အခန်း (၃၁၁-၃၁၂)

အခန်း (၃၁၁) အကျိုးအမြတ်ကို ရိတ်သိမ်းခြင်း

“ဒါက မဖြစ်နိုင်တာ........”

ဝမ်ချန်၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မုန့်ဝမ်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး “အခုတော့ ငါ့အလှည့်ပဲ........” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် တဖျတ်ဖျတ်လက်သွားပြီး ဝမ်ချန်၏ရှေ့တွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

“နေဦး...” ဝမ်ချန်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် ဝမ်ချန်၏ ရင်ဘတ်တည့်တည့်သို့ လက်သီးဖြင့် အရှိန်ပြင်းစွာ ထိုးချလိုက်သည်။

“အက်........”

အရိုးများ ကြေမွသွားသောအသံမှာ ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။

ဝမ်ချန်သည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားသည်။

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသော ဝမ်ယန်သည် ဝိညာဉ်လွင့်မတတ်ကြောက်လန့်သွားပြီး လှည့်၍ ထွက်ပြေးလေသည်။

“ထွက်ပြေးဖို့ ကြံနေတာလား........”

မုန့်ဝမ်သည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဝမ်ယန်၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရန် ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည်။

“မင်း... မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ........”

ဝမ်ယန်သည် တုန်ရင်နေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်က ဘာမှမပြောဘဲ သူမ၏လက်သီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်လိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်၏ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ဝန်းရံထားသော လက်သီးချက်သည် ဝမ်ယန်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပြင်းထန်သော ခွန်အားဖြင့် ကျရောက်သွားသည်။

အော်ဟစ်သံတစ်ခု လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ဝမ်ယန်သည် ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ အပျက်အစီးပုံများထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားသည်။

မုန့်ဝမ်သည် အခွင့်ကောင်းယူ၍ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိုပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ ဝေဝါးသွားပြီး အလင်းတန်းနှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီသို့ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မုန့်ဝမ်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်၊ ဤနှစ်ယောက်မှာ တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်သူများပင်........

“သူတို့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့၊ အရင်ဆုံး ရွှန်ထျန်းနန်းတော် ကို သွားကြစို့........”

အေးစက်သော အသံတစ်ခု မုန့်ဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

၎င်းမှာ တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးပင် ဖြစ်သည်။

“ရွှန်ထျန်းနန်းတော်ထဲမှာ ဘာရှိလို့လဲ........”

မုန့်ဝမ်သည် ဝူကျိဝေ ၏ နောက်မှ လိုက်ပါ၍ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီသို့ ပျံသန်းသွားရင်း သူမ၏ စိတ်ထဲမှ မေးလိုက်သည်။

“အဲဒီရောက်ရင် မင်း သိပါလိမ့်မယ်........”

တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးက အသေးစိတ် ရှင်းမပြလိုသည်ကို မြင်သောအခါ မုန့်ဝမ်သည် ဆက်မမေးတော့ဘဲ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် မြူများ ဝိုင်းရံနေပြီး ထူးဆန်းသော ကျောက်ဆောင်များမှာလည်း ရှိနေကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရင်တုန်ဖွယ်ရာ သားရဲဟိန်းသံများကို ကြားနေရသည်။

တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် မုန့်ဝမ်သည် အန္တရာယ်များစွာကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီး ရွှန်ထျန်းနန်းတော် အနီးသို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အချိန်မည်မျှ ပျံသန်းခဲ့သည်ကို မသိရဘဲ သူမ၏ အမြင်မှာ ရုတ်တရက် ကြည်လင်သွားသည်။

ခမ်းနားထည်ဝါသော နန်းတော်ကြီးတစ်ခု သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ နန်းတော်၏ ကမ္ပည်းပြားပေါ်တွင် နဂါးနှင့် ဖီးနစ်များ ကခုန်နေသကဲ့သို့ ခမ်းနားသော လက်ရေးဖြင့် ‘ရွှန်ထျန်းနန်းတော်’ ဟု စာလုံးကြီးသုံးလုံး ရေးထိုးထားသည်။

နန်းတော်၏ အပြင်ဘက်တွင် ဝေဝါးသော ရွှေရောင်အလင်း အကာအကွယ်လွှာတစ်ခုမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လည်ပတ်နေပြီး မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

အလင်း အကာအကွယ်လွှာ၏ အောက်ဘက်တွင် စာလုံးအသေးလေးများဖြင့် ‘ကောင်းကင်တာအိုကို လိုက်နာသူသည် ၊ ကောင်းကင်တာအိုကို ဆန့်ကျင်သူသည် ပျက်စီးရလိမ့်မည်’ ဟု ထွင်းထုထားသည်။

“ရွှန်ထျန်းနန်းတော်ရဲ့ စည်းကမ်းက ကောင်းကင်တာအိုကို လိုက်နာသူတွေပဲ အထဲကို ဝင်နိုင်တာ........”

တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး၏ အသံမှာ မုန့်ဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင် မြည်လာသည်။

မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် လှောင်ပြုံးလိုက်မိသည်၊ ကောင်းကင်တာအို ဟုတ်လား........ သူမသည် ကောင်းကင်တာအိုအပေါ် အနည်းငယ်မျှ လေးစားမှု မရှိပေ။

သူမသည် အလင်း အကာအကွယ်လွှာဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားပြီး လက်လှမ်းလိုက်သည်။

“ဝုန်း........”

အလင်း အကာအကွယ်လွှာမှာ တုန်ခါသွားပြီး ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုက မုန့်ဝမ်ကို နောက်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိုင်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဒါက ဘယ်လို စွမ်းအားမျိုးလဲ........”

“ဒါက ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ နိယာမ ပဲ........”

တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး၏ အသံတွင် တည်ကြည်မှုများ ပါဝင်နေသည် ......... “ဒီရွှန်ထျန်းနန်းတော်ကို ရှေးဟောင်း အင်မော်တယ်တွေက တည်ဆောက်ခဲ့တာ၊ အထဲမှာ ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ အလိုဆန္ဒ အနည်းငယ် ပါဝင်နေတယ်။ ကောင်းကင်တာအိုနဲ့ ကိုက်ညီသူတွေပဲ အထဲဝင်နိုင်မယ်........”

မုန့်ဝမ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည် ......... “ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ ခွင့်ပြုချက် ဟုတ်လား........ ကျွန်မ မယုံဘူး........”

သူမသည် သူမ၏ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကို နောက်တစ်ကြိမ် လည်ပတ်စေကာ လက်သီးတွင် စုစည်းလိုက်ပြီး အလင်း အကာအကွယ်လွှာဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်သည်။

“ဘုန်း........”

ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ အလင်း အကာအကွယ်လွှာမှာ သိသိသာသာ တုန်ခါသွားသော်လည်း ပျက်စီးခြင်း မရှိပေ။

မုန့်ဝမ်မှာမူ ပြန်ကန်ထွက်လာသော စွမ်းအားကြောင့် သူမ၏ သွေးနှင့် စွမ်းအင်များ တုန်လှုပ်သွားပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများပင် နေရာလွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“မင်းရဲ့ ခွန်အားတွေကို အချည်းနှီး မဖြုန်းတီးနဲ့တော့........”

တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးက သက်ပြင်းချလိုက်သည် ......... “ဒီအလင်း အကာအကွယ်လွှာကို အင်အားသုံးပြီး ချိုးဖျက်လို့ မရဘူး၊ မင်း ဝင်လို့ မရဘူး........”

မုန့်ဝမ်သည် စိတ်ထဲတွင် မကျေနပ်သော်လည်း တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး ပြောသည်မှာ အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။

သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ထဲမှ မငြိမ်မသက်မှုများကို နှိမ်နင်းလိုက်သည် ......... “ဒါဆိုရင် အခု ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ........”

“ယုန်ကို စောင့်ရမယ်........”

တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်သွားသည် ......... “ငါတို့ အထဲဝင်လို့ မရမှတော့ အပြင်မှာပဲ စောင့်နေကြမယ်။ အထဲက လူတွေ ထွက်လာတဲ့အခါ သူတို့ကို သတ်ပြီး ရတနာတွေကို လုယူမယ်........”

မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်သွားသည် ......... “ဟုတ်ကဲ့...... အဲဒီလိုပဲ လုပ်ကြတာပေါ့........”

မုန့်ဝမ်သည် ဝူကျိဝေ(ရုပ်သေး)ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ရွှန်ထျန်းနန်းတော်၏ အပြင်ဘက်ရှိ ဖုံးကွယ်ထားသော နေရာတစ်ခုတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

အချိန်သည် တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားပြီး ကျင့်ကြံသူများ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာကြသည်။

ခြွင်းချက်မရှိဘဲ သူတို့အားလုံးသည် အလင်း အကာအကွယ်လွှာကို စမ်းသပ်ကြည့်ကြပြီးနောက် နန်းတော်အတွင်းသို့ အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

“ဟင်း... ကောင်းကင်တာအိုကို နာခံတာလား၊ ကျင့်ကြံသူဖြစ်ချင်ရင် ဘယ်လိုလုပ် ကောင်းကင်တာအိုကို နာခံလို့ ရမှာလဲ........”

မုန့်ဝမ်သည် နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်သွားသော ကျင့်ကြံသူများကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲမှ မထီမဲ့မြင် ပြုလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် မုန့်ဝမ်၏ မြင်ကွင်းအတွင်းသို့ ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်နှစ်ခု ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ သူမ ယခင်က အနိုင်ယူခဲ့သော ဝမ်ချန် မောင်နှမပင် ဖြစ်သည်။

အလင်း အကာအကွယ်လွှာမှာ သူတို့ကို တားဆီးခြင်း မပြုဘဲ ထိုနှစ်ဦးမှာ ရွှန်ထျန်းနန်းတော်အတွင်းသို့ အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ကျင့်ကြံသူ အားလုံးနီးပါး ရွှန်ထျန်းနန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

မုန့်ဝမ်မှာမူ လူသတ်၍ ရတနာလုရန် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရွှန်ထျန်းနန်းတော် အပြင်ဘက်ရှိ အလင်း အကာအကွယ်လွှာမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး တာအိုဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် ထွက်လာသည်။

သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် အထဲတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ ရှင်းလင်းလှသည်။

သူ၏မျက်နှာတွင် ဘေးဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်လာသည့် စိတ်သက်သာရာရမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နီးကပ်လာသော အန္တရာယ်ကို လုံးဝ သတိမပြုမိပေ။

“သူ့ကို သတ်လိုက်........”

တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးက အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖျတ်ဖျတ် လက်သွားကာ ထိုကျင့်ကြံသူ၏ နောက်ကျောတွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ ညာလက်ကို လက်သည်းသဏ္ဌာန် ပြုလုပ်လိုက်ရာ နက်မှောင်သော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များမှာ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် လည်ပတ်နေပြီး ငရဲမှလာသော မိစ္ဆာလက်သည်းကဲ့သို့ပင် အသက်ရှူကျပ်ဖွယ်ရာ သေမင်းအရှိန်အဝါကို သယ်ဆောင်လာသည်။

“စွက်........”

ညင်သာသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ မိစ္ဆာလက်သည်းသည် ထိုကျင့်ကြံသူ၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်သွားသည်။

သူသည် အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ အသက်ဓာတ် ကုန်ဆုံးသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ လဲကျသွားသည်။

မုန့်ဝမ်သည် ခံစားချက်မရှိသော မျက်နှာထားဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှာဖွေလိုက်ရာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသော သွေးတစ်စက်ကို ထုတ်ယူ၍ တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးထံသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။

“မဆိုးဘူး၊ ဆက်လုပ်........”

တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး၏ အသံတွင် ကျေနပ်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

သို့သော် မုန့်ဝမ်မှာမူ တွန့်ဆုတ်သွားသည် ......... “တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး... ဒီတစ်ခါ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို ဝင်လာတဲ့သူတွေက အင်အားကြီး မိသားစုတွေက ကျင့်ကြံသူတွေချည်းပဲ။ သူတို့ အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်ရင် ပြဿနာ မတက်နိုင်ဘူးလား........”

“ဟဲဟဲ... မင်း ကြောက်နေတာလား........”

မုန့်ဝမ်က အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည် ......... “ကျွန်မ မကြောက်ပါဘူး၊ တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးရဲ့ ကြီးကျယ်တဲ့ အစီအစဉ်ကို ပျက်စီးသွားမှာ စိုးရိမ်လို့ပါ........”

တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး၏ အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“မင်း မကြောက်ဘူးဆိုရင် ငါ့အတွက် သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်........”

“ဟုတ်ကဲ့........”

မုန့်ဝမ်က အံကြိတ်၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးသည် ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်တော့မည်ဟု သူမ အလိုလို ခံစားနေရသည်။

နောက်ပိုင်းရက်များတွင် ကျင့်ကြံသူများသည် ရွှန်ထျန်းနန်းတော်မှ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်လာကြသည်။

အချို့မှာ အလွန်ဝမ်းသာနေကြပြီး အချို့မှာ စိတ်ပျက်နေကြသော်လည်း ခြွင်းချက်မရှိဘဲ သူတို့အားလုံးမှာ မုန့်ဝမ်၏ သားကောင်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ထံမှ မုန့်ဝမ်သည် အရာများစွာကို စုဆောင်းခဲ့သည်။

ဆံပင်တစ်ပင်၊ သွေးတစ်စက်၊ လက်သည်းအပိုင်းအစလေး တစ်ခု... ဤအရာများသည် အရေးမပါသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ၎င်းတို့၌ အံ့ဩဖွယ်ရာ စွမ်းအားများနှင့် အလွန်နက်နဲသော နိယာမစွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသည်။

“ဒီအရာတွေက ဘာလဲဆိုတာ မင်း မသိချင်ဘူးလား........”

မုန့်ဝမ်၏ လက်ထဲမှ ပြတ်တောက်နေသော လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ယူပြီးနောက် တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မ မသိချင်ပါဘူး........”

တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန်အမင်း သိချင်စိတ် ပြင်းပြခြင်းမှာ သေခြင်းတရားဆီသို့ အမြန် ရောက်ရှိသွားစေနိုင်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် အသိဉာဏ်ရှိသော လူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သူမ မမေးသင့်သောအရာများကို မမေးပေ။

တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးက တဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်သည် ......... “တကယ်တော့ မင်းကို ပြောပြလို့ ရပါတယ်၊ ဒီအရာတွေက ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ အရာတွေပဲ........”

မုန့်ဝမ်၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်မှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားသည်။ စုဆောင်းထားသော ပစ္စည်းများမှာ ထူးခြားသည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းထားခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး၏ မူလခန္ဓာကိုယ်နှင့် သက်ဆိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သူမသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ထပ်မမေးတော့ဘဲ တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး၏ နောက်ထပ် ညွှန်ကြားချက်ကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

“အခုတော့ အချိန်ရောက်ပြီ........”

တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် တည်ကြည်သွားပြီး ငြင်းဆန်၍မရသော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ပင်။

မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏လက်ထဲရှိ ပြတ်တောက်နေသော လက်ချောင်းမှာ ရုတ်တရက် ပူနွေးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ဝေဝါးသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ လက်ချောင်းမှ စီးထွက်လာကာ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း စုစည်းသွားလေတော့သည်။

အခန်း (၃၁၂) အားနည်းသူတို့၏ ဒုက္ခ

ပုံရိပ်ယောင်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကြည်လင်လာပြီး အေးစက်သောမျက်နှာနှင့် စူးရှသောမျက်လုံးများ ရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် စုစည်းသွားသည်။ သူမသည် အခြားသူမဟုတ်ဘဲ တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးပင် ဖြစ်သည်။

“နောက်ဆုံးတော့... ဒီနေ့ ရောက်လာခဲ့ပြီ........”

တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး၏ ပုံရိပ်ယောင်သည် တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှု အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ပေါ်သွားသည်။

သူမသည် လက်ကို မြှောက်ကာ လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် အသာအယာ တို့ထိလိုက်သည်။ မုန့်ဝမ် စုဆောင်းပေးခဲ့သော ပြတ်တောက်နေသော လက်ချောင်းများ၊ ဆံပင်၊ သွေးနှင့် အခြားအရာများမှာ လေထဲသို့ ပျံတက်လာပြီး သူမကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

အရာတိုင်းမှာ တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး၏ ခေါ်ယူမှုကို တုံ့ပြန်နေသကဲ့သို့ ဖျော့တော့သော အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

“ရွှန်ထျန်းနန်းတော်...... မင်းက ငါ့ကို နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တာ။ ဒီနေ့ဟာ ဒီအကျပ်အတည်းကို ချိုးဖျက်ရမယ့်နေ့ပဲ........”

တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး၏ အသံမှာ ပြတ်သားမှုနှင့် ရူးသွပ်မှုများ ပါဝင်လျက် ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာသည်။

သူမ၏ အသံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ လွင့်မျောနေသော ပစ္စည်းများသည် ရုတ်တရက် စူးရှသော အလင်းတန်းများအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ရွှန်ထျန်းနန်းတော်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားသည်။

ရွှန်ထျန်းနန်းတော် အပြင်ဘက်ရှိ အလင်းအကာအကွယ်လွှာမှာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုက ၎င်း၏ ခံစစ်ကို တိုက်ခိုက်နေသည်ကို သိရှိသွားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။

“ဘုန်း........”

ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ရွှန်ထျန်းနန်းတော်၏ အလင်းမျက်နှာပြင်မှာ အက်ကြောင်းတစ်ခုနှင့်အတူ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသည်။

တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး၏ ပုံရိပ်ယောင်မှာ တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထိုအက်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် ရွှန်ထျန်းနန်းတော်အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

မုန့်ဝမ်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရင်း အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး၏ အစွမ်းမှာ တိုင်းတာ၍မရအောင် နက်နဲကြောင်း သိထားသော်လည်း သူမ၏ ပုံရိပ်ယောင်မျှဖြင့် ဤမျှ ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်သည်ကို မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းက သူမကို များစွာ အံ့အားသင့်စေသည်။

ရွှန်ထျန်းနန်းတော်အတွင်း၌ တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး၏ ပုံရိပ်ယောင်မှာ တားမြစ်ချက်အလွှာ ပေါင်းများစွာ ကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်ပြီး နန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားသည်။

သူမ၏ ပစ်မှတ်မှာ နန်းတော်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ချိပ်ပိတ်ထားသော ကြီးမားသော ကျောက်ခေါင်းတလားကြီး ဖြစ်သည်။

ကျောက်ခေါင်းတလားပေါ်တွင် ရှေးဟောင်း မှော်စာလုံး များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မှော်စာလုံး တစ်ခုစီတိုင်းတွင် အထဲ၌ ရှိနေသော ဖြစ်တည်မှုကို နှိမ်နင်းထားသည့် အစွမ်းထက်သော ကောင်းကင်တာအို နိယာမ များ ကိန်းအောင်းနေသည်။

“ကောင်းကင်တာအို နိယာမလေးနဲ့ ငါ့ကို ပိတ်လှောင်ထားချင်သေးတာလား.......”

တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံသူများထံမှ စုဆောင်းထားသော ပစ္စည်းများကို နိယာမစွမ်းအားများအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲကာ ကျောက်ခေါင်းတလားပေါ်ရှိ မှော်စာလုံးများနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်စေလိုက်သည်။

“ခရက်........”

ကျောက်ခေါင်းတလားပေါ်ရှိ မှော်စာလုံးများ စတင် အက်ကွဲလာပြီး ချိပ်ပိတ်စွမ်းအားများမှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာသည်။

တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး၏ ပုံရိပ်ယောင်မှာ တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားခိုင်မာလာပြီး သူမ၏ စွမ်းအားများမှာ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် နိုးထလာသည်။

“ဝုန်း........”

နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်ခေါင်းတလားပေါ်ရှိ ချိပ်ပိတ်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီး ခေါင်းတလားအဖုံးမှာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် ပွင့်ထွက်သွားသည်။

ဖော်ပြမတတ်နိုင်သော အလှတရားနှင့် အသက်ရှူရပ်မတတ် အရှိန်အဝါရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကျောက်ခေါင်းတလားအတွင်းမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထလာသည်။

ဤသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး၏ မူလခန္ဓာကိုယ်ပင် ဖြစ်သည်။

“နောက်ဆုံးတော့... ငါ လွတ်မြောက်ပြီ........”

တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး၏ မူလခန္ဓာကိုယ်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလွှာကို အသာအယာ ဟလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့် ကြည်နူးမှုများ လက်ခနဲ ပေါ်သွားသည်။

သူမ၏ လက်ကို တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ရွှန်ထျန်းနန်းတော်အတွင်းရှိ တားမြစ်ချက်များမှာ ပြိုလဲသွားပြီး နန်းတော်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာတော့သည်။

နန်းတော်အပြင်ဘက်ရှိ အလင်းမျက်နှာပြင်မှာ ပြိုလဲသွားပြီး ရွှန်ထျန်းနန်းတော်၏ ခံစစ်များမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

မုန့်ဝမ်သည် နန်းတော်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေရင်း နန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါ ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးသည် ရွှန်ထျန်းနန်းတော်၏ အချုပ်အနှောင်မှ အောင်မြင်စွာ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ပြန်လည်ရရှိသွားပုံရသည်။

မုန့်ဝမ်သည် ရွှန်ထျန်းနန်းတော် ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခြင်းသည် အဘယ်အရာကို ဆိုလိုသနည်းဆိုသည်ကို သူမ သိသည်။

ဤကမ္ဘာလောကကြီးသည် သူမ၏ တည်ရှိမှုကြောင့် သွေးချောင်းစီးမည့် မုန်တိုင်းကြီးအတွင်းသို့ ကျရောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တုန်ခါလာသည်။

ဖော်ပြမတတ်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားတစ်ခုမှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အဝင်ဝမှတစ်ဆင့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ကျောက်စိုင်ကျောက်ခဲများ ပြိုကျနေစဉ်အတွင်း နက်မှောင်သော ရွှေရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲကာ ရောက်ရှိလာသည်။

ရောက်ရှိလာသောသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်တာအို ကျောင်းတော်၏ လက်ရှိ အကယ်ဒမီမှူး လီတောက်ရွှမ်ပင် ဖြစ်သည်။

ရွှန်ထျန်းနန်းတော်မှ လွတ်မြောက်လာသော အမျိုးသမီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားသည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၂၀,၀၀၀ ကတည်းက အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခံခဲ့ရသင့်တဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်တွေက အခုထိ ကျန်နေသေးပြီး သေရာကနေ ပြန်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား........”

“လီတောက်ရွှမ်.......”

တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးသည် ပြိုလဲပျက်စီးနေသော နန်းတော်အကြွင်းအကျန်များပေါ်တွင် ခြေဗလာဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လက်ကောက်ဝတ်တွင် ပတ်ထားသော ဝိညာဉ်ချည်နှောင်ကြိုးများမှာ လက်မချင်းစီ ပြတ်တောက်သွားသည်။

“အဲဒီတုန်းက မင်းက အင်အားကြီး မိသားစု ခုနစ်ခုနဲ့ ပေါင်းပြီး ငါ့ကို နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး ကျောက်တိုင် ၃၆ တိုင်နဲ့ ချုပ်နှောင်ခဲ့တာ။ အဲဒီကျောက်တိုင်တွေပေါ်က စာလုံးတွေကို ငါ ဝါးမျိုပြီး ငါ့ရဲ့ တာအိုအခြေခံ ကို ပြန်လည် ပုံဖော်လိမ့်မယ်လို့ မင်း တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဘူးလား.......”

စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ကောင်းကင်ယံတွင် သွေးနီရောင် ဂယက်လှိုင်းများ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

မုန့်ဝမ်သည် ကောင်းကင်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသော လက်ရှစ်ချောင်းပါသည့် အသူရာ နတ်ဘုရား ပုံရိပ်ကိုကြည့်ကာ သူမ၏ နောက်ကျောတွင် အေးစက်သော ချွေးများဖြင့် ချက်ချင်း စိုရွှဲသွားသည်။

အကယ်၍ ဤ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်ကြမည်ဆိုပါက ထွက်ပေါ်လာသော နောက်ဆက်တွဲ ရိုက်ခတ်မှုများမှာပင် သူမကို အကြိမ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ သတ်ပစ်နိုင်ရန် လုံလောက်လှသည်။

သို့သော် မုန့်ဝမ်သည် ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး ရှာနေစဉ်မှာပင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးသည် ထိုအစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦး၏ ဖိအားအောက်တွင် စတင် ပြိုလဲလာတော့သည်။

အဝေးရှိ ပေပေါင်း ထောင်ချီ မြင့်မားသော တောင်ထိပ်ကြီးတစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။

“မင်းက မင်းရဲ့ အသူရာ နတ်ဘုရား ပုံရိပ်နဲ့ ငါ့ကို ယှဉ်ချင်တာလား.......”

လီတောက်ရွှမ်သည် သူ၏ လက်ချောင်းများကို ဓားသဏ္ဌာန် ပြုလုပ်လိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကျောတွင် မြင့်မားသော အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု မြင့်တက်လာသည်။ “ကောင်းကင်ယံက ကြယ်တာရာ အားလုံးတို့ ငါ့အမိန့်ကို နာခံကြစို့........”

ကြယ်တာရာ ပုံရိပ်ယောင် ၃၆၅ လုံးမှာ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော်လည်း သွေးနီရောင် နတ်ဘုရား ပုံရိပ်နှင့် ထိတွေ့လိုက်ချိန်တွင် ရုတ်တရက် လိမ်ရှုံ့သွားသည်။

မုန့်ဝမ်သည် ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းများကြောင့် ပေပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ လွင့်ထွက်သွားပြီး သူမ၏ ဘယ်ဘက်ပုခုံးမှာ ကျောက်တုံးများနှင့် ဆောင့်မိကာ အရိုးကျိုးသံမှာ ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖျက်ဆီးအား ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား နှစ်ခုမှာ နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားကြသည်။

မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ကြိတ်ခြေခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ဟင်းလင်းပြင် ပြိုကွဲသွားသော စူးရှသည့် အော်ဟစ်သံများကိုသာ သူမ ကြားနေရသည်။

သူမသည် သူမ၏ နက်နဲသော ဝိညာဉ်ကို အစွမ်းကုန် လှုံ့ဆော်ကာ အကာအကွယ် သွေးရောင်အလင်းတန်းအတွင်း၌ အားကိုးရာမဲ့စွာ ရပ်နေမိသည်။ ဟင်းလင်းပြင် ဖိအားအောက်တွင် သူမ၏ ညာလက် လက်ချောင်းရိုးများမှာ လိမ်ရှုံ့ ပုံပျက်သွားသည်ကို သူမ အေးစက်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် နဝမဆင့်ကျင့်ကြံသူ၏ အဆင့်သည် ဤသို့သော အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ၏ ရှေ့တွင် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

အကာအကွယ် သွေးနီရောင် အလင်းတန်းမှာ ရုတ်တရက် အက်ကွဲသွားပြီး ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ ပုံစံများ ပေါ်လာသည်။

မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ အသက်ဓာတ်ကို လောင်မြိုက်စေကာ သူမ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးချ၍ ပြိုကွဲနေသော ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ထွက်ပြေးလိုက်သည်။

အသက်ရှူသံ သုံးကြိမ်မျှသာ... ဒါဆိုရင် သူမ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ထွက်ပြေးပြီး ထွက်ပေါက်ကို ရှာနိုင်လိမ့်မည်........

ပထမ အသက်ရှူသံတွင် လီတောက်ရွှမ်၏ ကြယ်တာရာ ဓားအစီအရင်က တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

ဒုတိယ အသက်ရှူသံတွင် တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး၏ အသူရာ ပုံရိပ်က လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အကာအကွယ် အလွှာတစ်ခုလုံးကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။

တတိယ အသက်ရှူသံတွင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးသည် မရေမတွက်နိုင်သော အပိုင်းအစများအဖြစ် ပြိုကွဲသွားပြီး မုန့်ဝမ်သည် သွေးရောင် သက်တံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဟင်းလင်းပြင် လှိုင်းထန်မှုများအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

ကြမ်းတမ်းလှသော ဟင်းလင်းပြင် လေပြင်းများက သူမ၏ အသားများကို ရက်ရက်စက်စက် ဆွဲဖြဲနေသော်လည်း သူမ၏ သန့်စင်ထားသော အရိုးများနှင့် ထိတွေ့လိုက်ချိန်တွင်မူ သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံများသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မုန့်ဝမ်သည် ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုများကြားတွင် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုအစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှစ်ဦးမှာ တိုက်ခိုက်နေကြသဖြင့် ဤအရေးမပါသော ပုရွက်ဆိတ်လေး၏ အသက်ရှင်သေဆုံးမှုကို ဂရုမစိုက်နိုင်ကြပေ။

မဟုတ်ပါက သူမ မည်သို့ အသက်ရှင်နိုင်မည်နည်း.......

ဟင်းလင်းပြင်တွင် အချိန်ဟူ၍ မရှိပေ။

နောက်ဆုံး အကာအကွယ် သွေးရောင်အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် မုန့်ဝမ်သည် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း မည်မျှကြာအောင် မျောလွင့်နေခဲ့သည်ကို မမှတ်မိတော့ပေ။

သူမသည် ဟင်းလင်းပြင်၏ အဆုံးမရှိသော ညဉ့်နက်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေရင်း ရုတ်တရက် လက်လှမ်းလိုက်ကာ လွင့်မျောနေသော ငွေရောင်အလင်းတန်းလေးတစ်ခုကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ဖဝါးအတွင်းရှိ အလင်းစများမှာ ပျက်စီးနေသော ကြေးဝါ‌သော့ တစ်ဝက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဒါက……”

မုန့်ဝမ်၏ မှေးမှိန်နေသော မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။ သော့၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော နဂါးရုပ်ပုံမှာ ရှေးကျပြီး နက်နဲသော အငွေ့အသက်များကို ဝေဝါးစွာ ဖော်ပြနေသည်။

သူမသည် ပျက်စီးနေသော သော့ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း မည်မျှကြာအောင် ရည်ရွယ်ချက်မရှိ မျောလွင့်နေခဲ့သည်ကို မသိရပေ။

တစ်နေ့တွင် ဟင်းလင်းပြင်၏ တစ်နေရာရာမှ ထူးဆန်းသော တုန်ခါမှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မုန့်ဝမ်၏ လက်ထဲရှိ သော့မှာ ပူနွေးလာသည်။

မုန့်ဝမ် တုံ့ပြန်ရန် မအားမီမှာပင် သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်တွင် ရေလှိုင်းကဲ့သို့ ဂယက်များ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကောင်းကင်ယံမှာ လင်းထိန်သွားပြီး သွေးစွန်းနေသော သစ်ပင်များ၏ အနံ့အသက်မှာ သူမထံသို့ လွင့်ပျံ့လာသည်။

သူမသည် ဟင်းလင်းပြင်၏ အက်ကြောင်းမှ ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် ထွက်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် အဆိပ်စိမ်ထားသော အရိုးအပ် သုံးချောင်းမှာ သူမ၏ နားရွက်ကို သီကာ ဖြတ်သွားပြီး သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးကို ထိမှန်သွားရာ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီသက်တမ်းရှိသော သံသားသစ်ပင်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြည်ပုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“လူသားမျိုးနွယ်........”

စူးရှသော ဟိန်းဟောက်သံက တောအုပ်အတွင်းရှိ ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်ခြောက်များကို တုန်ခါသွားစေသည်။

မုန့်ဝမ်သည် သွေးမိစ္ဆာလက်သည်းဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ရူးသွပ်လှသော စွမ်းအင်လှိုင်း ငါးခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝံပုလွေခေါင်းနှင့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ကို ခါးအလယ်မှ နှစ်ပိုင်း ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။

ပြန့်ကျဲသွားသော သွေးများမှာ ရှေးဟောင်း ကျောက်စာတိုင်ပျက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ “မိစ္ဆာသင်္ချိုင်း” ဟူသော လိမ်ရှုံ့နေသည့် ရှေးဟောင်း စာလုံးသုံးလုံးမှာ တိုက်စားခံရပြီး ပေါ်လာသည်။

“နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် လူသားမျိုးနွယ်က ကောင်းကင်မိစ္ဆာ နယ်မြေ ထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရဲတယ်ပေါ့.......”

ခရမ်းရောင် မြူခိုးများအတွင်းမှ ပုံရိပ်သုံးခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အဖြူရောင် အရိုးစု မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ၏ မျက်လုံးအိမ်များထဲတွင် ထူးဆန်းသော အစိမ်းရောင် ဝိညာဉ်မီးလျှံများ တဖျတ်ဖျတ် တောက်လောင်နေသည်။

“ဒီလို နူးညံ့ချောမွေ့တဲ့ အသားအရေက ‘ရုပ်သေး” လုပ်ဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ........”