အချဉ်ပေါက်သွားခြင်း

ရှန်းယွမ်ပင်လယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေကြသော ထန်ထျန်းနှင့် လူအုပ်စုမှာ အပြင်ဘက်တွင် အကြီးအကဲကြီးနှစ်ဦး အလောင်းအစား လုပ်နေကြသည်ကို မသိရှိကြပေ။

အလင်းအကာအကွယ်တစ်ခု၏ အောက်တွင် သူတို့က ကောင်းကင်ယံမှ ကြယ်ပွင့်ကလေးများသဖွယ် တဖျတ်ဖျတ်လင်းလက်နေသော အလင်းတန်းများကို ဖြတ်သန်းပြီး ရှန်းယွမ်ပင်လယ်၏ ရေပြင်ထက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။

ဤနေရာရှိ ပင်လယ်ရေမှာ အဖြူဖျော့ဖျော့ ရောင်ဖြစ်ပြီး ရေအောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်အလင်းတန်းများ ပုန်းကွယ်နေကာ လှိုင်းတံပိုးများ လူးလွန့်မှုနှင့်အတူ တောက်ပဝင်းလက်နေသည်။

ဆင်းသက်လာစဉ်အတွင်း ထန်ထျန်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နိယာမစွမ်းအားများ တဖြည်းဖြည်း တိုးလာသည်ကို သိသိသာသာ ခံစားနေရပြီး ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော ဖိအားများမှာလည်း ပို၍ ပို၍ လေးလံလာသည်။

မဟာအကြီးအကဲ ပြောသည်မှာ မှန်ပေသည်။ ကိုယ့်အရည်အချင်းနှင့် တန်ရုံသာ လုပ်သင့်သည်။

ဤဖိအားကို ခံစားမိပြီးနောက်တွင်မူ ထန်ထျန်းကို စိန်ခေါ်ရန် ကြံစည်နေသော မြင့်မြတ် သားတော်လောင်းလျာ အချို့မှာပင် သူတို့၏ စိတ်ကူးများကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြရတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် သူတို့က ရေပြင်ထက်၌ ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

ပင်လယ်ရေ၏ ပင့်တင်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်အားကောင်းလှသဖြင့် သူတို့ဘာသာ လေထဲတွင် မနေနိုင် လျှင်ပင် ရေပြင်က ခြေမျက်စိထက် မြင့်မတက်ပေ။ နူးညံ့သော သဲပင်လယ်ကို နင်းထားရသကဲ့သို့ လှိုင်းတံပိုးများနှင့်အတူ နိမ့်တုံမြင့်တုံ ဖြစ်နေရသော ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှသည်။

ထန်ထျန်းကို ပို၍ ထူးဆန်းစေသည်မှာ ရှန်းယွမ်ပင်လယ်အတွင်း၌ အလွန်ထူးခြားသော အော်ရာ တစ်ခုကို ခံစားနေရခြင်းပင်။

ထိုအော်ရာ ထဲတွင် ဖော်မပြနိုင်သော ကြည်နူးဖွယ်ရာ ရနံ့တစ်ခု ပုန်းကွယ်နေပြီး ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အရသာနှင့်ပင် ခပ်ဆင်ဆင် တူနေသည်။

သို့သော် ထန်ထျန်းက ထိုအရာကို အသေအချာ ခံစားကြည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ပြင်းထန်သော ပူလောင်သည့် ခံစားချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုခံစားချက်က ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီးနောက် သူ၏ ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများမှာ ချဉ်စုတ်စုတ်နှင့် ထုံကျင်ကျင် ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်သွားသည်။

"ဟစ်..."

ထန်ထျန်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရင်း ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ အလိုအလျောက် ထိုင်ချလိုက်မိသည်။

ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက် တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အခြား မြင့်မြတ် သားတော်လောင်းလျာ များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားတော့သည်။

"ဟင်"

"ထန်ထျန်း... ရှင် ဘာဖြစ်တာလဲ"

လော့ရှီးက မေးလိုက်သည်။

ရှန်းယန်၊ မိုရှန်းဟွာနှင့် ယွီကျိရုံတို့လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဝိုင်းလာကြသည်။

"သခင်လေးထန်... အဆင်ပြေရဲ့လား"

သူတို့က စိုးရိမ်တကြီး မေးကြသည်။

သို့သော် ထန်ထျန်းမှာမူ ခုနက ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကာ သူတို့ကို ချက်ချင်း ပြန်မဖြေနိုင်သေးပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် အခြားတစ်ဖက်ရှိ အုပ်စုထဲမှ ရိုင်းစိုင်းသော ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဟားဟားဟား..."

"ဒဏ္ဍာရီလာ သခင်လေးထန်က ဘယ်လောက် စွမ်းတယ်များ အောက်မေ့နေတာ၊ အခုတော့ ဝင်ဝင်ချင်းမှာတင် နိယာမစွမ်းအားရဲ့ ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘူးလား"

"အယ်... မဟာအကြီးအကဲက ဒီဝင်ပေါက်က ဖိအားအနည်းဆုံး နေရာလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟုတ်တယ်လေ၊ ဒီနေရာမှာ ပြဿနာဖြစ်တဲ့သူဆိုတာ မရှိသလောက်ပဲ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက အတင်းအကျပ် မြှင့်တင်ထားတာမျိုး မဟုတ်ရင်ပေါ့"

"ဒါမှမဟုတ် နောက်ဖေးပေါက်က ဝင်လာတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ၊ မမေ့နဲ့ဦး... သူ့မှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာ၊ ဟားဟား..."

လှောင်ပြောင်သံများက ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မတတ်နိုင်ပေ။ မင်းက ထိုနေရာသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ မင်းဘက်တော်သား မည်မျှပင် များပြားပါစေ၊ မင်းအပေါ် မနာလိုသူများလည်း ရှိနေမည်သာ ဖြစ်သည်။

မင အားနည်းချက်ပြလိုက်သည်နှင့် သူတို့က အနံ့ခံကာ တက်လာကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထန်ထျန်းမှာမူ ဤလူများနှင့် ငြင်းခုံနေရန် စိတ်မပါပေ။

သူက ထိုမတော်တဆမှု၏ ရင်းမြစ်ကို ရှာတွေ့သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါဟာ ရင်ဘတ်မှာ အမြဲချိတ်ဆွဲထားတဲ့ လနတ်သမီး ကျောက်စိမ်း ပဲ ဖြစ်သည်။

လနတ်သမီး ကျောက်စိမ်းကို ရရှိကတည်းက ထန်ထျန်းမှာ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ သဘာဝအကြွင်းအကျန်များကဲ့သို့ပင် ရင်ဘတ်တွင် အမြဲဆွဲထားခဲ့ပြီး သန့်စင် သော လစွမ်းအားများကို အမြဲတစေ ရရှိကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။

မည်သည့်အခါမျှ မတော်တဆမှုမျိုး မရှိခဲ့ဖူးပေ။

သို့သော် ခုနကမူ လနတ်သမီး ကျောက်စိမ်းမှ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော ပူလောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ထိုခံစားချက်က အပြင်ဘက်ကို မထိခိုက်ဘဲ နှလုံးသား၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ တိုက်ရိုက် သက်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် လနတ်သမီး ကျောက်စိမ်းမှ ထန်ထျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသော လစွမ်းအားများမှာလည်း အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

လစွမ်းအား၏ သက်ရောက်မှုမှာ မပြောင်းလဲသော်လည်း အလွန်အမင်း ချဉ်စုတ်စုတ် ခံစားချက်မျိုး ပါဝင်လာရာ သံပရာသီးကို အားရပါးရ စားလိုက်ရသကဲ့သို့ ချဉ်လွန်း၍ သေတော့မည့်အတိုင်းပင်။

လစွမ်းအားမှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လှည့်ပတ်စီးဆင်းနေသဖြင့် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ အရိုးနှင့် ကြွက်သားများ အချဉ်ပေါက်သလို ခံစားရပြီး အလိုအလျောက် ခါးကိုင်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါဟာ ရှန်းယွမ်ပင်လယ်ရဲ့ နိယာမစွမ်းအား ဖိအားနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပေ။

ထို့အပြင် ခုနက တစ်ခဏသာ ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ လနတ်သမီး ကျောက်စိမ်းမှာ မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်းက ဂရုမစိုက်သော်လည်း သူ၏ ဘေးရှိ လူများမှာမူ အလျှော့ပေးမည့်သူများ မဟုတ်ကြပေ။

"ဘယ်သူ ဘာပြောလိုက်တာလဲ၊ လာ... ငါ့ရှေ့ကို လာပြီး နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောကြည့်ဦး"

လော့ရှီးက မေးစေ့ကို ပင့်ကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ မြင်လိုက်တယ်၊ မင်းတို့ကိုလည်း မှတ်ထားတယ်"

ရှန်းယန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက်ကြီးနေပြီပဲ၊ ကိုယ့်စကားကြောင့် ကိုယ့်ကို ဒုက္ခပေးတတ်တယ်ဆိုတဲ့ အသိ မရှိကြသေးဘူးလား"

မိုရှန်းဟွာက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အချို့လူတွေက မသိတတ်ကြဘူး၊ သင်ခန်းစာ လေး ဘာလေး ပေးဖို့ လိုတယ်"

ယွီကျိရုံက သူ၏ ယပ်တောင်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ထိုဘက်သို့ သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုစွမ်းအားကြီး ပုဂ္ဂိုလ် များ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ ခုနက လှောင်ပြောင်ခဲ့သော မြင့်မြတ် သားတော်လောင်းလျာ များမှာ ချက်ချင်းပင် စကားမပြောရဲတော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့သွားကြသည်။ သူတို့မှာ မှတ်မိသွားမည်ကို အလွန် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

ဤလူများက ဤမျှအထိ လုပ်ကြလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ထန်ထျန်းဘက်မှ လူများက ဝိုင်းသွားတော့မည့် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ စကားသိပ်မပြောဘဲ နေခဲ့သော ရွှမ်ကျန်းက နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ရှန်းယွမ်ပင်လယ် စမ်းသပ်ပွဲက အချိန်အကန့်အသတ် ရှိတယ်၊ ဒီလိုအချိန်မှာ အချိန်ဖြုန်းနေဖို့ မလိုဘူး"

"တကယ်လို့ တိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ဒီနေရာမှာ မဟုတ်သင့်ဘူး"

သူက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ရှန်းယန်တို့မှာမူ သူ့ကို ကြောက်ရွံ့မည့်သူများ မဟုတ်ကြသဖြင့် ဆုတ်ခွာရန် စိတ်မကူးကြပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုအချိန်တွင် ထန်ထျန်း ပြန်လည်သက်သာလာကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရင်း လက်ကာပြလိုက်သည်။ "စီနီယာအစ်ကိုတို့... ကျွန်တော် အဆင်ပြေသွားပါပြီ"

"ခုနက မတော်တဆ ဖြစ်ရပ်လေး တစ်ခု ဖြစ်သွားတာပါ"

သူက ထိုဘက်မှ ရွှမ်ကျန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူပြောတာလည်း မှန်တယ်၊ အချိန်က အကန့်အသတ် ရှိတယ်၊ အားလုံးပဲ ကိုယ့်ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေကို ရှာဖွေဖို့ အခွင့်အရေးကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ကြရအောင်"

"ဟိုလူတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့..."

ထန်ထျန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး "ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်ပါ့မယ်"

ဒီနေရာက နိယာမစွမ်းအား ဖိအားဆိုတာ သူ့အတွက်တော့ ဘာအတားအဆီးမှ မဟုတ်ပေ။

ကွယ်ရာမှာ တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ ပြဿနာမရှိပေ။

မိုရှန်းဟွာ ပြောသကဲ့သို့ပင် စကားကြောင့် ဒုက္ခရောက်တတ်သည်။

စကားကို စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ ပြောခြင်းက တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးဆပ်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

"တကယ် အဆင်ပြေရဲ့လား"

လော့ရှီးက မေးလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

အတည်ပြုချက် ရရှိပြီးနောက်တွင်မူ ရှန်းယန်တို့က တင်းမာသော ပုံစံကို လျှော့ချလိုက်ပြီး ရွှမ်ကျန်းကို အေးစက်စွာ တစ်ချက် နှာခေါင်းရှုံ့ပြလိုက်ကြသည်။

ဒါဟာ သတိပေးချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ရွှမ်ကျန်းသည်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူ၏ လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဤပုံရိပ်က ထန်ထျန်းကို ဗီလိန်ကြီးအဖြစ် နောက်တစ်ကြိမ် သက်သေပြလိုက်သလိုပင်။

"ခုနက ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့လည်း မြန်မြန် သွားကြရအောင်"

ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်း ခေါင်းညိတ်ကြပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးက ရှန်းယွမ်ပင်လယ်၏ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ စတင် ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။

လမ်းတွင် ထန်ထျန်းက လနတ်သမီး ကျောက်စိမ်းနှင့် လက်ကောက်ဝတ်ရှိ သဘာဝအကြွင်းအကျန်များကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နေရာလွတ် ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ဤမြင့်မြတ် ပစ္စည်းနှစ်ခုစလုံးက သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း ခရီးလမ်းတွင် ကြီးမားသော အထောက်အကူများ ပေးခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအဆင့်တွင်မူ ယခင်ကလောက် အသုံးမဝင်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့ကို အချိန်ပြည့် ဝတ်ဆင်ထားရန် မလိုတော့ပေ။

အကြောင်းမှာ ဤမြင့်မြတ် ပစ္စည်းနှစ်ခုစလုံး၏ မူလ မှာ အလွန်ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှပြီး လနတ်သမီး ဖြစ်စေ၊ သဘာဝအကြွင်းအကျန် ဖြစ်စေ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် ဆက်နွှယ်နေပုံရသည်။

ဆက်လက် ဝတ်ဆင်ထားပါက ယနေ့ကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာမည်မှာ သေချာပေသည်။

ယနေ့ မတော်တဆမှုက သူ့အပေါ် ဆိုးကျိုးတစ်စုံတစ်ရာ မပေးခဲ့သော်လည်း သူ့ကို သတိပေးချက် တစ်ခုတော့ ပေးလိုက်သည်။

သူ့ သရုပ်မှန် မှာ မရိုးရှင်းပေ။

ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ပတ်သက်မှု ကြီးမားသော အရာများကို နောင်တွင် စိတ်ကြိုက် အသုံးမပြုသင့်တော့ဘဲ အနည်းဆုံးတော့ ၎င်းတို့အပေါ် အမှီအခို မပြုမိရန်နှင့် သူ့ ခွန်အား သို့မဟုတ် အခြေအနေကို လွှမ်းမိုးခွင့် မပေးရန် သတိထားရမည် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ကျိ လိုမျိုး ဆိုလျှင်တော့ အဆင်ပြေပေသည်။

ထိုသို့ လုပ်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက လော့ရှီး၊ ရှန်းယန်တို့နှင့်အတူ ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူ မသိလိုက်သည်မှာ ထူးဆန်းသော ဥ နေရာလွတ် အတွင်း၌ ကမ္ဘာသစ်ကို ပြုပြင်နေသော ကြောင်ကလေးမှာ ရုတ်တရက် နားရွက်ကလေးများ လှုပ်သွားပြီး နေရာလွတ် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ခြင်းပင်။

သူ့၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးအစုံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။