မြို့တော်နှစ်ခု ဆက်တိုက်ပွင့်လာခြင်းနှင့် သားတော်ခုနစ်ပါး မဟာညီလာခံ ၅

"ကျုပ်... ကျုပ်ကတော့..."

ယန်ရှန်းချင်း သည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်မိသည်။ ရွှမ်ချင်းက အဘယ်ကြောင့် ရတနာပန်းပွင့်ဂိုဏ်းချုပ် ကို ကြွရောက်လာရန် ဖိတ်ကြားခဲ့သည်ကို သူ ခန့်မှန်းမိသွားသည်။

၎င်းမှာ အကယ်၍ ဂိုဏ်းချုပ် ရှန်းယီ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပါက၊ သူတို့သည် နဂါးနန်းတော်ထံမှ ရှင်းပြချက်တောင်းရန် ရေပြင်ပိုင်နက်ထဲအထိ ဝင်ရောက် ရင်ဆိုင်ကြတော့မည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ရှည်လျားစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း "အမှန်ပါပဲ။ သေဆုံးသွားတဲ့ ရေနေမျိုးနွယ်စုဝင်တွေဆီက သတင်းစကားအားလုံးကို ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အမိန့်နဲ့ ကျုပ်ပဲ လိုက်သိမ်းခဲ့တာပါ။ သူ ရေထဲကို ဆင်းသွားတုန်းကလည်း ကျုပ်ကို ခေါ်မသွားခဲ့ပါဘူး။"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်၊

လီချင်းဖုန်း သည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အနည်းငယ် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်အထိ အံ့အားသင့်သွားရ၏။

နန်ယန်ရတနာနယ်မြေမှ သူတို့နှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့သော ထိုလူငယ်လေးသည် ဤမျှတိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် နဂါးနန်းတော် တစ်ခုလုံးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နိုင်လောက်သော စွမ်းအားမျိုးကို ရရှိနေခဲ့ပြီလော။

ရှန်းယီအပေါ် လီချင်းဖုန်း၏ ယုံကြည်မှုမှာ အလွန်ခိုင်မာသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်း၌ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာကာ သူ၏ ပုခုံးများမှာလည်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်လာခဲ့သည်။

"သူ တစ်ယောက်တည်း သွားတာလား။"

ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် လီချင်းဖုန်းသည် သူ့ကို ဂိုဏ်းချုပ်ဟု ခေါ်ဆိုရန်ပင် မေ့လျော့နေခဲ့၏။

လူတိုင်းက ဂိုဏ်းချုပ် ရှန်းယီသည် အင်အားကြီးသောအကူအညီအချို့ကို ရှာဖွေထားခဲ့သည်ဟု ခန့်မှန်းခဲ့ကြသော်လည်း၊ ယန်ရှန်းချင်း ပြောပြချက်အရဆိုလျှင် အခြေအနေမှာ အခြားသူများ ထင်ထားသည်နှင့် ကွာခြားနေပုံရသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကတော့ တကယ်ကို ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေခဲ့တာပဲ... ကျုပ်တို့လည်း သူ့ကို ယုံကြည်ပေးသင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်ဗျာ။"

ယန်ရှန်းချင်းက ဤသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုစကားကို သိပ်မယုံကြည်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤမျှကြီးမားသော ကိစ္စရပ်ကို ကျူးလွန်ပြီးနောက် တောင်ပိုင်းဟုန်ထက် မသေမျိုးဂိုဏ်း၏ မျက်စိအောက်မှ ပုန်းကွယ်နေရန် ပိုကောင်းသော နေရာမရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ် ရှန်းယီ ယခုအချိန်အထိ ပြန်မလာသေးခြင်းမှာ အဖြေတစ်ခုကို ပေးနေသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော်လည်း၊ ရွှမ်ချင်းကမူ သူ၏ အကြည့်အောက်တွင် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်ပြီး "ငါ သူ့ကို ယုံကြည်တယ်။"

သူသည် လှည့်ထွက်သွားရင်း "ဒါပေမယ့်... သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို တောင်ပိုင်းဟုန်က လူတွေကို ငါ သိစေချင်တယ်။ အသုံးပြုခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းတွေက အနည်းငယ် သိက္ခာမဲ့နေခဲ့ရင်တောင်မှပေါ့။"

စကားပြောနေစဉ် ရွှမ်ချင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်သော အရိပ်အယောင်များ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာ၏။

တစ်ချိန်က ပြိုင်ဘက်ကင်းခဲ့သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးသည် ယခုအခါတွင် လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းကျော်က သူအသက်ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသည့် အကြွေးဟောင်းများအပေါ် အခြေခံကာ အခြားသူများထံမှ မျက်နှာသာတောင်းခံနေရခြင်းမှာ ရယ်စရာကောင်းလှပေသည်။

သို့သော် ၎င်းက အရေးမကြီးချေ။ အမှန်တကယ်ပင် အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နန်ယန်ဂိုဏ်းမှ လူတစ်ယောက်သည် ဟုန်ကျယ်ရေပြင်ပိုင်နက် အတွင်း၌ တရားဝင် ရပ်တည်နိုင်သရွေ့ပေါ့။

ဤသို့သော အရှက်ရဖွယ် ကိစ္စရပ်များမှာမူ သူ၏အပေါ်တွင်သာ ထားရစ်ခဲ့ခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"သားတော်ခုနစ်ပါး စုဝေးပွဲကြီး ပြီးဆုံးမယ့် အချိန်အထိ ငါ စောင့်နေမယ်။"

"မင်းတို့ လိုက်ခဲ့ချင်ရင်လည်း လိုက်ခဲ့ကြပေါ့။"

ဤစကားများကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီးနောက်၊ ရွှမ်ချင်းသည်လည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ရာ သူ၏ ပုံရိပ်သည် တောအုပ်အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"ယန်ရှန်းချင်းကတော့ ခြေတစ်လှမ်းမှ မလွဲစေဘဲ အနီးကပ် လိုက်ပါလာပါ့မယ်။"

ယန်ရှန်းချင်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ရင်း ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း ရှန်းယီ ထွက်ခွာသွားပုံအရဆိုလျှင် ရွှမ်ချင်းပြင်ဆင်ထားသည့် အရာများမှာ လိုအပ်မည် မဟုတ်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။

...

မိုးသောက်အရုဏ်ဦး အချိန်တွင်၊တောင်ပိုင်းရေပြင်ကျယ်နယ်မြေအတွင်းရှိ ကြီးမားလှသော တောင်ထိပ်များပေါ်တွင် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဖြူလွှလွှသက်တန့်ခုနစ်စင်းသည် ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ၎င်းတို့အတွင်း၌ သင်္ကေတများ လင်းလက်နေကြသည်။

တောင်ထိပ်များကြားတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော လင်ယွဲ့ဓားကို ဝန်းရံလျက် ဖြူဖွေးသော တိမ်တိုက်များ လွင့်မျောနေကြ၏။ နေ့သည် ညသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး တောင်ထိပ်များ၏ အောက်ခြေတွင်မူ စိမ်းလဲ့သောလှိုင်းလုံးများသည် ဝုန်းဒိုင်းကြဲကာ ရိုက်ခတ်နေသော အသံများဖြင့် ဟိန်းထွက်နေလေသည်။

၎င်းတို့ အားလုံး စုစည်းလိုက်သောအခါ တောင်ပိုင်းဟုန်၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော အံ့မခန်း မြင်ကွင်းကြီး ဖြစ်လာတော့သည်။

ဖြူလွှလွှသက်တန့်များ ဆုံစည်းရာ ထိပ်ဖျားတွင်၊ နူးညံ့သော အလင်းတိုင်တစ်ခုသည် ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာပြီး တောင်တန်းများ၊ ပင်လယ်များနှင့် တိမ်တိုက်များအကြားတွင် ပြောင်းလဲမှုများကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ရှေးဟောင်း စားပွဲရှည်ကြီးများနှင့် ကျောက်စိမ်းထိုင်ခုံများ ပေါ်ထွက်လာ၏။

ရှည်လျားသော လှေကားထစ်များသည် တိမ်တိုက်များထဲသို့ ဦးတည်နေသကဲ့သို့ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ကြီးမားသော ကုလားထိုင်တစ်လုံးဖြင့် အဆုံးသတ်ထားသည်။

အောက်ဘက်သို့ ထပ်မံကြည့်လိုက်လျှင်၊

တိမ်တိုက်များ၏ အောက်ဘက်တွင် အပြာရောင် အုတ်ချပ်များကို ခင်းကျင်းထားပြီး ကျယ်ပြောလှသော ရင်ပြင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ပုလွေသံတစ်ခုသည် တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွက်လာချိန်တွင်၊မှော်ရတနာများကို စီးနင်းထားသော ပုံရိပ်များစွာသည် ထိုးဆင်းလာကြ၏။

သူတို့၏ ထိုင်ခုံနေရာများကို တိကျစွာ သတ်မှတ်ထားပြီး ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဘယ်မှာထိုင်ရမည်၊ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် ကျင့်ကြံသူများ ဘယ်မှာထိုင်ရမည်၊ မသေမျိုးဂိုဏ်းအကြီးအကဲများ ဘယ်မှာထိုင်ရမည်နှင့် ဧည့်သည်တော်များ ဘယ်မှာနေရမည် ဆိုသည်ကို အမှားအယွင်း တစ်စုံတစ်ရာ မရှိစေရန် စီစဉ်ထားသည်။

သာမန်ကျင့်ကြံသူများနှင့် မသေမျိုးဂိုဏ်းမှ အထောက်တော်တပည့်များမှာမူ အတိုင်းအဆမရှိ ကျယ်ပြောပုံရသော အပြာရောင် အုတ်ရင်ပြင်ပေါ်တွင် စုရုံးနေကြသည်။

သူတို့သည် တန်းစီ၍ ရပ်နေကြ၏။

မသေမျိုးဂိုဏ်း၏ ဝတ်ရုံများသည် လေထဲတွင် အနည်းငယ် လွင့်ပျံနေပြီး ၎င်းတို့ပေါ်ရှိ ပုံစံများမှာ မတူညီကြချေ။ ကောင်းကင်ဓား ၊ချင်းယွဲ့၊ တုနှိုင်းမဲ့... တစ်ခုချင်းစီမှာ ကိုယ်ပိုင် အရှိန်အဝါများ ရှိနေကြ၏။

အဆင့်အတန်း အမြင့်မားဆုံးသူများမှာ ရတနာပန်းပွင့်ဂိုဏ်းချုပ် အပါအဝင် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း အဆင့်မှ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည်မှာ သေချာပေသည်။

သူတို့သည် ရှေ့ဆုံးစားပွဲရှိ ကုလားထိုင်၏ အနီးတွင် နေရာယူထားကြပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ စကားစမြည်ပြောနေကြကာ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်မှ တပည့်များကပင် သူတို့အတွက် ဝိုင်ငှဲ့ပေးနေကြသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်၊ မြူဆိုင်းနေသော ပုံရိပ်ခြောက်ခုသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာ၏။

သူတို့သည် လူသားကမ္ဘာကို ငုံ့ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ အစစ်အမှန် မျက်နှာများကိုမူ ထုတ်ဖော်ပြသခြင်း မရှိချေ။

သို့သော် အနီးကပ်ကြည့်ရန် မလိုပါချေ။ သူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အတိုင်းအဆမရှိကြီးမားလှသည့် အရှိန်အဝါများကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူတို့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြားနိုင်သည်။

တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်မှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဂိုဏ်းချုပ် ခြောက်ဦး စုရုံးရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အတိတ်ကာလကဆိုလျှင် သားတော်ခုနစ်ပါး စုဝေးပွဲကြီးသည် ယခုအချိန်တွင် တရားဝင် စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့တွင် ဧည့်သည်တော်များသည် ထူးခြားသော အချက်တစ်ချက်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြ၏။

ဂိုဏ်းချုပ် ခြောက်ဦး ပေါ်လာပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် မျှော်လင့်မထားဘဲတိတ်ဆိတ်နေကြသဖြင့် လေထုတစ်ခုလုံးမှာ ရပ်တန့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

မျက်နှာအမူအရာ အကဲခတ် ကျွမ်းကျင်သူများသည် မသေမျိုးဂိုဏ်းမှ တပည့်များ၏ အမူအရာတွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ရိပ်မိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ လူတိုင်းနီးပါး၏ အကြည့်များသည် တိမ်တိုက်များအထက်ရှိ အမြင့်ဆုံး ထိုင်ခုံဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

ဤအရာဟာ ရှားရှားပါးပါး မြင်ကွင်းပင်...

ပျက်ကွက်နေသူမှာ နန်ယန်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်သစ် ဖြစ်ပုံရသည်။

ဝေ့ယွမ်ကျိုး ၊ စုဟုန်ရှိုး နှင့် အခြား တာအိုကလေးငယ် ခြောက်ဦးတို့သည် စားပွဲ၏ အနောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာထိုင်နေကြပြီး တစ်ဦးစီတွင် မတူညီသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။

လျိုရှီချန်းနှင့် ချီယန်တို့မှာမူ အစွန်အဖျားရှိ အကြီးအကဲများစွာ အကြားတွင် သီးခြားဖြစ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဝေ့ကြည့်နေကြသည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ...

ရင်ပြင်ပေါ်ရှိ ဧည့်သည်တော်များထံမှ စတင်ခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် မသေမျိုးဂိုဏ်းမှ တပည့်များအကြားတွင်ပါ စိတ်မရှည်သော အရိပ်အယောင်များ ပြသလာကြသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က တီးတိုးပြောလိုက်၏။ "အဲဒါ... မင်းက ဘယ်အင်အားစုကလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် မင်း နေရာမှားနေတာလား။"

"နန်ယန်ဂိုဏ်းကပါ။"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးသည် နောက်ကျမှ ရောက်လာပုံရပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။

"နန်ယန်ဂိုဏ်းက ဟုတ်လား။ မင်းနေရာက ဟိုဘက်မှာလေ... ဘယ်သူမှ မပြောပြဘူးလား၊ ကိုယ့်နေရာကိုယ်တောင် ရှာမတွေ့ဘူးလား။ မြန်မြန် မင်းရဲ့ အကြီးအကဲကို သွားရှာပြီး ပြန်သွားတော့။" ထိုကျင့်ကြံသူက မယုံနိုင်ဟန်ဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အနည်းငယ် နောက်ကျသွားလို့ သူတို့ကို မမီလိုက်တာပါ။"

ရှန်းယီသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်၏။ သူသည် ဘိုင်ယွင်ခရိုင်မှ ပုံမှန်မဟုတ်သော လမ်းကြောင်းဖြင့် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး မသေမျိုးဂိုဏ်း၏ ဤသို့သော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် စုဝေးပွဲမျိုးတွင် အမှန်တကယ်ပင် တစ်ခါမျှ မပါဝင်ဖူးချေ။

ဤနေရာရှိ အရှိန်အဝါမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး အံ့ဩစရာ မကောင်းခဲ့ပါက၊ သူသည် ဤနေရာကို ရှာတွေ့မည်ပင် မဟုတ်ချေ။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့" ထိုအရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ကျင့်ကြံသူက နောက်ဆုံးတွင် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဘေးတိုက် အသာအယာ ဝေ့ကြည့်ရင်း "ငါ့နောက်က အနီးကပ်လိုက်ခဲ့၊ ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်။"

စကားပြောပြီးနောက် သူသည် သူ၏ စွမ်းအင်များကို တိတ်တဆိတ်စုစည်းကာ ဘေးရှိလူကို အသာအယာ တိုးဖယ်လိုက်ပြီး အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးနှင့်အတူ ဘေးဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင်၊ ထိုသို့ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန် သိသာထင်ရှားသွားသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ လူများသည် တဖြည်းဖြည်းချင်းသူတို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာကြပြီးနောက် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လမ်းကျယ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဖယ်ပေးလိုက်ကြ၏။

"..."

အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ကျင့်ကြံသူသည် ဘာဖြစ်နေမှန်း သိရှိသွားပြီး အလျင်အမြန် ပြုံးပြလိုက်ကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီကြပါဦး၊ ကူညီကြပါဦး။"

သို့သော် မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိချေ။

ထိုအစား၊ ရင်ပြင်ပေါ်ရှိ လူအုပ်ကြီးသည် လှိုင်းလုံးတစ်ခုသကဲ့သို့ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ကြရာ ရင်ပြင်အလယ်တွင် ကျယ်ပြောသော လမ်းမကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထိုကျင့်ကြံသူမှာ မှင်တက်ကာ ရပ်နေမိတော့သည်။သူသည် အပျော်လာကြည့်ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ဤသို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

တိမ်တိုက်ပေါ်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထရပ်လိုက်ကြပြီး အောက်ဘက်သို့ အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

၎င်းတို့ထဲတွင် ဂိုဏ်းခုနစ်ခုမှ အလွန်အလေးထားခံရသော တာအိုကလေးငယ်များနှင့် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်မှ အကြီးအကဲ အသီးသီး ပါဝင်နေကြသည်...

"ဂလု။"

ထိုကျင့်ကြံသူသည် ရုတ်တရက် ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားသလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း နူးညံ့သောလက်တစ်ဖက်က သူ့ကို အလျင်အမြန် ထိန်းပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ရှာတွေ့သွားပြီ ထင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

နူးညံ့သောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးသည် ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ခရမ်းရောင်သက်တန့်တစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းလျက် နတ်ဘုံလှေကားထစ်များဆီသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားကာ ထိုထိုင်ခုံ၏ အောက်ခြေတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူသည် သက်တန့်ပေါ်တွင် အလျင်စလိုမရှိဘဲ လျှောက်လှမ်းရင်း လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်တွင် တိမ်တိုက်များဆီသို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အထက်ရှိ ထိုင်ခုံတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နေရာယူလိုက်လေ၏။

သူသည် လက်မှီကို အမှတ်မထင် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

သူ့တွင် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မရှိသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစား၍ ၎င်းကို အထူးတလည် စီစဉ်ထားပုံရသည်။

ရှန်းယီသည် သူ၏ စိတ်ကို စုစည်းလိုက်၏။ သူ၏ ကြည်လင်ပြီး နက်မှောင်သော မျက်လုံးများသည် အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ လွင့်ပျံနေသော ဝတ်ရုံများ၏အောက်တွင် တောင်ပိုင်းဟုန်၏ ထင်ရှားကျော်ကြားသော ကျင့်ကြံသူများ စုရုံးနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသန့်စင်သော ခရမ်းရောင်သက်တန့်ကြီး ပေါ်ထွက်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ ၎င်းသည် ဖန်သားပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး တောက်ပသော နေမင်းကြီးကဲ့သို့ပင် ဝင်းလက်နေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးမှာ နှိုင်းယှဉ်ပါက အရောင်မှိန်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

"..."

ဧည့်သည်တော်များ အားလုံးနှင့် မသေမျိုးဂိုဏ်း တပည့်များ၊ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်မှ အကြီးအကဲများနှင့် တပည့်ရင်းများ၊ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်မှ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ၊ ထို့အပြင်ကောင်းကင်ယံရှိ မြူအုံ့ဆိုင်းနေသော ပုံရိပ် ခြောက်ခုပင်လျှင် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားကြသည်။

ဤမျှကြည်လင်တောက်ပသော ကောင်းကင်နန်းတော်သည် ဤလောကတွင် အမှန်တကယ် တည်ရှိနေနိုင်ပါသည်လော။

ဧရာမ ရင်ပြင်ကြီးမှာ ကျီးကန်းတစ်ကောင်မျှ အသံမထွက်နိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

နောက်တစ်ခဏတွင်၊ မည်သူက စတင်လိုက်သည်ကို မသိရဘဲ၊ သို့မဟုတ် အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြုလုပ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

တပည့်များသည် လက်ထဲတွင် ဓားများကို ကိုင်ဆောင်လျက်ဦးညွှတ်လိုက်ကြပြီး၊ အပြင်စည်း အကြီးအကဲများက ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြကာ၊ တပည့်ရင်းများနှင့် အကြီးအကဲများက နောက်တစ်ကြိမ် အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြသည်။

အဝေးမှ လွင့်ပျံလာသော ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့၊ အသံများသည် တဖြည်းဖြည်းစုစည်းလာပြီး ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီး ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

"ကျုပ်တို့... နန်ယန်ဂိုဏ်းချုပ်ကို နှုတ်ခွန်ဆက်သပါတယ်"