အခန်း (၃၇၄)

ထိုနေ့က ယွင်ရှန်းသည် မှော်ဝင်မိုးကြိုးဝဲဂယက်ကို အသုံးပြု၍ ထူးဆန်းသော နံရံကြီးကို ဖြိုခွဲကာ ကမ္ဘာမြေအူတိုင် ချော်ရည်ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်းပင်။

နောက်ပိုင်းတွင် မုဆိုးစစ်သည်များ လာရောက်ရှင်းလင်းသည့်အခါမှသာ ထိုအရာသည် သာမန်ကျောက်တုံးမဟုတ်ဘဲ အလွန်ထူးခြားသည့် သတ္တုတစ်မျိုးဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိခဲ့ကြသည်။

"ကျွန်တော်တို့ မြို့ထဲက ပန်းပဲဖိုတွေမှာ လိုက်မေးကြည့်ပြီးပြီ။ ဘယ်သူမှ ဒီသတ္တုကို မသိကြဘူး။ နောက်ပြီး ဒီသတ္တုက အတော်လေးလည်း ပေါ့ပါးတယ်ဗျ"

ကျိုးချွမ်က ယန်ချန်းလန်ကို အစီရင်ခံခဲ့စဉ်က ယန်ချန်းလန်က ထိုသတ္တုရိုင်းများကို သိမ်းဆည်းထားရန်နှင့် ယွင်ရှန်းပြန်လာမှသာ အဆုံးအဖြတ်ခံယူရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

သို့သော် ယွင်ရှန်း ပြန်ရောက်လာသည့်အခါတွင်လည်း ထန်ယွီ၏ လူသတ်မှုအရေးနှင့် နောက်ဆက်တွဲ မှော်ဝင်ဆေးဆိုင် ကိစ္စရပ်များဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ရာ ယနေ့ကျမှသာ ကျိုးချွမ်က ဤအကြောင်းကို သတိရကာ တင်ပြခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းကို ကြားရသောအခါ ယွင်ရှန်းလည်း စိတ်ဝင်စားသွားမိသည်။ ထိုနံရံသည် သာမန်အရာမဟုတ်ကြောင်း သူမသိသည်။ ၎င်းသည် ရှေးယခင်က အစွမ်းထက်သော မှော်

ဆရာတစ်ဦးက သားရဲ စွမ်းနီကို ချိပ်ပိတ်ရန် အသုံးပြုခဲ့သည့် မှော်နံရံတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ပျက်စီးသွားသော နံရံမှ ကျောက်တုံးအကြွင်းအကျန်များကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ကျိုးချွမ်ပြောသကဲ့သို့ပင် အလွန်ပေါ့ပါးသော်လည်း သိပ်သည်းဆမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားနေပြီး မည်သည့်လက်နက်နှင့်မျှ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

"မြို့ထဲက အကြီးဆုံးပန်းပဲဖိုမှာလည်း သွားမေးကြည့်ပြီးပြီ။ သူတို့လည်း ဒီသတ္တုရိုင်းကို အရည်ကျိုပြီး ပုံဖော်လို့မရဘူးတဲ့"

ကျိုးချွမ်က စာရင်းတွက်ချက်ကြည့်ရာ ထိုသတ္တုရိုင်း အပိုင်းအစပေါင်း တစ်ရာခန့် ရှိနေသည်။ ယွင်ရှန်းသည် ထိုသတ္တုရိုင်းအားလုံးကို သူမထံ ယူဆောင်လာရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

သတ္တုရိုင်းများကို သားရဲဘာသာစကားလက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် တော်ဝင်မှော်သင်တန်းကျောင်းရှိ မှော်မျှော်စင်ဆီသို့ ဦးတည်၍ ထွက်ခွါခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ယခင်က တော်ဝင်မှော်သင်တန်းကျောင်းမှ ထွက်ခွာ၍ ဝူရွှမ်းဝူကျီ သိုင်းသင်တန်းကျောင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် သဘောတူညီချက်ယူစဉ်ကပင် သူမအတွက် လိုအပ်ပါက တော်ဝင်မှော်မျှော်စင်ကို ဆက်လက်အသုံးပြုခွင့်ရရန် ကတိတောင်းဆိုခဲ့ဖူးသည်။

ယခု သူမ၏ စွမ်းရည်ဖြင့်ဆိုလျှင် အခြေခံ မြေလျှိုးမှော်အတတ်ကို အသုံးပြုရုံမျှဖြင့် ကျောင်းစောင့်များကို အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းကာ မှော်မျှော်စင်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"မင်းကိုး"

မှော်မျှော်စင်ရှိ မှော်ဆရာကြီးမှာ ယွင်ရှန်းကို ချက်ချင်းမှတ်မိသွားသည်။ အမြဲလိုလို မှေးစင်းနေတတ်သော သူ၏မျက်လုံးအစုံမှာ ယွင်ရှန်း၏ မှော်တောင်ဝှေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

"တစ်နှစ်အတွင်းမှာတင် မင်းရဲ့ မှော်အဆင့်က ထပ်ပြီး တိုးတက်သွားပြန်ပြီလား"

ဤမှော်ဆရာကြီးသည် မှော်မျှော်စင်ကို စောင့်ကြပ်လာသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ကျောင်းသားများနှင့် ဆရာပေါင်းများစွာကို မြင်ဖူးသော်လည်း ယွင်ရှန်းကဲ့သို့ ထူးခြားသူမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးချေ။ ယခင်တစ်ခေါက် ယွင်ရှန်း လာရောက်စဉ်က သူမ၏ အဆင့်မှာ သာမန်မှော်ဆရာအဆင့်သာ ရှိသေးသော်လည်း ယခုမူ မှော်ညွှန်ကြားရေးမှူးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အတိအကျပြောရလျှင် မှော်ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ အထွတ်အထိပ်အဆင့်ဖြစ်ပြီး မကြာမီ မှော်ဆရာကြီးအဆင့်သို့ ကူးပြောင်းတော့မည်ကို သူ ခံစားမိနေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ဆရာကြီး... သမီး ဒီနေ့ ကျင့်စဉ်တက်ဖို့ လာရင်းနဲ့ သိချင်တာလေးတစ်ခု မေးမြန်းချင်လို့ပါ"

ယွင်ရှန်းသည် မှော်ဆရာအများစုမှာ ဤမျှော်စင်ကို မှော်ပစ္စည်းများ ဖန်တီးပုံဖော်ခြင်းအတွက် အသုံးပြုလေ့ရှိသည်ကို သိထားသည်။ ဆရာကြီးသည် မှော်မျှော်စင်ကို နှစ်ရှည်လများ စောင့်ကြပ်လာသူဖြစ်ရာ သူ၏ အမြင်နှင့် ဗဟုသုတမှာ သာမန်မှော်ဆရာများထက် များစွာ သာလွန်ပေလိမ့်မည်။

ယွင်ရှန်း၏ အာရုံခံစားမှုသာ မှန်ကန်ပါက သူမရှေ့ရှိ ဤမှော်ဆရာကြီးသည် တစ်ကျောင်းလုံးတွင် မှော်အဆင့် အမြင့်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့နောက် ယွင်ရှန်းသည် ထူးဆန်းသော သတ္တုရိုင်းအပိုင်းအစအချို့ကို ထုတ်ယူကာ ဆရာကြီးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထိုသတ္တုရိုင်းများကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် ဆရာကြီး၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထူးခြားသော အရောင်အဝါတစ်ခု ဖျတ်ခနဲ လက်သွားတော့သည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ထိုမှော်ဆရာကြီးသည် သူ၏မျက်ဝန်းမှ အရောင်အဝါကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ယွင်ရှန်းကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုနေသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ နဖူးပြင်ထက်ရှိ နေရာကို အကြိမ်ကြိမ် အကြည့်ရောက်နေတော့သည်။

"မိန်းကလေး... မင်းရဲ့ ကံတရားက တကယ့်ကို မနာလိုစရာပဲ။ လင်လုံသားရဲမျှော်စင်ကို မင်းယူသွားတာ မဟုတ်လား"

ဆရာကြီး စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ယွင်ရှန်း၏ ရင်မှာ ဒိတ်ခနဲ တုန်သွားရသည်။

ဒါဆို... လင်လုံသားရဲမျှော်စင် ပျောက်သွားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဒီဆရာကြီးက ကြိုပြီး သိနေခဲ့တာပေါ့။

"ထိတ်လန့်မနေပါနဲ့။ လင်လုံသားရဲမျှော်စင်ဆိုတာ ကံပါတဲ့သူမှ ရနိုင်တဲ့ ရတနာမျိုးပါ။ မင်းမှာ အဲဒီကံရှိလို့ ရသွားတာပဲ ယူထားလိုက်ပါ။ မင်းလက်ထဲက သတ္တုရိုင်းကတော့ ကံကြမ္မာမီးလျှံ သတ္တုရိုင်းပဲ။ ကံကြမ္မာမီးလျှံက မင်းကို အရှင်သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့အတွက် ဒီသတ္တုကို သုံးပြီး မင်းကိုယ်ပိုင် မှော်လက်နက်တွေ ဖန်တီးလို့ ရတယ်"

ဆရာကြီးက ထိုသတ္တုအပိုင်းအစများကို ယွင်ရှန်းထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

ကံကြမ္မာမီးလျှံ သတ္တုရိုင်းတဲ့လား။

ဆရာကြီး၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် ယွင်ရှန်း တစ်ခု သိလိုက်ရသည်မှာ ဤသတ္တုသည် ကျောက်

လည်းမဟုတ် သတ္တုစစ်စစ်လည်း မဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရားမီးလျှံကို ချိပ်ပိတ်ထားစဉ်အတွင်း ခရမ်းရွှေရိုင်းမှ တဆင့် ပြောင်းလဲဖြစ်ပေါ်လာသော အံ့ဖွယ်သတ္တုတစ်မျိုး ဖြစ်နေခြင်းပင်။

"ဆရာကြီး... ဒီမှော်သတ္တုကို ဘယ်လိုပုံဖော်ရမလဲဆိုတာ သမီးကို ပြောပြပေးနိုင်မလားဟင်။ သမီးရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ အမျိုးမျိုး ကြိုးစားကြည့်ကြပေမဲ့ ဒါကို အရည်ကျိုလို့တောင် မရလို့ပါ"

ယွင်ရှန်းက ရိုရိုသေသေ မေးမြန်းလိုက်သည်။

သူမ၏ နှိမ့်ချသော အမူအရာက ဆရာကြီး၏ သဘောကျမှုကို ရရှိသွားစေသည်။ သူက ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် "မိန်းကလေး... ဒီလိုရှိတယ်။ ဒီသတ္တုရဲ့ အစအနကို ငါပြောပြမယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာလည်း ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်"

ဆရာကြီးက အားနာဟန်ဖြင့် ချောင်းအနည်းငယ် ဟန့်လိုက်သည်။

သူ၏ အသက်အရွယ်မှာ ယွင်ရှန်း၏ အဘိုးထက်ပင် ကြီးနေပြီဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင်မှ ဤမိန်းကလေးငယ်လေးကို အပေးအယူလုပ်ရမည်ဖြစ်ရာ ဆရာကြီးအနေဖြင့် အနည်းငယ်တော့ မျက်နှာပူနေမိသည်။

"ပြောပါ ဆရာကြီး... သမီး တတ်နိုင်တဲ့အရာ ဖြစ်ပြီး သမီးရဲ့ ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းတွေကို မဖောက်ဖျက်ဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုအကူအညီမျိုးကိုမဆို သမီး လက်ခံပေးပါ့မယ်"

ယွင်ရှန်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ကတိပေးလိုက်သည်။

သူမ၏ ရိုးသားမှုကို မြင်သောအခါ ဆရာကြီးသည်လည်း စိတ်အေးသွားကာ သူ၏ မှော်တောင်ဝှေးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ၎င်းသည် နှစ်ပေါင်းရာချီသက်တမ်းရှိသော မိစ္ဆာသားရဲအရိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး မှော်ဝိညာဉ်ကျောက်ခဲလေးလုံးပင် မြှုပ်နှံထားသည်။ ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မှော်မျှော်စင်ကို စောင့်ကြပ်နေသည့် ဤဆရာကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် သန့်စင်မွန်မြတ်သော မှော်ဆရာကြီးကြီးအဆင့်ဖြစ်ကြောင်း အထင်အရှား သိနိုင်သည်။

"ဒီအဖိုးကြီး မင်းကို တောင်းဆိုချင်တာက... ငါ့ရဲ့ ဒီမှော်တောင်ဝှေးကို အသစ်ပြန်ပြီး ပုံဖော်ပေးဖို့ပါပဲ"

ဆရာကြီး၏ မှော်တောင်ဝှေးမှာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီး ဆရာကြီး၏ သက်တမ်းနှင့်ပင် မတိမ်းမယိမ်း ရှိပုံရသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဝူကျီတိုက်ကြီးပေါ်တွင် အဆင့်မြင့်မှော်ဆရာများသည် သူတို့၏ အဆင့်တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ငယ်စဉ်က သုံးခဲ့သော တောင်ဝှေးများကို စွန့်ပယ်ကာ ပိုမိုအစွမ်းထက်သည့် အသစ်များကို လဲလှယ်လေ့ရှိကြသည်။ ယန်ခန်းဟိုင်းက ယွင်ရှန်းအတွက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် အရိုးတောင်ဝှေးကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့စဉ်ကလည်း ဤကဲ့သို့ပင် စဉ်းစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းက ထိုတောင်ဝှေးကို ကြည့်ရင်း နားမလည်နိုင်သလို မေးလိုက်သည်။

"ဆရာကြီး... ဒီတောင်ဝှေးက အတော်လေးကို ဟောင်းနေပါပြီ။ ပြန်ပြင်လိုက်ရင်တောင် အရင်လို အစွမ်းထက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အသစ်တစ်ချောင်းနဲ့ လဲလိုက်တာက ပိုမကောင်းဘူးလားဟင်"

"မဟုတ်ဘူး မိန်းကလေး... မင်းအတွက်တော့ ရယ်စရာကောင်းနေလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတောင်ဝှေးကို ငါ့ရဲ့ ကွယ်လွန်သူ ဇနီးသည်နဲ့ ငါနဲ့အတူတူ ရှာဖွေခဲ့ကြတာ။ ဒါက ငါ့နားမှာ ရှိနေတာ အခုဆို နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ဆယ်တောင် ရှိပြီ။ ငါလည်း အိုပါပြီ... ဒီတောင်ဝှေးကို လဲဖို့ စိတ်ကူးမရှိတော့ဘူး"

ဆရာကြီးသည် သူ၏ ကွယ်လွန်သူဇနီးအကြောင်း ပြောနေစဉ်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ ဖော်ပြမရနိုင်သော နွေးထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဆရာကြီးအတွက်တော့ ဤတောင်ဝှေးမှာ ရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန်သွားသော သူ၏ ဇနီးသည်နှင့် အတူရှိနေရသကဲ့သို့ပင်။ ထို့ကြောင့်ပင် ယွင်ရှန်း၏ ကိုယ်ထဲတွင်ရှိသော ကံကြမ္မာမီးလျှံကို အသုံးပြု၍ ဤတောင်ဝှေးကို ပြန်လည် အသက်သွင်းပေးစေချင်နေခြင်းပင်။

ဒဏ္ဍာရီများအရ နတ်ဘုရားမီးလျှံသည် လောကတွင် အံ့ဖွယ်အကောင်းဆုံး မီးလျှံဖြစ်ပြီး မှော်တောင်ဝှေးတစ်ခုရှိ အညစ်အကြေးများကို ဆေးကြောပေးနိုင်ကာ ၎င်း၏ မှော်အစွမ်းကို ပြန်လည် နိုးထစေနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဆရာကြီး၏ ဇနီးအပေါ်ထားသော နက်ရှိုင်းသည့် သံယောဇဉ်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ယွင်ရှန်းသည် နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ဆယ်သက်တမ်းရှိသော ထိုတောင်ဝှေးကို ပြန်လည်ပုံဖော်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ဆရာကြီးသည်လည်း သူ၏ကတိအတိုင်း ကံကြမ္မာမီးလျှံ သတ္တုရိုင်းကို အရည်ကျိုပုံဖော်နည်း လျှို့ဝှက်ချက်ကို ယွင်ရှန်းအား ချက်ချင်းပင် ပြောပြလိုက်သည်။

တကယ်တော့ ဤသတ္တုရိုင်းသည် ယွင်ရှန်း၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာလည်း ကံတရားပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသတ္တုရိုင်းကို အရည်ကျိုနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော နတ်ဘုရားမီးလျှံ ပိုင်ရှင်မှာ ဝူကျီတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ယွင်ရှန်းတစ်ဦးတည်းသာ ရှိသောကြောင့်ပင်။