ရှန်းယွမ်စင်မြင့် သို့ တက်လှမ်းခြင်း

ရှန်းယွမ်ပင်လယ်အတွင်း၌

လူအုပ်ကြီးက ပင်လယ်အလယ်ဗဟိုသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကံကောင်းခြင်းစွမ်းအားများမှာ မျက်မြင်ထင်ရှား တိုးလာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နိယာမအဆင့်ရှိ ဖိအားများမှာလည်း ပို၍ ပို၍ ပြင်းထန်လာတော့သည်။

ကျင့်ကြံခြင်း အနည်းငယ် အားနည်းသော မြင့်မြတ် သားတော်လောင်းလျာ အချို့မှာ ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်တော့ဘဲ နီးစပ်ရာ သင့်တော်သည့် နေရာတစ်ခုရှာကာ ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်ကြရသည်။

ရှေ့သို့ ဆက်လက်ချီတက်နေသော အဖွဲ့ထဲတွင် လူဦးရေမှာ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လော့ရှီး၊ ရှန်းယန်တို့နှင့်အတူ အင်မော်တယ်အရှင် အလယ်အလတ်နှင့် နှောင်းပိုင်းအဆင့်ရှိ စွမ်းအားရှင် အနည်းငယ်သာ ထိုလေးလံသော ဖိအားကို အံတုရင်း ရှေ့ဆက်နိုင်ကြတော့သည်။

ထန်ထျန်းသည်လည်း ထိုအုပ်စုနှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့ရာ ဤဖိအားမှာ သူ့အတွက် တစ်စုံတစ်ရာ အဟန့်အတား မဖြစ်စေပေ။

ဤအချိန်ရောက်မှသာ လူတိုင်း နားလည်သွားကြတော့သည်။ ထန်ထျန်း၏ အစောပိုင်းက တုံ့ပြန်မှုမှာ ရှန်းယွမ်ပင်လယ်၏ ဖိအားကို မခံနိုင်ခြင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ အခြားအကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့် ဖြစ်ရမည်ဆိုသည်ကိုပင်။

ရှန်းယွမ်ပင်လယ်မှာ ကျယ်ဝန်းလှသော်လည်း သူတို့၏ အရှိန်မှာလည်း မနှေးလှသဖြင့် မကြာမီမှာပင် အလယ်ဗဟိုသို့ နီးကပ်လာခဲ့ကြသည်။

ဤနေရာရှိ ခြေဖဝါးအောက်မှ ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုလုံးမှာ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး ထိုအလင်းတန်းများ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်ရုံမျှဖြင့်ပင် ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး သန့်စင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ အင်မော်တယ်အရှင် အဆင့်များ ဖြစ်နေကြသည်ကို သတိပြုရမည်။ ရှန်းယွမ်ပင်လယ်က ထျန်းဖူနန်းတော် ၏ အကြီးမားဆုံးသော ကံကောင်းခြင်း နယ်မြေဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင် အံ့မခန်းလှပေ။

ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် အင်မော်တယ်အရှင် အလယ်အလတ်အဆင့်နှင့် အထက်ရှိသော မြင့်မြတ် သားတော်လောင်းလျာ များသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ချွင်းချက်အနေဖြင့် လော့ရှီးနှင့် ထန်ထျန်းဟူသော "ထူးဆန်းသည့်" တည်ရှိမှု နှစ်ခုသာ ပါဝင်နေသည်။

ရွှမ်ကျန်းတို့အဖွဲ့မှာ ထန်ထျန်းတို့ထက် အနည်းငယ် စောရောက်နေကြပြီး သူတို့က နေရာယူကာ ရှန်းယွမ်ပင်လယ်၏ အလယ်ဗဟို အချက်အချာဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် ဖြူစင်သော ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုက ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ထဲ၌ လွင့်မျောနေသည်။

၎င်းမှာ ရှန်းယွမ်စင်မြင့် ပင် ဖြစ်သည်။

စောစောက မဟာအကြီးအကဲ စည်းမျဉ်းများ ရှင်းပြစဉ်က ၎င်းအကြောင်းကို ထည့်သွင်းပြောကြားခဲ့ဖူးသည်။

ရှန်းယွမ်စင်မြင့်က ရှန်းယွမ်ပင်လယ်အတွင်း အကြီးမားဆုံးသော ကံကောင်းခြင်းများ ကိန်းဝပ်ရာ နေရာဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှန်းယွမ်စင်မြင့်ပေါ်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့လျှင် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်သော ကြီးမားသည့် ကံကောင်းခြင်းများကို ရရှိမည်ဖြစ်ကာ အင်မော်တယ်အရှင်အဆင့်မှ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်အဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် ခုန်တက်သွားခြင်းမျိုးပင် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

သို့သော် ထိုပေါ်သို့ တက်ရန် ခက်ခဲမှုမှာလည်း အလွန်ပင် မြင့်မားလှသည်။

ရှန်းယွမ်စင်မြင့်တွင် လှေကားထစ် ကိုးဆင့် ရှိပြီး လှေကားတစ်ထစ် တက်လိုက်တိုင်း ခံစားရမည့် နိယာမဖိအားမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာမည် ဖြစ်သည်။

အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရှိ ဖိအားကို အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် တစ်ဦးပင် ခံနိုင်ရည်ရှိရန် မသေချာလှပေ။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိပ်ဆုံးအဆင့်သို့ အမှန်တကယ် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့လျှင် ထိုသူက အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် ဖြစ်လာနိုင်သော အရည်အချင်း ရှိနေပြီဟု ဆိုရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤကိစ္စမှာ တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ထန်ထျန်းက ရွှမ်ကျန်းတို့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့မှာ ရှန်းယွမ်စင်မြင့်ပေါ်သို့ စတင် တက်နေကြပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်ပင် ကိစ္စများမှာ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ခက်ခဲနေပုံရသည်။

မြင့်မြတ် သားတော်လောင်းလျာ အတော်များများမှာ ရှန်းယွမ်စင်မြင့်အနီးသို့ပင် မကပ်နိုင်ကြဘဲ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းရုံနှင့်ပင် အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာကာ ချွေးဒီးဒီးကျနေကြသည်။ အဆုံးမဲ့သော ဖိအားများက သူတို့ကို ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်အောင် ဟန့်တားထားသည်။

ထိုအထဲတွင် စစ်နတ်ဘုရားနန်းတော်မှ မြင့်မြတ် သားတော်လောင်းလျာ နှစ်ဦးလည်း ပါဝင်နေသည်။

တွမ့်ချင်းက အနည်းငယ် ပိုကောင်းသော်လည်း ရှန်းယွမ်စင်မြင့်နှင့် ခြေလှမ်း ၂၀ ခန့် အကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။

အခြားတစ်ဦးမှာမူ အနားသတ်နေရာ၌ပင် မခံနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချကာ လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

တွမ့်ချင်း၏ ရှေ့တွင် လူရိပ် လေးငါးခုခန့်သာ ကျန်တော့သည်။

ရွှမ်ကျန်းက အရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်နေပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ကာ ပထမဆုံး လှေကားထစ်သို့ နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်းတို့ ရောက်ရှိလာခြင်းက သူတို့၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

ထန်ထျန်းသည်ပင် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

သူက အစောပိုင်းမှာတင် မရတော့တာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှန်းယွမ်ပင်လယ်ရဲ့ အလယ်ဗဟိုအထိ ရောက်လာနိုင်တာလဲ။

သူတို့ မည်သို့မျှ စဉ်းစားမရနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် အားလုံးမှာ ကံကောင်းခြင်းများကို ရှာဖွေရန် လာကြခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မည်သူမျှ ဘာစကားမျှ ထပ်မပြောကြတော့ပေ။

"သခင်လေးထန်... ကျွန်တော်တို့လည်း သွားကြရအောင်"

"ရှန်းယွမ်စင်မြင့်နဲ့ နီးလေလေ၊ ရရှိမယ့် ကံကောင်းခြင်းက ပိုများလေပဲ"

ရှန်းယန်က ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ကြားဖူးတာတော့ ရှန်းယွမ်စင်မြင့်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးကို အမှန်တကယ် တက်နိုင်ခဲ့ရင် ရှန်းယွမ်ပင်လယ်ရဲ့ ကံကောင်းခြင်း စီးဆင်းမှု တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုတောင် ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်"

မိုရှန်းဟွာက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ယွီကျိရုံက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "အရမ်း ခက်ခဲလွန်းတယ်၊ ထျန်းဖူနန်းတော် သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ ထိပ်ဆုံးကို တက်နိုင်ခဲ့သူ တစ်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့ဖူးတယ်"

"အဲဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီကတည်းကပဲ"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်ကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါးဆင့် ခြောက်ဆင့်လောက် တက်နိုင်ရင်ပဲ ကောင်းကင်ကို တက်နိုင်သလို ဖြစ်နေပြီ"

"ရွှမ်ကျန်းနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့..."

သူက ပထမဆုံး လှေကားထစ်ကို စတင်လှမ်းနေသော ရွှမ်ကျန်းကို ကြည့်ကာ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။

ဤလူက အတော်လေး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူ ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို သွားကြရအောင်၊ သူ့ကို အသာစီး မရစေနဲ့"

ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် လူအုပ်ကြီးက ရှန်းယွမ်စင်မြင့်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြတော့သည်။

ရှန်းယွမ်စင်မြင့်၏ ခြေလှမ်း ၅၀ အကွာအဝေးအတွင်းသို့ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် လူတိုင်း၏ အပေါ်သို့ ကျရောက်နေသော ဖိအားမှာ ချက်ချင်းပင် အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာခဲ့သည်။

ယခင်က သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေခဲ့သော မြင့်မြတ် သားတော်လောင်းလျာ များမှာ ချက်ချင်းပင် အခြေအနေ ခက်ခဲသွားကြသည်။

လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ လျှောက်လှမ်းနိုင်စွမ်းမှာလည်း ကွာဟချက် သိသိသာသာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ရှန်းယွမ်စင်မြင့်၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ထန်ထျန်း၊ လော့ရှီး၊ ရှန်းယန်၊ မိုရှန်းဟွာနှင့် ယွီကျိရုံ ငါးဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ရှန်းယန်တို့ အုပ်စုက ထန်ထျန်းကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့သြရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ထန်ထျန်းက သူတို့နှင့် တန်းတူ လိုက်ပါလာနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ အမှန်တကယ် မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

"သခင်လေးထန်က တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ"

ယွီကျိရုံက အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းကမူ ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်ရုံသာ။ အမှန်တကယ်တော့ သူက ဤဖြစ်စဉ်ကို ခံစားကြည့်ချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ အပေါ်သို့ စောစောကတည်းက တက်သွားပြီးသား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရွှမ်ကျန်း ရှိရာဘက်သို့ ကြည့်ကာ ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ကိုယ့်ဘာသာ နေရာရွေးလိုက်ကြ၊ ငါ ဟိုဘက်ကို သွားလိုက်ဦးမယ်"

သူနှင့် ရွှမ်ကျန်းကြားတွင် မည်သည့် ရန်ငြိုးမျှ မရှိသော်လည်း ယခင်က ယန်ရှို့အင်မော်တယ်အရှင်ကို မဟာအကြီးအကဲ အဆက်အနွယ်မှ လူများကို "ဂရုစိုက် " ပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့ဖူးသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုလူ ကံဆိုးသည်ဟုပဲ မှတ်ယူလိုက်တော့မည်။

"ကျွန်တော်တို့ ကူညီဖို့ လိုမလား"

ရှန်းယန်တို့ အုပ်စုသည်လည်း ထန်ထျန်း၏ အကြံအစည်ကို ရိပ်မိသဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။

ထန်ထျန်းက လက်ကာပြကာ "မလိုပါဘူး၊ ငါတစ်ယောက်တည်း ဆိုရင် ရပါတယ်"

"ရှန်းယွမ်ပင်လယ်ကို လာရတာ မလွယ်ဘူး၊ အားလုံးပဲ ဒီအခွင့်အရေးကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေကို ရှာဖွေကြပါ"

ဒါက ကိစ္စသေးလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သဖြင့် အခြားလူများကို အချိန်မဖြုန်းစေချင်ပေ။

ထို့နောက် ထန်ထျန်းသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာပြီး ရွှမ်ကျန်း ရှန်းယွမ်စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်နေသည့် နေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ရွှမ်ကျန်းမှာ စတုတ္ထမြောက် လှေကားထစ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ အရှိန်မှာ အတော်လေး မြန်ဆန်လှသည်။

သို့သော် သူ အတော်လေး ရုန်းကန်နေရသည်ကိုလည်း မြင်နိုင်ပေသည်။ ရှန်းယွမ်စင်မြင့်မှာ ထင်သလောက် တက်ရန် မလွယ်ကူပေ။

ထန်ထျန်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပထမဆုံး လှေကားထစ်ပေါ်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။

လေးလံသော နိယာမဖိအားမှာ နောက်တစ်ကြိမ် အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာပြီး ထန်ထျန်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ကျရောက်လာကာ သူ့ကို ရှန်းယွမ်စင်မြင့်အောက်သို့ တွန်းချရန် ကြိုးစားနေသည်။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့်ပင် ထန်ထျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် မျက်နှာပြင်တွင် မှိန်ဖျော့သော မီးခိုးရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုဖိအားအားလုံးကို ကာကွယ်လိုက်သည်။ ထိုဖိအားများ မည်မျှပင် သောင်းကျန်းပါစေ ထန်ထျန်းအပေါ် အနည်းငယ်မျှ သက်ရောက်မှု မရှိပေ။

၎င်းမှာ စစ်မှန်သော ကောင်းကင် တာအို နိယာမ ပင် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာရှိ နိယာမဖိအားမှာ စစ်မှန်သော ကောင်းကင် တာအို နိယာမ၏ ရှေ့တွင် မြေးက အဖိုးကို မြင်ရသကဲ့သို့သာ ဖြစ်ရာ ဤအကာအကွယ် ကို မည်သို့ ဖောက်ထွက်နိုင်ပါမည်နည်း။

ထို့ကြောင့် ထန်ထျန်းအတွက် ရှန်းယွမ်ပင်လယ်အတွင်း၌ ရှိနေခြင်းမှာ ပြင်ပ၌ ရှိနေခြင်းနှင့် မည်သည့် ကွာခြားချက်မျှ မရှိပေ။

သူက အလွန်အေးအေးဆေးဆေးပင် ပထမဆုံး လှေကားထစ်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ အရှိန်မှာ မပြောင်းလဲဘဲ ဒုတိယမြောက် လှေကားထစ်သို့ ထပ်မံ တက်ခဲ့သည်။

နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်းဖြင့်ပင် တတိယမြောက် လှေကားထစ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းယန်တို့မှာ ပထမဆုံး လှေကားထစ်ကို တက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်းက ခေါင်းမော့ကာ ပဉ္စမမြောက် လှေကားထစ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကုန်ခမ်းမှုကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်း နေသော ရွှမ်ကျန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းကာ စတုတ္ထမြောက် လှေကားထစ်ပေါ်သို့ တက်လိုက်တော့သည်။