးခွံ ဟုတ်လား...”

ယီထျန်းယွမ်မှာ ဤအရာနှင့် ပတ်သက်၍ အမှတ်ရနေသေးသည်။ ၎င်းမှာ သံသရာအဆင့် အထက်တန်းလက်နက်များကို သွန်းလုပ်ရာတွင် အသုံးပြုသော ကုန်ကြမ်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး အတော်လေး တန်ဖိုးကြီးလှသည်။ မီးလျှံချီလင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်သာ ရှိတတ်သော အရာမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

သာမန်အားဖြင့် မီးလျှံချီလင်ကို သတ်ရန် မလိုအပ်ဘဲ ၎င်းကို ဖမ်းဆီးပြီးနောက် အကြေးခွံများကို ခွာယူလိုက်ရုံပင်။ အကယ်၍ သတ်ပစ်လိုက်ပါက နောင်တွင် ရရှိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းကို ဖမ်းဆီးထားပြီး ရံဖန်ရံခါ အကြေးခွံအချို့ကို ခွာယူလေ့ရှိကြသည်။ ခေတ္တမျှ အချိန်ယူပြီးနောက် ၎င်းမှာ ပြန်လည် ပေါက်လာမည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အနည်းငယ် ရက်စက်လှသော်လည်း အချို့သော နေရာများတွင်မူ ကောင်းမွန်စွာ ကျွေးမွေးထားပြီး မိမိ၏ အဖော်အဖြစ် မွေးမြူထားတတ်ကြသည်။ ထိုအခါမှသာ ၎င်းကို ဖမ်းဆီးရန် မလိုဘဲ အကြေးခွံများကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် အကြေးခွံများ ကျွတ်ကျလေ့ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“မှန်တယ်... ငါတို့ဆီမှာ မီးလျှံနယ်မြေ တစ်ခု ရှိတယ်... အဲဒီထဲမှာ ကုန်ကြမ်းတွေ အများကြီး ရှိသလို မီးလျှံချီလင် တစ်ကောင်လည်း ရှိတယ်... ငါတို့ နှစ်ယောက် စုပေါင်းပြီး အဲဒီကောင်ကို ဖမ်းဆီးကာ မီးလျှံအကြေးခွံကို ခွာယူနိုင်ရင် အောင်မြင်ပြီပေါ့...”

စီနီယာအစ်မဟော်လျန်က ဆိုလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ... ပြဿနာ မရှိပါဘူး...”

ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မီးလျှံချီလင်ကို ဖမ်းဆီးရန်မှာ သူ့အတွက် အခက်အခဲ မရှိပေ။ လက်သီးတစ်ချက်နှင့်တင် ၎င်းကို နှိမ်နင်းနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး မေ့လဲသွားသည့်အခါ အကြေးခွံခွာရန်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။

“ဒါဆို အခုပဲ မီးလျှံနယ်မြေကို သွားကြစို့...”

စီနီယာအစ်မဟော်လျန်က ယီထျန်းယွမ်အား လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ ရှေ့မှ ဦးဆောင် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

“စီနီယာအစ်ကိုတို့က မလိုက်ဘူးလား...”

ယီထျန်းယွမ်က ၎င်းတို့ကို ကြည့်ကာ သံသယဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မီးလျှံနယ်မြေကို ငါတို့ လိုက်ပြီး ဘာလုပ်မှာလဲ... မင်းတို့ ပြန်လာမယ့်အချိန်ကိုပဲ ဒီမှာ စောင့်နေပါ့မယ်...”

စီနီယာအစ်ကိုယွီလုံက ရယ်မောလိုက်သည်။

“ငါတို့ မင်းကို ယုံကြည်တယ်... ဒီတစ်ခါတော့ သေချာပေါက် ယူလာနိုင်အောင် ကြိုးစားပါ...”

ယီထျန်းယွမ်မှာ အနည်းငယ် သံသယ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံး လိုက်ပါကြည့်ရှုကြလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း အေးအေးဆေးဆေး နေရစ်ခဲ့သဖြင့် ထူးဆန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် သူတို့သည် မီးလျှံအကြေးခွံ သွားယူကြခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လူအုပ်ကြီး လိုက်သွားပါက မီးလျှံချီလင်ကို လန့်သွားစေနိုင်ပေသည်။

သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လူတိုင်းမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြပြီး ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။ မည်သည့်နေရာသို့ သွားကြသည်ကို မသိရပေ။

စီနီယာအစ်မဟော်လျန်၏ ခေါ်ဆောင်မှုဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် မီးလျှံနယ်မြေသို့ သွားရာဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ အစောင့်များကို စမ်းသပ်မှုအတွက်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည့်အခါ အစောင့်များက ချက်ချင်းပင် ဖြတ်သန်းခွင့် ပြုလိုက်ကြပြီး သူတို့သည် ကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်မှတစ်ဆင့် မီးလျှံနယ်မြေအတွင်းသို့ လွယ်ကူစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။

ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် အပူရှိန်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်နေကြောင်း ယီထျန်းယွမ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မီးလျှံကျောက်တုံးများမှာ ပုံလျက် ရှိနေပြီး အပြင်ဘက်နှင့် မထူးခြားလှပေ။

တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ ဘေးဘက်တွင် မီးတောင်များ ရှိနေပြီး ချော်ရည်များမှာလည်း အဆက်မပြတ် ဆူပွက်နေကာ ချော်ရည်မြစ်များအဖြစ် စီးဆင်းနေခြင်းပင်။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်ဖြင့်ဆိုပါက ထိုထဲသို့ ကျသွားလျှင်ပင် ခေတ္တမျှကြာအောင် ပြဿနာ မရှိနိုင်ဘဲ ထိခိုက်မှုမှာလည်း ကြီးမားလှသည် မဟုတ်ချေ။

ယီထျန်းယွမ်က ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

“ဂျူနီယာမောင်လေး... ငါတို့ တစ်ခုခု မလုပ်ကြဘူးလား...”

စီနီယာအစ်မဟော်လျန်က သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း ဆွဲဆောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ မီးလျှံအကြေးခွံ လာယူခြင်းနှင့် မတူဘဲ တစ်ကိုယ်ရေ ကိစ္စတစ်ခုခုအတွက် တမင် ဆွဲဆောင်နေသည့်အလားပင်။ ကံကောင်းသည်မှာ ဘေးတွင် မည်သူမျှ မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သေချာပေါက် အထင်လွဲခံရပေလိမ့်မည်။

“စီနီယာအစ်မဟော်လျန်... အစ်မ ဘာလုပ်တာလဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က သူ၏ ပခုံးကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့က မီးလျှံအကြေးခွံ လာယူတာလေ... အစ်မ အနေအထိုင် ဆင်ခြင်ပါဦး...”

စီနီယာအစ်မဟော်လျန်က အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသော်လည်း သူသည် စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရှီရွှေယွမ် ရှိနေသဖြင့် ထိုမျှနှင့်တင် လုံလောက်လှပြီ ဖြစ်သည်။

စီနီယာအစ်မဟော်လျန်က လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်သလို ဆိုလိုက်သည်။

“ပျင်းစရာ ကောင်းလိုက်တာ... မင်းက တခြားလူတွေထက် အများကြီး တော်တယ်လို့ ထင်လို့ နည်းနည်းလောက် ကစားကြည့်တာကို မရဘူးလား...”

“စီနီယာအစ်မဟော်လျန်... အစ်မ ဒီလိုလုပ်နေရင် ကျွန်တော် တော်တော်လေး အခက်တွေ့ရမှာပါ...”

ယီထျန်းယွမ်က လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“သိပါတယ်... တာဝန်ကြောင့် မဟုတ်လား... မင်းက တကယ်ပဲ ပျင်းစရာ ကောင်းတာပဲ... ဒါပေမဲ့ မီးလျှံအကြေးခွံဆိုတာကတော့ အစ်မဆီမှာ ရှိပါတယ်...”

ပြောပြီးသည်နှင့် စီနီယာအစ်မဟော်လျန်က မီးလျှံအကြေးခွံ တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ရှေ့တွင် ပြသလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုလဲ... မီးလျှံအကြေးခွံက အခု ရနေပြီလေ... မင်းက ဒီမှာ အစ်မနဲ့အတူ ခဏလောက် ကစားပေးပြီး အစ်မ ခိုင်းတာကို လုပ်မယ်ဆိုရင် ဒီမီးလျှံအကြေးခွံက မင်းအပိုင်ပဲ... မီးလျှံချီလင်ကို သွားရှာနေစရာ မလိုတော့ဘူးလေ... မီးလျှံချီလင်ကို ရှာရတာ အရမ်းခက်တာ... အဆင်သင့် ရှိတာကိုပဲ ယူသွားလိုက်တာ ပိုမကောင်းဘူးလား...”

“နောက်ပြီးအခု အစ်မက စောင့်ကြည့်ရမယ့်သူ ဆိုတော့ ဒီအကြေးခွံက ငါတို့ဆီမှာ ရှိနေမှန်း ဘယ်သူမှ သိမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်း ယူလာတာလို့ပဲ ပြောလိုက်ရုံပေါ့...”

သူ၏ မျက်နှာမှာ ဆွဲဆောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လက်ထဲတွင်လည်း တာဝန်အောင်မြင်မည့် ပစ္စည်းက ရှိနေခဲ့သည်။ မီးလျှံချီလင်ကို သွားရှာရန် မလိုဘဲ သူနှင့်အတူ ရှိနေပေးရုံပင် ဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော် စိတ်မဝင်စားပါဘူး... မီးလျှံအကြေးခွံကို ကျွန်တော့်ဘာသာ သွားယူပါ့မယ်...”

ယီထျန်းယွမ်က သူအား တစ်ချက်ပင် ကြည့်မနေတော့ဘဲ ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

သူ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ စီနီယာအစ်မဟော်လျန်၏ အပြုံးမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့ပြီး သူ၏နောက်သို့ လိုက်ပါလာကာ ဆိုလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ... မင်းက တကယ်ပဲ ခေါင်းမာတာပဲ... ဒါပေမဲ့ စီနီယာအစ်မက မင်းလို ခေါင်းမာတဲ့လူမျိုးကို ပိုသဘောကျတယ်... ငါ မင်းနဲ့အတူ မီးလျှံအကြေးခွံ သွားရှာပေးမယ်... ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကို မစတော့ပါဘူး...”

ယီထျန်းယွမ်က စီနီယာအစ်မဟော်လျန်အား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ...”

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ထူးခြားသော အဓိပ္ပာယ်ပါသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

အခန်း ၁၀၈၆ ပြီးပါပြီ။