အခန်း (၃၇၂)

ကျိမော့သည် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်သူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ သူ၏လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးစေးများ ထွက်နေတော့သည်။ ဤအခြေအနေ၏ ကြီးလေးမှုကို သူကောင်းစွာသိသည်။ ဤသတင်းကို မှော်ဘုရားကျောင်းထံ အမြန်ဆုံး အစီရင်ခံတင်ပြရမည်ပင်။

ဒါပေမဲ့... မှော်ဘုရားကျောင်းကသာ သိသွားရင် ဘာတွေဖြစ်လာနိုင်မလဲ။

ယွင်ရှန်း၏ စရိုက်အရ သူမသည် မှော်ဘုရားကျောင်း၏ ဖိအားပေးမှုများကို မည်သည့်အခါမျှ အညံ့ခံမည်မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် နောက်ဆက်တွဲရလဒ်မှာ ဖျက်ဆီးခြင်းသာ ရှိတော့သည်။ ဤတိုက်ကြီးပေါ်တွင် တောက်ပခါစ ပါရမီရှင်များမှာ မကြီးထွားလာမီမှာပင် ဖျက်ဆီးခြင်း ခံခဲ့ရသည်မှာ မနည်းတော့ချေ။

သူ၏ဘေးတွင် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ၏ သင်းပျံ့သောရနံ့လေး တစ်ချက်ဝေ့တိုက်သွားသည်။ ယွင်ရှန်းသည် ကြယ်ရောင်များ ပြည့်နှက်နေသော သူမ၏ နက်မှောင်သည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် ကောင်းကင်ယံကို ငေးကြည့်နေဆဲပင်။

"ကျိမော့... မင်းက နေ့ဘက်ကို ပိုကြိုက်လား ဒါမှမဟုတ် ညဘက်ကိုလား"

ယွင်ရှန်းသည် ဤမျှလှပသော ကြယ်စုံသည့်ညကို မမြင်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ အမြင့်သို့ရောက်လေ ပိုအေးလေဟု ဆိုကြသော်လည်း မြင့်မားသောနေရာမှသာ အကြည်လင်ဆုံးသော ကြယ်စင်များကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ကျိမော့မှာ စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်မိသည်။

"နေ့ဘက်ကို ပိုကြိုက်တာပေါ့။ နေ့ခင်းဘက်ရဲ့ လင်းထိန်မှုအောက်မှာပဲ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အလှတရားတွေက အထင်အရှား ပေါ်လွင်လာတာလေ"

"ငါကတော့ ညဘက်ကို ကြိုက်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ညပြီးရင် နေ့ဆိုတာ ရောက်လာမှာမို့လို့ပဲ"

ယွင်ရှန်းက သူ၏ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူမ ပြုံးလိုက်သောအခါ မျက်ဝန်းလေးများမှာ လဆန်းပုံသဏ္ဌာန် ကွေးညွှတ်သွားပြီး ပါးချိုင့်လေးများမှာ ပေါ်လွင်လာသည်။ ကျိမော့၏ ရင်ထဲတွင်မူ နှစ်ရှည်လများ သိုလှောင်ထားသော ဝိုင်ကောင်းတစ်ခွက်ကို မြည်းစမ်းလိုက်ရသကဲ့သို့ နွေးထွေးသော ခံစားချက်တစ်ခုက နှလုံးသားအနက်ရှိုင်းဆုံးမှ ဦးနှောက်ဆီသို့ တဟုန်ထိုး စီးဝင်သွားကာ နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာတော့သည်။ ထိုခဏ၌ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခုအချိန်မှာ ညဘက်ဖြစ်နေသည်ကို သူ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာမိသွားသည်။ သို့မှသာ ယွင်ရှန်းအနေဖြင့် ထူးထူးခြားခြား နီမြန်းနေသော သူ၏မျက်နှာကို သတိမပြုမိနိုင်ပေ။

"ညပြီးရင် နေ့ဆိုတာ ရောက်လာတာပဲ မဟုတ်လား"

ကျိမော့က ယွင်ရှန်း၏ စကားနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို အဖြေရှာရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ထက်မှ ကြယ်ရောင်တို့က ရုတ်တရက် ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။ မှောင်မည်းနေသော ညကောင်းကင်ယံ၌ သတ္တဝါအုပ်ကြီးတစ်ခုသည် အဝေးဆီမှ ပျံသန်းကာ ဝင်ရောက်လာနေခြင်းပင်။

အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အဆိုပါသတ္တဝါများမှာ လင်းနို့သားရဲအုပ်ကြီး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ သာမန်လင်းနို့များ မဟုတ်ဘဲ မြင်းပုတစ်ကောင်ခန့် အရွယ်အစားရှိသည့် အတောင်ပံကြီးလင်းနို့များပင်။

ဤလင်းနို့ကြီးများသည် ပင်လယ်ရပ်ခြားကျွန်းတစ်ခုတွင် နေထိုင်ကြသော ထူးခြားသည့် မိစ္ဆာသားရဲ များဖြစ်ပြီး လင်းနို့မျိုးနွယ်ထဲ၌ အကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ အခြားလင်းနို့များနှင့် မတူညီသည့်အချက်မှာ ညဘက်တွင်သာမက နေ့ဘက်၌ပါ သွားလာနိုင်ပြီး မြက်ခြောက်နှင့် သစ်ရွက်စိမ်းများကိုသာ စားသောက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ယဉ်ပါးလွယ်ပြီး ဆင့်ခေါ်သူ များအတွက် အသုံးချရန် အလွန်လွယ်ကူသော သားရဲများ ဖြစ်ကြသည်။

ဆင့်ခေါ်ခြင်းပညာ ထွန်းကားရာ ဖုန်လိုင်ဒေသတွင် ဤလင်းနို့ကြီးများကို ဝေဟင်စီးတော်ယာဉ်များအဖြစ် အသုံးများကြသည်။ ယခုရောက်ရှိလာသော အုပ်စုတွင် လင်းနို့အကောင်ရေ ၅၀ ထက်မနည်း ပါဝင်ပြီး ထိုအုပ်စုကို ဦးဆောင်လာသူမှာ ယွင်ရှန်းနှင့် မတွေ့ရသည်ကြာပြီဖြစ်သော သန့်စင်မွန်မြတ်အဆင့် ဆင့်ခေါ်သူ ကျုံးရန်ပင်။

သူ၏ စစ်သေနာပတိအဆင့် ရှိသော နဂါးလက်သည်းလင်းနို့က ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ပျံသန်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုလင်းနို့ကြီးများအားလုံး၏ ကျောပေါ်တွင် မျိုးစေ့များနှင့် မြေဩဇာများကို တင်ဆောင်လာသည်ကို ကျိမော့ သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ကျုံးရန်... ရှင် တော်တော်ကြာနေတာပဲ။ ကျွန်မဖြင့် မိုးလင်းမှ ရောက်လာတော့မယ် ထင်နေတာ"

ယွင်ရှန်းက ကျုံးရန်ကို မြင်သည်နှင့် စိတ်မရှည်သလို ပြောလိုက်သည်။

"ဟေ့... ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန် သခင်မလေးရယ် ဒါကို နှေးတယ်လို့ ပြောတာလား။ ဒီကောင်ကြီးတွေကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ဖို့တင် တစ်ရက်နဲ့ တစ်ည အချိန်ပေးလိုက်ရတာ။ ပြီးတော့ မဟာကျိုးနိုင်ငံရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကို ဖြတ်ပျံလာရတာလေ။ လမ်းမှာ အရပ်သားတွေ ထိတ်လန့်မသွားအောင် လမ်းကြောင်းတွေ အဝေးကြီး ပတ်မောင်းလာရတာ။ ဒါတွေက ငါ့အတွက် လွယ်တယ်ထင်နေလား"

ကျုံးရန်က လင်းနို့ဘုရင်ကြီး၏ ကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ညည်းညူ၍ ပြောလိုက်တော့သည်။

ကျုံးရန်၏ ညည်းညူသံကို ယွင်ရှန်းက ဂရုမစိုက်သလိုပင် လက်ခါပြလိုက်သည်။ သူမ စိတ်ဝင်စားနေသည်မှာ လင်းနို့ကြီးများ သယ်ဆောင်လာသည့် ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ ရှင့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အခုတော့ ဒီပစ္စည်းတွေကို အရင်ချလိုက်ပါဦး။ ကျိမော့... မင်းလည်း လာကူဦးလေ"

ယွင်ရှန်း၏ ခေါ်သံကြောင့် ကျိမော့မှာ အတွေးကမ္ဘာထဲမှ ရုတ်တရက် နိုးထလာခဲ့သည်။ သူသည် ထိုနေရာတွင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေမိသည်မှာ မဆန်းပေ။ သန့်စင်မွန်မြတ်အဆင့် ဆင့်ခေါ်သူဆိုသည်မှာ တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင်ပင် လက်ချိုးရေတွက်၍ ရနိုင်သော အစွမ်းထကပုဂ္ဂိုလ်များပင်။ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ယွင်ရှန်းကဲ့သို့ ဆယ်ကျော်သက် မိန်းကလေးတစ်ဦးအတွက် ကုန်ပစ္စည်းပို့ဆောင်ရေး အလုပ်ကို လုပ်ပေးနေသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။

လင်းနို့ကြီးများ ကျောပေါ်မှ မျိုးစေ့အိတ်များနှင့် မြေဩဇာများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ကျိုးချူးရွာသူကြီးမှာမူ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဒူးများပင် တုန်နေချေပြီ။ သူ၏ ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဤမျှကြီးမားသော သားရဲကြီးများကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

"ရွာသူကြီး... ဒါတွေက ကျွန်မပြောတဲ့ မျိုးစေ့တွေနဲ့ မြေဩဇာတွေပဲ။ ဒီလင်းနို့ကြီးတွေက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် အဖြေပဲလေ။ သူတို့က တောင်တက်လမ်းတွေကို ဂရုစိုက်စရာမလိုဘူး။ လေထဲကနေ တိုက်ရိုက်လာလို့ရတယ်"

ယွင်ရှန်းက ရွာသူကြီးကို စိတ်အေးအောင် ပြောပြလိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါပေမဲ့ ဒီသားရဲကြီးတွေကို ကျွန်တော်တို့က ဘယ်လို ထိန်းကျောင်းရမလဲ ဆရာမလေး။ သူတို့က လူတွေကို ရန်မမူဘူးလား"

ရွာသူကြီးက ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကျုံးရန်က သူတို့ကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့မှာ။ သူတို့က သတ်မှတ်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပစ္စည်းတွေ သယ်ပေးလိမ့်မယ်။ ရှင်တို့က သူတို့ကို အစာကျွေးရုံပဲ လိုတယ်"

ယွင်ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

ကျုံးရန်က ဘေးမှနေ၍ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဝင်ပြောသည်။

"သခင်မလေး မင်းက ငါ့ရဲ့ လင်းနို့တွေကို မြည်းတွေ၊ နွားတွေလို သုံးဖို့ ကြံနေတာလား။ ဒါတွေက ရှားပါးသားရဲတွေလေကွာ"

"ကျုံးရန်... ရှင်ကလည်း ဝမ်းစာရေးက အရေးကြီးတယ်လေ။ ပြီးတော့ ဒီရွာသားတွေက ရှင့်ရဲ့ လင်းနို့တွေကို နတ်ဘုရားတွေလို ကြည်ညိုကြမှာပါ။ ဟုတ်တယ်မလား ရွာသူကြီး"

ယွင်ရှန်းက မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

ရွာသူကြီးမှာလည်း အခြေအနေကို နားလည်သွားပြီး "ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော်တို့ ရွာသားတွေက သူတို့ကို အကောင်းဆုံး စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်" ဟု ကတိပေးတော့သည်။

ထိုညမှာပင် ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ စီမံကိန်းကို စတင်လိုက်သည်။ သူမသည် အိတ်ထဲမှ လနတ်သမီး၏ ချီးမွမ်းသံ ဆေးရည်အချို့ကို ထုတ်ယူကာ ကျိမော့ စစ်ဆေးပေးထားသည့် မှော်အာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိသော ကလေးငယ် သုံးဦးကို ပေးသောက်လိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ယွင်ရှန်းက သာယာစွာ ပြုံးနေသော်လည်း ကျိမော့၏ ရင်ထဲတွင်မူ ပြင်းထန်သော ဂယက်လှိုင်းများ ရိုက်ခတ်နေတော့သည်။ သားရဲနှင့် လူသားဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း ရန်သူလို ဖြစ်နေခဲ့ကြသော်လည်း သူမကမူ ထိုအတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ဖြစ်မြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ညနေစောင်းလာသည်နှင့်အမျှ ယွင်ရှန်းနှင့် ရွာသူကြီးတို့သည် မနက်ဖြန်မနက်စောစောတွင် ပင်လယ်ဆူးဆည်းဆာ စိုက်ပျိုးရေးအကြောင်းကို အသေးစိတ်ဆွေးနွေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ရွာသားများလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လူစုကွဲသွားကြရာ အိမ်ပြင်တွင် ကျိမော့တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

တောင်ပေါ်ရွာလေး၏ လေထုမှာ အလွန်လတ်ဆတ်လှသည်။ လင်းနို့အုပ်ကြီးကြောင့် ခဏတာ လှုပ်ခတ်သွားသော ညကောင်းကင်ယံမှာလည်း ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ကျိမော့၏ စိတ်အစဉ်ကမူ ပို၍ပင် မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူသည် အလွန်ပင် ထက်မြက်သောသူဖြစ်ရာ မည်သည့်လူ၊ မည်သည့်ကိစ္စကိုမဆို သူ၏စူးရှသော မျက်လုံးများအောက်မှ လွတ်မြောက်နိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု အမြဲယုံကြည်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယွင်ရှန်း၏ ပေါ်ထွက်လာမှုနှင့် သူမ၏ ခန့်မှန်းရခက်သော လုပ်ရပ်များက ကျိမော့ သို့မဟုတ် ရှာဝမ်ရွှီကို အချိန်အတော်ကြာ မိန်းမောတွေဝေနေစေခဲ့သည်။

အမှန်စင်စစ် ကျိမော့ဟု အမည်ခံထားသော ဤမှော်ဆရာလေးမှာ မှော်ဘုရားကျောင်း၏ ပါရမီရှင် ကံကြမ္မာသခင်ငယ် ရှာဝမ်ရွှီပင်။ သူ၏ ငယ်စဉ်ကတည်းက ထင်ရှားခဲ့သော ပါရမီမှာ တစ်တိုက်လုံးရှိ မှော်လောကသားများကိုပင် တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က သူသည် သူ၏ဆရာဖြစ်သူ ချန်စီမင်းနှင့်အတူ မဟာကျိုး အင်ပါယာ၏ ကပ်ဘေးကို ကူညီဖြေရှင်းပေးရန် ယွီကျင်းသို့ လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်ကပင် အရည်အသွေးမြင့် လနတ်သမီး၏ ချီးမွမ်းသံ ဆေးရည်နှင့် သန့်စင်မွန်မြတ်အဆင့် ခရမ်းရောင်ဂျင်ဆင်း ရွှေဆေးလုံးတို့၏ ပေါ်ထွက်လာမှုကြောင့် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်လှသော မှော်ဘုရားကျောင်းပင်လျှင် အတန်ငယ် ပျာယာခတ်သွားခဲ့ရသည်။

"ရွှီအာ... မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေက ဒီနှစ်ထဲမှာ နှေးကွေးနေတယ်။ ငါ တွက်ချက်ကြည့်သလောက်ဆိုရင် နောက်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ မင်းအတွက် ကြီးမားတဲ့ ကပ်ဘေးတစ်ခု ရှိနေတယ်။ ဒီဘေးဟာ မဟာကျိုး အင်ပါယာရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် ဆက်စပ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် ငါနဲ့အတူ မှော်ဘုရားကျောင်းကို ပြန်မလိုက်လာနဲ့ဦး။ ယွီကျင်းမှာပဲ ခဏနေခဲ့ပါ။ ပြီးတော့ လနတ်သမီး၏ ချီးမွမ်းသံကို ဖော်စပ်တဲ့ မှော်ဆေးဝါးပညာရှင်ရဲ့ နောက်ခံကိုလည်း စုံစမ်းကြည့်ဦး။ မှတ်ထားရမှာက... ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာမှ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်ဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့"

ဆရာဖြစ်သူ ချန်စီမင်း မထွက်ခွာမီက ရှာဝမ်ရွှီကို မှာကြားခဲ့သော စကားများပင်။

ဆရာဝန်က သူကိုယ်ကိုယ် ပြန်မကုနိုင်သကဲ့သို့ပင် သူတစ်ပါး၏ ကံကြမ္မာကို ဟောကိန်းထုတ်နိုင်သော ရှာဝမ်ရွှီသည် သူ၏ ကံကြမ္မာကိုမူ မမြင်နိုင်ခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ဤမြို့တော်တွင် ဆက်နေခဲ့သည်။ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် စီအန်းခန်းမငယ်ကို သူ ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လမ်းမပေါ်တွင် အခမဲ့ ဆေးကုသပေးနေသော အမျိုးသမီး ဆရာဝန်လေးကို တွေ့လိုက်ရချိန်၌ သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသောအရာမှာ မှော်ဆေးပညာနှင့် ရှေးဟောင်းဆေးကုသမှု ပညာရပ်များတွင် ထူးချွန်လှသော ဤမှော်ဆရာမလေးမှာ သူ ယခင်က ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ထိုမိန်းကလေးငယ်လေး ဖြစ်နေခြင်းပင်။

အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း နှစ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း သူမ၏ ရုပ်ရည်က ပြောင်းလဲသွားသည့်တိုင် သူမ၏ ထူးခြားသော စရိုက်နှင့် အငွေ့အသက်များကမူ ယခင်အတိုင်း မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေဆဲပင်။