နန်ယန်၏ ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် နဂါးနန်းတော်၏ အိမ်ရှေ့မင်းသား ၄

"..."

ခယ်ရှစ်စန်းသည် ၎င်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"..."

ဝူကျွင်းသည် တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူ၏ပခုံးပေါ်ရှိ သွေးစွန်းနေမှုများကို သတိလက်လွတ် ပုတ်ထုတ်လိုက်ကာ "အလောင်းကို ငါ ရှင်းလိုက်မယ်" ဟု ပြောလိုက်လေ၏။

မြွေနဂါးသည် ၎င်း၏နှာခေါင်းဖျားမှ သွေးနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း ထို နတ်ဆိုးကြီးနှစ်ကောင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

၎င်း လှုပ်ရှားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မပြုလုပ်ရသေးမီမှာပင် ဤနှစ်ကောင်က အလောင်းသိမ်းမည့် ကိစ္စကို ဆွေးနွေးနေကြပြီ ဖြစ်ပေ၏။

ဤအသက်အရွယ်ရနေပြီဖြစ်သော ရွှေနဂါးကြီးသည် ဆယ်သုံးယောက်မြှောက် နဂါးမျိုးဆက် နှင့် အမှန်တကယ် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်မှု ရှိနေသလော။

ထို့ပြင် အရှေ့ဘက် ခန်းမသခင်ဟု ဆိုနေသေးသည်။ မည်သည့် ခန်းမကို ဆိုလိုသနည်း။

တောင်ပိုင်းဟုန်အတွင်း ဤကဲ့သို့သော အင်အားစုမျိုးရှိကြောင်း ၎င်း ဘာကြောင့် တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ရသနည်း။ အပြင်ဘက်မှ လာခြင်းများ ဖြစ်နိုင်မည်လော။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုအရာများထဲမှ မည်သည့်အရာကမျှ အရေးမကြီးတော့ပေ။

အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာ ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် အသက်အန္တရာယ်ပင်။

"သင်တို့နှစ်ဦး၊ ကျုပ်က တောင်ပိုင်း နဂါးနန်းတော် အိမ်ရှေ့မင်းသားရဲ့အမိန့်အရ ကျုပ်တို့ ရေသတ္တဝါမျိုးနွယ်တွေအပေါ် ကျရောက်ခဲ့တဲ့ ဘေးဒုက္ခကို စုံစမ်းဖို့ ရောက်လာတာဖြစ်တယ်။ ဒါ့အပြင် တပ်မတော်နှစ်ခု စစ်ခင်းကြတဲ့အခါမှာ သံတမန်တွေကို မသတ်ရဘူး။ သင်တို့က စည်းမျဉ်းတွေကို ဖောက်ဖျက်ပြီး ဆက်လုပ်နေမယ်ဆိုရင် သင်တို့အပေါ် ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခတွေ ကျရောက်လာမှာကို ကျုပ် စိုးရိမ်မိတယ်"

မြွေနဂါးသည် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ အသက်ကယ်ကြိုးတစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ တော်ဝင်အမိန့်ပြန်တမ်းကို မြှောက်ကိုင်ထားလိုက်လေ၏။

သို့သော် တောင်ပိုင်းဟုန်၏ အင်အားစုအားလုံးကို အတော်လေး သတိထားစေခဲ့သည့် ထို တော်ဝင်အမိန့်ပြန်တမ်းသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် လိပ်နတ်ဆိုးကြီးကို ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောစေရုံမျှသာ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့လေသည်။

"ဝုန်း"

ဝူကျွင်းသည် မြွေနဂါးဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်သွားပြီး ၎င်း၏ လည်ပင်းကို ရုတ်တရက် လှမ်းဆွဲလိုက်ကာ သူ၏ မျက်နှာကို လက်ညိုးထိုးပြရင်း "မင်း ငါ့ကို မှတ်မိလား" ဟု မေးလိုက်လေ၏။

"ဟမ်.." မြွေနဂါးသည် ဤနတ်ဆိုးကြီး၏ အံ့မခန်းဖွယ်ရာနတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်ကြီးထဲတွင် နစ်မွန်းနေဆဲဖြစ်လေသည်။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှမ်းဆွဲလိုက်သော ထိုလက်ကို ရှောင်လွှဲရန် မဖြစ်နိုင်တော့သကဲ့သို့ ထင်ရပေ၏။

မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ၎င်းသည် အလိုအလျောက်ပင် "ကျုပ် မမှတ်မိဘူး" ဟု တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

"အင်း၊ ဒါပဲပေါ့"

ဝူကျွင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး ခယ်ရှစ်စန်းကဲ့သို့ပင် အေးစက်သွားကာ "ဒါဆို မင်းရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ငါ ဂရုစိုက်လိမ့်မယ်လို့ မင်းကို ဘယ်အရာက ထင်စေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်လေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်၊ သိပ်သည်းသော အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် မြွေနဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ မှင်ရည်များကဲ့သို့ စီးကျလာပြီး မျက်မြင်အမြန်နှုန်းဖြင့် ၎င်းကို လုံးလုံးလျားလျား ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

"ဟက် ဟက်"

တော်ဝင်အမိန့်ပြန်တမ်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သော မြွေနဂါးသည် ၎င်းကို အမြင့်သို့မြှောက်ထားရင်း၊ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူရင်း "ကျုပ်ရဲ့ သခင် အိမ်ရှေ့မင်းသားက တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်တဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နဂါး တစ်ကောင်ပဲ" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

၎င်း စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အသံတိတ် ဝူးခနဲဟူသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်တစ်ခုလုံးသည် ကြီးမားပြီး ထက်မြက်သောနဂါးလက်သည်းကြီး တစ်ခုဖြင့် အနောက်ဘက်မှနေ၍ ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရလေသည်။

ရုတ်တရက် နဂါးလက်သည်းကြီးသည် တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ အတွင်းကလီစာများကို ချေမွပစ်လိုက်လေ၏။

ခယ်ရှစ်စန်းသည် သူ၏ ညာဘက်လက်သည်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်လေ၏။

ယိုင်နဲ့သွားသော မြွေနဂါးသည် အနက်ရောင်အလင်းများ ရစ်ပတ်လျက်၊ ဝမ်းဗိုက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖိထားရင်း၊ ခမ်းနားထည်ဝါသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။

သို့သော် ၎င်းအတွက် နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှပြောဆိုရန် အခွင့်အရေး မကျန်ရှိတော့ပေ။

ဝူကျွင်းသည် ရှေ့သို့လှမ်းလာပြီး ရက်စက်စွာပင် ဖိနင်းချလိုက်လေပြီဖြစ်သည်။

မြွေနဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချေမွလိုက်ခြင်းနှင့်အတူ သူသည် တော်ဝင်အမိန့်ပြန်တမ်းကိုလည်း ခြေအောက်တွင် နင်းချေလိုက်လေ၏။

သူသည် ခြေထောက်ကို မရုပ်သိမ်းဘဲ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းကို ဂရုမစိုက်သလို နောက်ထပ်အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိတ်ချေလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လှောင်ပြောင်သရော်မှုများဖြင့် "မင်း ဒါကို မြင်နိုင်တယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"မကျေနပ်ဘူးလား"

ဝူကျွင်းသည် တော်ဝင်အမိန့်ပြန်တမ်းကို တစ်စစီ ကြိတ်ချေလိုက်ပြီး ရန်စလိုသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

သူသည် လက်နှစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ နားထင်ကိုညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုမို ရိုင်းစိုင်းလာကာ "မင်း ငါ့ကို လာရှာဖို့ ငါ စောင့်နေမယ်၊ ဟက် အိမ်ရှေ့မင်းသားတဲ့... တောင်ပိုင်းဟုန်က တွားသွားသတ္တဝါ တစ်ကောင်ပါပဲ"

"လောလောဆယ်တော့ မင်း ထွက်သွားလို့ရပြီ"

ဝူကျွင်းသည် ၎င်း၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တော်ဝင်အမိန့်ပြန်တမ်းကို အမှုန့်ဖြစ်သွားသည်အထိ လုံးလုံးလျားလျား ချေမွပစ်လိုက်လေ၏။

ထိုအချိန် ဝေးကွာလှသော ရေအောက်ကြမ်းပြင်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာများတွင်...

တောက်ပနေသော အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ ခန်းမဆောင်အတွင်း၌အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော နဂါးကြီးသည် တော်ဝင်သရဖူများနှင့် မင်းမျိုးမင်းနွယ်တို့၏ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားလျက် ပလ္လင်ပေါ်တွင် အနားယူနေပြီး အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေပုံရသော်လည်း၊ ထို တော်ဝင်သရဖူများ၏ အနောက်ဘက်တွင်၊အလွန်တရာ မှောင်မိုက်မှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသော ၎င်း၏ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသည့် မျက်နှာကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

၎င်းသည် လေဟာနယ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ၎င်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်လေသည်။

၎င်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် ကြက်သီးမွေးညင်းထဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် အေးစက်မှုတစ်ခု တလက်လက်တောက်ပသွားပြီး ခန်းမတစ်ခုလုံး ၎င်း၏ သက်ပြင်းချသံများဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

တောင်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်သည် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်မှာ ယခုအခါ အလွန် ကြာမြင့်နေပြီလော။

သားတော်ခုနစ်ပါး သာမက ဤ အမည်မသိအသေးအဖွဲ အင်အားစုများကပင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရဲကြသည်လော။

အကယ်၍ ထိုသို့ဆိုလျှင်လည်း ကြိုးစားကြည့်ခိုင်းကြယုံပင်။

တောင်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်သည် လူတိုင်း၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံရလောက်အောင် အမှန်တကယ်ကျဆင်းသွားပြီလားဆိုတာ စောင့်ကြည့်ကြယုံဖြစ်လေ၏။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ ပုံရိပ်သည် ပလ္လင်ပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သူ ပြန်လည်ပေါ်လာသောအခါ ရေ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းရှိ စိမ်းပြာရောင်အုတ်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ခန်းမကြီးအတွင်း၊ အဝါရောင်နဂါးကြီး၏ကြမ်းတမ်းသော ပန်းပုရုပ်တုရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး အဆုံးအစမဲ့ ဂူကြီးဆီသို့ ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ခမည်းတော်၊ သားတော် ခမည်းတော်ကို လာရောက် ဖူးမြော်ပါတယ်"

အဆုံးအစမဲ့ ဂူကြီးထံမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိဘဲ မည်မျှကြာအောင် ဒူးထောက် တောင်းပန်နေခဲ့မှန်းမသိရသော အကြီးအကဲ ခယ်စစ် သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

နက်ရှိုင်းပြီး သြဇာညောင်းသော အသံကြီးတစ်ခု ရေစီးကြောင်းများနှင့်အတူ လွင့်မျောထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ခွင့်ပြုတယ်"

ထို ရိုးရှင်းသော စကားလုံးတစ်ခွန်းတည်းတွင် အဆုံးအစမဲ့သော အာဏာစက် ပါဝင်နေလေသည်။

နက်ရှိုင်းသောနေရာများမှနေ၍ မျက်လုံးတစ်စုံသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပလာပြီးအနက်ရောင်နှင့် အစိမ်းရောင် ရောယှက်နေသော မျက်ဝန်းသူငယ်အိမ်များသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဆိပ်ပြင်းဆုံး သတ္တဝါများနှင့် ဆင်တူနေပေ၏။