အခန်း (၂၁၃-၂၁၄)

အခန်း ၂၁၃ - ငါ့ရဲ့ ဓားတစ်ချက်ကို ခံယူစမ်း.....

ယွမ်ယီလန်သည် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။

သူသည် ဂရန်းမာစတာ တောက်ရွှမ်းကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူက သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် လျစ်လျူရှုထားသနည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။ သူက အမျိုးသမီးတပည့်တစ်ဦးအကြောင်းကို မေးလိုက်ရုံတင် မဟုတ်ပါလား.....

ဂရန်းမာစတာ တောက်ရွှမ်းက သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားရုံသာမက ဘေးနားရှိ အခြား တောင်ထိပ်ခုနစ်ခု သခင်များကလည်း သူ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ဘာလဲ..... ဤ လုရွယ်ချီ ဆိုသော အမျိုးသမီးတပည့်က နောက်ခံ သိပ်တောင့်နေလို့လား..... သူမက ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်က သာမန်တပည့်တစ်ဦး မဟုတ်ဘူးလား.....

ယွမ်ယီလန်သည် ဆယ်နှစ်ကျော်တိုင်အောင် ဂူအောင်း ကျင့်ကြံနေခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် အပြင်လောက၏ အသေးစိတ်ကိစ္စများကို မသိရှိပေ။ သူ ကျင့်ကြံရာမှ ထွက်လာချိန်တွင် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဓိက ဖြစ်ရပ်ကြီးများကိုသာ လေ့လာခဲ့ပြီး သေးငယ်သော ကိစ္စရပ်များကိုမူ သေချာ မသိခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့်... လီရွှန်က သူ့ကို ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း၏ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်မှ အမျိုးသမီးတပည့်တစ်ဦးနှင့် လက်ဆက်ရန် စကားပြောပေးဖို့ တောင်းဆိုသောအခါ သူက အလွယ်တကူပင် သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်...။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီရွှန်က ဤ လုရွယ်ချီ ဆိုသော တပည့်မှာ ထူးခြားသော ပါရမီရှိသည့်အပြင် ကိုးကမ္ဘာနတ်ဘုရားလက်နက် တစ်လက်ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဟု ပြောခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤလက်ထပ်ခွင့် တောင်းဆိုမှုသာ အောင်မြင်သွားပါက... ပါရမီရှင်တစ်ဦးနှင့် ကိုးကမ္ဘာနတ်ဘုရားလက်နက်တစ်လက်ကို ဖန်ရှန်းဂူသို့ ရရှိလာမည် မဟုတ်ပါလား..........

ယွမ်ယီလန်သည် သဘာဝကျစွာပင် ငြင်းဆန်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ထိုက်ကျင်းအဆင့်သို့ ချိုးဖြတ်ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းတွင် ထိုက်ကျင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးရှိနေလျှင်ပင် သူ့ကို မျက်နှာပေးကြလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။ သာမန် လက်ထပ်ထိမ်းမြားမှု ကိစ္စလေးတစ်ခုကို အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား.....

သို့သော် သူ မသိလိုက်သည်မှာ... ဤလုပ်ရပ်သည်ပင် သူ့ဘဝကို အဆုံးသတ်စေတော့မည် ဖြစ်ကြောင်းပင်.....

"အဟွတ် အဟွတ်..."

ဂရန်းမာစတာ တောက်ရွှမ်းသည် အသာအယာ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ သူသည် ယွမ်ယီလန်ကို သေရင်တောင် အကျည်းမတန်စေရန် သတိပေးချင်သော်လည်း...

ဂျိချန်းဖန်က ရုတ်တရက် စကားပြောလာ၏။ သူသည် တောင်ထိပ်သခင်နေရာတွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ တာအိုဝတ်စုံမှာ လွင့်ပျံနေသည်။ သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ မတ်မတ်ရှိပြီး သူ၏အသံမှာ အောက်ဆုံးငရဲပြည်မှ လာသည့်အလား အေးစက်လှသည်။

"ဂူသခင် ယွမ်... ပြောစရာရှိရင် တိုက်ရိုက်သာ ပြောစမ်းပါ.....”

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းမှာ အေးစက်လှသော စွမ်းအင်ဖိအား တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဂရန်းမာစတာ တောက်ရွှမ်းသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွား၏။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် ဘာမှမပြောတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ ယွမ်ယီလန် ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးနေသည်ကိုသာ ကြည့်နေလိုက်တော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ယွမ်ယီလန်သည် ဂျိချန်းဖန် စကားပြောလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ လူကြီးတွေ စကားပြောနေတာကို ဂျူနီယာလေးတစ်ယောက်က ဘာလို့ ကြားဖြတ်ပြောနေရသနည်း.....

သူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် မှောင်မိုက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါက ငါ့ရဲ့ မတော်တဲ့ တပည့်အတွက် ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းက အမျိုးသမီးတပည့်တစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းချင်လို့ပါ.....”

"ဘာလဲ..... ဂျူနီယာတူလေး ဂျိ... မင်းမှာ ဘာအကြံပြုချက်များ ရှိလို့လဲ....."

သူသည် ဂျိချန်းဖန်အား ဂိုဏ်းချုပ် ဟုပင် မခေါ်ဆိုလိုပေ။

"အောမိတောဖော်..."

"ကောင်းမြတ်လိုက်ပါဘိ....."

ထျန်းယင်းဘုရားကျောင်း၏ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ပူဟုန်သည် ရုတ်တရက် တရားစာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ သူသည် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းငုံ့လိုက်ရာ ခန်းမအတွင်း အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် ဖော်ပြရခက်သော အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အထက်လမ်းဂိုဏ်းများမှ ကျင့်ကြံသူအားလုံးသည် ယွမ်ယီလန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဂျိချန်းဖန်၏ မှောင်မှောင်မည်းမည်း မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံးက ပါးစပ်ပိတ်ကာ ငြိမ်နေလိုက်ကြတော့သည်...။

"လက်ထပ်ခွင့် တောင်းရမယ်..... ဟဲဟဲ....." ဂျိချန်းဖန်သည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ သေလူတစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ယွမ်ယီလန်ထံသို့ တည်ငြိမ်စွာ ရောက်ရှိသွား၏။

"ဂူသခင် ယွမ်... လုရွယ်ချီက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိရဲ့လား....."

ရုတ်တရက် ကျန့်ပူယီ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် မှောင်မိုက်နေပြီး သူ၏ အကြည့်မှာ ယွမ်ယီလန်ထံသို့ စူးစိုက်သွား၏။

"ဪ..... ခင်ဗျားတို့ဂိုဏ်းက လုရွယ်ချီမှာ ထူးခြားတဲ့ အဆင့်အတန်းတစ်ခုခု ရှိနေလို့လား....." ယွမ်ယီလန်သည် တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုသည်ကို ရိပ်မိလာသည်။

ကျန့်ပူယီ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း... တောင်ထိပ်သခင် နေရာတွင် ထိုင်နေသော ဂျိချန်းဖန်က အရင်ဦးအောင် ပြောလိုက်၏။

သူ၏ အသံမှာ အေးစက်ပြီး မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဝင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "လုရွယ်ချီက ငါ့ရဲ့ တာအိုလက်တွဲဖော်၊ အနာဂတ် ဂိုဏ်းချုပ်ကတော်ပဲ..."

"ဝူး....."

ဒါကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ခန်းမတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော လူများမှာ မလှမ်းမကမ်းရှိ လုရွယ်ချီထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လုရွယ်ချီနှင့် ဂျိချန်းဖန်တို့မှာ နက်ရှိုင်းစွာ ချစ်ကြိုက်နေကြကြောင်းနှင့် စေ့စပ်ထားကြောင်း သတင်းများကို ကြားဖူးကြသော်လည်း... ဂျိချန်းဖန်ကိုယ်တိုင် လူအများရှေ့တွင် ဝန်ခံလိုက်ခြင်းက အချို့လူများကို အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ဤအရာများမှာ အသေးအဖွဲများသာ ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ယွမ်ယီလန်သည် ဂျိချန်းဖန် ပြောလိုက်သော စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ အမူအရာမှာ တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

သို့သော် သူ ဘာမှမပြောနိုင်မီမှာပင်...

"ဂျိန်း....."

အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက် တစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။ ဂျိချန်းဖန်သည် သူ၏ ထိုက်ကျင်းအဆင့် စွမ်းအင်ဖိအားကို သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက် အမြင့်မားဆုံး ဓားဆန္ဒနှင့်အတူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ထိုစွမ်းအား အားလုံးမှာ ယွမ်ယီလန်နှင့် လီရွှန်တို့၏ အပေါ်သို့ အတားအဆီးမရှိ ဖိနှိပ်ကျဆင်းသွားတော့သည်...။

"ချွမ်း....."

ခဏချင်းမှာပင်... ယွီချင်းခန်းမ တစ်ခုလုံးရှိ ဓားပုံသဏ္ဌာန် မှော်ဝင်ရတနာများမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားကြပြီး ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း၏ နောက်တောင်ဘက်မှ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"ဒုန်း....."

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက်ကြောင့် လီရွှန်သည် ဒူးထောက်ကျသွားပြီး ပြန်မထနိုင်တော့ပေ။ လူအများ၏ ရှေ့တွင် သူသည် ထိုသို့ပင် ဒူးထောက်လျက်သား ရှိနေတော့သည်။

"ဝူး....."

လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ယွမ်ယီလန်သည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသချောင်းချောင်း ထွက်သွားပြီး သူ၏ အနီရောင်ဝတ်စုံမှာ လေမတိုက်ဘဲ လွင့်ပျံလာသည်။ သူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဂျိချန်းဖန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဂျူနီယာလေး..... မင်းက ငါ့ရဲ့ ဖန်ရှန်းဂူကို စစ်ကြေညာနေတာလား.........."

စကားအဆုံးတွင် သူသည် ဂရန်းမာစတာ တောက်ရွှမ်းကို ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဂရန်းမာစတာ တောက်ရွှမ်းမှာ တည်ငြိမ်စွာပင် မျက်လုံးမှိတ် အနားယူနေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ ဝင်မပြောသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဟဲဟဲ..... စစ်ပွဲလား....."

ဂျိချန်းဖန်က သရော်လိုက်သည်။ သူသည် တည်ငြိမ်စွာပင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်များကို နောက်ပစ်ကာ လူတိုင်းကို မျက်နှာမူလျက် ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း တပည့်များကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဂျူနီယာညီလေးတို့၊ ညီမလေးတို့..."

"ဖန်ရှန်းဂူရဲ့ ဂူသခင် ယွမ်က ငါတို့ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းကို စစ်တိုက်ချင်တယ်လို့ ပြောနေတယ်၊ မင်းတို့ အားလုံးကော ဘယ်လိုထင်သလဲ....."

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားကြသည်။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် အံ့အားသင့်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

ကျင်းရှူးရှူးနှင့် ဆုန့်တာရင်တို့ ဦးဆောင်သော ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း တပည့်များမှာ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူတို့၏ လက်နက်များကို ဖန်ရှန်းဂူ လူများထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ကြပြီး အားရပါးရ အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း တိုက်ကြတာပေါ့..............."

"ကောင်းတယ်....."

ဂျိချန်းဖန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် ယွမ်ယီလန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ အငွေ့အသက်မှာ သက်တန့်တစ်ခုအလား ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဂူသခင် ယွမ်... ကြားလား....."

"ခင်ဗျား တိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း တိုက်ကြတာပေါ့....."

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွမ်ယီလန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မှောင်မိုက်သွားတော့သည်။ သူသည် ဒူးထောက်နေဆဲ ဖြစ်သော လီရွှန်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းကတော့ တကယ့်ကို မောက်မာလွန်းတာပဲ.........." ဟု ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဂျူနီယာလေး..... ဟဲဟဲ....."

"ခင်ဗျားကို မျက်နှာပေးလို့သာ ကျွန်တော်က ဂူသခင် ယွမ်လို့ ခေါ်နေတာ.....”

"ခင်ဗျားကို မျက်နှာမပေးရင် ယွမ်ယီလန် ဆိုတဲ့ ခင်ဗျားက ဘာအဆင့်ရှိလို့လဲ.........."

ဂျိချန်းဖန်က သရော်လိုက်သည်။

"မင်း..." ယွမ်ယီလန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

သူသည် ဂရန်းမာစတာ တောက်ရွှမ်းနှင့် အခြားသော ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း အရာရှိကြီးများကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အားလုံးက အေးစက်သော မျက်နှာထားများဖြင့် ဘာမှဝင်မပြောသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အကယ်၍ တကယ်သာ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့ပါက... သူသည် ဤ ယွီချင်းခန်းမထဲမှ ထွက်သွားနိုင်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။

ယွမ်ယီလန်၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် မှောင်မိုက်နေပြီး သူ၏ ဝတ်စုံအောက်မှ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။ သူသည် ထိုက်ကျင်းအဆင့်သို့ ယခုတင် ချိုးဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အရှက်ခွဲခံရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ.....

"မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ....."

နောက်ဆုံးတွင်မူ ယွမ်ယီလန်သည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ရတော့သည်။

အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ဤသည်မှာ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ ဂျိချန်းဖန်နှင့် တောက်ရွှမ်းဟူသော ထိုက်ကျင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည့်အပြင် အတိုင်းအဆမရှိ နက်နဲလှသော ကျန့်ပူယီလည်း ရှိနေသည်။ တကယ်သာ တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့လျှင် သူသည် ဧကန်မလွဲ ရှုံးနိမ့်မည်သာ ဖြစ်သည်။

"ဟက်..... ငါ ဘာလိုချင်တာလဲ ဟုတ်လား....."

ဂျိချန်းဖန်က သရော်လိုက်သည်။ သူသည် ယွမ်ယီလန်ကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းကာ ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်သော လီရွှန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီလူက သူ့ရဲ့ အပြစ်တွေအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ရမယ်....."

"မဟုတ်ရင်လည်း..."

"ခင်ဗျား ယွမ်ယီလန်... ငါ့ရဲ့ ဓားတစ်ချက်ကို ခံယူရမယ်....."

"ဝူး....."

ဒါကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းမှာ ဂျိချန်းဖန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ယွမ်ယီလန်မှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားပြီး "ဂျူနီယာလေး... မင်းက..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ စကားမဆုံးမီမှာပင်... ဘေးနားရှိ ဂရန်းမာစတာ တောက်ရွှမ်းက မှောင်မိုက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မိတ်ဆွေ ယွမ်... ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိချန်းဖန်က ငါတို့ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်တယ်၊ စကားပြောရင် လေးစားမှုရှိပါဦး မိတ်ဆွေ....."

စကားအဆုံးတွင်... မမြင်နိုင်သော ထိုက်ကျင်းအဆင့် ဖိအားတစ်ခုက သက်ရောက်သွားတော့သည်။

"မင်းတို့ကတော့..." ယွမ်ယီလန်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားရသည်။ သူသည် ဂျိချန်းဖန်နှင့် အခြားလူများကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ....." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ခင်ဗျားရဲ့ ဓားတစ်ချက်ကို ခံယူမယ်....."

"မင်းမှာ ငါ့ကို ရန်စရဲအောင် ဘာအရည်အချင်းတွေ ရှိနေလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့....."

"အရည်အချင်း ဟုတ်လား....." ဂျိချန်းဖန်က သရော်လိုက်သည်။

သူသည် လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း၏ နောက်တောင်ဘက်ရှိ ယူကျင်းဂူ ရှိရာဘက်သို့ လက်ကို တိုက်ရိုက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်၏။

"ဓား..... လာစမ်း....."

စကားအဆုံးတွင်... ကျင်းယွမ်တောင် တစ်ခုလုံးသည် အလွန်ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး နောက်တောင်ဘက်မှ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော စွမ်းအားများ စီးဆင်းလာသည်။ တောက်ပလှသော ဓားဆန္ဒတစ်ခုမှာလည်း ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားတော့သည်...။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွီချင်းခန်းမအတွင်းရှိ လူများမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က မနေနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ "ကျူး... ကျူးရှန်းဓား.........."

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ယွမ်ယီလန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားသည်...။

အခန်း ၂၁၄ - ထိုက်ကျင်းအဆင့်..... ဒါက ငါ့ကိုတွေ့ဖို့ ဝင်ပေါက်အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ.....

"ရှုး....."

တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားသည်။

ကျင်းယွမ်တောင်တန်းတစ်ခုလုံး အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး နောက်တောင်ဘက်မှ ခုနစ်ရောင်ခြည် အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ယွီချင်းခန်းမရှိရာသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်လာလေသည်။

"ဂျိန်း....."

အဆုံးစမဲ့သော ဓားဝိညာဉ်များ လှိုင်းထလာသည်။

ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးသည် ခုနစ်ရောင်ခြည် ဓားဝိညာဉ်များဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်မှာ ထိုတောက်ပသော ဓားအလင်းတန်းကြောင့် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။ အထက်တွင် ကြည်လင်သောစွမ်းအင်၊ အောက်တွင် နောက်ကျိသောစွမ်းအင်တို့ဖြင့်... ခဏချင်းမှာပင် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးတွင် ဓားဝိညာဉ်များ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

"ချွမ်း....."

ကြည်လင်ပြတ်သားသော ဓားသံတစ်ခုမှာ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးတွင် ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကျင့်ကြံသူ မရေမတွက်နိုင်အောင်၏ ဓားများမှာလည်း တုန်ခါလျက် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျူးရှန်း ပေါ်ထွန်းလာလျှင်..... ဓားဟူသမျှ ဦးညွှတ်ရစမြဲ.....

ထုံထျန်းတောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ လူတိုင်းမှာ ဤရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော မြင်ကွင်းကို သတိထားမိလိုက်ကြပြီး ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်... ထိုခုနစ်ရောင်ခြည် အလင်းတန်းမှာ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း၏ အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာ..... ကျူးရှန်းဓား ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်.....

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ....."

"ဘာလို့ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ကျူးရှန်းဓားက ရုတ်တရက် ပေါ်လာရတာလဲ....."

"မိစ္ဆာဂိုဏ်းက လူယုတ်မာတွေ ထပ်ပြီး ကျူးကျော်လာတာလား.........."

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အထက်လမ်းဂိုဏ်းများမှ လူများမှာ အမျိုးမျိုး ခန့်မှန်းနေကြသည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင်... သူတို့အားလုံး နားလည်သွားကြတော့သည်။

"ချွမ်း....."

ကျူးရှန်းဓားမှာ အဆုံးစမဲ့သော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း လေထုကို ခွင်းကာ ယွီချင်းခန်းမ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ဒုန်း....."

လူတိုင်း၏ မျက်မှောက်တွင်...

ကျူးရှန်းဓားမှာ ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုသို့ တိုက်ရိုက် စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။ ဓားမှာ မြေပြင်ထဲသို့ ဆယ်ပုံသုံးပုံခန့် နစ်ဝင်သွားပြီး အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားဝိညာဉ်များကို ထုတ်လွှတ်နေရာ ခန်းမထဲရှိ လူများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူတို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ... စင်မြင့်ထက်ရှိ လူငယ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် လက်များကို နောက်ပစ်ကာ လူအုပ်ကို မျက်နှာမူလျက် မတ်မတ်ရပ်နေသည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်အေးစက်နေပြီး နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် နက်နဲလှသော ဓားဆန္ဒများ တောက်ပနေရာ သူကိုယ်တိုင်မှာပင် အိမ်မှ ထွက်ပေါ်လာတော့မည့် နတ်ဘုရားဓားတစ်လက်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်.....

"ရှုး....."

ခဏချင်းမှာပင် ထိုလူငယ်၏ ပုံရိပ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာချိန်တွင် ခန်းမ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ တာအိုဝတ်စုံမှာ လေမတိုက်ဘဲ လွင့်ပျံနေသည်။

ဂျိချန်းဖန်သည် လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် ကျူးရှန်းဓားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ချွမ်း....."

ခဏချင်းမှာပင် မမြင်နိုင်သော ဓားသံတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

အထက်လမ်းဂိုဏ်းများမှ ဆရာကြီးများမှာ ထိုင်မနေနိုင်ကြတော့ဘဲ အားလုံး မတ်တတ်ရပ်ကာ ခန်းမအလယ်ရှိ ဂိုဏ်းချုပ် ငယ်လေးကို ရှော့ ရနေသော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

သူက တကယ်ပဲ ယွမ်ယီလန်ကို သတ်ဖို့ ကြံရွယ်နေတာလား..... သူ တကယ်ပဲ ယွမ်ယီလန်ကို သတ်တော့မှာလား..........

လူငယ်ဘဝတွင် အားသာချက်များ ရှိသည်..... မောက်မာမှု၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုနှင့် တက်ကြွသော စိတ်ဓာတ်တို့မှာ လူငယ်များအတွက်သာ သီးသန့် ဖြစ်သည်။

မင်း ငါ့ကို ရန်စသလား..... ဒါဆိုရင် မင်း သေရမယ်..... ကောင်းကင်နဲ့ မြေပြင်မှာ မင်းကို ကယ်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိစေရဘူး.....

လူအုပ်ထဲတွင် လုရွယ်ချီ၏ ကြည်လင်သော အကြည့်မှာ ခန်းမအလယ်ရှိ လူငယ်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူမ၏ အပြစ်ပြောစရာမရှိသော လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် လှပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်...။

သူမ သိသည်... ဂျိချန်းဖန်သည် သူမအတွက်ကြောင့် ဤဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဂျိန်း....."

ပြင်းထန်လှသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ခန်းမအတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ အနီးနားတွင် ရှိနေသူများမှာ ထို စွမ်းအင်ဖိအားကြောင့် အသက်ပင် မရှူနိုင်ဘဲ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ ကြည့်နေကြသည်...။

ထို ဂိုဏ်းချုပ် ငယ်လေးမှာ ကျူးရှန်းကို ကိုင်စွဲကာ ယွမ်ယီလန်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ပြီး အလွန်အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ငါက ထုံထျန်းတောင်ထိပ်ရဲ့ ဝေဟင်ပျံသန်းမှု ကန့်သတ်ချက်ကို ဖယ်ရှားပေးထားပြီးပြီ ယွမ်ယီလန်..."

"ထွက်လာခဲ့ပြီး ငါ့ရဲ့ ဓားတစ်ချက်ကို ခံယူစမ်း....."

စကားအဆုံးတွင်... ဂျိချန်းဖန်သည် ယွီချင်းခန်းမထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ခဏမျှ လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ ယွမ်ယီလန်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ပါဝင်နေသော်လည်း အများစုမှာ ပွဲကြည့်လိုသည့် အမူအရာများသာ ဖြစ်သည်။

ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ဖန်ရှန်းဂူက လူတွေကို ဘယ်သူက ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးခိုင်းလို့လဲ..... ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်တဲ့ ဘေးဒုက္ခက ကောင်းကင်က ပေးတဲ့ ဘေးထက် ပိုပြီး ခံရခက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ယွမ်ယီလန်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် မှောင်မိုက်နေသည်။ သူ၏ ဝတ်စုံအောက်မှ လက်များမှာ တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး အကြည့်မှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။ သူ တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း... လူအများ၏ အကြည့်များကြောင့် သူ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။

"ရှုး....."

အနီရောင်ဝတ်စုံမှာ လျှပ်စီးအလား ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ယွမ်ယီလန်သည် ယွီချင်းခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများနှင့် ဂိုဏ်းချုပ် တပည့်များမှာလည်း စနစ်တကျ ရှိစေရန်အတွက် ယွီချင်းခန်းမထဲမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အခြားသော အထက်လမ်းဂိုဏ်းများမှ ဆရာကြီးများလည်း အနောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်သွားကြတော့သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ သူတို့အားလုံးမှာ ဖန်ရှန်းဂူက လူများကို လျစ်လျူရှုထားရန် တညီတညွတ်တည်း ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။

ခဏချင်းမှာပင် ခန်းမထဲတွင် ဖန်ရှန်းဂူမှ တပည့်များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် လီရွှန်ကိုသာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်...။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လီရွှန်က သူတို့ရဲ့ စီနီယာအကို မဟုတ်ပါလား။

ကြည့်လိုက်သောအခါ... လီရွှန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေသည်။ သူ၏ ဂျူနီယာညီလေးများ၏ အကြည့်အောက်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး ပြန်ထရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်...။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပြင်းထန်လှသော ဓားဆန္ဒတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံထားပြီး သူ၏ အရိုးများကို အဆက်မပြတ် ဖိနှိပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဒူးထောက်လျက်သားသာ ရှိနေနိုင်သည်။

...

...

ထုံထျန်းတောင်ထိပ်၏ အထက်တွင်...

တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိကြပေ။ သူတို့အချင်းချင်း ဆွေးနွေးနေကြစဉ်မှာပင်... ယွီချင်းခန်းမထဲမှ လူအုပ်ကြီး အလုအယက် ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ...

ကောင်းကင်ယံတွင် အလင်းတန်း နှစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ခုနစ်ရောင်ခြည်များ တောက်ပနေပြီး သူ၏ အငွေ့အသက်မှာ သက်တန့်တစ်ခုအလား ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေကာ ပြောင်မြောက်လှသော ဓားဆန္ဒများ ပေါက်ကွဲထွက်နေသည်။

အခြား အလင်းတန်းတစ်ခုမှာမူ အလွန်ပင် ပူပြင်းလှသည်။ ခဏမျှ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

"ဒါက ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိနဲ့ ဖန်ရှန်းဂူရဲ့ ဂူသခင် ယွမ် မဟုတ်လား..... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..... ဘာလို့ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်နေကြတာလဲ.........."

ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ခွင်လုံး တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း တပည့်တစ်ဦးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အေးစက်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဖန်ရှန်းဂူက လူတွေက ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးနေကြတာလေ၊ သူတို့ သေဖို့ လမ်းစ ရှာတွေ့သွားပြီ..."

လူအုပ်ကြီးမှာ ဆူညံသွားတော့သည်။ အခြေအနေမှာ အထက်လမ်းဂိုဏ်းများမှ ဆရာကြီးများပင် ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်တော့ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို နားလည်သွားကြသည်။

"တောက်....."

"ဖန်ရှန်းဂူက လူတွေက တကယ်ပဲ သေချင်နေတာလား..."

လူအုပ်ကြီးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ဂိုဏ်းချုပ် အသစ် စတက်ရုံရှိသေးသည်၊ ဖန်ရှန်းဂူက မျက်နှာမပေးရုံတင်မကဘဲ ဒီလောက်အထိ မဆင်မခြင် လုပ်ရဲသည်လား..........

သူတို့က တကယ်ပဲ ထိုက်ကျင်းအဆင့်ကို ချိုးဖြတ်နိုင်တာက အံ့သြစရာလို့ ထင်နေကြတာလား.....

ရောက်ရှိနေသူအားလုံး မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ ကောင်းကင်ယံတွင် ရင်ဆိုင်နေကြသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မမြင်နိုင်သော ဖိအားများ ကျဆင်းလာရာ လူတိုင်းမှာ ခံရခက်သွားကြသည်...။

"ဝူး....."

တောက်ရွှမ်းသည် သူ၏လက်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်သည်။

ထိုက်ကျင်းအဆင့်၏ အငွေ့အသက်မှာ တိုက်ရိုက် ပြန့်နှံ့သွားပြီး ဂျိချန်းဖန်နှင့် တစ်ဖက်လူထံမှ ဖိအားများကို တားဆီးပေးလိုက်ရာ လူတိုင်းမှာ အသက်ရှူ ချောင်သွားကြတော့သည်...။

"ဂျိန်း....."

ဂျိချန်းဖန်သည် ကျူးရှန်းကို ကိုင်စွဲထားသည်။

သူသည် လက်များကို နောက်ပစ်ကာ ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်တန့်နေသည်။ သူ၏ တာအိုဝတ်စုံမှာ လွင့်ပျံနေပြီး သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ မတ်မတ်ရှိကာ မျက်ဝန်းများမှာလည်း တောက်ပနေသည်။ ထက်မြက်လှသော ဓားဆန္ဒမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေပြီး သူ၏ အငွေ့အသက်မှာလည်း သက်တန့်တစ်ခုအလား...

"ဂျူနီယာလေး..... မင်းက ငါ့ရဲ့ရှေ့မှာ ဒီလောက်အထိ မောက်မာရဲတယ်ပေါ့.........." ယွမ်ယီလန်၏ အနီရောင်ဝတ်စုံမှာ တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေပြီး သူသည် ဂျိချန်းဖန်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"ဟက်....."

ဂျိချန်းဖန်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သူသည် ယွမ်ယီလန်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ဓားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်ကာ စကားတစ်ခွန်းတည်းသာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ဒီဓားတစ်ချက် ပြီးသွားရင်..."

"မင်း တစ်ခုကို နားလည်သွားလိမ့်မယ်....."

"ထိုက်ကျင်းအဆင့် ဆိုတာ ငါ့ကိုတွေ့ဖို့ ဝင်ပေါက်အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ....."