အခန်း (၃၇၃)

ထိုနေ့က အခမဲ့ဆေးကုသမှုအပြီးတွင် ရှာဝမ်ရွှီသည် စီအန်းခန်းမငယ်၏ ဝန်ထမ်းခေါ်ယူစာကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျိမော့ ဟူသော အမည်ဖြင့် လူလိမ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ဆေးခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

သူ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ လနတ်သမီး၏ ချီးမွမ်းသံ ဆေးရည်၏ ဖော်စပ်နည်းကို စုံစမ်းရန်သာ ဖြစ်သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ စိတ်ရင်းစေတနာများ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်ကို သူခံစားနေရသည်။

ယနေ့တွင် ယွင်ရှန်း၏ ရဲရင့်သော လုပ်ရပ်ကို သိရှိပြီးနောက် သူသည် မှော်ဘုရားကျောင်းထံ ချက်ချင်း သတင်းပို့သင့်သည်။ သို့သော် အကယ်၍ မှော်ဘုရားကျောင်းကသာ ယွင်ရှန်း၏ တည်ရှိမှုကို သိသွားပါက သူတို့သည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦးကို စေလွှတ်လိမ့်မည် သို့မဟုတ် သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုအလုပ်ကို လုပ်ရပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့တွေးမိရုံနှင့်ပင် သူ၏နှလုံးသားမှာ နာကျင်စွာ တုန်ခါသွားရသည်။

ထို့ပြင် ထိုရိုးသားလှသော ရွာသားများ၊ သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုများနှင့် ပြောင်းလဲတော့မည့် ရွာလေး၏ အနာဂတ်တို့မှာလည်း တစ်စက္ကန့်အတွင်း ပျက်စီးသွားပေတော့မည်။

အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်ယံ မနက်ရောက်လာသည်အထိ ကျိမော့သည် သတင်းပို့ရန် ပြင်ဆင်ထားသော မှော်ဝင်ကြိုးကြာငှက်ကို လွှတ်တင်ရန် လက်မရဲခဲ့ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လက်ကို တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုမှော်ကြိုးကြာမှာ လေထုထဲတွင်ပင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပျက်စီးသွားတော့သည်။ သူသည် စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ သက်ငယ်မိုးအိမ်လေးထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင်မူ ထက်သန်တက်ကြွလှသော ယွင်ရှန်းသည် ရွာသူကြီးနှင့်အတူ ရွာသားများကို စုဝေးစေကာ ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ စိုက်ပျိုးရန်အတွက် ရွာကို ကန်ထရိုက်စနစ်ဖြင့် ငှားရမ်းမည့်အကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။

တစ်ပိဿာလျှင် ငွေစင်အချို့အထိ ဈေးကောင်းရမည့် ဆေးပင်များကို စိုက်ပျိုးနိုင်မည်ဟု ကြားရသောအခါ ရွာသားများမှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။ အိမ်ထောင်စုတိုင်းမှာ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဆေးမျိုးစေ့ ဆယ်ပိဿာစီကို အသီးသီး လက်ခံရယူခဲ့ကြသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ကျိုးချူးရွာမှ အလားအလာရှိသော ကလေးငယ် ၂၀ ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ထိုအထဲမှ အသက် ၄ နှစ်မှ ၁၀ နှစ်ကြား ကလေး ၁၀ ဦးမှာ မှော်အာရုံခံနိုင်

စွမ်းအနည်းငယ်စီ ရှိကြပြီး ကျန် ၁၀ ဦးမှာမူ သန်မာထွားကြိုင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ သူမသည် ထိုကလေးများကို ဝူရွှမ်းဝူကျီ သိုင်းသင်တန်းကျောင်းသို့ ပို့ဆောင်ကာ အရိုးအကြော သန့်စင်ခြင်းနှင့် အခြေခံသိုင်းပညာများကို သင်ယူစေရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ ယွင်ရှန်းသည် ထိုကလေးများကို ခေါ်ဆောင်၍ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ပထမဆုံးသော မှော်ဝင်ဆေးဆိုင်အတွက် ပြင်ဆင်မှုများမှာလည်း အလွန်ပင် ချောမွေ့နေခဲ့သည်။

တောင်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ ယွင်ရှန်းသည် လနတ်သမီး၏ ချီးမွမ်းသံ ဆေးရည် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဖော်စပ်ခဲ့သည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ကလေးတစ်ဦးသာ ကျရှုံးခဲ့ပြီး ကျန်ကလေးများအားလုံးမှာ မှော်ဆရာများအဖြစ်သို့ အောင်မြင်စွာ ကူးပြောင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုကလေးများထဲတွင် ဒြပ်စင်နှစ်မျိုးသုံးနိုင်သောမှော်ဆရာတစ်ဦးပင် ပါဝင်နေပြီး ကျန်ရှစ်ဦးမှာမူ မီး၊ မြေကြီးနှင့် လေဓာတ် အခြေခံမှော်ဆရာများ ဖြစ်ကြသည်။ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားသော ယွင်ရှန်းသည် ထိုကလေးများကို အခြေခံတရားထိုင်နည်းနှင့် အခြေခံမှော်အတတ်များကို ချက်ချင်း သင်ကြားပေးခဲ့ရာ ဆယ့်ငါးရက်အတွင်းမှာပင် အခြေခံမှော်အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်သော မှော်ဆရာ ၉ ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

အကယ်၍သာ တော်ဝင်မှော်သင်တန်းကျောင်းက ဤမျှမြန်ဆန်လှသော အောင်မြင်မှုကို သိသွားပါက အံ့ဩလွန်း၍ သွေးအန်ကြပေလိမ့်မည်။ ထို့နောက် ယွင်ရှန်းသည် ကျုံးရန်ကို လွှတ်၍ ကလေးများကို ရွာသို့ ပြန်ပို့စေကာ ပင်လယ်ဆူးဆည်းဆာ စိုက်ပျိုးရေးကိုလည်း စနစ်တကျ စတင်လိုက်တော့သည်။

လနတ်သမီး၏ ချီးမွမ်းသံ၏ အစွမ်းထက်ပုံကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် ၎င်းဆေးရည်ကို ကောင်းကင်မုဆိုးတပ်ဖွဲ့ အဖွဲ့ဝင်များပေါ်တွင် စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း ရလဒ်မှာမူ အတန်ငယ် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းနေခဲ့သည်။ သူမသည် ဆေးရည် ၅၀ ပုလင်းအထိ အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း အရွယ်ရောက်ပြီးသား စစ်သည်များထဲမှ ၅ ဦးသာ မှော်ဆရာများအဖြစ် အောင်မြင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ယွင်ရှန်းကို အတန်ငယ် စိတ်ဓာတ်ကျစေခဲ့သော်လည်း လနတ်သမီး၏ ချီးမွမ်းသံ သည် အသက် ၁၂ နှစ်အောက် ကလေးငယ်များတွင်သာ အထိရောက်ဆုံးဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်သွားခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မှော်အတတ်ရော သိုင်းပညာပါ တတ်မြောက်သွားသော ထိုအနည်းငယ်သော လူများကို သူမသည် အထူးလေ့ကျင့်ထားသော မုဆိုးစစ်သည်များအဖြစ် ပျိုးထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ယွင်ရှန်းက ထိုထူးခြားသော စစ်သည်အုပ်စုကို လေ့ကျင့်ပေးရန်အတွက် ယီပိုင်မင်းကို တိုက်ရိုက်ပင် ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။

"မင်း သူတို့ကို မှော်ရော သိုင်းပါ ပူးတွဲကျင့်စဉ် သင်ပေးချင်တာလား"

ယီပိုင်မင်းက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူသည် ယွင်ရှန်း၏ တောင်းဆိုမှုမှန်သမျှကို မည်သည့်အခါမျှ ငြင်းပယ်လေ့မရှိပေ။

မဟာကျိုး နိုင်ငံအတွင်းမှာ ယီပိုင်မင်းကိုယ်တိုင် မှော်နှင့်သိုင်း နှစ်ရပ်လုံးကို ကျွမ်းကျင်သည့် ပူးတွဲကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်နေသည်ကို သိသူ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ အကယ်၍သာ အခြားသူတစ်ဦးက ဤကဲ့သို့ လာရောက်တောင်းဆိုပါက ယီပိုင်မင်းအနေဖြင့် ထိုသူကို နေရာတင် သတ်ဖြတ်မိနိုင်သော်လည်း တောင်းဆိုသူမှာ ယွင်ရှန်း ဖြစ်နေသည့်အတွက် ယီပိုင်မင်းအနေဖြင့် ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ချေ။

"ငါ ဒီလူတွေကို မင်းအတွက် လေ့ကျင့်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ အခြေအနေတစ်ရပ်ရှိတယ်။ ဒီလူတွေထဲက တစ်ဝက်ကို ငါ့ကို ပေးရမယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ကို ငါ့လက်ထဲ အပ်လိုက်ပြီဆိုတာနဲ့ သူတို့ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်သွားပါစေ... မင်း ဝင်မစွက်ဖက်ရဘူး"

ယီပိုင်မင်း၏ စကားကြောင့် ယွင်ရှန်း၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်ခနဲ အေးသွားရသည်။

အမှန်စင်စစ် လွန်ခဲ့သော အခေါက်က ယွင်ရှန်း အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့စဉ်ကတည်းက ယီပိုင်မင်းသည် သူမအတွက် သီးသန့် ကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့တစ်ခု လေ့ကျင့်ပေးထားရန် လိုအပ်ကြောင်း ခံစားခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ယွင်ရှန်း၏ ဘေးနားတွင် အချိနတိုင်း ရှိမနေနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမအတွက် သစ္စာရှိပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရသော ကိုယ်ပိုင်အစောင့်အရှောက်တပ်ဖွဲ့ ရှိနေခြင်းက အလွန်အရေးကြီးလှသည်။

"လူအရေအတွက်က ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှင် သူတို့ကို ဘယ်လိုပုံစံမျိုး လေ့ကျင့်ပေးဖို့ စိတ်ကူးထားတာလဲ"

ယွင်ရှန်းသည် ယီပိုင်မင်းနှင့် အတူရှိနေချိန် ကြာလာလေလေ သူ့ကို ပို၍ နားမလည်နိုင်လေလေဟု ခံစားနေရသည်။

"သူတို့ကို မိစ္ဆာစစ်သည်တော်အဖြစ် လေ့ကျင့်ပေးဖို့ ငါ စီစဉ်ထားတယ်"

ယီပိုင်မင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သော်လည်း အသေးစိတ်ကိုမူ ထပ်မပြောတော့ချေ။

ယွင်ရှန်းလည်း ထပ်မံ၍ မမေးမြန်းတော့ဘဲ ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် မှော်အတတ်ရော သိုင်းပညာပါ အခြေခံရှိသည့် လူ ၁၀ ဦးကို စုစည်းကာ ယီပိုင်မင်း၏ လက်ထဲသို့ အပ်နှံလိုက်သည်။ ထို မိစ္ဆာစစ်သည်တော်များ မှာလည်း လူသူမသိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြသည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် ယီပိုင်မင်းက ထိုကိုယ်ရံတော် ၁၀ ဦးကို ယွင်ရှန်းလက်ထဲ ပြန်လည် အပ်နှံချိန်ကျမှသာ မိစ္ဆာစစ်သည်တော် ဆိုသည်မှာ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း သူမ နားလည်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျိုးချွမ်သည်လည်း ယွင်ရှန်းကို ရှာဖွေရန် ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

"သခင်မလေးယန်... ကျွန်တော်တို့ ယွီကျင်းတစ်မြို့လုံးကို နှံ့အောင်ရှာပြီးပြီ။ မိန်းကလေးရှန်းဖေပြောတဲ့ ကြာပန်းဥယျာဉ်ကိုလည်း စောင့်ကြည့်နေတာ ကြာလှပြီ။ ဒါပေမဲ့ အနီရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူရဲ့ အရိပ်အယောင်ကိုတောင် ရှာမတွေ့သေးဘူးခင်ဗျာ"

ကျိုးချွမ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ ရှန်းယွီကို သတ်ခဲ့သည့် လူသတ်သမားကို ယခုထက်တိုင် လိုက်လံရှာဖွေနေဆဲပင်။ အစိုးရဘက်ကတော့ ဒီအမှုကို လူသတ်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ပိတ်သိမ်းလိုက်ပြီဖြစ်သော်လည်း တရားခံမှာမူ လွတ်မြောက်နေဆဲပင်။

တန်ယုကလည်း နယ်နှင်ဒဏ် အပေးခံလိုက်ရပြီ။ သူ့ရဲ့ နာမည်ဆိုးကလည်း သန့်စင်သွားပြီပဲ။ ဒါကို သခင်မလေးယန်က ဘာလို့ လူသတ်သမားအစစ်ကို ရှာဖို့ ဒီလောက်တောင် ဇွဲနပဲကြီးနေရတာလဲ။ သူမ ဘာကို ရည်ရွယ်နေတာလဲဆိုတာ ငါတကယ်ကို စဉ်းစားလို့မရဘူး။

ကျိုးချွမ် နားမလည်နိုင်ပေ။

သို့သော် အဆိုပါ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူမှာ ဒီဟုန်မြို့တော်နှင့် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်နေနိုင်သည်ဟု သူမသံသယရှိနေခြင်းကိုမူ ယွင်ရှန်းက ကျိုးချွမ်အား ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

တကယ်တော့ ဤဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံး၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ယန်အိမ်တော်ကို အရှက်ခွဲရန်ပင်။ အစောပိုင်းကလည်း ရွှမ်းမိန်မိန်းက ရွှမ်းဝူကျီသည် ဒီဟုန်မြို့သို့ ပြန်မသွားဘဲ ယွီကျင်းသို့ လာရောက်ခဲ့သည်ဟု ပြောဆိုခဲ့ဖူးသည်။ ယွင်ရှန်းအနေဖြင့် ယွီကျင်းရှိ တည်းခိုခန်းအားလုံးကို ရှာဖွေကြည့်ရှုပြီးသော်လည်း ရွှမ်းဝူကျီ၏ အရိပ်အယောင်ကိုမူ မတွေ့ရှိခဲ့ရပေ။

ထို့ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ရွှမ်းဝူကျီသည် ယွီကျင်းမြို့မှ ထွက်ခွါသွားခြင်းနှင့် ရွှမ်းဝူကျီတွင် ယွီကျင်း၌ သီးသန့်စံအိမ်တစ်ခု ရှိနေနိုင်ခြင်းပင်။

ထို့ကြောင့်လည်း ကောင်းကင်မုဆိုးတပ်ဖွဲ့၏ စစ်သည်များက သူ၏သဲလွန်စကို ရှာမတွေ့နိုင်ခြင်းပင်။

ဒီဟုန်မြို့ကဲ့သို့ ကြွယ်ဝချမ်းသာသော မြို့တစ်မြို့အတွက် နိုင်ငံအသီးသီး၏ မြို့တော်များတွင် ကိုယ်ပိုင်စံအိမ်များ ရှိနေခြင်းမှာ မဆန်းကြယ်လှပေ။ ရွှမ်းဝူကျီ၏ မူလအစီအစဉ်မှာ ယွင်ရှန်းကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသဖြင့် သူ့အနေဖြင့် နောက်ထပ် မည်သည့်အရာများ ဆက်လက်

လုပ်ဆောင်လာဦးမလဲဆိုသည်မှာ ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲသည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးလာလေလေ ယွင်ရှန်း၏ စိတ်မအေးမှုမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာလေဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်တော့မည်ဟု သူမ အာရုံရနေသော်လည်း သဲလွန်စတစ်ခုမျှ ဆုပ်ကိုင်၍ မရနိုင်သေးချေ။ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေရသည်ဟု ခံစားနေရသော်လည်း ရန်သူက အမှောင်ထဲတွင်ရှိနေပြီး သူမက အလင်းထဲတွင် ရောက်ရှိနေသဖြင့် ရွှမ်းဝူကျီကို ဖော်ထုတ်ရန် နည်းလမ်းမဲ့နေရသည်။

ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာလေလေ သူမအတွက် ကိုယ်ပိုင်လျှို့ဝှက်စစ်သည်တော်များ ရှိရန် မည်မျှအရေးကြီးကြောင်း ယွင်ရှန်း ပိုမိုနားလည်လာတော့သည်။

"အော်... ဒါနဲ့ သခင်မလေးယန် ဆေးဆိုင်ကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာနဲ့ ကျွန်တော် မပြောဖြစ်သေးတာ တစ်ခုရှိတယ်"

ကျိုးချွမ်က တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။ ခရမ်းရွှေမိုင်း ပြိုကျပြီးနောက် နေရာကို ရှင်းလင်းရင်းနှင့် ထူးခြားသော သတ္တုရိုင်းအချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့ကြောင်း ယွင်ရှန်းကို ပြောပြလိုက်သည်။ ကျိုးချွမ်က လူတစ်ယောက်ကို စေခိုင်း၍ ထိုသတ္တုရိုင်းတစ်တုံးကို ယူဆောင်လာစေသည်။

ဤသတ္တုရိုင်းမှာ ယွင်ရှန်းက မိုးကြိုးအတတ်ဖြင့် ဖြိုခွဲခဲ့သည့် အလွန်မာကျောလှသော နံရံကြီးမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ပစ္စည်းပင်။