အခန်း (၃၀၉-၃၁၀)

အခန်း (၃၀၉) ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်ကို သုတ်သင်ခြင်း

လီဖုန်းသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ တောက်ပသော အပြာရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ မုန့်ဝမ်ကို ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ ဆုတ်သွားစေသည်။

သူသည် လက်ဟန်များကို အမြန်ပြုလုပ်ကာ ဂါထာများကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ ကြီးမားသော အပြာရောင် အဆောင် တစ်ခုသည် လေထုထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ကြီးမားသော ဖိအားများနှင့်အတူ မုန့်ဝမ်ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း........”

လေ့ကျင့်ရေးကွင်း အတွင်း၌ မိစ္ဆာစွမ်းအင်နှင့် အပြာရောင်အလင်းတန်းတို့ ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကာ နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီဖုန်း၏ မျက်နှာထားမှာလည်း တည်ကြည်သွားသည်။ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် မျှသာရှိသော မုန့်ဝမ်သည် သူ့ကို ဤမျှအထိ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံစဉ်က သူမသည် နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ပထမဆင့်၌သာ ရှိသေးပြီး သူမ၏ အစွမ်းကုန် အသုံးပြုလျှင်ပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်ရုံသာ ရှိခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာရုံတင်မကဘဲ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည့် ကျင့်စဉ်သစ်တစ်ခုကိုလည်း သင်ယူတတ်မြောက်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သခင်မလေး ဝူ အနေဖြင့် ဤအမျိုးသမီးကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အလေးထားရသနည်းဆိုသည်မှာ မထူးဆန်းတော့ပေ။

သူမသာ ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားပါက အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

“ညီမလေးမုန့်... မင်းရဲ့ တိုးတက်မှုက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ........”

လီဖုန်းသည် မုန့်ဝမ်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ခုခံရင်း သူ၏မျက်လုံးများတွင် မနာလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မုန့်ဝမ်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ထဲရှိ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကို ပိုမိုပြင်းထန်စေကာ သွေးမိစ္ဆာလက်သည်း၏ စွမ်းအားကို ထပ်မံ မြှင့်တင်လိုက်သည်။

“စီနီယာ... ဘာလို့ ဒီလောက် လောနေရတာလဲ........ ကျွန်မတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲက ခုမှ စတာပဲ ရှိသေးတာကို...”

မုန့်ဝမ်သည် ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ၏ ပြင်းထန်သောစွမ်းအားများကို မခံနိုင်သကဲ့သို့ပင် ပြိုင်ဘက်မှာလည်း သူမ၏ သွေးမိစ္ဆာလက်သည်းကို တိုက်ရိုက် ရင်မဆိုင်ရဲပေ။

ခေတ္တမျှ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်း၌ မိစ္ဆာစွမ်းအင်နှင့် အပြာရောင်အလင်းတန်းတို့မှာ ရောယှက်နေပြီး ပေါက်ကွဲသံများမှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ထိုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အမှန်တကယ်ပင် သရေဖြစ်နေခဲ့သည်။

လီဖုန်း၏ အပြုံးများမှာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်၏။ အကယ်၍ သာမန် နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူသာ ဖြစ်ပါက သူ၏ ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်၏ ဖိအားအောက်တွင် လှုပ်ရှားနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ သူ ပြုသမျှ ခံရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် မုန့်ဝမ်မှာမူ သူ၏ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါအောက်တွင်ပင် ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ လျစ်လျူရှုနိုင်နေသည်။

နှစ်ဖက်စလုံး အကြိတ်အနယ် ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်၏ ပုံရိပ်မှာ တဖျတ်ဖျတ် လက်သွားပြီး ရုတ်တရက် သွေးနီရောင် ပုံရိပ်ယောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“သွေးရိပ်ခြေလှမ်းလား........”

လီဖုန်း၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်မှာ ကျုံ့သွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အချက်ပေးခေါင်းလောင်းသံများ မြည်လာသည်။

သူသည် အလိုအလျောက်ပင် သူ၏ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းများကို ကာကွယ်ရန် အပြာရောင် အလင်းဒိုင်းတစ်ခုကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

သို့သော် သွေးရိပ်ခြေလှမ်းမှာ အလွန် မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် မုန့်ဝမ်၏ ပုံရိပ်ကို သူ လုံးဝ မဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

မကြာမီမှာပင် လီဖုန်းသည် မုန့်ဝမ်၏ တည်နေရာကို မျက်ခြေပြတ်သွားပြီး ခုခံရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“ရှီး.........”

အေးစက်လှသော ဆွဲဖြဲသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီဖုန်းသည် သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ အကာအကွယ်ဒိုင်းကို ထိုးဖောက်ပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေသော နက်မှောင်တဲ့ လက်သည်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံကို နီရဲသွားစေသည်။

လီဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက သူ့ကို ဤမျှ ဆိုးဝါးသော နည်းလမ်းဖြင့် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

မုန့်ဝမ်သည် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိသော မျက်နှာထားဖြင့် သူမ၏လက်ကို ပြန်နှုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် သွေးများ စိုရွှဲနေပြီး တဒုတ်ဒုတ်ခုန်နေဆဲဖြစ်သော နှလုံးသားတစ်စုံ ပါလာသည်မှာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဒုတ်... ဒုတ်...”

နှလုံးခုန်သံမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်း အထူးပင် ရှင်းလင်းနေသည်။

လီဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူလျော့သွားပြီး ယိုင်တိုင်တိုင် ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် ရင်ဘတ်မှ ဒဏ်ရာကို ဖိထားပြီး ခေါင်းကို အနိုင်နိုင် မော့ကာ မုန့်ဝမ်၏ အေးစက်ရက်စက်သော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြမတတ်နိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုများ မြင့်တက်လာသည်။

“မင်း... မင်းက အမှန်တကယ်ပဲ...”

သူ တစ်ခုခုပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ လည်ချောင်းမှာ ခြောက်ကပ်နေပြီး အသံမထွက်နိုင်တော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ ရှုံးနိမ့်သွားပြီ... နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို အရှုံးကြီး ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်...။

မုန့်ဝမ်က သူ့ကို ပြန်လည်ခုခံရန် အခွင့်အရေး မပေးတော့ပေ။ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး သွေးမိစ္ဆာလက်သည်းကို ထပ်မံ လွှဲယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ ဦးခေါင်းခွံကို ထိုးဖောက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အမြုတေ ကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ ဤသို့ဖြင့် ကျဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ လက်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်နှုတ်လိုက်ပြီး လီဖုန်း၏ အလောင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားစေသည်။

သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူမ၏ အတွင်းမှ တက်ကြွလာသော စွမ်းအားများကို ခံစားရင်း ရဲရင့်သော စိတ်ဓာတ်များ မြင့်တက်လာသည်။

သူမသည် ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်ခန့်ကို ထပ်မံ ရှာဖွေ သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာတော့သည်။

“စီနီယာ... နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ........ လက်တွေ့လေ့ကျင့်ခန်းကို ဆက်လုပ်မလား........”

“ဟဲဟဲ... ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူကို ကိုင်တွယ်ရတာ လွယ်တယ်လို့ မထင်နဲ့။ လီဖုန်းက သူ အရမ်းပေါ့ဆသွားလို့ မင်းကို အခွင့်အရေး ပေးလိုက်မိတာ။ မင်းမှာ အားနည်းချက်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ တခြားသူသာဆိုရင် သူ့နေရာမှာက မင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်........”

“စီနီယာရဲ့ ဆုံးမမှုကို နာခံပါတယ်”

မုန့်ဝမ်၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် နှိမ့်ချလှပေသည်။

“အသိတရားရှိတာ ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဒုတိယတိုက်ကွက်ကို တတ်မြောက်သွားပြီဆိုရင် လုံလောက်ပြီ။ အခု တတိယတိုက်ကွက်ကို ဆက်သွားကြစို့........”

ခေတ္တမျှ ရပ်နားပြီးနောက် တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး ၏ အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သွေးဝါးမျို မိစ္ဆာခန္ဓာရဲ့ တတိယတိုက်ကွက်က တကယ်တော့ အရမ်းရိုးရှင်းတယ်........”

သွေးမိစ္ဆာလက်သည်းကို သန့်စင်ခဲ့သည့် ယခင်နည်းလမ်းကို အခြေခံပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖျက်ဆီး၍မရသော အခြေအနေသို့ရောက်အောင် သန့်စင်ကာ မိစ္ဆာချပ်ဝတ်တစ်ခုအဖြစ် ခိုင်ခံ့သွားစေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကို စတင် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းအားလုံးမှ ကြွယ်ဝသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များမှာ ချော်ရည်များကဲ့သို့ ပူပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးကြော များတစ်လျှောက် စီးဆင်းကာ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ လက်မောင်းများဆီသို့ စုစည်းသွားသည်။

မကြာမီမှာပင် မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ လက်မောင်းကြွက်သားများ ဖောင်းကြွလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော သံအပ်ကလေးများဖြင့် ထိုးဆွခံနေရသကဲ့သို့ ထုံကျဉ်ယားယံသော ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

မုန့်ဝမ်သည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ သည်းခံပြီး မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကို သူမ၏ လက်မောင်း အရေပြားနှင့် အရိုးတိုင်းကို အဆက်မပြတ် သန့်စင်ရန် လုပ်ဆောင်နေသည်။

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်ကို မသိရဘဲ သူမ၏ လက်မောင်းမှ နာကျင်မှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားပြီး ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ခံစားချက်များ အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

သွေးမိစ္ဆာလက်သည်းကို သန့်စင်ခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံရှိထားသဖြင့် မုန့်ဝမ်သည် နည်းလမ်းကို အမြန်ပင် သဘောပေါက်သွားပြီး သုံးလမပြည့်မီမှာပင် သူမ၏ လက်မောင်းများကို သန့်စင်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

သူမသည် လက်သီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်မောင်းနှင့် သွေးမိစ္ဆာလက်သည်းတို့၏ ပြည့်စုံသော ပေါင်းစည်းမှုကို ခံစားလိုက်ရာ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ မြင့်တက်လာသည်။

မုန့်ဝမ်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ထဲမှ စေ့ဆော်မှုများကို နှိမ်နင်းကာ သူမ၏ မိစ္ဆာခန္ဓာကို ဆက်လက်၍ သန့်စင်နေခဲ့သည်။

နောက်တစ်ဆင့်မှာ ခြေဖဝါးများ ဖြစ်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် ခြေဖဝါးများဆီသို့ သွေးများကို ပို့ဆောင်လိုက်ရာ လက်မောင်းများထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်သော ပူလောင်သည့် ခံစားချက် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

သူမသည် သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို သွေးထွက်လုနီးပါးအထိ တင်းတင်းကိုက်ထားသည်။

သူမ၏ နဖူးမှ ချွေးစက်များမှာ စီးကျလာပြီး အဝတ်အစားများကို ရွှဲနစ်သွားစေသည်။

သို့သော် ဤသို့သော နာကျင်မှုကို အကြိမ်ကြိမ် ခံစားဖူးပြီးနောက်တွင် နာကျင်မှုကို မခံစားရတော့ဘဲ ပြင်းထန်သော သာယာမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမ၏ ခြေဖဝါးများကို လေ့ကျင့်ပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် ခိုင်မာသော ကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် ရပ်နေရသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သွားသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူမသည် ခြေထောက်များကို ဆက်လက် လေ့ကျင့်ပြီး သွေးများကို ခြေဖဝါးမှ ပေါင်ရင်းအထိ အထက်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။

ခြေလက်များကို လေ့ကျင့်ပြီးနောက်တွင် ဦးခေါင်းနှင့် လည်ပင်းတို့မှာ နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။

ဤအစိတ်အပိုင်းနှစ်ခုမှာ အထိခိုက်မခံဆုံးဖြစ်ပြီး သတိမထားပါက ဝိညာဉ်အမြုတေ ကို ထိခိုက်နိုင်ပေသည်။

မုန့်ဝမ်သည် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကို ဂရုတစိုက် ထိန်းချုပ်ကာ ဦးခေါင်းနှင့် လည်ပင်းရှိ အရေပြားနှင့် အရိုးတိုင်းကို စေ့စေ့စပ်စပ် သန့်စင်ပြီး အမှားအယွင်းမရှိစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသည်။

တစ်နှစ်အပြည့် ကြာပြီးနောက်တွင် ဤအဆင့်မှာ ကြီးမားသော ပြဿနာမရှိဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးစိန်ခေါ်မှုမှာ ခြေလက်များ၊ ဦးခေါင်းနှင့် လည်ပင်းတို့ကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းရန် ဖြစ်သည်။

ဤလုပ်ငန်းစဉ်မှာ အလွန် နှေးကွေးပြီး ပင်ပန်းလှကာ မိစ္ဆာစွမ်းအင်ကို အဆင့်မြင့် ထိန်းချုပ်မှုနှင့် တိကျစွာ ပိုင်နိုင်မှု လိုအပ်သည်။ အနည်းငယ်မျှ မှားယွင်းသွားပါက ယခင်က ကြိုးစားခဲ့သမျှ အားလုံးမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

မုန့်ဝမ်သည် အသက်ကို အောင့်ထားပြီး မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကို သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် လည်ပတ်စေကာ ရက်ကန်းရက်သကဲ့သို့ပင် ကွဲပြားနေသော အစိတ်အပိုင်းများကို ပြည့်စုံသော ချပ်ဝတ်တစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်လိုက်သည်။

မိစ္ဆာစွမ်းအင်များသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ လည်ပတ်နေပြီး ကြီးမားသော မီးဖိုတစ်ခုကဲ့သို့ သူမ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို အဆက်မပြတ် သန့်စင်မြှင့်တင်ပေးနေသည်။

“ဝုန်း........”

မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ နက်ရှိုင်းသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် အဆုံးမရှိသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များဖြင့် ဝိုင်းရံထားသည့် မိစ္ဆာချောက်နက်ကြီးအတွင်း ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူမ၏ အရေပြားပေါ်တွင် နက်မှောင်သော ချပ်ဝတ်တစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ထားသကဲ့သို့ ဝေဝါးသော အနက်ရောင် တောက်ပမှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“အောင်မြင်ပြီ........”

မုန့်ဝမ်သည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ “တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး... ကျွန်မ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ........”

သန့်စင်ပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆင့်မြင့် ချပ်ဝတ်တစ်ခုကဲ့သို့သော်လည်းကောင်း၊ ဓားအိမ်မှ မထုတ်ရသေးသော ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

၎င်း၏ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ အဆင့်နိမ့် တာအိုမှော်လက်နက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၃၁၀) ရွှန်ထျန်းနန်းတော်.........

တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး “ဟမ့်.......... အောင်မြင်ပြီ’ ဆိုတာက ဘာလဲ........ ဒါက အစပဲ ရှိသေးတာ။ စစ်မှန်တဲ့ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ချပ်ဝတ် ဆိုတာက ဖျက်ဆီးလို့မရတဲ့ အခြေအနေ ရောက်ဖို့အတွက် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေကြားမှာ သွန်းလုပ်ရတာမျိုး။ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံဦး........”

“ကျွန်မ ဆက်ပြီး ကြိုးစားသွားပါ့မယ်........”

မုန့်ဝမ်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကို နောက်တစ်ကြိမ် လည်ပတ်စေခဲ့သည်။

မိစ္ဆာစွမ်းအင်များသည် ချော်ရည်များကဲ့သို့ ပူပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သူမ၏ လက်ဖဝါးများဆီသို့ တိကျစွာ စီးဆင်းသွားသည်။

ပူလောင်သော ခံစားချက်မှာ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသော်လည်း သူမ ဘာမှ မခံစားရတော့ပေ။

မိစ္ဆာစွမ်းအင်များသည် သူမ၏ အသားနှင့် အရိုးများတစ်လျှောက် ပန်းပုဆရာ၏ ဆောက်ဖြင့်ထွင်းနေသကဲ့သို့ ရွေ့လျားနေပြီး သူမ၏ အရေပြားရှိ တစ်လက်မတိုင်းကို စေ့စပ်သေချာစွာ ပွတ်တိုက် သန့်စင်ပေးနေသည်ကို မုန့်ဝမ် ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံနိုင်ခဲ့သည်။

လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူမ၏ လက်ဖဝါးများ၏ ခွန်အားမှာ နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုသို့ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ အရေပြားမှာလည်း ဝင်းဝါတောက်ပလာကာ သံမဏိကဲ့သို့ ခိုင်မာလာခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းရက်များတွင် မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် သန့်စင်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ ခြေထောက်များ မြေပြင်နှင့် ထိတွေ့လိုက်ချိန်တွင် မြေကမ္ဘာနှင့် ခိုင်မာသော ဆက်သွယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ခြေထောက်ကြွက်သားများမှာ အဆုံးမရှိသော ခွန်အားများ ကိန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ အားစိုက်နိုင်ပြီး တစ်ချက်တည်းနှင့် မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ခုန်ပျံနိုင်စွမ်း ရှိလာသည်။

လေ့ကျင့်မှုအပိုင်းတစ်ခုစီ ပြီးဆုံးသွားတိုင်း သူမ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာခွန်အား သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို ခံစားရသည်။

ဤစွမ်းအားကို ရရှိပိုင်နိုင်သည်ဟူသော ခံစားချက်က သူမကို စွဲလန်းစေပြီး ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မာစေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် တစ်နှစ် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး မုန့်ဝမ်၏ ခြေဖဝါး၊ ခြေထောက်၊ ဦးခေါင်းနှင့် လည်ပင်းတို့မှာ အပြည့်အဝ လေ့ကျင့်ပြီးမြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး သွေးတစ်စက်မှာ သူမ၏ လည်ပင်းသို့ စီးဆင်းသွားပြီး ဦးခေါင်းနှင့် ချိတ်ဆက်မိသွားချိန်တွင် သူမ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရကာ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ဆက်သွယ်မှုများမှာ ပိုမို တင်းကျပ်လာခဲ့သည်။

မုန့်ဝမ်၏ အရေပြားပေါ်တွင် စီးဆင်းနေသော နက်မှောင်တဲ့ အလင်းတန်းမှာ ပိုမို ခိုင်မာလာခဲ့သည်။

သုံးနှစ်တာ ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်မှုသည် ယနေ့တွင် အောင်မြင်မှု ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ညစ်ညမ်းသော စွမ်းအင်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ သူမ၏ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါမှာ ဆုတ်ခွာသွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ နက်မှောင်သော အလင်းတန်းမှာလည်း မူလကတည်းက မရှိခဲ့သကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မုန့်ဝမ်က လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ရာ သူမ၏ လက်ဆစ်များမှ သေးငယ်သော အသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ သူမ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မုန့်ဝမ်၏ ခါးရှိ သစ်သားပြားမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါလာသည်။

သူမ ထိုသစ်သားပြားကို ကောက်ယူကြည့်ရှုလိုက်ရာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ........”

တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ရွှန်ထျန်းနန်းတော် ပွင့်တော့မှာမို့ မိသားစု အသီးသီးက ထူးချွန်တဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်တွေ ဝင်သွားကြလိမ့်မယ်... ဝူကျိဝေ လည်း သွားရမှာပဲ........”

“ဒါဆိုရင် မင်းလည်း လိုက်သွား......အဲဒီ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ငါ လိုချင်တာ တစ်ခု ရှိတယ်၊ အဲဒါကို ငါ့အတွက် သွားယူပေး........”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး........”

မုန့်ဝမ် သဘောတူညီပြီးနောက် သူမသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှ အမြန်ထွက်ခွာကာ ဝူကျိဝေ၏ ခြံဝင်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ရွှန်ထျန်းနန်းတော် ပွင့်သည့်နေ့တွင် မုန့်ဝမ်သည် ဝူကျိဝေနောက်မှ လိုက်ပါ၍ ရင်ပြင်သို့ သွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် ကြီးမားသော ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုမှာ လေထုထဲ၌ ဆိုင်းငံ့နေပြီး ရင်တုန်ဖွယ်ရာ စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

“ဒါက ရွှန်ထျန်းနန်းတော်ရဲ့ အဝင်ဝလား........”

မုန့်ဝမ် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

“မဆိုးဘူး........” တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးက တိုက်တွန်းလိုက်သည် ........ “သွားကြစို့၊ အထဲကို အမြန် ဝင်ကြစို့........”

သူတို့နှစ်ဦး ဝဲကယက်ထဲသို့ အတူတူ လှမ်းဝင်လိုက်ကြရာ ခေါင်းမူးနောက်သွားစေသော အရှိန်တစ်ခုအပြီးတွင် သူတို့သည် မရင်းနှီးသော တောအုပ်တစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မိုးထိအောင် မြင့်မားသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများက အရိပ်ကောင်းကောင်း ပေးထားပြီး လေထုထဲတွင် ကြွယ်ဝသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် တကယ့်ကို လန်းဆန်းစေသည်။

ဝူကျိဝေက တောနက်ထဲသို့ ရှေ့မှဦးဆောင်သွားပြီး မုန့်ဝမ်က နောက်မှ ကပ်လိုက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြဲတစေ သတိထားနေခဲ့သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် သူတို့ရှေ့တွင် လူတစ်စု ပေါ်လာသည်။

ခေါင်းဆောင်မှာ ပိုးထည်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဝမ်ချန်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ဘေးတွင် သူ၏နှမဖြစ်သူ ချောမောသော အမျိုးသမီး ဝမ်ယန်ပါရှိနေသည်။

၎င်းအပြင် အစောင့်အကြပ်များအဖြစ် အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူ လေးဦးက သူတို့နှစ်ဦးကို ဝိုင်းရံထားသည်။

ဝမ်ချန်သည် ဝူကျိဝေကို မြင်လိုက်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး နူးညံ့သောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“ကျိဝေ၊ မင်းနဲ့ ဒီမှာ ဆုံရတာ တကယ့် တိုက်ဆိုင်မှုပဲ........”

ဝမ်ချန်သည် နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့် ဝူကျိဝေအနားသို့ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာကာ ပေါ့ပျက်ပျက် လေသံဖြင့် စကားပြောလိုက်သည်။

“ကဲ... မင်း သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား........ ငါ့ ဝမ်မိသားစုထဲကို လက်ထပ်ဝင်ရောက်ပြီး ငါ ဝမ်ချန်ရဲ့ ဇနီးအဖြစ် လာနေမှာလား........”

ဝူကျိဝေက အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည် ........ “အိပ်မက်ပဲ မက်နေလိုက်........”

သို့သော် ဝမ်ချန်မှာ စိတ်မဆိုးဘဲ သူ၏ ဟန်ဆောင်အပြုံးကို ဆက်လက် ဆင်မြန်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။

“နတ်သမီးဝူ ....... ငါ ပြောဖူးသလိုပဲ မင်းက တစ်နေ့နေ့မှာ ငါ့အပိုင် ဖြစ်လာမှာပဲ။ အခု ငါတို့ ဒီ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ရောက်နေတုန်း တာအိုလက်တွဲဖော်တွေ ဖြစ်သွားကြရင် တကယ့်ကို လှပတဲ့ ဇာတ်လမ်းလေး ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား........”

စကားပြောရင်း သူသည် ဝူကျိဝေ၏ မျက်နှာကို ထိရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

ဝူကျိဝေက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ ဝမ်ချန်၏ မျက်နှာကို ရိုက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားကာ ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ချန်မှာ အငြင်းပယ်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူ၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားသည်။

သူ၏ ဟန်ဆောင်အပြုံးကို ဖျောက်ပစ်လိုက်ပြီး လေသံမှာ အေးစက်သွားသည် ........ “မင်းက ကောင်းကောင်းပြောလို့ မရဘူးဆိုတော့လည်း ပြီးတာပဲ။ မင်းက ဒီလောက် ခေါင်းမာနေမှတော့ ငါ့မှာ အင်အားသုံးဖို့ကလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး........”

ဝမ်ယန်မှာ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမသည် တဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် အနီရောင် ကြာပွတ်ရှည်ကြီး တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

၎င်း၏ ဓားသွားမှာ အေးစက်သော အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေပြီး ဝူကျိဝေဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ လွှဲယမ်းလိုက်သည်။

ကြာပွတ်ရှည်ကြီးမှာ စူးရှသော လေတိုးသံနှင့်အတူ ဝူကျိဝေ၏ မျက်နှာဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာခဲ့သည်။

ဝူကျိဝေက လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် အပြာရောင် ဓားရှည်တစ်စင်း ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏ ဓားသွားမှာ အေးစက်ထူးခြားသော အရှိန်အဝါ ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အသာအယာ လှည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက ကြာပွတ်ရှည်ကို လမ်းလွှဲလိုက်သည်။

“ထန်........”

သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံမှာ တောအုပ်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ဝမ်ချန်သည်လည်း သူ၏ အစွမ်းကို ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘဲ သူ၏ လက်ထဲတွင် ရွှေရောင် ဓားရှည်တစ်စင်း ပေါ်လာကာ ဓားသွားပေါ်တွင် လျှပ်စီးများ ဝေဝါးစွာ လက်နေသည်။

သူသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဝူကျိဝေဆီသို့ ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ဓားအလင်းတန်းများနှင့် ကြာပွတ်သံများကြားတွင် သူတို့သုံးဦးမှာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို ဆင်နွှဲနေကြတော့သည်။

ဝမ်ချန်နှင့် သူ၏နှမမှာ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် နှောင်းပိုင်း ၌သာ ရှိကြသော်လည်း သူတို့၏ မိသားစုမှ ချီးမြှင့်ထားသော တာအိုမှော်လက်နက် နှင့် ကျင့်စဉ် များကြောင့် သူတို့၏ ခွန်အားမှာ ထိုအဆင့်ရှိ အခြားကျင့်ကြံသူများထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။

ဝူကျိဝေမှာလည်း နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် နှောင်းပိုင်း ဖြစ်သော်လည်း သူမမှာ ရုပ်သေးရုပ် ဖြစ်နေသောကြောင့် သူမ၏ ခွန်အားမှာ လျော့နည်းနေပြီး တဖြည်းဖြည်း အရေးနိမ့်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဝမ်ချန်သည် တိုက်ခိုက်ရင်း ပိုမို ဝင့်ကြွားလာပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုဟန်များ လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

“နတ်သမီးဝူ၊ မင်းရဲ့ ခွန်အားက ဘာမှ ထူးခြားတာ မဟုတ်ပါလား........ ငါ့ဆီမှာ အသာတကြည် အညံ့ခံလိုက်စမ်းပါ၊ ဒါဆိုရင် မင်း ဒုက္ခနည်းနည်းပဲ ခံရလိမ့်မယ်........”

ဝူကျိဝေသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ အစွမ်းကုန် ခုခံနေသော်လည်း မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို မယှဉ်နိုင်ပေ။

ထိုစဉ်မှာပင် အေးစက်သော နှာခေါင်းရှုံ့သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ တိုက်ပွဲအတွင်းသို့ တိုးဝင်လာပြီး ဝူကျိဝေ၏ ရှေ့မှ ပိတ်ဆို့ကာကွယ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ သိပ်မဝေးသော နေရာရှိ အစောင့်လေးဦးကို ကိုင်တွယ်ပြီးခဲ့သော မုန့်ဝမ်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ရာ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ မြင့်တက်လာပြီး သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် အနက်ရောင် တောက်ပမှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“ဘုန်း........”

မုန့်ဝမ်သည် ဝမ်ချန်၏ ရွှေရောင်ဓားရှည်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားသော လက်သီးချက်တစ်ချက်ကို ထိုးလိုက်သည်။

ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံအပြီးတွင် ဝမ်ချန်သည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားရပြီး သူ၏လက်မှာ ထုံကျဉ်သွားသည်။

“မင်းလား........”

ဝမ်ချန်သည် မုန့်ဝမ်ကို အံ့ဩမှုနှင့် သံသယများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာထားမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဝူကျိဝေ၏ အစေခံတစ်ဦးက သူ့ကို ဤမျှ လွယ်ကူစွာ အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဝမ်ချန် အံ့ဩနေသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ မုန့်ဝမ်သည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားပြီး ဝမ်ချန်နှင့် သူ၏နှမကို ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ဝမ်ယန်၏ ကြာပွတ်ရှည်မှာ အဆိပ်ရှိသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမကို ပတ်ခွေလိုက်သော်လည်း မုန့်ဝမ်မှာ ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုဘဲ ကြာပွတ်ကို သူမ၏ လက်မောင်းတွင် အပတ်ခံလိုက်သည်။

သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်သွားရာ ကြာပွတ်ရှည်ကြီးမှာ နှစ်ပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။

ဝမ်ယန်၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး “ဒါက ဘာလဲ................” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် သူမကို လျစ်လျူရှုကာ ဝမ်ချန်ဆီသို့သာ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။

လက်သီးချက်များမှာ မုန်တိုင်းကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ကျရောက်လာသည်။

ဝမ်ချန်မှာ အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်မှုများကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။

ထိုအစေခံရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားမှာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

“တောက်........”

ဝမ်ချန်သည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပလာသည်။

သူ၏လက်ထဲရှိ ရွှေရောင်ဓားရှည်မှာလည်း တောက်ပလာပြီး ကြီးမားသော ရွှေရောင်ဓားအလင်းတန်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မုန့်ဝမ်ဆီသို့ ခုတ်ချလိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်မှာ ရှောင်တိမ်းခြင်း မရှိဘဲ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ မြင့်တက်လာကာ အနက်ရောင် ချပ်ဝတ်လွှာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘုန်း........”

ဓားချက်မှာ ချပ်ဝတ်ကို ထိမှန်သွားပြီး နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဓားအလင်းတန်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း မုန့်ဝမ်မှာမူ လုံးဝ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရရှိခဲ့ပေ........။