အခန်း (၁၉၉-၂၀၀)

အခန်း (၁၉၉) - ခြောက်ယောက်မြောက်ညီနောင်၊ ငါက မင်းကို သားလို့ခေါ်ပြီး မင်းက ငါ့ကိုကျတော့...

"မင်းမှာ ယုံကြည်မှုရှိတာ ကောင်းတာပေါ့"

တောက်ရွှမ်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိသည်။ ဂျိချန်းဖန် ကိုယ်တိုင်က ထိုသို့ ပြောလာသည်ဆိုလျှင် အဆင်ပြေမည်မှာ သေချာပေသည်။

ရှောင်ပိုင်သည် သူမရှေ့ရှိ ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသော ဝတ်စုံဖြူဝတ် လူငယ်လေးကို မော့ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူက တကယ်ပဲ တန်ပြန်နှိမ်နင်းဖို့ နည်းလမ်းတွေ ရှာထားပြီးသားလား။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဂျိချန်းဖန်၏ ဘေးတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သည့် လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းများမှာ သူမ၏ နှစ်ပေါင်းရာချီ သက်တမ်းအတွင်း အေးချမ်းသာယာမှုအရှိဆုံး ကာလများပင် ဖြစ်သည်။

အန္တရာယ်အတွက် စိုးရိမ်နေစရာမလို၊ ဘာကိုမှ ပူပင်နေစရာမလိုဘဲ အစားကောင်းသောက်ကောင်း စားကာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် လည်ပတ်နေရုံသာ။ သူမ၏ တစ်နေ့တာ တစ်ခုတည်းသော ပူပန်မှုမှာ "ဒီနေ့ ဘာစားရမလဲ" ဆိုသည်မှာပင်။

ဤခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်ကြောင်း ရှောင်ပိုင်က ဆိုပါလိမ့်မည်။

ဟွန့်... ဒီညီအစ်ကိုကောင်းလေး နောက်ကိုပဲ တကောက်ကောက် လိုက်တော့မယ်။ သူက အစွမ်းထက်ရုံတင်မကဘူး၊ ရုပ်ကလည်း ချောသေးတယ်။ ငါ စိတ်ပါရင် သူ့ကို ဆွဲပြီး စားလို့တောင် ရသေးတယ်။ တကယ့်ကို ဇိမ်ပဲ....... အင်း... ဒါနဲ့ သူ့မိန်းမကော လှပါ့မလားမသိဘူး။

ရှောင်ပိုင်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မက်မွန်ပန်းမျက်ဝန်းလေးများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

ဘေးရှိ ဂျိချန်းဖန်မှာမူ ရုတ်တရက် ကြက်သီးတောင် ထသွားမိ၏။ "ဘာလို့ တစ်ခုခု လွဲနေသလို ခံစားနေရတာလဲ" သူက သံသယဖြင့် ဝေဝေဝါးဝါး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် တောက်ရွှမ်းက တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းသခင်လောင်း ဂျိချန်းဖန်... နောက်တစ်လမှာ ကျင်းပမယ့် အာဏာလွှဲပြောင်းပွဲက အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိမှာမဟုတ်ဘူး"

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ စီနီယာဦးလေး" ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

တောက်ရွှမ်းက ဆက်လက်ပြောပြသည်မှာ "မင်း ဖန်ရှန်းဂူထဲကို ဝင်မွှေခဲ့တဲ့ကိစ္စက တစ်လောကလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားပြီ။ ဖန်ရှန်းဂူက လူတွေကလည်း ဒါကို ရွှမ်ချာဂိုဏ်း နဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်ဆိုတာ ခြေရာခံမိသွားကြပြီ"

"ဒါ့အပြင် ဖန်ရှန်းဂူရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ယွီယန်ကျီ က အခုဆိုရင် ကျင့်စဉ်အဆင့် တိုးတက်ပြီး ထိုက်ကျင်း အဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားပြီ။ နောက်တစ်လ အခမ်းအနားမှာ သူက ရှင်းလင်းချက်တောင်းဖို့ ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်"

ရွှမ်ချာဂိုဏ်းသည် ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း၏ လက်အောက်ခံဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိကြသလို၊ 'ဟုန်လူ ဓားနတ်ဘုရား' မှာ ဂျိချန်းဖန် ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း၏ အထက်ပိုင်းလူကြီးများ သိထားကြသည်။

ဤကိစ္စမှာ လူသိရှင်ကြား လုံးဝ မပေါက်ကြားသေးသော်လည်း အထက်လမ်းဂိုဏ်းနှင့် မိစ္ဆာဂိုဏ်းများက ခန့်မှန်းမိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဖန်ရှန်းဂူမှာ အလွန်ဝေးကွာလှသဖြင့် 'ဟုန်လူ ဓားနတ်ဘုရား' ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို အတိအကျ မသိသေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဂျိချန်းဖန်က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး ခပ်ဖွဖွ ပြုံးကာ ဆိုလိုက်သည်။ "လာချင်ရင်လည်း လာခိုင်းလိုက်ပါ......."

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်နေ့နေ့မှာ ထိပ်တိုက်တွေ့ကြရမှာပဲ။ ကြောက်နေစရာ ဘာရှိလဲ။

တောက်ရွှမ်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်နေသည်။

အကယ်၍ ဂျိချန်းဖန် ပြောသကဲ့သို့ ဖန်ရှန်းဂူက လူရိုင်းတွေနဲ့ တကယ် ပူးပေါင်းနေတာဆိုရင်တော့ မျက်နှာသာပေးနေစရာ မလိုတော့ပေ။

"ဒီကိစ္စကို မင်းရဲ့ စီနီယာဦးလေးတွေနဲ့ ထပ်ပြီး ဆွေးနွေးရဦးမယ်" ဟု တောက်ရွှမ်းက ဆိုသည်။

ကျင်းယွမ် ခုနစ်တောင်ထိပ်၏ ခေါင်းဆောင်များမှာလည်း ဂျိချန်းဖန်၏ ကိစ္စကို လာရောက်စုံစမ်းနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် တောက်ရွှမ်းသည် ယူကျင်းခန်းမအတွင်းရှိ ကြေးခေါင်းလောင်းကြီးကို တီးလိုက်လေသည်။

"ဒေါင်......."

ခေါင်းလောင်းသံမှာ ကျင်းယွမ် ခုနစ်တောင်ထိပ်လုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

ဂျိချန်းဖန်က ရှောင်ပိုင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ "ရှောင်ပိုင်... ငါ မင်းကို ခြောက်မြီးတို့ဆီ အရင် ခေါ်သွားပေးရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ" ရှောင်ပိုင်က ခေါင်းညိတ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့် အစည်းအဝေး ကျင်းပတော့မည်ဖြစ်ရာ သူမအနေနှင့် ဤနေရာတွင် ရှိနေရန် မသင့်တော်ပေ။

ဂျိချန်းဖန်သည် ရှောင်ပိုင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ယူကျင်းခန်းမမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ခြောက်မြီးမြေခွေးနှင့် သုံးမြီးမြေခွေးတို့မှာ ထုံထျန်းတောင်ထိပ်ရှိ ဘိုးဘွားစင်္ကြံနှင့် နီးသော ဝင်းလေးတစ်ခုတွင် နေထိုင်ကြသည်။ ဝင်းတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ဂျိချန်းဖန်က အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည်။

"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်......."

တံခါးပွင့်လာသည်နှင့် ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ဂျိချန်းဖန်ကို မြင်လျှင် ဝမ်းသာသွားသော်လည်း ဘေးရှိ ရှောင်ပိုင်ကို မြင်သောအခါ တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

"ရှင်က..." သုံးမြီးမြေခွေး အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမသည် တစ်ဖက်လူထံမှ သူမတို့ မျိုးနွယ်စုဝင်၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားမိနေသည်။

"မင်းက ရှောင်စန်း လား" ရှောင်ပိုင်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ရှင်... ရှင်က..." သုံးမြီးမြေခွေး၏ လေသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။

ထိုစဉ် ဝင်းထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ခြောက်မြီးမြေခွေးပင်။ သူက မည်သူရောက်လာသနည်းဟု ထွက်ကြည့်ရန် လာခြင်းဖြစ်သော်လည်း တံခါးဝရှိ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နေရာမှာတင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

"အမေ......."

ခြောက်မြီးမြေခွေး၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေ၏။ သူသည် တံခါးဝသို့ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် လာကာ ရှေ့မှ ကျော့ရှင်းလှပသော ရှောင်ပိုင်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ပုံရိပ်နှင့် ထပ်တူကျသွားတော့သည်။

ရှောင်ပိုင်က ရှေ့မှ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ စိတ်အေးသွားသည့် အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ "ခြောက်လေး... မင်း ကြီးလာပြီပဲ"

"ဘုန်း......."

ခြောက်မြီးမြေခွေးသည် နေရာမှာတင် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး အမေဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် စီးကျလာသည်။

"အမေ... ဟီးးး"

သူသည် စကားတစ်လုံးမှ မပြောနိုင်တော့ပေ။ မြေခွေးမျိုးနွယ်စုမှာ ပျက်စီးခဲ့ရပြီး ရှောင်ပိုင်၏ မွေးစားသားသမီးများစွာထဲတွင် သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်တော့ခြင်း မဟုတ်လား။

သုံးမြီးမြေခွေးကလည်း ခြောက်မြီး၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။

ရှောင်ပိုင်သည် ခြောက်မြီး၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရင်း မိခင်မေတ္တာရိပ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

"လိမ္မာတဲ့ ကလေးပဲ၊ အမြန်ထကြပါ" သူမက ခြောက်မြီးနှင့် သုံးမြီးကို လက်ဖြင့် မကူညီဘဲ သူမ၏ စွမ်းအားဖြင့် မပေးလိုက်သည်။

သားဖြစ်သူထက် ချွေးမဖြစ်သူက ပိုအရေးကြီးသည် မဟုတ်လား။

"ရှောင်စန်း... ငါ မင်းကို အဲဒီလို ခေါ်လို့ရမလား" ရှောင်ပိုင်က ပြုံးကာ မေးသည်။

သုံးမြီးမြေခွေးမှာ အားနာစွာဖြင့် "အကြီးအကဲ... စိတ်ကြိုက် ခေါ်နိုင်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်ပိုင်က ခေါင်းညိတ်ကာ "မင်းတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အကြောင်းကို ငါ ကြားပြီးပြီ။ ခြောက်လေးကို ဒီနှစ်တွေမှာ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ရှောင်ပိုင်က သုံးမြီးကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ နွေးထွေးစွာ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ "အကြီးအကဲလို့ မခေါ်ပါနဲ့။ စိတ်မရှိရင် ခြောက်လေးလိုပဲ အမေလို့ပဲ ခေါ်ပါ"

"ရှင်......." သုံးမြီးမြေခွေး၏ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားသည်။ သူမက ခြောက်မြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခြောက်မြီးက ဘာမှမပြောသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် "အမေ" ဟု တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်လေသည်။

"အိုကွယ်... လိမ္မာတဲ့ကလေးမလေး"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခြောက်မြီးမြေခွေးက ဂျိချန်းဖန်ကို အရိုအသေပြုကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်... ကျွန်တော့်အမေကို ဖန်ရှန်းဂူကနေ ကယ်ထုတ်ပေးခဲ့လို့..." သူသည် ဂျိချန်းဖန်ကိုပါ ဒူးထောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"နေဦး......."

သို့သော် သွယ်လျသော လက်တစ်ဖက်က သူ့ကို ဆွဲမလိုက်သည်။ ရှောင်ပိုင်က ပြုံးလျက် လျှောက်လာပြီး ဂျိချန်းဖန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ခြောက်လေး... သူ့ကို အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး။ အခုကစပြီး ငါတို့အားလုံးက မိသားစုတွေပဲ"

"ဗျာ......."

ခြောက်မြီးမြေခွေး၏ မျက်နှာမှ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အမေ... အမေ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

"စကားလုံးအတိုင်းပဲလေ......." ရှောင်ပိုင်က ဂျိချန်းဖန်၏ ပုခုံးကို ညီအစ်ကိုတွေလို ဖက်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

အခန်း (၂၀၀) - ရွှယ်ယွဲ့နှင့် ရှောင်ပိုင်တို့ ဆုံတွေ့ခြင်း

ခြောက်မြီးမြေခွေးမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသလို သုံးမြီးမြေခွေးမှာလည်း မှင်တက်သွား၏။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ တစ်ဦး၏ပုခုံးကို တစ်ဦးက ဖက်ထားသော ထိုပုံရိပ်နှစ်ခုကို ကြည့်ရင်း ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

“အဟွတ်... အဟွတ်...” ဂျိချန်းဖန်က ခပ်ဖွဖွ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

ခြောက်မြီးမြေခွေး၏ စူးစိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်အောက်တွင် သူ အနည်းငယ် နေရခက်သလို ခံစားရ၏။

မှန်ပါသည်... သူ အနည်းငယ်တော့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် ရှောင်ပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အမှန်တကယ်ကိုပင် မက်မောမိသည် မဟုတ်လား။

ဒါကိုလည်း ရှောင်ပိုင်အပေါ် သူ ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပေ။ ရှောင်ပိုင်ကလည်း ဒါကို သိနေသည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ထိုဆက်ဆံရေးကို အတင်းအကျပ် တိုးတက်အောင် မလုပ်ဆောင်ခဲ့ကြဘဲ သဘာဝအတိုင်းသာ လွှတ်ထားခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အတူတူ အချိန်ဖြုန်းရင်းနှင့် သူတို့မှာ ' ညီအစ်ကို' တွေ ဖြစ်လာကြခြင်းပင်။

ရှောင်ပိုင်က ဂျိချန်းဖန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ခြောက်မြီးမြေခွေးကို ပြောလိုက်သည်။

“ခြောက်လေး... ငါနဲ့ ဂျိချန်းဖန်က တွေ့တွေ့ချင်းပဲ အပေးအယူ တည့်သွားကြလို့ အခုဆိုရင် ကျား၊ မ မရွေးတဲ့ သွေးသောက်ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်သွားကြပြီ။ အခုကစပြီး ငါ့ကိစ္စက သူ့ကိစ္စပဲ၊ ငါ့သားကလည်း သူ့သားပဲပေါ့”

“ဒါကြောင့် အခုကစပြီး မင်း သူ့ကို ခေါ်ရမှာက...”

စကားအဆုံးတွင် ရှောင်ပိုင် ခဏမျှ တုံ့သွားသည်။

ခြောက်မြီးမြေခွေးကို ဂျိချန်းဖန်အား မည်သို့ခေါ်ခိုင်းရမလဲဆိုသည်ကို သူမ မဆုံးဖြတ်ရသေးပေ။

“အဖေ... လား......” ခြောက်မြီးမြေခွေးက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် တစ်ခွန်း ဆိုလိုက်သည်။

“..................” ရှောင်ပိုင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

“...” ဂျိချန်းဖန်လည်း ဆွံ့အသွား၏။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ခဏမျှ စကားမပြောနိုင်ကြတော့ပေ။

ထိုအခြေအနေကြောင့် သုံးမြီးမြေခွေးမှာလည်း ဝေခွဲမရဖြစ်ကာ ခြောက်မြီးမြေခွေး၏နောက်မှ လိုက်၍ ခေါ်လိုက်လေသည်။

“အဖေ.........”

“အဟွတ် အဟွတ်” ဂျိချန်းဖန် အမြန်ပင် ချောင်းဟန့်လိုက်ရသည်။

သူက ရှောင်ပိုင်ကို စိတ်တိုတိုဖြင့် တစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမကို ဘေးသို့ အသာတွန်းထုတ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာအကို ခြောက်မြီး... မင်းအမေရဲ့ လျှောက်ပြောနေတာတွေကို နားမယောင်ပါနဲ့။ ငါတို့ကို အရင်လိုပဲ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ခေါ်ကြရအောင်”

“...” ခြောက်မြီးမြေခွေးမှာ အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

ပုံမှန်အတိုင်း ခေါ်ကြမယ် ဟုတ်လား။

ဆိုလိုတာက မင်းက ငါ့ကို စီနီယာအကိုလို့ခေါ်ပြီး ငါက မင်းကို အဖေလို့ ခေါ်ရမှာလား............

ဂျိချန်းဖန်မှာလည်း သူ၏စကားမှာ အဓိပ္ပာယ် ဝေဝါးသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် အမြန်ပင် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်ရသည်။

“ရှောင်ပိုင်နဲ့ ငါက တကယ်ကို အပေးအယူတည့်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပါ။ အခုကစပြီး သူမရဲ့ကိစ္စက ငါ့ကိစ္စပဲ။ မင်းနဲ့ပတ်သက်ရင်တော့ စီနီယာအကို ခြောက်မြီး...”

“ငါတို့ အရင်လိုပဲ ဆက်ဆံကြတာပေါ့”

ခြောက်မြီးမြေခွေးက တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ... သခင်”

ရှောင်ပိုင်ကတော့ ဘေးတွင်ရပ်ရင်း နှုတ်ခမ်းလေးစူနေ၏။

“ကဲ... မင်းတို့ အမေနဲ့သား စကားပြောကြဦး၊ ငါ အရင်သွားတော့မယ်” ဂျိချန်းဖန် အမြန်ပင် လစ်ထွက်ခဲ့တော့သည်။

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပါ... ဒီနေရာက သိပ်ကို အနေခက်လွန်းလှသည်။

အဓိကကတော့ ခြောက်မြီးမြေခွေးကို ဘယ်လိုမျက်နှာချင်းဆိုင်ရမလဲ သူ မသိခြင်းပင်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူနဲ့ ရှောင်ပိုင်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အနည်းငယ် ထူးခြားနေတာကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် သိနိုင်သည် မဟုတ်လား။

သူ့အမေကို ကယ်ပေးမယ်လို့ ပြောပြီးမှ... ကိုယ့်အိပ်ရာပေါ်ကို ကယ်တင်လာခဲ့သလို ဖြစ်နေတာက တကယ့်ကို ရှက်စရာကောင်းလှသည်။

ခြောက်မြီးမြေခွေးသည် ဂျိချန်းဖန် အလောတကြီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ကာ ရှောင်ပိုင်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အမေ... အမေက...”

ရှောင်ပိုင်က လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး “ကလေးတွေက အများကြီး သိစရာမလိုပါဘူး” ဟု ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ဆိုလိုက်သည်။

“...” ခြောက်မြီးမြေခွေး ဆွံ့အသွားရပြန်သည်။

ရှောင်ပိုင်က ဝင်းထဲတွင် လက်ပိုက်ရပ်ရင်း ရှေ့မှ ခြောက်မြီးမြေခွေးကို ကြည့်ကာ တစ်ဖြည်းဖြည်းနှင့် ကြည့်မရဖြစ်လာသည်။

“ထားလိုက်ပါတော့... ထားလိုက်ပါတော့”

“မင်းတို့ လူငယ်တွေပဲ မင်းတို့ဘာသာ နေကြတော့”

“မင်းတို့အမေကတော့ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားဦးမယ်”

ထိုသို့ဆိုကာ သူမက တိုက်ရိုက်ပင် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ခြောက်မြီးမြေခွေးသည် ဂျိချန်းဖန် ပျောက်ကွယ်သွားရာ ဘက်သို့ အမြန်လိုက်သွားသော ရှောင်ပိုင်ကို ကြည့်ရင်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားမယ်ဆိုတာက အမေဖြစ်သူရဲ့ အလိမ်အညာဖြစ်ပြီး... အဖေတစ်ယောက် သွားရှာတာကသာ အမှန်တရား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ခြောက်လေး... ဒါက...” သုံးမြီးမြေခွေးမှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

“ထားလိုက်ပါတော့” ခြောက်မြီးမြေခွေးက ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချလိုက်သည်။ “အမေက ဒီနှစ်တွေမှာ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်ခဲ့တာကြာပြီ၊ အခု မှီခိုအားထားရမယ့်သူ တစ်ယောက် ရှာတာကလည်း အချိန်တန်ပါပြီ”

“သခင်ကလည်း တကယ့်ကို လူတော်တစ်ယောက် မဟုတ်လား”

“အသက်ကငယ်သေးပေမဲ့ ကျင့်စဉ်က အရမ်းမြင့်မားတယ်၊ နောက်ပြီး အနာဂတ်မှာ အထက်လမ်းစဉ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ကလည်း သေချာနေတာပဲ”

“အရမ်းကောင်းပါတယ်... အရမ်းကောင်းပါတယ်”

ခြောက်မြီးမြေခွေးသည် သုံးမြီးမြေခွေးကို ရှင်းပြနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း ပြောရင်းပြောရင်းနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်နှစ်သိမ့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

အဆင်ပြေပါတယ်... အဖေတစ်ယောက်ရတာ ဘာမှမမှားပါဘူး။

ဟဲဟဲ......

...

ယူကျင်းခန်းမသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ။

အခြား တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင်များမှာ ရောက်မလာကြသေးပေ။

ခန်းမကြီးအတွင်းတွင် တောက်ရွှမ်း တစ်ဦးတည်းသာ အဓိကထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသည်။

တောက်ရွှမ်းသည် တစ်ဦးတည်း ပြန်လာသော ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ စပ်စုလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

“ဂိုဏ်းသခင်လောင်း ဂျိချန်းဖန်... မင်းနဲ့ အဲဒီ ကိုးမြီးမြေခွေးနဲ့က ဘယ်လို ပတ်သက်မှုမျိုးလဲ”

ထိုစကားကြောင့် ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

သူက ခပ်ဖွဖွ ချောင်းဟန့်လိုက်မိသည်။ ဂိုဏ်းသခင် စီနီယာဦးလေးတောင်မှ သူနဲ့ ရှောင်ပိုင်ကြားက ထူးခြားတဲ့ ဆက်ဆံရေးကို သတိထားမိလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

“ဂိုဏ်းသခင် စီနီယာဦးလေး... တပည့်နဲ့ ရှောင်ပိုင်က သူငယ်ချင်းတွေပါပဲ”

ဒါကို ပြောနေရင်းနှင့်ပင် သူကိုယ်တိုင် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်။

“သူငယ်ချင်းတွေ ဟုတ်လား......”

တောက်ရွှမ်းက ဂျိချန်းဖန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို အသာသပ်ရင်း ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ “အေး... ငါ နားလည်ပါပြီ”

“...” ဂျိချန်းဖန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဦးလေးက ဘာကို နားလည်သွားတာလဲ............

ထိုစဉ်မှာပင်...

ခန်းမအပြင်ဘက်မှ ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ဝင်လာသည်။

ထုံထျန်းတောင်ထိပ်နှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော လုံရှောတောင်ထိပ်မှ တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင် ရှီဟောင် မှာ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှီဟောင်သည် ဂျိချန်းဖန်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။

သို့သော် သူသည် တောက်ရွှမ်းကို အရင် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးမှ ဂျိချန်းဖန်ကို နှုတ်ဆက်လေသည်။

“ဂျူနီယာညီလေး ဂျိ... မင်း နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ”

မကြာသေးမီက သူသည်လည်း အာဏာလွှဲပြောင်းပွဲ အခမ်းအနားအတွက် ကူညီလုပ်ဆောင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဂျိချန်းဖန်မှာ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းတွင် မရှိသဖြင့် သူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“စီနီယာအကို ရှီ” ဂျိချန်းဖန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် စကားမဆက်နိုင်ခင်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ နောက်ထပ်တစ်ယောက် ဝင်လာပြန်သည်။

ဂျိချန်းဖန် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ...

အေးစက်လှပသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ယူကျင်းခန်းမထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် လွင့်ပျံ့နေသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကောင်းကင်ပြာရောင် ဆံထိုးလေးဖြင့် ဆံပင်များကို စည်းနှောင်ထားသည်။

သူမ၏ ပုံစံနှင့်မတူဘဲ လှပလွန်းသော မျက်နှာလေးတွင် မျှော်လင့်ချက်ရိပ်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

ထိုအေးစက်လှပသော အမျိုးသမီးငယ်မှာ အရပ်ရှည်သလို ......သူမ၏ အသားအရေမှာ ဖြူစင်နုနယ်ကာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွတ်နေပြီး အဝတ်အစားမှာလည်း ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေရာ ကိုးပါးသော ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်သမီးတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင်။

ထိုအမျိုးသမီးငယ်သည် ယူကျင်းခန်းမထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် ဂျိချန်းဖန်ကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာသည်။ သူမသည် တောက်ရွှမ်းကို ဂါရဝပြုရန်ပင် မေ့လျော့သွားကာ ဂျိချန်းဖန်ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးလာတော့သည်။

“ရှူးးး.......”

ထိုအေးစက်လှပသော အမျိုးသမီးငယ်သည် ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပင် တိုးဝင်သွားလေသည်။

“စီနီယာအကို ဂျိ......”

သူမ၏ ကြည်လင်သော အသံလေးတွင် လွမ်းဆွတ်မှုရိပ်များ ပါဝင်နေပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လှပသော လက်ကလေးများဖြင့် သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလေသည်။

ဒါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှီဟောင်က ပြုံးလျက် နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဤနတ်သက်ကြွေသော ချစ်သူစုံတွဲအတွက် နေရာလွတ် ပေးလိုက်ခြင်းပင်။

“ရွယ်ချီ...”

ဂျိချန်းဖန်က သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ လှပသော အမျိုးသမီးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရင်း လုရွယ်ချီ ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း လာတာလဲ”

ရွယ်ချီက သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရှက်သွေးအနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မ မြောက်ယင်းတောင်ထိပ်ကနေ ပြန်လာတာနဲ့ ကြေးခေါင်းလောင်းသံကို ကြားလိုက်ရတာ။ ဒါ စီနီယာအကို ပြန်လာလို့ ဖြစ်ရမယ်လို့ ထင်ပြီး တန်းလာခဲ့တာပါ...”

“အော်... ဒါကြောင့်ကိုး” ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသည်။

ရွှယ်ယွဲ့က အခုဆိုရင် ရွှမ်ချာဂိုဏ်း (မြောက်ယင်းတောင်ထိပ်) ကိုတောင် သွားလည်နေပြီလား။ ရှောင်ပိုင်က ဆက်ဆံရေးတွေကို ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်နိုင်ပုံရသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် လုရွယ်ချီသည် ယခုအခြေအနေမှာ အနည်းငယ် မသင့်တော်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသဖြင့် ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ အမြန် ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး အားနာစွာဖြင့် တောက်ရွှမ်းကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“တပည့် လုရွယ်ချီ၊ ဂိုဏ်းသခင် စီနီယာဦးလေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ တပည့်ကို... တပည့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...”

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး” တောက်ရွှမ်းက အားရပါးရ ရယ်မောရင်း လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ရှူးးး.......”

ရုတ်တရက် ယူကျင်းခန်းမ အပြင်ဘက်သို့ အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုခဏမှာပင် လုရွယ်ချီသည် တစ်ခုခုကို ခံစားမိသွားဟန်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုနေရာတွင် ပေါ်လာသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ အရပ်မှာ ရှည်လျားပြီး ဆံပင်များမှာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မက်မွန်ပန်းမျက်ဝန်းလေးများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ခဏချင်းမှာပင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်မိသွားသည်။