အခန်း (၄၀-၄၂)
Vol. 3 Ch. 40-42
အခန်း ၄၀ - အဖြူရောင်မြူနှင်းတောင်ကြားနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဖြစ်တည်မှု
လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ဝဲပျံနေစဉ် အောက်ဘက်ရှိ ဧရာမ အနက်ရောင် တွင်းနက်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်နေကြသည်။ ၎င်းအတွင်းမှ အေးစိမ့်သော လေကြမ်းများမှာ အဆက်မပြတ် တိုက်ခတ်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံများလည်း ရောနှောနေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ မသိစိတ်မှ တုန်ရီသွားကြပြီး မျက်နှာများမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ဖြူလျော့သွားကြသည်။ ဘိုးဘေးကြီး၏ စောစောက စကားများကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည့်အခါ သူတို့မှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားကြရသည်။
“ဒါက တကယ်ပဲ ငရဲလား...”
“ဘိုးဘေးကြီးက တကယ်ကို ပြတ်သားတာပဲ... ဒီနေရာကို ငရဲနဲ့ တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်လိုက်ပြီး ဝူကျိနတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းက လူတွေအကုန်လုံးကို အဲ့ဒီကို ပို့လိုက်တာပဲ...”
လော့လီမှာ ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း သူ၏ရင်ထဲ၌ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုများလည်း ရှိနေသည်။ ဓားနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ဓားသူတော်စင်ဟောင်းကြီးမှာ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ နှိပ်စက်ခဲ့သည်။ သူသည် နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်များနှင့် တပည့်မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ သူသည် နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ သေရာပါ ရန်သူပင် ဖြစ်သည်။ သူ့အား အကြိမ်ပေါင်း တစ်သောင်း သတ်လျှင်ပင် များလွန်းသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ ဘိုးဘေးကြီးက သူတို့ကို တိုက်ရိုက်မသတ်ဘဲ ငရဲဘုံ၌ ထာဝရ နှိပ်စက်ခံရအောင် လုပ်လိုက်ခြင်းမှာ တကယ့်ကို ကျေနပ်စရာကောင်းလှသည်။
“ဘိုးဘေးကြီး... အောက်မှာရှိနေတာ တကယ်ပဲ ငရဲလား...”
ကျွင်းမော့ရှောင်က ခံ့ညားလှသော ပုံရိပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
ရီယွင်က အသာအယာ ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ထိုမေးခွန်းကို ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ အဲ့ဒီအစား သူတို့ဘေးက မြင်းနက်ကြီးမှာမူ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ ငရဲ၏မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ ရူးသွပ်လိုသော စိတ်များမှာ နိုးထလာပုံရသည်။
“သခင်က စစ်မှန်တဲ့နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို သုံးပြီး မြေအောက်အနက်ကြီးမှာ ငရဲ ၁၈ ထပ်ကို တည်ဆောက်လိုက်တာပဲ... ဒါက စစ်မှန်တဲ့ ကိုးခုသောငရဲဘုံတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ ဘာမှတော့ ကွာခြားမှာ မဟုတ်ဘူး...”
သူက သူ့ဘာသာ တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်နေ၏။
ကျွင်းမော့ရှောင်က သူ၏ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း စိတ်ထဲ၌ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဘိုးဘေးကြီး၏ စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားနယ်ပယ် ခွန်အားမှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် သန်မာလှသည်။ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားစွမ်းအားနှင့် ၁၈ ထပ်ငရဲကိုပင် ဖန်တီးနိုင်သည် မဟုတ်လား။
သူသည် ခံ့ညားလှသော ပုံရိပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းထန်သော ကြည်ညိုလေးစားမှုများ ဝင်းလက်နေခဲ့သည်။
“ပိတ်စမ်း...”
ရီယွင်က စကားတစ်လုံးတည်းကိုသာ ပြောလိုက်သည်။
ရုတ်တရက် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ မရေမတွက်နိုင်သော မြေကြီးများသည် စုဝေးလာကြပြီး အနက်ရောင် တွင်းနက်ကြီးအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားကြသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုတွင်းကြီးမှာ ပြည့်သွားခဲ့သည်။
ဝူကျိနတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းမှာ မူလက ခန့်ညားထည်ဝါသော တောင်ကြီးတစ်လုံးပေါ်တွင် တည်ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ ထိုတောင်ကြီးနှင့် ဝူကျိနတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း နှစ်ခုစလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာမှာ မြေပြန့်လွင်ပြင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ဘုရားသခင်တစ်ပါးကဲ့သို့ ဖန်တီးနိုင်သော ဤအံ့ဖွယ်စွမ်းအားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့မှာ ဘိုးဘေးကြီး၏ ခွန်အားအပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုနှင့်အတူ အံ့ဩမှင်တက်နေမိကြသည်။
“သွားကြစို့... ငါတို့ စုဝမ်ယီကို သွားရှာကြမယ်...”
ရီယွင်က ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ရထားလုံးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့မှာလည်း အလောတကြီးပင် နောက်က လိုက်လာကြပြီး ရထားလုံး၏ အရှေ့ဘက်တွင် နေရာယူလိုက်ကြသည်။ သူတို့သုံးဦးစလုံး နေရာယူပြီးသည်နှင့် မြင်းနက်ကြီး၏ ခွာသံမှာ လေထုကို ထိုးခွဲသွားခဲ့ပြီး အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံ၌ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ရီယွင်သည် ဓားသူတော်စင်ဟောင်းကြီး၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ရရှိထားသဖြင့် စုဝမ်ယီ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည့် နေရာကို ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် သိရှိထားသည်။ သူက ထိုဦးတည်ချက်ကို မြင်းနက်ကြီးထံသို့ စိတ်အာရုံဖြင့် ပေးပို့လိုက်သည်။
မြင်းနက်ကြီးမှာ အရှိန်ပြင်းပြင်းနှင့် ပြေးလွှားနေခဲ့သည်။ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်စာခန့် ကာလအတွင်းမှာပင် သူက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။
“သခင်... ဒီနေရာပဲ ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား...”
“အင်း...”
ရီယွင်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး ရထားလုံး လိုက်ကာကို အနည်းငယ် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လော့လီထံသို့ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဒီနေရာက မင်းအတွက် ရင်းနှီးနေပုံရလား...”
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လော့လီက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
“မောင်လေး ကြည့်စမ်း... ဒါက ငါတို့ စီနီယာအစ်မကြီးနဲ့ လူစုကွဲသွားတဲ့ နေရာ မဟုတ်လား...”
ကျွင်းမော့ရှောင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျင်မြန်စွာ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ထိုနေရာကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီး သူက ခေါင်းကို အားပါပါ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်မ... ဒါက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီနေရာပဲ။ စီနီယာအစ်မကြီးက လိုက်ဖမ်းတဲ့သူတွေကို အရှေ့တောင်ဘက်ဆီ မျှားခေါ်သွားခဲ့တာ ငါမှတ်မိတယ်...”
ထိုသို့ပြောရင်း ကျွင်းမော့ရှောင်က ဦးတည်ချက်တစ်ခုသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်... ငါလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ မှတ်မိတယ်...”
လော့လီက သူ၏ပေါင်ကို အားရပါးရ ပုတ်လိုက်ရင်း သူ၏မျက်လုံးများမှာလည်း ဝင်းလက်နေခဲ့သည်။
ရီယွင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“အရှေ့တောင်ဘက် မိုင် ၅၀၀ ကျော်မှာ တောင်ကြားတစ်ခု ရှိတယ်... အဲ့ဒီနေရာက တစ်နှစ်ပတ်လုံး မြူနှင်းတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတာပဲ... အဲ့ဒီထဲကို ဝင်သွားတဲ့သူ အတော်များများက လမ်းပျောက်ကုန်ကြသလို ပြန်ထွက်လာဖို့လည်း အတော်လေး ခက်ခဲကြတယ်... စုဝမ်ယီနောက်ကို လိုက်ဖမ်းတဲ့သူ အချို့လည်း အဲ့ဒီမှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ကြတာပဲ... ပြန်လွတ်လာတဲ့ လူအနည်းငယ်ကတော့ သူ့နောက်ကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မလိုက်ရဲကြတော့ဘူး...”
“ဘိုးဘေးကြီး... အဲ့ဒီနေရာမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သန်မာတဲ့ အင်အားစုကို အသုံးချထားတာလား...”
လော့လီက တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
ရီယွင်က လော့လီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှပြန်မပြောခဲ့ပေ။ အဲ့ဒီအစား သူက မြင်းနက်ကြီးထံသို့ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“မြင်းလေး... ငါတို့ ဟိုဘက်က တောင်ကြားဆီကို သွားကြည့်ရအောင်...”
မြင်းနက်ကြီးမှာ ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် တောင်ကြားတစ်ခု၏ အထက်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
မြူနှင်းများမှာ လွင့်ပျံနေပြီး ဝေ့ဝဲနေခဲ့ကြရာ အလွန်ပင် ထူထပ်လှသဖြင့် လမ်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ကြပေ။ ရီယွင်၏ ညွှန်ကြားချက်အရ ရထားလုံးမှာ တောင်ကြားအတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်သွားခဲ့သည်။
“ရှေ့မှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ သွားကြည့်ရအောင်...”
ရီယွင်က သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် လှောင်ပြုံးချိုချိုလေးနှင့်အတူ ရထားလုံးကို အေးအေးဆေးဆေး ရှေ့သို့ ဆက်သွားခိုင်းလိုက်သည်။
မကြာခင်ကပင် ရီယွင်သည် သူ၏ သန်မာလှသော စိတ်အာရုံကို အသုံးပြု၍ ဤတောင်ကြားကို စူးစမ်းခဲ့သော်လည်း စုဝမ်ယီ၏ သဲလွန်စကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ သူရှာတွေ့ခဲ့သည်မှာ အံ့ဩဖွယ်ရာ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုကောင်ကြီးက အိပ်ပျော်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့၏ သတ္တိကို လေ့ကျင့်ပေးရန်နှင့် သူတို့ကို ဗဟုသုတ တိုးပွားစေရန်အတွက် ရီယွင်က သူတို့ကို သတိမပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူက မြင်းနက်ကြီးကို မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်ကြားအတွင်းသို့ ဝင်ရန်သာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
မြူနှင်းများမှာ ထူထပ်လှသဖြင့် တောင်ကြားအတွင်း မြင်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် နိမ့်ကျလှသည်။
“ထူးဆန်းလိုက်တာ... ဒါက ဘယ်လိုမျိုး နေရာလဲ... ငါ့ရဲ့ စိတ်အာရုံက ငါးမီတာထက် ပိုပြီး မမြင်နိုင်ဘူးပဲ...”
ကျွင်းမော့ရှောင်က ရထားလုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ဇက်ကြိုးကို ကိုင်ထားကာ အံ့ဩနေသည့် မျက်နှာထားနှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြဲတမ်း စူးစမ်းနေ၏။
လော့လီ၏ နုပျိုသော မျက်နှာလေးမှာလည်း အနည်းငယ် တည်ကြည်နေပုံရသည်။ သူ၏ နဖူးပေါ်က ရှည်လျားသော ဆံနွယ်အချို့ကို သပ်တင်လိုက်ရင်း သူက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီနေရာက တကယ့်ကို နိမိတ်မကောင်းသလိုပဲ... ဒီထဲကို ဝင်သွားတဲ့သူ အတော်များများက ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာကြတော့ဘူးလို့ ကြားဖူးတယ်... လူအနည်းငယ်ကပဲ ကံကောင်းပြီး လွတ်လာနိုင်ကြတာ... ငါတို့ စီနီယာအစ်မကြီးကော အဲ့ဒီလောက်အထိ ကံကောင်းပါ့မလားလို့ တွေးနေမိတယ်...”
ကျွင်းမော့ရှောင်က သက်ပြင်းချလိုက်စဉ် သူ၏မျက်နှာပေါ်၌ ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သုံးလကျော်တောင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ သူတို့၏ စီနီယာအစ်မကြီးမှာ ပင်လယ်ထဲ ကျသွားသည့် ကျောက်တုံးတစ်တုံးအလား ဘာသတင်းမျှ မရဘဲ ပျောက်ဆုံးနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ဒီနေရာက တကယ်ပဲ နိမိတ်မကောင်းတာပဲ...”
သူသည်လည်း ဤမြူနှင်းတောင်ကြားထဲမှာပင် အသက်ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီလား မသိပေ။
အနက်ရောင်ရထားလုံးမှာ မြူနှင်းများကြားမှ ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားနေခဲ့သည်။ တောင်ကြားအတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထူးဆန်းသော အသံမျိုးစုံမှာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အချို့မှာ ကလေးငယ်တစ်ယောက် ငိုသံနှင့် တူသလို၊ အချို့မှာမူ သားရဲတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်၏ ဟိန်းသံနှင့် တူနေခဲ့သည်။ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ထိုကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးလှသော အသံမျိုးစုံမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့ကြသည်။
“ဒီနေရာက တကယ်ကို နိမိတ်မကောင်းတာပဲ...”
လော့လီက သူ၏ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် သတိကြီးစွာထားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တောင်ကြားမှာ အမည်မရှိပေ။ ရှေးဟောင်းလမင်း အင်ပါယာနှင့် ရှန်ဖုန်းမင်းဆက်တို့၏ နယ်စပ်တွင် တည်ရှိနေသောကြောင့် လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါးလှသလို ဤနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် ကျင့်ကြံသူလည်း အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။
ထိုစဉ်က စီနီယာအစ်မကြီး စုဝမ်ယီ၊ လော့လီနှင့် ဂျူနီယာမောင်လေး ကျွင်းမော့ရှောင်တို့ သုံးဦးသည် သူတို့ဆရာ၏ အရိုးပြာကို သယ်ဆောင်လာစဉ် ဤတောင်ကြားနှင့် မိုင် ၅၀၀ ခန့်အကွာက နေရာကို မတော်တဆ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
လော့လီက သူ၏ရင်ထဲ၌ ခန့်မှန်းနေမိသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူတို့၏ စီနီယာအစ်မကြီးမှာ ဒဏ်ရာရနေခဲ့ပြီး ဤထူးဆန်းသော အဖြူရောင်မြူနှင်းတောင်ကြားအတွင်းသို့ သတ္တိရှိရှိ ပြေးဝင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူသာ ကံကောင်းခဲ့မည်ဆိုလျှင် လွတ်မြောက်သွားနိုင်ပေသည်။ အကယ်၍ သူသည် ဤမြူနှင်းတောင်ကြားအတွင်းသို့ မဝင်ခဲ့ဘူးဆိုလျှင်တော့ လိုက်ဖမ်းသူများ၏ ဖမ်းဆီးသတ်ဖြတ်ခြင်းကို သေချာပေါက် ခံလိုက်ရပေလိမ့်မည်။
စီနီယာအစ်မကြီး၏ ခက်ခဲပင်ပန်းမှုများကို တွေးလိုက်မိသည့်အခါ လော့လီမှာ ဝမ်းနည်းသွားခဲ့ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့သည်။
“စီနီယာအစ်မ... ဝမ်းမနည်းပါနဲ့...”
ကျွင်းမော့ရှောင်က ဘေးမှနေ၍ သူ့အား နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်... စီနီယာအစ်မကြီးက ကံကောင်းတဲ့သူဆိုတော့ ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်တဲ့ ပြဿနာတွေကို အလွယ်တကူ မကြုံတွေ့နိုင်ပါဘူး...”
“တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ထားကြစမ်း...”
ရီယွင်၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွင်းမော့ရှောင်နှင့် လော့လီတို့မှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ အဖြူရောင်မြူနှင်းများကြားမှ ဝါးပိုးဖတ်အရွယ်အစားခန့်ရှိသော ကြီးမားသည့် အနက်ရောင် ပုံရိပ်များစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ သူတို့၏ ဓားများကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ကြပြီး ဓားအလင်းတန်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ပစ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။
“ကွစ်... ကွစ်.... ကွစ်...”
အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ထိုအနက်ရောင်ပုံရိပ်များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ကြပြီး မြူနှင်းများကြားသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။
“ဘုရားရေ... ဒါက တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ သန်းကြီးတွေပဲ...”
ထိုပုံရိပ်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လော့လီမှာ လုံးဝ အံ့ဩမှင်တက်မိသွားတော့သည်။
အခန်း ၄၀ ပြီးပါပြီ။
အခန်း ၄၁ - မောက်မာသော ကြောင်နက်ကြီး
လော့လီ၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရထားလုံးအတွင်းရှိ ရီယွင်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်မိသည်။
ဝါးပိုးဖတ်အရွယ်အစားခန့်ရှိသော သန်းများမှာ တကယ်ကို ရှားပါးလှပေသည်။ ထို့ပြင် ထိုသန်းတိုင်းမှာ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်များ ရှိကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာလည်း သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောလှသည်။ အကယ်၍ သေစေနိုင်သော တိုက်ကွက်တစ်ခုဖြင့် မတိုက်ခိုက်နိုင်လျှင် ထိုသန်းများကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေရန်မှာ အတော်လေး ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
ရီယွင်သည် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် တည်ငြိမ်သော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ စိတ်ထဲ၌ တွေးနေမိသည်။
‘ငါ မလောပါဘူးလေ... ဒါက ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကို ဆက်ပြီး လေ့ကျင့်ပေးဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းပဲ...’
သူတို့သည် ဝူကျိနတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း၌ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြပြီးနောက် ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ်သို့ ထိုးဖောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းမျှသာ လိုတော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ကြသည်။ ဤမြူနှင်းတောင်ကြားမှာ သူတို့အတွက် လေ့ကျင့်ရန် အကောင်းဆုံးသော အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။
“စီနီယာအစ်မ... ကျွန်တော် ဒီလောက်ကြီးတဲ့ သန်းတွေကို တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ တစ်ကောင်ချင်းစီက နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ်ဝန်းကျင် ကျင့်ကြံမှုတွေ ရှိနေတာပဲ... ဒါက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ...”
ကျွင်းမော့ရှောင်က ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူသည် သူ့ထံသို့ ပျံသန်းလာသော ဧရာမသန်းကြီးများကို သူ၏ဓားဖြင့် အဆက်မပြတ် ပိုင်းဖြတ်နေခဲ့သည်။ ထိုသန်းများမှာ အတောင်ပံ မပါသော်လည်း ကျင့်ကြံမှုမှာ နက်နဲလှသဖြင့် ပျံသန်းနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။
သန်းတပ်ဖွဲ့ကြီးမှာ အနက်ရောင်ရထားလုံးထံသို့ လှိုင်းလုံးကြီးများအလား တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် တိုက်ခိုက်လာခဲ့ကြသည်။ လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့မှာ သန်မာသော တိုက်ခိုက်ရေးသမားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော သန်းများကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ ရထားလုံးကို အပြည့်အဝ မကာကွယ်နိုင်တော့ပေ။
ထူးဆန်းသည်မှာ မြင်းနက်ကြီးထံသို့ ဦးတည်ပျံသန်းလာသော သန်းအချို့မှာ လမ်းခုလတ်၌ သူတို့၏ ပစ်မှတ်ကို ရုတ်တရက် စွန့်လွှတ်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လမ်းကြောင်းကို ရုတ်ခြည်းပြောင်းလဲလိုက်ကာ လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့ကိုသာ အတင်းအဓမ္မ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။
မြင်းနက်ကြီးက နှာချေလိုက်သည်။
‘ဒီသန်းမွှားလေးတွေက ငါလို ဦးလေးမြင်းကိုတောင် မခန့်လေးစား လုပ်ရဲတယ်ပေါ့လေ...’
သူက မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အမူအရာဖြင့် တိတ်တဆိတ် လှောင်ပြောင်နေ၏။
‘အဖြူရောင်မြူနှင်းတွေရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာက သားရဲအကြောင်းကို ငါ အစောကြီးကတည်းက သတိထားမိပြီးသားပဲ... ငါလို ဦးလေးမြင်းရဲ့ မျက်စိထဲမှာတော့ အဲ့ဒီကောင်က တကယ့်ကို အားနည်းလွန်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သခင်က တပည့်တွေကို လေ့ကျင့်ဖို့ အခွင့်အရေးပေးနေတာဆိုတော့ ငါ ဝင်မစွက်ဖက်သင့်ဘူး... ဒါကြောင့် ငါ့ပတ်ဝန်းကျင်က သန်းတွေကို ခြောက်လှန့်ရုံပဲ လုပ်တော့မယ်...’
သန်းအချို့မှာ ရထားလုံးကို ဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပျံသန်းလာခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း ရထားလုံးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက သူတို့ကို တွန်းထုတ်လိုက်သဖြင့် လွင့်စဉ်သွားခဲ့ကြရသည်။
“ရထားလုံးအတွက် စိတ်မပူနဲ့... မင်းတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေကို အပြည့်အဝ ထုတ်သုံးပြီး ဒီသန်းတွေကိုပဲ သတ်ကြစမ်း...”
ရထားလုံးပေါ်၌ ဓားများကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းနေသော လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့ကို ကြည့်ရင်း ရီယွင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ ဘိုးဘေးကြီး...”
လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် နဂါးနတ်ဘုရား အသွင်ကိုးပါး ပုံရိပ်ယောင်နဂါးခြေလှမ်းသိုင်းကို အသက်သွင်းလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် အဖြူရောင်မြူနှင်းများအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားကြပြီး သူတို့ထံသို့ အလုံးအရင်းနှင့် တိုးဝင်လာသော သန်းများကို စတင်သတ်ဖြတ်တော့သည်။
ထိုသန်းများထဲတွင် အသန်မာဆုံးမှာ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ် အဆင့် ၇ ၌သာ ရှိပြီး အားအနည်းဆုံးမှာမူ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ် အဆင့် ၁ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အရေအတွက်မှာ များပြားလှသဖြင့် လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့မှာ နှစ်နာရီကြာအောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသော်လည်း အဆုံးသတ်ကို မမြင်နိုင်သေးပေ။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အလွန်အမင်း အံ့ဩနေကြရသည်။
‘ဒီမြူနှင်းတွေထဲမှာ ဘယ်လိုမျိုး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနေလို့ ဒီလောက်အထိ များပြားတဲ့ သန်းတွေ အသက်ရှင်သန်နိုင်ရတာလဲ...’
သူတို့သည် စိတ်ထဲ၌ တွေးနေမိကြသည်။
သူတို့သည် နောက်ထပ် ၁၂ နာရီမှ ၁၄ နာရီခန့်အထိ ထိုသန်းများကို ဆက်လက်သတ်ဖြတ်နေခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်မှသာ ကောင်းကင်ယံရှိ သန်းအရေအတွက်မှာ စတင်လျော့နည်းလာခဲ့သည်။ မကြာခင်မှာပင် ကျန်ရှိနေသော သန်းများမှာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး အဖြူရောင်မြူနှင်းများအတွင်းသို့ ပြန်လည်တိုးဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။
လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့မှာ နောက်ဆုံး၌ အသက်ရှူနိုင်ခွင့် ရရှိသွားခဲ့ကြသည်။ ၁၄ နာရီတိုင်တိုင် မရပ်မနား တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အနားယူရန် အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်မျှ မရရှိခဲ့ပေ။ ဖိအားမှာ များစွာ ကြီးမားလှပေသည်။ အထူးသဖြင့် လော့လီမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်အပြင်ရှိသည့် ဤသန်းများကို တကယ်ပင် ရွံရှာနေခဲ့သည်။ ထိုသန်းများက သူ၏အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လာပြီး အရေပြားကို ထိုးဖောက်ကာ သွေးများအားလုံးကို စုပ်ယူသွားမည်ကို သူ အလွန်ပင် ကြောက်လန့်နေခဲ့သည်။
“ရထားလုံးထဲ ဝင်ခဲ့ကြ... ရှေ့မှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ သွားကြည့်ရအောင်...”
ရီယွင်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။
အနက်ရောင်ရထားလုံးမှာ မြူနှင်းတောင်ကြားအတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဆက်လက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့မှာ ရထားလုံးထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်ကြပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းစွာဖြင့် ထိုင်ချလိုက်ကာ အသက်ကို ဝဝရှူနေကြတော့သည်။
“မောင်လေး... ဒီနေရာက သန်းတွေက ဒီလောက်အထိ ကြောက်စရာကောင်းနေမှတော့ စီနီယာအစ်မကြီးကော လွတ်မြောက်နိုင်ပါ့မလားလို့ ငါတကယ် စိုးရိမ်နေမိတယ်...”
လော့လီက စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ကျွင်းမော့ရှောင်မှာလည်း ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရီယွင်၏ အသံမှာ တိုးညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဒီသန်းတွေက အတော်လေး ရွေးချယ်တတ်ကြတယ်... သူတို့က ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ် နိမ့်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကို အဖက်မလုပ်ကြဘူး... ဒါကြောင့် မင်းတို့ရဲ့ စီနီယာအစ်မကြီး စုဝမ်ယီကတော့ သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို သေချာပေါက် ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး...”
ဘိုးဘေးကြီး ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ဝင်းလက်သွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ထိုသန်းများက သူတို့၏ စီနီယာအစ်မကြီးကို မတိုက်ခိုက်ခဲ့ဘူးဆိုလျှင် သူ အသက်ရှင်နေနိုင်မည့် အခွင့်အရေးမှာ တကယ်ပင် မြင့်မားလှသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် ဤမြူနှင်းတောင်ကြားကနေ လွတ်မြောက်သွားပြီးနောက် မည်သူမျှ မသိနိုင်သည့် နေရာတစ်ခုခုတွင် ပုန်းအောင်းနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
မြင်းနက်ကြီးသည် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ထွန်းညှိစာခန့် ကာလအထိ ရထားလုံးကို ဆက်လက်ဆွဲလာခဲ့သည်။ မြူနှင်းများမှာလည်း စတင်ပါးလျလာခဲ့သည်။
ရုတ်တရက် လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့မှာ မနီးမဝေးက နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် လွှမ်းမိုးထားသော ဖိအားကြီးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဒါက ဘယ်လောက်အထိ မြင့်မားတဲ့ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်လဲ...”
ကျွင်းမော့ရှောင်က အံ့ဩမှင်တက်ိမိစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံမှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ သူသည် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်အလား အရေးမပါသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
လော့လီက သူ၏နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သော်လည်း ဘာမှတော့ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။
မြင်းနက်ကြီးသည် မီတာရာအချို့ကို ထပ်မံဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် မြူနှင်းများအားလုံးမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ရှေ့ဘက်တွင် တောင်ထိပ်ပေါ်မှ စီးကျလာသော ငွေရောင်ရေတံခွန်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး စိမ်းလဲ့နေသော ရေကန်ကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ထိုးဆင်းနေကာ မရေမတွက်နိုင်သော အဖြူရောင် ရေလှိုင်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေနေသည်။
ထိုရေကန်အတွင်း၌ သွေးကဲ့သို့ နီမြန်းနေသော ကြာပန်းတစ်ပွင့် ပေါက်ရောက်နေသည်။ ဤကြာနီတွင် အရွက်ကိုးရွက်ရှိပြီး အံ့ဩဖွယ်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ၎င်းမှာ ထူးခြားလှသော မသေဆေးပင်တစ်ပင် ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။
ရေကန်၏ ဘေးနားတွင် ဧရာမ ကြောင်နက်ကြီးတစ်ကောင်မှာ ဝပ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အခွေလိုက်လေး ဖြစ်နေပြီး အိပ်ပျော်နေပုံရသည်။
“ထူးဆန်းလိုက်တာ... မင်းတို့တွေ ဒီနေရာကို ဘယ်လိုမျိုး နည်းလမ်းနဲ့ ရောက်လာနိုင်ကြတာလဲ...”
အက်ရှရှ အသံကြီးတစ်ခုမှာ ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကြောင်နက်ကြီးသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူက ပျင်းရိစွာဖြင့် တစ်ချက်တွန့်လိုက်ပြီး သူ၏ခေါင်းကို မော့ကာ အနက်ရောင်ရထားလုံးထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့ဆုံးက သာမန်မြင်းနက်ကြီးကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခဲ့ပြီး နောက်က အနက်ရောင်ရထားလုံးကိုလည်း ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ အဆုံးသတ်တွင် သူ၏အကြည့်မှာ လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
“အင်း... ထူးဆန်းလိုက်တာ... ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကလည်း နဂါးနတ်ဘုရား သွေးဗီဇကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတာပဲလား...”
ကြောင်နက်ကြီးက အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ကျောက်တုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ဝဲပျံနေကာ လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အမူအရာဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်နေခဲ့သည်။
“ရှူး... ရှူး... ဒီကလေးနှစ်ယောက်က အရင်တစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုပြီး အထင်ကြီးစရာ ကောင်းနေပါလား... သူတို့တွေက တကယ်ပဲ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ အထိတောင် ကျင့်ကြံထားကြတာပဲ။ နောက်တစ်လှမ်းဆိုရင် ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ်ကို ရောက်တော့မှာပဲ...”
“ဒီလိုမျိုး အရည်အချင်းနဲ့ ကျင့်ကြံမှုဆိုရင် သူတို့တွေဟာ ရှန်တောက်မင်းဆက်မှာတောင် ထိပ်တန်းပါရမီရှင်တွေအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမှာ သေချာတယ်...”
‘အဲ့ဒီတုန်းက ဆရာက အရမ်းလောသွားခဲ့တာပဲ... တကယ်လို့ သူသာ နည်းနည်းလောက် နောက်ကျပြီးမှ ထွက်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ပိုပြီးတော့ ထူးချွန်တဲ့ ဒီပါရမီရှင် နှစ်ယောက်နဲ့ ကြုံတွေ့ရမှာပဲ...’
ကြောင်နက်ကြီးမှာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းထန်သော အကြည့်များနှင့်အတူ မိမိဘာသာ တွေးနေမိသည်။
လော့လီသည် ထိုကြောင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ကြီးမားလှသော ဖိအားများကို ခံစားနေရသည်။ သူ့ရှေ့က ကြောင်နက်ကြီး၏ ကျင့်ကြံမှုကို သူ မခွဲခြားနိုင်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း ကြောင်နက်ကြီး၏ တစ်ကိုယ်တည်း စကားပြောနေမှုများအရ သူသည် အခြားသော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုကို နားလည်လိုက်ပုံရသည်။ သူတို့၏ စီနီယာအစ်မကြီး စုဝမ်ယီမှာ ဤကြောင်၏ဆရာက ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံလိုက်ရပုံရသည်။
ထိုသို့တွေးလိုက်ရင်း လော့လီသည် သူ၏နုနယ်သော မျက်နှာလေးကို မော့လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့က ကြောင်နက်ကြီးကို ကြည့်ကာ တည်ကြည်သော အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလတုန်းက ကျွန်မတို့ရဲ့ စီနီယာအစ်မကြီးကို တွေ့ခဲ့သေးလား...”
ထိုကြောင်က သူ၏ သွေးကဲ့သို့ နီမြန်းနေသော လျှာကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အနက်ရောင် အမွေးများကို လျက်လိုက်ကာ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက်လိုပဲ နဂါးနတ်ဘုရား သွေးဗီဇကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ မိန်းကလေးငယ်လေးကို ပြောတာလား...”
“သူ... သူ အခု ဘယ်မှာလဲ...”
လော့လီ၏ အသက်ရှူသံမှာ ချက်ချင်းပင် မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။
“ငါက ဘာလို့ မင်းကို ပြောပြရမှာလဲ...”
ကြောင်နက်ကြီးသည် သူ၏အနက်ရောင်အမွေးများကို ပျင်းရိစွာဖြင့် ဆက်လက်လျက်နေပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ်ရှိ လူသားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သော လော့လီကို ဂရုစိုက်ရန် ဆန္ဒ မရှိပေ။
အခန်း ၄၁ ပြီးပါပြီ။
အခန်း ၄၂ - စီနီယာအစ်မကြီး၏ သဲလွန်စ
ဤကြောင်နက်ကြီးမှာ အတော်လေး မောက်မာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လော့လီမှာ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် သူ၏လက်သီးလေးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားရင်း ခေါင်းငုံ့ထားမိသည်။
ယခုအချိန်တွင် ဘိုးဘေးကြီး ကိုယ်တိုင်သာ လက်ပါမှ ဖြစ်တော့မည်ပင်။
သို့သော်လည်း အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရစေသည့်အချက်မှာ စီနီယာအစ်မကြီး စုဝမ်ယီမှာ အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်ရမည်ဟူသော အချက်ပင် ဖြစ်၏။ ဤသတင်းကြောင့် လော့လီ အနည်းငယ် ဝမ်းသာသွားလေသည်။ သူ၏ဘေးနားရှိ ကျွင်းမော့ရှောင်မှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။
“မြင်းလေး... ဒီကောင်ကို ဘယ်လိုမျိုး ပြုမူနေထိုင်ရမလဲဆိုတာ သင်ခန်းစာလေး ပေးလိုက်စမ်းပါဦး...”
ရထားလုံးအတွင်းမှ နူးညံ့သောအသံတစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။
“အို... ဒီရထားလုံးထဲမှာ တခြားတစ်ယောက် ရှိနေသေးတာလား...”
ကြောင်နက်ကြီးမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။
သူသည် ယခင်ကတည်းက ရထားလုံးအတွင်းသို့ သေချာပေါက် လှမ်းကြည့်ခဲ့သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ယခုတင်က သူ၏မျက်စိများ ဝေဝါးနေခဲ့ခြင်းလော။
“ကောင်းပါပြီ သခင်...”
မြင်းနက်ကြီးက ပြုံးလိုက်ရာ သူ၏တောက်ပြောင်ဖြူဖွေးနေသော သွားအစုံမှာ ပေါ်ထွက်လာ၏။
မြင်းနက်ကြီး၏ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်သွားခဲ့ကြသည်။ ဤမြင်းနက်ကြီးသည် တကယ့်ကို ထူးခြားလှပေသည်။ သူသည် အမှန်ပင် ခန့်မှန်းရခက်သော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
မြင်းနက်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ သူက သူ့ကို ချည်နှောင်ထားသော ဇက်ကြိုးများကို ခါချလိုက်ပြီး အနက်ရောင်ရထားလုံးမှ သီးခြားစီ ခွဲထွက်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ကောင်းကင်ယံရှိ ကြောင်နက်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်တော့သည်။
“ကြောင်ပေါက်ကလေး... ငါလို ဦးလေးမြင်းကြီးဆီကို အမြန်ဆုံး ဆင်းလာခဲ့စမ်း...”
“ဟမ်... မင်းလို မြင်းကလေး တစ်ကောင်ကများ ငါလို ကြောင်အိုကြီးကို အမိန့်ပေးရဲတယ်လား... တော်တော်သတ္တိကောင်းလှချည်လား...”
ကြောင်နက်ကြီးမှာ ဒေါသထွက်သွား၏။
သူသည် ဤမြင်းနက်ကြီးကို သင်ခန်းစာပေးရန် သူ၏လက်သည်းများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် မြင်းနက်ကြီးက သူ၏ခွာဖြင့် မြေပြင်ကို အသာအယာ နင်းလိုက်ရာ ကမ္ဘာပျက်တော့မတတ် ပြင်းထန်လှသော အသံကြီးမှာ ကြောင်နက်ကြီး၏ နားထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ခေါင်းမှာ မူးနောက်သွားခဲ့ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ပြုတ်ကျလာခဲ့၏။
“ဘုန်း...”
ထိုကြောင်နက်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။
“မြောင်း... မင်းက ဒီ ကြောင်အိုကြီးကို သတ်မလို့လား...”
ကြောင်နက်ကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေခဲ့ပြီး အမြန်ဆုံး ပြန်ထ၍ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် သူ၏ ရှည်လျားသော အနက်ရောင်အမွေးများမှာ ထောင်ထလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကွေးထား၏။ သူသည် ရှေ့က မြင်းနက်ကြီးကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
သူသည် ဤမြင်းနက်ကြီးကို အထင်မှားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဟီး... ဟိတ် ကြောင်လေး... ဒီ ဦးလေးမြင်းက ဘယ်လောက်အထိ သန်မာတယ်ဆိုတာ မင်းအခု သိပြီမဟုတ်လား...”
မြင်းနက်ကြီးမှာ ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထူးကဲနဂါးနတ်ဘုရား အရှိန်အဝါများမှာလည်း ပိုမိုအားကောင်းလာခဲ့သည်။
ကြောင်နက်ကြီးမှာ ခွေခွေလေးဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် တုန်ရီနေတော့သည်။
‘တောက်... ဒါက ဘယ်လိုမျိုး ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်လဲ... ငါ့ဆရာထက်တောင် ပိုပြီး သန်မာနေပါလား... ငါ့ဆရာဆိုတာ တာအိုနယ်ပယ်က အထွတ်အထိပ် သန်မာသူကြီး တစ်ယောက်လေ... ဒါပေမဲ့ ဒီမြင်းနက်ကြီး ထုတ်လွှတ်နေတဲ့ ထူးကဲနဂါးနတ်ဘုရား အရှိန်အဝါက တာအိုနယ်ပယ်ကိုတောင် ကျော်လွန်နေပြီး သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်က ဘာလဲဆိုတာ ငါ မသိနိုင်တော့ဘူး...’
သူသည် ချက်ချင်းပင် ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။
“ဦးလေးမြင်း... ဒီ ကြောင်လေးက မျက်စိမပါလို့ မိုက်မဲမိတာကို ခွင့်လွှတ်ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ဦ်းလေးမြင်းရဲ့ ဂရုဏာတရားကို ပြသပေးပါဦး...”
ကြောင်နက်ကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်စင်းလိုက်ပြီး သူ၏ရှေ့ခြေထောက်များကို မြှောက်ကာ တောင်းပန်နေသည့် အမူအရာများကို အဆက်မပြတ် လုပ်ဆောင်နေသည်။
သူ၏ ဧရာမ အနက်ရောင် ကျောက်မျက်ရတနာကဲ့သို့ မျက်လုံးများထဲတွင် မြှောက်ပင့်လိုသည့် အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
မြင်းနက်ကြီးက အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူ၏ အနက်ရောင်ခွာကို မြှောက်ကာ ကြောင်၏ခေါင်းကို နှစ်ချက်မျှ အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည်။
“ကြောင်လေး... ငါ့သခင်က မင်းကို ဘယ်လိုမျိုး ပြုမူနေထိုင်ရမလဲဆိုတာ သင်ခန်းစာပေးဖို့ ငါ့ကို ခိုင်းထားတယ်...”
သူက ပြောလိုက်ရင်း စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ခွန်အားမှာ သူ၏ခွာမှ စီးဆင်းသွားခဲ့ပြီး ကြောင်နက်ကြီးကို မြေအောက်အနက်ကြီးအတွင်းသို့ ဖိချလိုက်သည်။
ကြောင်နက်ကြီးမှာ သူ၏ခေါင်းကို ခက်ခဲစွာ မော့လိုက်ရင်း တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
“ဦးလေးမြင်း... ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ...”
မြင်းနက်ကြီးက ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ခွာကို ကြောင်နက်ကြီး၏ ဧရာမမျက်နှာပေါ်သို့ တင်လိုက်ကာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
“ခုနတုန်းက ငါ့သခင်ရဲ့ တပည့်နှစ်ယောက်က မင်းကို မေးမြန်းနေတုန်းက မင်းက တကယ့်ကို မောက်မာပြီး ယုတ်မာတဲ့ အမူအရာတွေ လုပ်နေခဲ့တယ် မဟုတ်လား... အခုတော့ ဒီ ဦးလေးမြင်းက မင်းရဲ့မျက်နှာကို သေချာပေါက် နင်းပြရမှာပဲ...”
သူက ပြောလိုက်ရင်း မြင်းနက်ကြီး၏ခွာမှာ ကြီးမားလှသော ခွန်အားဖြင့် ဖိချလိုက်သဖြင့် ကြောင်ကြီးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် မြေပြင်အတွင်းသို့ နစ်ဝင်သွားခဲ့ရပြန်သည်။
“ဦးလေးမြင်း... မျက်နှာကိုတော့ မရိုက်ပါနဲ့... အဲ့ဒီအစား... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖင်ကိုပဲ ရိုက်လို့ မရဘူးလား...”
ကြောင်နက်ကြီးမှာ ငိုချင်သော်လည်း မျက်ရည်မထွက်နိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီး သူ၏ခေါင်းကို လက်သည်းများဖြင့် အမြန်ဆုံး အုပ်ထားလိုက်ကာ သူ၏ ပြည့်ဖြိုးလှသော တင်ပါးကြီးကို မြှောက်ပေးလိုက်သည်။
မြင်းနက်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။
“တော်တော်ညစ်ပတ်တဲ့ ကြောင်ပဲကွာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း သန်းတွေနဲ့ပါလား... တောက်... သွားပြီး ရေချိုးလိုက်စမ်း...”
သူက ပြောလိုက်ရင်း သူ၏ခွာဖြင့် ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ပုတ်လိုက်ရာ ကြောင်နက်ကြီးမှာ အနီးနားရှိ ရေကန်ကြီးအတွင်းသို့ လွင့်စဉ်သွားလေ၏။
“ဝုန်း...”
ကြောင်နက်ကြီးမှာ ရေကန်အတွင်းသို့ ကျသွားခဲ့သည်။
မြင်းနက်ကြီးမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်ပြီး ခန့်ညားလှကာ ကြောင်နက်ကြီးကို တိုက်ကွက်တစ်ကွက်တည်းနှင့်တင် အရှက်ရအောင် အနိုင်တိုက်နိုင်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။
ဤမြင်းနက်ကြီးမှာ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လှပေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကြောင်နက်ကြီး၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်ကိုပင် မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း မြင်းနက်ကြီးမှာမူ ၎င်းကို သူ၏ခွာဖြင့် အသာအယာ တစ်ချက်တောက်ရုံနှင့်ပင် ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်လား။
မြင်းနက်ကြီး၏ ခွန်အားမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းပြီး ခန့်မှန်းရခက်သည်ဟု သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ခံစားလိုက်ရသည်။
ရထားလုံး လိုက်ကာမှာ ပွင့်သွားခဲ့ပြီး ရီယွင်က ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူသည် ရေကန်၏ အစွန်းသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်ပြီး ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် ရပ်ကာ ရေထဲက သွေးကဲ့သို့ နီမြန်းနေသော ကိုးရွက်ပါ ကြာနီကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် မင်းက ဒီမှာရှိတဲ့ ကြာနီကို စောင့်ရှောက်နေတဲ့သူပေါ့...”
ရီယွင်၏ အကြည့်မှာ ရေထဲတွင် ပေါ်နေသော ကြောင်နက်ကြီးပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
ဤကြောင်နက်ကြီးမှာ ယခုအခါ မြင်းနက်ကြီးကြောင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေခဲ့သည်။ သူသည် ရေကန်အတွင်း၌ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ရွှံ့နွံများကို အတင်းအဓမ္မ ပွတ်တိုက်ဆေးကြောနေသည်။
စင်စစ်အားဖြင့် သူသည် ရေချိုးရခြင်းကို မနှစ်သက်လှသဖြင့် သူ၏ကိုယ်တွင် သန်းများ ခိုအောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ စောစောက အဖြူရောင်မြူနှင်းထဲက သန်းများအားလုံးမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ထိုသန်းများမှာ သူ၏အမွေးများကြားတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသည်။ သူတို့နှစ်သက်သည့် အနံ့တစ်ခုခုကို ရရှိသည့်အခါမှသာ ထိုသန်းများမှာ အပြင်သို့ ပျံထွက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ကြောင်နက်ကြီးသည် ကျောက်တုံးပေါ်က နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် တူလှသော လူငယ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းအိမ်မှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားခဲ့သည်။
‘ငါ့ရှေ့က လူက တကယ်ပဲ သေမျိုးတစ်ယောက်လိုပဲ... ကျင့်ကြံမှုကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ထူးကဲနဂါးနတ်ဘုရား အရှိန်အဝါ အစအနလေးတောင် မရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ သူက တိုင်းတာလို့မရနိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတွေကို ထုတ်လွှတ်နေတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား အနှိုင်းမဲ့ အရှိန်အဝါတွေကို ပေးစွမ်းနေတယ်... ဒီလောက်အထိ နက်နဲတဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို... ငါ တစ်ခါမှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးဘူး... ဒါ့အပြင် ဒီလူက စကားပြောလိုက်တဲ့ အခိုက်မှာတင် ငါ ဒီနေရာကို စောင့်ကြပ်နေရတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုပါ သိသွားခဲ့တယ်... ဒါက ငါ့ကို အရမ်းထိတ်လန့်သွားစေတာပဲ...’
“ကြောင်လေး... ငါ့သခင်က မင်းကို မေးခွန်းမေးနေတယ်လေ... အမြန်ဆုံး ဖြေလိုက်စမ်း... မဟုတ်ရင် ဒီ ဦးလေးမြင်းက မင်းကို အပြစ်ပေးရလိမ့်မယ်...”
မြင်းနက်ကြီးက ရေကန်၏အစွန်းသို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး သူ၏ခွာဖြင့် ကျောက်တုံးကို တောက်လိုက်သည်။
ကြောင်နက်ကြီးမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ချက်ချင်းပင် တုန်ရီသွားခဲ့သည်။
သူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က သန်းများအားလုံးကို ခါချရန်အတွက် သူ၏စွမ်းအားကို ချက်ချင်းပင် အသုံးပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ထိုသန်းများအားလုံးကို စုပ်ယူကာ စားပစ်လိုက်တော့သည်။
‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ မြင်းနက်ကြီးက ငါ့ကို ညစ်ပတ်တယ်လို့ ယူဆနေတာက ဒီသန်းတွေကြောင့် ဖြစ်လောက်တယ်...’
သူသည် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် တူလှသော လူငယ်ကို ကြည့်လိုက်ကာ တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“လေးစားအပ်ပါသော သခင်ကြီးခင်ဗျာ... ကျွန်တော် ဒီမှာရှိတဲ့ ကိုးရွက်ပါ ကြာနီကို စောင့်ကြပ်နေရတာ အမှန်ပါပဲ...”
“လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလတုန်းက ဒီကို ရောက်လာခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးက အခု ဘယ်မှာလဲ...”
ရီယွင်က တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကြောင်နက်ကြီး၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် လုံးဝ အထွင်းဖောက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
‘ငါ့ရှေ့က ဒီလူငယ်ဟာလည်း တကယ့်ကို အနှိုင်းမဲ့ သန်မာသူကြီးတစ်ဦးပါလား... ငါ မြင်းနက်ကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်ကိုတောင် မခွဲခြားနိုင်ခဲ့တာဆိုတော့ ဒီလူငယ်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်ကိုတော့ ဘယ်လိုမှ မခွဲခြားနိုင်တော့ပါဘူး... ဒါက တကယ်ကို စိတ်ကူးကြည့်ဖို့တောင် မလွယ်ဘူး... ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးပေါ်မှာ ဒီလိုမျိုး သန်မာသူကြီးက ဘယ်တုန်းက ပေါ်လာခဲ့တာလဲ...’
“သခင်ကြီး... အဲ့ဒီတုန်းက အဲ့ဒီမိန်းကလေး ရောက်လာချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာကလည်း ဒီမှာ ရှိနေခဲ့ပါတယ်... အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူက အဲ့ဒီမိန်းကလေးမှာ ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်းတွေနဲ့ နဂါးနတ်ဘုရား သွေးဗီဇတွေ ရှိနေတာကို တွေ့သွားခဲ့တာကြောင့် သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ပြီး ရှန်တောက်မင်းဆက်ဆီကို ခေါ်သွားခဲ့ပါတယ်...”
“ရှန်တောက်မင်းဆက် ဟုတ်လား...”
ရီယွင်က ဤအမည်ကို အသာအယာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းတိုင်ခဲ့ပြီပင်။ ပြင်ပလောကကြီးက များစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ သူ ရှန်တောက်မင်းဆက်အကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ရှန်ဖုန်းမင်းဆက်ထက် များစွာ သာလွန်ပေလိမ့်မည်။
“မင်းရဲ့ဆရာက ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲ... ပြီးတော့ သူက ဘယ်လိုမျိုး ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်မှာ ရှိတာလဲ...”
ရီယွင်က တည်ငြိမ်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“သခင်ကြီးကို တင်ပြပါရစေ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာက တာအိုနယ်ပယ်က သန်မာသူကြီး တစ်ယောက်ပါ... သူက သားရဲတစ်သောင်း နတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ပါ...”
ကြောင်နက်ကြီးက ရိုသေစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့သခင်ရဲ့ ရှေ့မှာ စကားပြောတဲ့အခါ ပိုပြီးတော့ ယဉ်ကျေးစမ်း... တာအိုနယ်ပယ်က သန်မာသူကြီး ဟုတ်လား... တာအိုနယ်ပယ်လောက်ကလေး သန်မာတာကို သန်မာသူကြီးတစ်ယောက်လို့ ပြောစရာလား...”
မြင်းနက်ကြီးက လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏ခွာကို မြှောက်လိုက်သည်။
ပုံရိပ်ယောင် ခွာပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကြောင်နက်ကြီးကို ရေကန်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာအတွင်းသို့ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။
အခန်း ၄၂ ပြီးပါပြီ။