နန်ယန်ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် နဂါးနန်းတော်၏ အိမ်ရှေ့မင်းသား ၂

တောင်ပိုင်းဟုန်တွင် အကြီးကျယ်ဆုံးသော လူသားအင်အားစုကြီး ဖြစ်ထိုက်ပေ၏။

ဤမျှငယ်ရွယ်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် သူမကဲ့သို့သော အဘွားအိုတစ်ဦးကိုပင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စေနိုင်သည့် ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

သူ၏ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း မတိုင်မီကပင် သူ့ကို ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးတွင် ထားရှိရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုးကို တောင်ပိုင်းဟုန်တွင်သာမက ဟုန်ကျယ်တစ်ခုလုံးရှိ အင်အားစုကြီးများစွာကပင် လိုလားတောင့်တကြပေလိမ့်မည်။

ထိုအင်အားစုကြီးများထဲတွင် နဂါးနန်းတော်ပင် ပါဝင်ပေသည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်များစွာက ရွှမ်ချင်းနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ပေ။ နတ်သမီးတစ်ပါးဟု လူသိများသော

ခရမ်းရောင်မုတ်ဆိတ်နဂါးဖြူတစ်ကောင်အား တိတ်တခိုး ချစ်ကြိုက်ခွင့်ပြုခဲ့ပြီး၊ နဂါးနန်းတော်နှင့် လူသားအင်အားစုများအကြား ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမရှိဘဲ မိမိတို့နယ်မြေတွင် မိမိတို့နေထိုင်ကာ ကုန်းနှင့်ရေ သီးခြားစီခွဲခြားထားသော အအေးချမ်းဆုံးကာလကို ဖန်တီးခဲ့ကြသည်။

ဤ မသေမျိုးစုံတွဲသည် မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများကို အန္တရာယ်မှ ကယ်တင်ခဲ့ပြီး၊ သူတို့အတွက် အလွန်တန်ဖိုးထားရသော သီးသန့်ကျင့်ကြံခြင်းကာလတစ်ခုကို ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည်။

မသေမျိုးစုံတွဲဟူသော စကားလုံးကို တွေးမိသောအခါ၊ အဘွားအို၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားပြီး၊ မည်သူမျှ သတိမထားမိသော အေးစက်သည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပါဝင်လာခဲ့၏။

အချို့သော သားရဲများသည် မည်မျှလှပသော စကားလုံးများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပါစေ၊ မည်မျှကောင်းသော အမည်နာမများ ပေးထားပါစေ၊ မွေးရာပါအခြားသူများ၏ စီးနင်းခြင်းကို ခံရရန်သာ ဖြစ်သည်။

ရွှမ်ချင်း... ရှင် တကယ်ကို မျက်ကန်းဖြစ်ခဲ့တာပဲ...

"ဒါက..."

ပေါင်ဟွား နတ်သမီးသည် သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူ ရုတ်တရက် တွေဝေသွားသော အခြေအနေသို့ ထပ်မံရောက်ရှိသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ အမူအရာမှာ ခဲအေးသွားတော့သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အတွေးလွန်သွားနိုင်သူမှာ ဤနေရာတွင် သူမ၏ ဆရာတစ်ဦးတည်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤနေရာတွင် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် မှ အခြားသော ဧရာမ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများလည်း ရှိနေခဲ့သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ခြောက်ဦးသည် သူတို့၏ အကြည့်များကို လျင်မြန်စွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြ၏။ သူတို့၏ အတွေးများမှာ အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနေသော်လည်း၊ သားတော်ခုနစ်ပါး မဟာညီလာခံအတွင်း ဆွေးနွေးရန် မသင့်တော်ပေ။

ဝေ့ယွမ်ကျိုး၏ အတွေးများမှာ အမှန်တကယ်တော့ အတော်လေး ပုံမှန်ပင် ဖြစ်ပေ၏။

တောင်ပိုင်းဟုန်သည် ခေါင်ဖျားကောင်း ခေါင်ဖျားနိုင်သော်လည်း၊ ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် အဆက်အသွယ် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

မသေမျိုးများ ဝင်စားခြင်းကဲ့သို့သော အယူအဆမျိုးမှာ မကြားဖူးသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

မသေမျိုးများထက် ပိုစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းနေသည်မှာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရလျှင် ရှန်းယီနှင့် စီနီယာချင်းတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးမည်သည့်အရာနည်း။

ဤလူငယ်ကျင့်ကြံသူသည် နန်ယန်မှ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ထံမှ ပြင်ပကမ္ဘာကို ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင်မျှ အခြားသူများ မတွေ့ရပေ။

သူ ခြေလှမ်းစတင် ထွက်ခွာလာသည့် အခိုက်အတန့်ကတည်းက အခြေအနေကို လက်ခံထားပြီး သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အလွန် ရှင်းလင်းနေသကဲ့သို့ပင်။

အချိန်တိုအတွင်းတွင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း မြင့်တက်လာရုံသာမက နဂါးနန်းတော်ကိုပါ လုံးဝ ရန်ငြိုးဖွဲ့ခဲ့၏။

ပြီးခဲ့သော ရက်များအတွင်း ဂိုဏ်းချုပ်အချို့ တိတ်တဆိတ် လေ့လာစောင့်ကြည့်ခဲ့မှုအရ၊ ဤလူငယ်သည် အခြားဘာမျှ မလုပ်ခဲ့ပေ။

နဂါးနန်းတော်ကို မစော်ကားခဲ့လျှင်ပင်၊ သူသည် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် လမ်းစပေါ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ရှန်းယီ၏ အတွေးများမှာ ယခင် လက်ဝါးကို မြှောက်လိုက်စဉ်က သူတမင်တကာ ဖော်ပြခဲ့သော သွေးအဆောင်သင်္ကေတကြောင့် သိသာထင်ရှားနေ၏။

စီနီယာ ချင်းသည် အခြားသော ကျန်းလုံတာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ပြုစုပျိုးထောင်ရသည်မှာ မလုံလောက်သေး၍ ယခု ထပ်မံ ပြုလုပ်လိုနေသည်လော။ သို့မဟုတ် စီနီယာ ချင်း ကိုယ်တိုင် ပြန်လာပြီး သူ၏ တပည့်အတွက် ထိုဂုဏ်သတင်းကို ခိုင်မာစေရန် ကူညီပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသလော။

ဂိုဏ်းချုပ်ခြောက်ဦးသည် ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ပုံရိပ်ကို အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ထိုဖြူဖျော့ချောမောသော မျက်နှာသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်များက စီနီယာ ချင်စ၏ တည်ငြိမ်မှုမျိုးနှင့် တူညီနေသဖြင့်၊ သူတို့ကို ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။

ချင်းယွဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်လုံးများတွင် မသေချာမှုများ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်သွားသည်။

"..."

ရှင် ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ၊ လက်စားချေဖို့လား။

ဒါပေမယ့် ဟုန်ကျယ်မှာ ရှင့်အတွက် ရန်သူမရှိဘူး။ ရှင့်ရဲ့ရန်သူတွေက ကောင်းကင်ခုံရုံးက လာတာလေ။

စီနီယာ ငါတို့ကို အတူတူ သေဖို့ ဦးဆောင်သွားမလို့လား... အင်း၊ ငါတို့ မသေနိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊သေသွားရင်တောင် ဒီနာကြည်းမှုက ပြေပျောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ စိုးရိမ်လို့ပါ။

"ဆက်လုပ်ပါ"

တုနှိုင်းမဲ့ဂိုဏ်းချုပ်က သူ၏ လက်ဖဝါးကို ညင်သာစွာမြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံ ပြန့်ပျံ့သွားသောအခါ လူတိုင်း၏ စိတ်များ တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

သူတို့သည် လျူရှင်းရှန်၏ ကိစ္စကို ခေတ္တမျှ ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြ၏။

သားတော်ခုနစ်ပါး မဟာညီလာခံ တစ်ခုလုံးသည် ယခင်က သတ်မှတ်ထားသော လုပ်ငန်းစဉ်အတိုင်း စနစ်တကျ ဆက်လက် လည်ပတ်သွားသည်။

ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်မှ အကြီးအကဲ တစ်ဒါဇင်ကျော်တို့သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး၊ မင်္ဂလာတိမ်တိုက်များပေါ်သို့ တက်လှမ်းကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံသန်းသွားကြ၏။

လက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်းအမိန့်တော်များကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် အင်ပါရီယာအမိန့်ပြန်တမ်းများကို ကျယ်လောင်စွာ စတင် ကြေညာကြတော့သည်။

သူတို့၏ နှုတ်မှ နက်နဲလှို့ဝှက်သော ကျမ်းစာများကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်နှင့်အမျှ၊ တိမ်ဖြူများ စုစည်းကာ ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြိုးကြာငှက်များသည် ၎င်းတို့ကို သယ်ဆောင်ကာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ပျံသန်းသွားကြ၏။

တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး၏ ဂိုဏ်းချုပ်သစ်အမည်သည် တောင်ပိုင်းဟုန် တစ်ခွင်လုံးသို့သာမက၊ ပိုမိုဝေးကွာသော နေရာများဆီသို့ပါ အမြန်ဆုံးအရှိန်နှုန်းဖြင့် ပြန့်နှံ့သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

မြင့်မားသော တောင်တန်းများဖြစ်စေ၊ ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာများဖြစ်စေ၊ တောင်ပိုင်းဟုန်၏ အခြေအနေကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သည့် ဤဖြစ်ရပ်ကို မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများ သိရှိလာကြတော့မည် ဖြစ်သည်။

သက်တံ့ရောင် အလင်းတန်းခုနစ်ခုမှာ တောက်ပစွာ လင်းလက်လာပြီး လင်းယွဲ့မှာ တုန်ခါသွားကာ ကောင်းကင်ဓားမှာ အပေါ်သို့ မြင့်တက်သွား၏။

စိမ်းလန်းသော လှိုင်းလုံးများမှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး၊ ဖုံးလွှမ်းနေသော တိမ်ဖြူများကြားတွင် ချင်းယွဲ့မှာ သူ၏ အလင်းရောင်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

၎င်းတို့၏ နောက်ခံတွင်၊ ချိတ်ဆွဲထားသော နေမင်းကြီးမှာ ပို၍ပင် မျက်စိကျိန်းစရာကောင်းအောင် တောက်ပလာပြီး၊ ၎င်း၏ ညင်သာသော ရောင်ခြည်များက ဤရှားပါးပြီး လှပသော မြင်ကွင်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ဧည့်သည်တော်များသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်ကြ၏။

မသေမျိုးဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် စနစ်တကျ ခြေလှမ်းလှမ်းလာကြပြီး၊ လက်ထဲတွင် ဓားများကို ဆုပ်ကိုင်လျက် အထက်ရှိ ပုံရိပ်ဆီသို့ ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။

"..."

အထက်ရှိ စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရှန်းယီမှာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။ ယနေ့ သူသည် ဟုန်ကျယ်သို့ ပထမဆုံးရောက်ရှိလာစဉ်က နှိမ့်ချတတ်သော ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်တော့ပေ။

သူ ဝတ်ဆင်ထားသော လွင့်လူးနေသည့် နန်ယန် ဝတ်ရုံဖြူသည် နန်ယန်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးနှင့် သူ၏ လက်အောက်ခံ တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်ကျော်ကို ကိုယ်စားပြုနေပေသည်။

ဤအချိန်တွင် ဤလူများ၏ အသက်အန္တရာယ်မှာ ဆံခြည်တစ်မျှင်ပေါ်တွင် တွဲလွဲခိုနေပြီး၊ အားလုံးက သူ့အပေါ်တွင် မှီခိုနေရ၏။

သေချာတာပေါ့၊ ဒါက ပြောရိုးပြောစဉ်စကားသာဖြစ်၏။

သို့သော် ပျင်းစရာကောင်းသည်ကတော့ ပျင်းစရာကောင်းနေဆဲပင်။

ရှန်းယီ မျက်စိမှိတ်လိုက်ပြီး အစောပိုင်းက မိုဓားကို ကိုင်ဆောင်ခဲ့ရသည့် ခံစားချက်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်၏။ တာအိုလက်နက်များနှင့် သာမန် မှော်ရတနာများမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသောအရာများ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိမြင်လိုက်သည်။

ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့သာ မြင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ၎င်းသည် မသေမျိုးမြို့တော် တစ်ခုလုံးက ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအပေါ် ကောင်းချီးပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ၎င်းမှာ မသေမျိုးမြို့တော်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝူရှန်းလက်ဝါးကို အသုံးပြုပြီးနောက်၊ ရှန်းယီသည် ထျန်းယန် လေးဆယ့်ကိုး၏ လှည့်စားခြင်း အာနိသင်ကို တမင်သက်သက် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

နတ်ဆိုးသက်တမ်း ဤမျှများစွာ သုံးစွဲပြီးနောက်၊ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်သို့ တက်လှမ်းပြီးချိန်တွင် သူနှင့် အခြားသော အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူများအကြား မည်သို့သော ကွာခြားချက် ရှိသည်ကို သူကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ကြည့်ချင်ခဲ့၏။

သို့သော် ရလဒ်မှာ သူ့အတွက် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းနေခဲ့သည်။

၎င်းမှာ မိုဓား သို့မဟုတ် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ တို့တွင် ပြဿနာရှိနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ လျူရှင်းရှန်၏ အခြေအနေက မှန်ကန်မနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ အရှိန်အဝါဖြစ်စေ၊ စိတ်အခြေအနေဖြစ်စေ သူသည် ကြီးမားသောဒဏ်ရာရထားပုံရပြီး သူ၏ တကယ့်ခွန်အားကို ပြသရန် လုံးဝ မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။

ရလဒ်အနေဖြင့် ရှန်းယီ၏ အောင်ပွဲမှာ အလွန်လွယ်ကူလွန်းနေပြီး တာအိုလက်နက်များအကြား ကွာဟချက်ကို ပြသရန် လုံးဝ ကျရှုံးသွားခဲ့၏။

ကိစ္စမရှိပေ၊ အခွင့်အရေးများ ရှိပါသေးသည်။

ရှန်းယီ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ အောက်ဘက်ရှိ တာအိုကလေးငယ် အချို့ကို အကြည့်တစ်ချက် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ကာ တိကျသော ဦးတည်ချက်တစ်ခုဆီသို့ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

...

ကြိုးကြာငှက်ကြီးသည် သူ၏ အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ တိမ်တိုက်များထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး၏ အလွန်တွင်၊ ကြမ်းတမ်းသော ရေပေါ်ကျွန်းများရှိပြီး၊ ၎င်းတို့အပေါ်တွင် ပုံရိပ်သုံးခုသည် လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေကာ ထွက်ခွာသွားသော ကြိုးကြာငှက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြ၏။