အခန်း (၁၅၉၅-၁၅၉၆)

အခန်း ၁၅၉၅ - သတင်းထောက် ဟယ်ဖုန်း

"ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ တစ္ဆေသရဲ ဆိုတာ ရှိတယ်လို့ ခင်ဗျား ယုံလား"

"ကျွန်တော့်နာမည်က ဟယ်ဖုန်း သတင်းထောက် တစ်ယောက်ပါ အလုပ်လုပ်လာတဲ့ နှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော် ကိစ္စတစ်ခုကို အမြဲ စုံစမ်းနေခဲ့တာ အဲဒါကတော့ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ တစ္ဆေသရဲ ဆိုတာ တကယ် ရှိမရှိ ဆိုတာပဲ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်ကတော့ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ တစ္ဆေသရဲ ရှိတယ်လို့ ယုံကြည်လို့ပါပဲ အခုထိ မရှာတွေ့သေးတာပဲ ရှိတာ အဲဒီအချက်ကို သက်သေပြဖို့အတွက် အလုပ်လုပ်ရင်းနဲ့ နေရာအနှံ့ကို သွားပြီး လူအများကြီးကို မေးမြန်း စုံစမ်းခဲ့တယ် ကျွန်တော် စုံစမ်း သိရှိရသလောက်တော့ အသက်ကြီးတဲ့ လူကြီးတွေက ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ တစ္ဆေသရဲ ရှိတယ်လို့ ပိုယုံကြည်ကြပြီး လူငယ်တွေကတော့ မရှိဘူးလို့ ပိုထင်ကြတာကို တွေ့ရတယ်"

"ဒါက လူကြီးတွေက အယူသည်းနေကြလို့လား ဒါမှမဟုတ် အရင်က သူတို့ တကယ်ပဲ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို မြင်ခဲ့ဖူးလို့ ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်နေကြတာလား"

"ကျွန်တော် သေချာ မသိပါဘူး ဒါပေမဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုနဲ့ ဇွဲလုံ့လတွေကြောင့် ဒီတစ်ခါ တာတုန်းမြို့က ဘိုးဘွားရိပ်သာ တစ်ခုကို လာရောက် စုံစမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ ဒီခရီးစဉ်ကနေ ထူးခြားတဲ့ အကျိုးအမြတ်တစ်ခု ရလာလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

မျက်မှန်တပ်ထားပြီး အသားအရေ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းကာ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသော အမျိုးသား တစ်ဦးသည် ယခုအခါ အသံဖမ်းစက်ဖြင့် မှတ်တမ်းတင်နေသည်။

မှတ်တမ်းတင်ပြီးနောက် ဟယ်ဖုန်းသည် အသံဖမ်းစက်ကို သိမ်းကာ အနီးနားရှိ ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှ လက်ဆောင် အချို့ကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လက်ဆောင်များကို ဆွဲကာ ဒီဘိုးဘွားရိပ်သာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဒီလို နေရာမျိုးကို ရွေးချယ်ရခြင်းမှာ ဘိုးဘွားရိပ်သာများတွင် တန်ဖိုးရှိသော သဲလွန်စများ ရရှိနိုင်ခြေ အများဆုံး ဖြစ်မည်ဟု ဟယ်ဖုန်း ယူဆသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘိုးဘွားရိပ်သာများတွင် သက်ကြီးရွယ်အိုများသာ ရှိပြီး သူတို့က အတွေ့အကြုံ များပြားသဖြင့် ထူးဆန်းသော ကိစ္စများနှင့် တကယ် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည့် လူကြီး တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေနိုင်သည်ဟု ထင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဘိုးဘွားရိပ်သာမှ လူကြီးများမှာ အဖော်မရှိသဖြင့် အထီးကျန်နေတတ်ကာ အင်တာဗျူးရန် အလွယ်ကူဆုံး ဖြစ်သည်။

ဟယ်ဖုန်းသည် ဘိုးဘွားရိပ်သာထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် စကားပြောဆိုကာ ခွင့်ပြုချက် တောင်းခံပြီး တရားဝင် အင်တာဗျူး စတင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူ အလျင်စလို မလုပ်ဘဲ အင်တာဗျူးမည့် ပစ်မှတ်ကို အရင် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ဘိုးဘွားရိပ်သာထဲတွင် လူကြီးများ အများအပြား ရှိသည်။ တစ်ယောက်ချင်းစီကို လိုက်ပြီး အင်တာဗျူးနေမည်ဆိုပါက သူ အချိန် အလုံအလောက် မရနိုင်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဟယ်ဖုန်းသည် အလုပ်လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံရှာရဦးမည် ဖြစ်ရာ လူကြီး အနည်းငယ်ကိုသာ ရွေးချယ်၍ အင်တာဗျူးနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ ကိုယ်တိုင် စိစစ်ရွေးချယ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဟယ်ဖုန်း အလုပ်လုပ်လာသည်မှာ နှစ်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်ရာ လူကဲခတ်တတ်သည့် စွမ်းရည် အနည်းငယ်တော့ ရှိပေသည်။ အချို့သော လူကြီးများမှာ ရုပ်ရည် သာမန်သာ ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင် အတိတ်ဇာတ်လမ်းများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို သူ မြင်နိုင်သည်။

"အဲဒီ အဘိုးကြီးကနေ စလိုက်မယ်"

မကြာမီ ဟယ်ဖုန်းသည် အဘိုးကြီး တစ်ယောက်ကို သတိထားမိသွားသည်။ ထိုအဘိုးကြီးမှာ ဝှီးချဲပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ကာ သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်အောက်တွင် နေပူဆာလှုံနေသည်။ အလွန် အထီးကျန်နေပုံရပြီး ပြုစုစောင့်ရှောက်သူလည်း အနားမှာ မရှိဘဲ ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိရပေ။

သို့သော် ထိုအဘိုးကြီးမှာ မျက်လုံးမှိတ်ကာ တစ်ရေးအိပ်နေပြီး ဒီအခြေအနေကို အလွန် သဘောကျကာ သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေပုံရသည်။

"အထီးကျန်ဆန်မှုကို သဘောကျနိုင်တဲ့ လူကြီးတွေက စိတ်ဓာတ် အရမ်း ခိုင်မာကြတယ် ဒီလိုလူမျိုးတွေက ငယ်ငယ်တုန်းက အတွေ့အကြုံတွေလည်း သာမန် မဟုတ်တတ်ကြဘူး"

ဟယ်ဖုန်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

သူ လက်ဆောင် တစ်ခုကို ဆွဲကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဝှီးချဲပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အဘိုးကြီးမှာ လူရောက်လာသည်ကို သတိမထားမိဘဲ တကယ် အိပ်ပျော်နေပုံရသည်။

"အဘိုး အဘိုး နိုးပါဦး ကျွန်တော် ပြောတာ ကြားရလား"

ဟယ်ဖုန်း ဘေးနားမှ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။ လူကြီး အနားယူနေသည်ကို နှောင့်ယှက်ရသည်မှာ သိပ်မယဉ်ကျေးသော်လည်း သူ မတတ်နိုင်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့ အင်တာဗျူးဖို့ အချိန် နှစ်နာရီသာ ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အဘိုးကြီး မျက်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လာပြီး တစ်ချက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"လူလေး မင်းက ဘယ်အိမ်က ကလေးလဲ ငါ မင်းကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး"

"စောစောက အဘိုး အနားယူနေတာကို နှောင့်ယှက်မိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ ကျွန်တော်က သတင်းထောက် တစ်ယောက်ပါ အင်တာဗျူး လာလုပ်တာ အဘိုး အားလား မသိဘူးဗျ ကျွန်တော် မေးခွန်း နည်းနည်းလောက် မေးလို့ ရမလား ခဏလေးပါပဲ အဘိုး အချိန် အများကြီး မယူပါဘူး"

ဟယ်ဖုန်းက အလွန် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောရင်း အသံဖမ်းစက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

"အင်တာဗျူး စိတ်မဝင်စားဘူး တခြားလူ သွားရှာချေ"

အဘိုးကြီးက ငြင်းလိုက်သည်။

"ဒီလက်ဆောင်လေးကိုတော့ ယူထားပေးပါ အဘိုး အဘိုး အင်တာဗျူး လက်ခံပေးဖို့ ကျွန်တော် တကယ် မျှော်လင့်ပါတယ် ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပါဦး"

ဟယ်ဖုန်းက လက်ဆောင်ကို ကမ်းပေးရင်း ထပ်မံ တောင်းဆိုလိုက်သည်။

အဘိုးကြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ဆောင်ကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ကာ ဟယ်ဖုန်းကို မျက်နှာသာ လုံးဝ မပေးပေ။

"လောင်ကျန်း မင်း အကျင့်ဆိုးက ဒီအတိုင်းပဲ မပြောင်းသေးပါလား ဟိုလူလေးက ဒီလောက် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးနဲ့ လက်ဆောင်တွေပါ ပေးနေတာကို မေးခွန်း နည်းနည်းလေး မေးတာတောင် လက်မခံဘူး မင်းကို စကားလာပြောမယ့်လူ မရှိတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူး အထီးကျန်ပြီး သေသွားဖို့ပဲ ကောင်းတယ်"

ထိုအချိန်တွင် လမ်းလျှောက်နေသော လူကြီး တစ်ယောက်က ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ဝှီးချဲပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အဘိုးကြီး၏ နာမည်မှာ လောင်ကျန်း ဖြစ်သည်။ သူ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဒီလောက် သဘောကောင်းနေရင် မင်းပဲ အင်တာဗျူး ဝင်အဖြေခံလိုက်လေ ငါကတော့ စိတ်မဝင်စားဘူး"

"မင်းမပြောနဲ့ ငါကတော့ အင်တာဗျူး အလုပ်ခံရတာကို သဘောကျတယ် လူလေး လာ လာ ဒီကိုလာ ငါ့ကို လာအင်တာဗျူး မေးစရာရှိတာ မေး ငါ့အကျင့်က သူ့ထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ် လူတွေနဲ့ စကားပြောရတာကို အကြိုက်ဆုံးပဲ"

လမ်းလျှောက်နေသော လူကြီး လျှောက်လာပြီး သစ်ပင်အောက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ဟယ်ဖုန်း အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း ငြင်းရန်လည်း မကောင်းသဖြင့် ရည်မှန်းချက် ပြောင်းကာ ဒီလမ်းလျှောက်နေသော လူကြီးကိုသာ အင်တာဗျူးလိုက်တော့သည်။

"အဘိုး နာမည် ဘယ်လို ခေါ်လဲဗျ"

"ငါ့နာမည်က စွန်းပါ"

ဒီစွန်းအဘိုးကြီးမှာ အလွန် ဖော်ရွေသည်။

"လူလေး မတ်တပ်ရပ်မနေနဲ့ လာ ဒီမှာ လာထိုင် ထိုင်ပြီး အင်တာဗျူးရတာ ပိုကောင်းတာပေါ့ မတ်တပ်ရပ်နေရရင် ပင်ပန်းတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဘိုးစွန်း ဒါဆို ကျွန်တော် တရားဝင် စလိုက်တော့မယ်နော်"

ဟယ်ဖုန်း အသံဖမ်းစက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"အဘိုးစွန်း ကျွန်တော် မေးချင်တဲ့ ပထမဆုံး မေးခွန်းက ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ တစ္ဆေသရဲ ဆိုတာ ရှိတယ်လို့ အဘိုး ယုံလား"

"ဘာ ဘာပြောလိုက်တာ တစ္ဆေသရဲ"

အဘိုးစွန်းက အမြန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ငါက အယူမသည်းဘူး ငါက သိပ္ပံပညာကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်တဲ့သူပဲ ငယ်ငယ်တုန်းက သူငယ်ချင်း တော်တော်များများက သရဲပုံပြင်တွေ ပြောပြကြဖူးတယ် ဘယ်နေရာက သရဲခြောက်တယ် ဘယ်နေရာက လူသေတယ် ဆိုတာတွေပေါ့ ငါ လုံးဝ မယုံဘူး တကယ်သာ သရဲရှိတယ်ဆိုရင် ငါ ဘာလို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးရတာလဲ လူလေး မင်းက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ခေတ်နောက်ကျနေရတာလဲ ဒါ သိပ်မကောင်းဘူးနော် ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက အကြောင်းလေး နည်းနည်း ပြောပြမယ် မင်း သိလား အဲဒီခေတ်က..."

ဒီအဘိုးစွန်းမှာ စကားစ ပွင့်သွားသည်နှင့် အဆက်မပြတ် ပြောဆိုတော့သည်။ သူ ငယ်ငယ်တုန်းက စွမ်းဆောင်ခဲ့သော အကြောင်းများကို ကြွားလုံးထုတ်ရန် ပြင်နေပုံရသည်။

ဒီလို အခြေအနေမျိုးကို ဟယ်ဖုန်း အလွန် ရိုးအီနေပြီ ဖြစ်သည်။ စကားလမ်းကြောင်း ဘယ်လို လွှဲရမလဲ ဒါမှမဟုတ် ဒီအင်တာဗျူးကို ဘယ်လို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ရမလဲ ဆိုတာကိုသာ သူ စဉ်းစားနေတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒီအဘိုးစွန်းမှာ အတိတ်ဇာတ်လမ်း ရှိသူ တစ်ယောက်နှင့် လုံးဝ မတူဘဲ အင်တာဗျူးရန် အချိန်ပေးဖို့ မတန်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အဲဒီတုန်းက သရဲတွေ သောင်းကျန်းနေတာကို မင်းလို ဘာမှမသိတဲ့ အဘိုးကြီးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာလဲ မင်း တစ်သက်လုံး သရဲ မမြင်ဖူးတာကိုပဲ ကံကောင်းတယ်လို့ မှတ်ထား တကယ်သာ သရဲနဲ့ တွေ့ဖူးရင် မင်းလို လူမိုက်က စောစောကတည်းက သေနေလောက်ပြီ"

ဘေးရှိ ဝှီးချဲပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အဘိုးကျန်းက ဒေါသထွက်လာပြီး အဘိုးစွန်းကို လှမ်းဆဲလိုက်သည်။

"လောင်ကျန်း မင်း ဘယ်လို စကားပြောနေတာလဲ ငါ သေဖို့ ကျိန်ဆဲနေတာလား ငါက အဲဒီခေတ်က နာမည်ကြီးခဲ့တဲ့သူကွ ဘယ်တုန်းက ဒီလို အစော်ကားခံဖူးလို့လဲ"

အဘိုးစွန်းလည်း အဆဲခံရသောအခါ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ မတ်တပ်ရပ်ကာ ပြဿနာရှာရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဟယ်ဖုန်း ယခုအခါ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ သူသည် ထိုအဘိုးကျန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

ဒီအဘိုးကြီးမှာ တကယ်ပဲ အတိတ်ဇာတ်လမ်း ရှိသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သူ တစ်ခုခုကို သိထားပုံရသည်။

"အဘိုးစွန်း စိတ်လျှော့ပါ ကျွန်တော် အဘိုးကျန်းကို တွန်းသွားလိုက်ပါ့မယ် အဘိုး လမ်းလျှောက်တာကို ဆက်မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး"

ဟယ်ဖုန်းသည် လူကြီး နှစ်ယောက် ဆက်လက် ရန်ဖြစ်နေမည်ကို မလိုလားသဖြင့် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကာ ဝှီးချဲကို တွန်းပြီး အဘိုးကျန်းကို ခေါ်ကာ ထိုနေရာမှ အမြန် ထွက်ပြေးလာခဲ့သည်။

"လောင်ကျန်း သတ္တိရှိရင် မသွားနဲ့လေ ဒီနေ့ မင်းနဲ့ ငါ တစ်ယောက်ချင်း ချမယ်"

အဘိုးစွန်းက အော်ဆဲရင်း ကျန်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဟယ်ဖုန်းက ပို၍ မြန်မြန် ပြေးလေသည်။ သူ ဒီလောက် ကောင်းမွန်သော အင်တာဗျူး အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ချင်ပေ။

အဘိုးကျန်းကို အဆောက်အအုံထဲ ပြန်တွန်းသွားပြီး လူမရှိသော အခန်း တစ်ခန်းကို ရှာကာ ထားလိုက်သည်။

"ငါက မင်းကို တခြား သတင်းထောက်တွေလိုပဲ ထင်နေတာ လာလာချင်း မင်း နေကောင်းလား ပျော်လား လို့ မေးမယ်ပေါ့ တောက် ယင်ကောင်တွေလိုပဲ နားညီးစရာ ကောင်းတယ် မင်းက မကောင်းဘူး မပျော်ဘူးလို့ ဖြေလည်း သူတို့က လွှင့်မှာ မဟုတ်ပါဘူး မေးလည်း အလကားပဲ"

အဘိုးကျန်းသည် သတင်းထောက်များအပေါ် အထင်လွဲမှုများ ကြီးကြီးမားမား ရှိနေပုံရသည်။

"အဘိုး ကျွန်တော့် အင်တာဗျူးက ကိုယ်ပိုင် အင်တာဗျူးပါ ဒါနဲ့ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်မဆက်ရသေးဘူး ကျွန်တော့်နာမည်က ဟယ်ဖုန်းပါ ပြည်သူတွေကြားက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို လိုက်လံ စုံစမ်းနေတာပါ စောစောက အဘိုး ပြောတာ အရင်က သရဲတွေ တော်တော် သောင်းကျန်းခဲ့တယ် ဆိုတာလား အဲဒီ စကားက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ အရင်က ဒီနေရာမှာ သရဲခြောက်ခဲ့ဖူးလို့လား"

ဟယ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဘိုးဘွားရိပ်သာမှာ သရဲခြောက်တာ မဟုတ်ဘူး ဟိုနေရာမှာ သရဲခြောက်တာ"

အဘိုးကျန်းက ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ဟယ်ဖုန်းသည် သူ ညွှန်ပြသော နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ဘာမှ မရှိပေ။

"အဘိုး အဘိုးပြောတဲ့ ဟိုနေရာဆိုတာ ဘယ်နေရာလဲ"

"အဲဒီမှာ အရင်က အဆောက်အအုံကြီး တစ်ခု ရှိတယ် နောက်တော့ ဖျက်ပစ်လိုက်တယ်"

အဘိုးကျန်းက အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်နေပုံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီ အဆောက်အအုံမှာ သရဲခြောက်ရုံတင် မကဘူး အဲဒီတုန်းက တစ်နိုင်ငံလုံး နေရာအနှံ့ သရဲတွေ ခြောက်နေတာ သရဲခြောက်တာ အရမ်း ဆိုးတဲ့ နေရာတွေဆို မြို့တစ်မြို့လုံးကိုတောင် ပိတ်ဆို့ပစ်လိုက်ရတယ် လူဘယ်လောက်တောင် သေသွားလဲ မသိဘူး"

"သရဲခြောက်လို့ မြို့ကို ပိတ်ဆို့ပစ်ရတယ်"

ဟယ်ဖုန်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး အလွန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

အစစ်လား အတုလား။

"အဘိုး ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်ခြောက်ဆယ်လောက်က နိုင်ငံအနှံ့မှာ ကပ်ဘေး အချို့ ဖြစ်ခဲ့တာတော့ မှန်ပါတယ် ဥပမာ - ဓာတုစက်ရုံ ပေါက်ကွဲတာ၊ တုပ်ကွေးရောဂါကြီး ဖြစ်တာ၊ ငလျင်လှုပ်တာတွေပေါ့ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေ အကုန်လုံးက သဘာဝဘေးအန္တရာယ်နဲ့ လူတွေကြောင့် ဖြစ်ရတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေချည်းပဲ သရဲခြောက်လို့ မြို့ကို ပိတ်ဆို့ရတယ် ဆိုတာတော့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး"

ဟယ်ဖုန်းက ထပ်မေးလိုက်သည်။

သူ စုံစမ်းရေး လုပ်နေသည် ဆိုမှတော့ ခေတ်အဆက်ဆက်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော အရေးကြီးသည့် သမိုင်းကြောင်းများကိုလည်း လေ့လာထားမည် ဖြစ်သည်။

"မင်း ပြောတာတွေ အကုန်လုံးက အတုတွေချည်းပဲ သရဲခြောက်တဲ့ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် လုပ်ထားတာ အဟွတ် အဟွတ်"

အဘိုးကျန်းသည် ယခုအခါ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး မနေနိုင်ဘဲ ချောင်းဆိုးလာသည်။

"အဘိုး စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့"

ဟယ်ဖုန်း အမြန် မတ်တပ်ရပ်ကာ အဘိုးကြီး ကျောကို ပွတ်ပေးလိုက်သည်။

အဘိုးကျန်း စိတ်အနည်းငယ် ငြိမ်သွားပြီးမှ ဟယ်ဖုန်း ဆက်မေးလိုက်သည်။

"အဘိုး အဘိုးက အဲဒီ ဘေးအန္တရာယ်တွေ အားလုံးက အတုတွေလို့ ပြောတယ်ဆိုတော့ အဘိုးမှာ ဘာသက်သေ ရှိလို့လဲ"

"သက်သေ ဟုတ်လား သက်သေ ဘာလိုသေးလို့လဲ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်တွေ့ အဖြစ်အပျက်ကပဲ သက်သေပဲ"

အဘိုးကျန်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"မင်း မယုံဘူးဆိုရင်လည်း အများကြီး မမေးနဲ့တော့ ငါက မင်းကို ဒါတွေ အကုန်လုံး ပြောပြချင်နေတယ်လို့ ထင်နေလား"

"အဘိုး တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်တော်က မယုံလို့ မဟုတ်ပါဘူး အင်တာဗျူးဆိုတော့ အမှန်တရား ဖြစ်ဖို့ သေချာအောင် လုပ်ရလို့ပါ အဘိုး ငယ်ငယ်တုန်းက အတွေ့အကြုံလေးတွေကို ပြောပြပေးလို့ ရမလား"

ဟယ်ဖုန်း အမြန် တောင်းပန်လိုက်ပြီး အလွန် သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဒီအဘိုးကျန်း၏ ဇာတ်လမ်းက သာမန် မဟုတ်ကြောင်း သူ ခံစားမိသည်။

ဒီနေ့ သူ၏ စုံစမ်းမှုက ကြီးမားသော တိုးတက်မှုကို ရရှိနိုင်ပေသည်။

အဘိုးကျန်းသည် ဟယ်ဖုန်း၏ အမူအရာ ကောင်းမွန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ပျော့သွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောပြလိုက်သည်။

"အဲဒီ ကိစ္စကို ငါ သိပ်မပြောပြချင်ဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီတုန်းက အတွေ့အကြုံတွေကို ငါ အတတ်နိုင်ဆုံး မေ့ပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေလို့ပဲ ဒါပေမဲ့ ငါလည်း သိပ်ကြာကြာ အသက်မရှင်ရတော့ဘူး ထင်ပါတယ် မင်းက နားထောင်ချင်တယ် ဆိုမှတော့ ပုံပြင် တစ်ပုဒ်လိုပဲ သဘောထားပြီး ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်"

ဟယ်ဖုန်း စကားမပြောဘဲ အဘိုးကျန်းကို ရေနွေး တစ်ခွက် အမြန် ငှဲ့ပေးကာ အသံဖမ်းစက်ကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ငါ့မျိုးရိုးက ကျန်း နာမည်အပြည့်အစုံက ကျန်းကျစ်တုန်း တာတုန်းမြို့သား အစစ်ပဲ"

ကျန်းကျစ်တုန်း ဆိုသော အဘိုးကြီးသည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ကာ အတိတ်ကို ပြန်တွေးရင်း ပြောပြနေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်ခြောက်ဆယ်လောက်ကပေါ့ အဲဒီတုန်းက ငါ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်ပဲ ရှိသေးတယ် အရမ်း ငယ်သေးတာပေါ့ ဒါပေမဲ့ ငါ အရမ်း ကံဆိုးတယ် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ အကျိတ်တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်"

"ဆရာဝန်က ခွဲစိတ်ရင် အန္တရာယ် အရမ်း များတယ်တဲ့ မခွဲဘူးဆိုရင်လည်း ငါ အများဆုံး ခြောက်လပဲ အသက်ရှင်ရတော့မယ်တဲ့ ဒါပေမဲ့ ခွဲစိတ်မယ့်ရက် မတိုင်ခင် ညဘက် လူနာကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်နေတုန်း ငါက ဆေးရုံကနေ ရုတ်တရက် ပျောက်သွားပြီး ဟိုဘက်က အဆောက်အအုံအောက်ကို ရောက်သွားတယ်"

"ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတာလား အသေးစိတ်လေး ပြောပြလို့ ရမလား"

ဟယ်ဖုန်း အမြန် ဖြတ်မေးလိုက်သည်။

"ရှင်းပြရမယ် ငါ ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ ငါတောင် အခုထိ စဉ်းစားလို့ မရသေးဘူး"

ကျန်းကျစ်တုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုး ဆက်ပြောပါ"

ဟယ်ဖုန်း ထပ်မမေးတော့ဘဲ ဆက်နားထောင်နေလိုက်သည်။

ကျန်းကျစ်တုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သေချာ မှတ်မိတယ် အဆောက်အအုံအောက်ကို ရုတ်တရက် ရောက်သွားတဲ့ ငါက ဖိနပ်တောင် မစီးထားဘူး လူနာဝတ်စုံလေးပဲ ဝတ်ထားတာ ညဘက် လေကလည်း အရမ်း အေးတော့ ငါ အရမ်း ချမ်းနေတာ... ပြီးတော့ ထူးဆန်းတဲ့ လူတချို့က ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြတယ် ငါ အဲဒီတုန်းက အရမ်း ကြောက်သွားတာ သူတို့ကို လူပြန်ပေးဆွဲတဲ့သူတွေ ထင်ပြီး ငါ့ကျောက်ကပ်ကို ထုတ်တော့မယ်လို့ ထင်နေတာ"

"ထူးဆန်းတဲ့ လူတွေ"

ဟယ်ဖုန်း အမြန် ဒီအရေးကြီးသော အချက်ကို မှတ်သားလိုက်သည်။

"နောက်မှ ငါ သိလိုက်ရတာက အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ လူတွေက လူပြန်ပေးဆွဲတဲ့ သူတွေ မဟုတ်ဘူး အဲဒီအထဲက တစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ပုံရတယ် သူက ငါနဲ့ အရောင်းအဝယ် တစ်ခု လုပ်ချင်နေတာ သူက ငါ့ကို အနီရောင် ခုံရှည် တစ်လုံးပေါ်မှာ ထိုင်ခိုင်းတယ် ကိစ္စပြီးရင် ငါ့ဦးနှောက်ထဲက အကျိတ်ကို ခွဲထုတ်ပေးမယ်တဲ့ အဲဒီတုန်းက ငါက ငြင်းချင်တာ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး အဲဒီ အနီရောင် ခုံရှည်ပေါ်မှာ အတင်းအကျပ် ထိုင်ခိုင်းခံလိုက်ရတယ်"

ကျန်းကျစ်တုန်း ဒီနေရာအရောက်တွင် ခေတ္တ ရပ်သွားသည်။

"အဘိုး ခုံရှည်ဆိုတာ ဘာလဲ အသေးစိတ်လေး ပြောပြလို့ ရမလား"

ဟယ်ဖုန်းက အခွင့်အရေး ရတုန်း မေးလိုက်သည်။

"သစ်သားတုံး တစ်တုံးကို ပြားအောင် ခုတ်ပြီး လုပ်ထားတဲ့ ခုံရှည်ရှည်ကြီးလေ အဲဒါက ငါတို့ ခေတ်ကတောင် သိပ်မတွေ့ရတဲ့ ပရိဘောဂ တစ်မျိုးပဲ"

ကျန်းကျစ်တုန်းက ပြောရင်း လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ပြလိုက်သည်။

ဟယ်ဖုန်းက သတင်းထောက် တစ်ယောက် ဖြစ်ရာ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝပြီး ရှေးဟောင်း ပစ္စည်း အချို့ကိုလည်း မြင်ဖူးသဖြင့် ကျန်းကျစ်တုန်း၏ ပြောပြချက်အရ မှတ်စုစာအုပ်ပေါ်တွင် အမြန် ပုံကြမ်း ရေးဆွဲလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ခုံရှည်ပုံ ပေါ်လာသည်။

"အဘိုး ပြောတာ ဒီလိုမျိုးလား"

သူက ပုံကြမ်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျန်းကျစ်တုန်း တစ်ချက် ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဒီလိုမျိုးပဲ ဒါပေမဲ့ အပေါ်မှာ အနီရောင် ဆေးသုတ်ထားတယ် အရမ်းကို တောက်ပနေတာ သွေးတွေ စက်ကျနေသလိုပဲ"

"အဲဒီ ခေါင်းဆောင်ဆိုတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ လူက ငါ့ကို အဲဒီ အနီရောင် ခုံရှည်ပေါ်မှာ အတင်း ဖိထိုင်ခိုင်းလိုက်တယ် ငါ ထိုင်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာတင် ငါ တစ်သက်လုံး မမေ့နိုင်တဲ့ အရာ တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတယ်"

"ဘာအရာလဲ"

ဟယ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

ကျန်းကျစ်တုန်းက ခေါင်းအနည်းငယ် ငုံ့ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တစ္ဆေ"

တစ္ဆေ

ဟယ်ဖုန်း ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။

သူ ဒီလောက် ကြာအောင် စုံစမ်းလာတာ ဒီနေ့တော့ တစ္ဆေကို တကယ် မြင်ဖူးတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ တကယ် တွေ့လိုက်ရပြီပဲ။

"တကယ် တစ္ဆေလား အဲဒီ ခုံရှည်ပေါ်မှာ တစ္ဆေ ရှိနေတယ်ဆိုရင် အဘိုးက ဘာလို့ အစကတည်းက မမြင်တာလဲ အဲဒီတစ္ဆေက အဘိုးကို တစ်ခုခု လုပ်သေးလား"

ဟယ်ဖုန်း ဆက်တိုက် မေးခွန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။

ကျန်းကျစ်တုန်းက သူ့ဘာသာသူ ဆက်ပြောနေသည်။

"အဲဒီ မြင်ကွင်းကို ငါ နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီ အနီရောင် ခုံရှည်ပေါ်မှာ အရင်က ဘာမှ မရှိတာ သေချာတယ် ဒါပေမဲ့ ငါ ထိုင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ တစ္ဆေကလည်း ခုံရှည်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတယ်"

"အဲဒီနေ့က ညဘက် ဖြစ်ပေမဲ့ ငါ သေချာ မြင်လိုက်ရတယ် အဲဒီတစ္ဆေမှာ ခြေထောက် မရှိဘူး အနီရောင် ခုံရှည်နဲ့ တစ်ဆက်တည်း ဖြစ်နေသလိုပဲ ပြီးတော့ အဲဒီတစ္ဆေက ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာ"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက ငါ့မှာ အကြောက်တရားပဲ ရှိတယ် ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း လှုပ်လို့ မရဘူး အဲဒီ သစ်သားခုံပေါ်ကနေလည်း ထလို့ မရဘူး"

"အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ လူက ဘာတွေ လုပ်လိုက်လဲ မသိဘူး တစ္ဆေက ငါ့ကို မသတ်လိုက်ရဘူး ငါ အဲဒီ ခုံရှည်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတာ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ဆွဲထူခံလိုက်ရတယ် ထူးဆန်းတာက ငါ အဲဒီ အနီရောင် သစ်သားခုံပေါ်ကနေ လွတ်သွားတာနဲ့ တစ္ဆေကလည်း ပျောက်သွားတယ် သစ်သားခုံပေါ်မှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး"

ဟယ်ဖုန်းသည် ရင်ထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖိနှိပ်ထားကာ အသံဖမ်းရင်း သူ၏ အတွေးအချို့ကိုလည်း အမြန် ချရေးနေသည်။

အနီရောင် ခုံရှည်ပေါ်တွင် တစ္ဆေ တစ်ကောင် ရှိနေပြီး ထိုင်လိုက်မှသာ မြင်တွေ့ရသည်။

တစ္ဆေက ကျန်းကျစ်တုန်းကို သတ်ချင်သော်လည်း ထူးဆန်းသော လူက နည်းလမ်း တစ်ခုခုဖြင့် တားဆီးခဲ့သည်။

"အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ငါလည်း အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ လူနဲ့ အရောင်းအဝယ် ကို ဘယ်လို ပြီးသွားမှန်း မသိဘဲ ပြီးသွားတယ် သူက အဲဒီ အနီရောင် သစ်သားခုံကို ယူသွားပြီး တခြား ထူးဆန်းတဲ့ လူတွေနဲ့အတူ အမြန် ထွက်သွားကြတယ် ဒါပေမဲ့ စက္ကန့် အနည်းငယ်လောက် ကြာတော့ ထူးဆန်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ အဲဒီလူက ပြန်ပေါ်လာတယ် ငါ့ကို ခွဲစိတ်ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်"

ကျန်းကျစ်တုန်း ပြောရင်း လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ဟယ်ဖုန်း၏ နဖူးကို လှမ်းထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒီလိုမျိုးပဲ အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ လူက အမည်းရောင် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ငါ့ခေါင်းထဲကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ဝင်ကာ ငါ့ဦးနှောက်ထဲက အကျိတ်ကို ထုတ်ယူသွားတာ"

ဟယ်ဖုန်း နဖူးကို အုပ်ကာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက်တောင် အံ့သြစရာ ကောင်းတာလား ရှေးဟောင်း သရဲပုံပြင်တွေနဲ့ တူနေတယ်"

"လက်တွေ့က ပုံပြင်တွေထက် ပိုဆန်းကြယ်တယ်"

ကျန်းကျစ်တုန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက အဲဒီလူရဲ့ ခွဲစိတ်မှုသာ မရှိရင် ငါ စောစောကတည်းက သေနေလောက်ပြီ အသက်ရှင်နိုင်ဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"ဒါနဲ့ အဘိုး အဲဒီလူရဲ့ ရုပ်ရည်ကို မှတ်မိသေးလား"

ဟယ်ဖုန်းက ထပ်မေးလိုက်သည်။

ကျန်းကျစ်တုန်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"မမှတ်မိတော့ဘူး ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူရဲ့ နာမည်ကိုတော့ မှတ်မိတယ် ခွဲစိတ်မှု ပြီးသွားတော့မှ အဲဒီလူတွေက ငါ့ကို အန္တရာယ် ပေးမယ့်သူတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ နားလည်သွားတယ် ဒါကြောင့် ငါ သတ္တိမွေးပြီး တစ်ခွန်း ထပ်မေးကြည့်လိုက်တာ အဲဒီလူက အေးစက်စက် နိုင်ပေမဲ့ လူကတော့ အရမ်း ကောင်းတယ် ငါ့ကိုတောင် ပြန်ဖြေပေးသေးတယ်"

"သူ့နာမည်က ယန်ကျန့် တဲ့"

"ယန်ကျန့်"

ဟယ်ဖုန်း အမြန် နာမည်ကို ရေးမှတ်လိုက်သည်။ ဒါက နောက်ထပ် အရေးကြီးသော သဲလွန်စ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

"အဘိုး ဒီယန်ကျန့်ဆိုတဲ့ လူက ဘယ်လို လူမျိုး ဖြစ်မယ်လို့ ထင်လဲ အဘိုး ပြောပြပုံအရဆို သူတို့ အဖွဲ့က သာမန် မဟုတ်တဲ့ အံ့ဩစရာ စွမ်းရည်တွေ ရှိနေပုံရတယ်"

ကျန်းကျစ်တုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက နေရာအနှံ့မှာ တစ္ဆေတွေ သောင်းကျန်းနေတာ ဆိုတော့ တစ္ဆေတွေကို နှိမ်နင်းမယ့် လူတွေ ရှိလာတာ သဘာဝကျပါတယ် နောက်ပိုင်း သရဲတစ္ဆေတွေ အရမ်း သောင်းကျန်းလာတဲ့ အချိန်မှာ ငါ သတင်းအချို့ စုံစမ်းသိရှိခဲ့ရတယ် အဲဒီ ထူးခြားတဲ့ လူတွေကို တစ္ဆေဆရာ လို့ ခေါ်ကြတယ်"

"တစ္ဆေဆရာ နားထောင်ကြည့်ရတာ ထူးခြားတဲ့ အလုပ်အကိုင် တစ်ခုနဲ့ တူတယ် ရုပ်ရှင်တွေထဲက နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူတွေ သရဲဖမ်းသမားတွေလိုမျိုးပေါ့"

ဟယ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းကျစ်တုန်းက ဂရုမစိုက်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"နှမြောစရာ ကောင်းတာက အဲဒီနောက်ပိုင်း ငါ အဲဒီ ယန်ကျန့်ကို တစ်ခါမှ ပြန်မတွေ့ရတော့ဘူး သရဲနဲ့လည်း ထပ်မကြုံရတော့ဘူး အခု ငါ ပြောပြရင်တောင် ငါ့စကားကို ဘယ်သူမှ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး တကယ်လို့သာ အဲဒီတုန်းက ဆေးမှတ်တမ်းကို ငါ သိမ်းမထားခဲ့ရင် ငါ့ဦးနှောက်များ ချို့ယွင်းပြီး စိတ်ကူးယဉ်နေတာလားလို့တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သံသယ ဝင်မိမှာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ အရေးမကြီးပါဘူး အသက်ရှင်နေရတာက ဘာထက်မဆို ပိုကောင်းပါတယ်"

"လူလေး ငါ့ဇာတ်လမ်း ပြီးသွားပြီ မင်း ဘာများ မေးစရာ ရှိသေးလဲ"

ဟယ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"မရှိတော့ပါဘူး အဘိုး အခုလို ပူးပေါင်းပါဝင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒီနေ့ ဒီလောက် ထူးဆန်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ကြားရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး ဒါနဲ့ အဘိုး အဘိုးရဲ့ အဲဒီတုန်းက ဆေးမှတ်တမ်းကို ကျွန်တော် ကြည့်လို့ ရမလား"

"ရပါတယ် ငါ သွားယူပြမယ်"

ကျန်းကျစ်တုန်းက ပြောလိုက်သည်။

ဟယ်ဖုန်း အမြန် ထကာ ဝှီးချဲကို တွန်းပေးလိုက်သည်။

ကျန်းကျစ်တုန်းသည် ဒီလူငယ် သတင်းထောက်ကို သူ၏ အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားပြီး ဖုန်တက်နေသော ဆေးမှတ်တမ်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒီပစ္စည်းက ငါ သိမ်းထားလည်း အသုံးမဝင်ပါဘူး မင်းကိုပဲ ပေးလိုက်မယ် ဒါ သက်သေ ဖြစ်မဖြစ်တော့ မသိဘူး"

ဟယ်ဖုန်းက ကြားသည်နှင့် အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ သူသည် ဒီဆေးမှတ်တမ်းကို သေသေချာချာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့လာတော့မည်။

"ဒါနဲ့ အဘိုးရဲ့ ခြေထောက်က ဘာဖြစ်တာလဲ ကျွန်တော် သိတဲ့ တော်တဲ့ ဆရာဝန် တချို့ ရှိတယ် အဘိုးကို ကူညီပေးနိုင်လောက်တယ်"

ထို့နောက် သူက ဂရုတစိုက် မေးလိုက်သည်။

"မင်း စိတ်ထား တော်တော် ကောင်းတာပဲ ဒါပေမဲ့ ငါ့ခြေထောက်က ဆရာဝန် ကုလို့ ရတဲ့ ရောဂါ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းကျစ်တုန်း ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီးနောက် ဘောင်းဘီကို ဆွဲတင်ကာ သူ၏ ခြေထောက် နှစ်ဖက်စလုံးကို ပြသလိုက်သည်။

ဟယ်ဖုန်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံး ပြူးကျယ်သွားသည်။

အဲဒါက ဘယ်လို ခြေထောက်မျိုးလဲ ပိန်လှီ ခြောက်သွေ့နေပြီး တွန့်လိမ်နေကာ သက်ရှိလူ တစ်ယောက်ရဲ့ ခြေထောက်လို့ ယုံကြည်ဖို့တောင် ခက်ခဲလှသည်။

"ငါ့ခြေထောက်က အစောကြီးကတည်းက ကျိုးနေခဲ့တာ အဲဒီတုန်းက အနီရောင် ခုံရှည်ပေါ်မှာ ထိုင်ခဲ့လို့ ကျန်ခဲ့တဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာလို့ ငါ ထင်တယ် အဲဒီတုန်းက လူတော်တော်များများက ပြောကြတယ် တစ္ဆေသရဲ ဆိုတာ အရမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းတယ် သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို ထိတွေ့မိတဲ့ လူတိုင်းက ကံဆိုးတတ်ကြတယ်တဲ့ အဲဒီစကားက မှန်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ် လူလေး မင်းက တစ္ဆေတွေရဲ့ ခြေရာကို လိုက်ရှာချင်နေတယ် ဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ သတိထားပါလို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ် မတော်တဆ အသက်ပါ ဆုံးရှုံးသွားဦးမယ်"

ကျန်းကျစ်တုန်း ဘောင်းဘီကို ပြန်ချကာ ထိုကြောက်စရာကောင်းသော ခြေထောက်များကို ပြန်ဖုံးထားလိုက်သည်။

ဟယ်ဖုန်း ဒီအခွင့်အရေးကို ယူကာ ဓာတ်ပုံ တစ်ပုံ ရိုက်လိုက်သည်။ ဒါက ကျန်းကျစ်တုန်း ဆိုသော အဘိုးကြီး ပြောသည့် ဇာတ်လမ်းက အတု မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်မည့် အထောက်အထားဟု သူ ထင်သည်။

အခန်း ၁၅၉၆ - စာအုပ် တစ်အုပ်

"တွေ့ပြီ တွေ့ပြီ ငါ အရေးကြီးတဲ့ သဲလွန်စတစ်ခု ရှာတွေ့ပြီ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ တကယ်ပဲ တစ္ဆေသရဲ ဆိုတာ ရှိတယ်"

တာတုန်းမြို့မှ အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ခရီးထွက်ခဲ့ရာမှ ပြန်ရောက်လာသော ဟယ်ဖုန်းသည် အိမ်ရောက်သည်နှင့် ရင်ထဲမှ ဝမ်းသာစိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဒီအရေးကြီးသော သတင်းကို သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ ကျိုးမေ့အား ပြောပြလိုက်သည်။

ဟယ်ဖုန်း၏ ဇနီး ကျိုးမေ့သည်လည်း သတင်းထောက် တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် သရဲပုံပြင်များကို အမြဲ လေ့လာနေပြီး သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို လိုက်လံ စုံစမ်းနေကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမလည်း ဒီကိစ္စကို သိပ်မအံ့သြဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ဘာတွေများ စုံစမ်းလို့ တွေ့လာလို့လဲ ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ"

"ဒီတစ်ခေါက် တာတုန်းမြို့က ဘိုးဘွားရိပ်သာ တစ်ခုမှာ ကျန်းကျစ်တုန်း ဆိုတဲ့ အဘိုးကြီး တစ်ယောက်ကို ငါ အင်တာဗျူးခဲ့တယ် အဲဒီ အဘိုးကြီးက ပြောတယ် သူ တကယ့် တစ္ဆေကို မြင်ဖူးတယ်တဲ့ ဒါတင် မကသေးဘူး ဒီတစ်ခေါက် ငါ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အကျိုးအမြတ်တစ်ခုတောင် ရခဲ့သေးတယ် ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ တစ္ဆေတွေ ရှိတဲ့အပြင် တစ္ဆေတွေကို ပြန်တိုက်ခိုက်တဲ့ လူတစ်စုလည်း ရှိသေးတယ်တဲ့ ဒီလူတွေကို လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်ခြောက်ဆယ်လောက်က တစ္ဆေဆရာ လို့ ခေါ်ခဲ့ကြတာတဲ့"

"ကြည့်စမ်း ဒါက ငါ့ရဲ့ အင်တာဗျူး မှတ်တမ်းပဲ"

ဟယ်ဖုန်းသည် အိတ်ထဲမှ အသံဖမ်းစက်၊ ဓာတ်ပုံများနှင့် ဟောင်းနွမ်းနေသော ဆေးမှတ်တမ်း တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကျိုးမေ့ အစကတော့ သိပ်အရေးမလုပ်သော်လည်း ဒီအထောက်အထားများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာထား လေးနက်သွားသည်။ သူမသည် အသံဖမ်းစက်ကို ဖွင့်ကာ နားထောင်ရင်း ဓာတ်ပုံများကိုပါ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက အဲဒီ ကျန်းကျစ်တုန်း ဆိုတဲ့ လူရဲ့ ခြေထောက် ဓာတ်ပုံပဲ သူ ပြောတာတော့ သူ့ခြေထောက်က သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေ ထိသွားလို့ ဒီလို ပျက်စီးသွားတာတဲ့ ဒီမှာက ဆေးမှတ်တမ်း ငါ ကြည့်ပြီးပြီ အတု မဟုတ်ဘူး အရင်က သူ့ဦးနှောက်ထဲမှာ တကယ်ပဲ အကျိတ်တစ်ခု ရှိခဲ့တာ နောက်နေ့ စစ်ဆေးချက် အဖြေကျတော့ အဲဒီ အကျိတ်က ထူးဆန်းစွာ ပျောက်သွားတယ်... သူ ပြောပြတာတွေကို သေချာ နားထောင်ကြည့်ဦး"

ဟယ်ဖုန်းက ပြောရင်း မှတ်စုစာအုပ်ကို ထုတ်ကာ အလျင်စလို စတင် ရှာဖွေတော့သည်။

"ဒါ့အပြင် ငါ နောက်ထပ် သဲလွန်စတစ်ခု ထပ်ရှာတွေ့သေးတယ် အဲဒါက နာမည် တစ်ခုပဲ ကျန်းကျစ်တုန်းရဲ့ ပြောပြချက်အရ အဲဒီလူက တစ္ဆေတွေကို တိုက်ခိုက်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ များတယ် ဆိုလိုတာက တစ္ဆေဆရာ ဆိုတဲ့ ဖြစ်တည်မှုပေါ့"

"အဲဒီလူ နာမည်က ဘယ်လို ခေါ်လဲ ငါလည်း ကူရှာပေးမယ်"

ကျိုးမေ့လည်း ထိုအချက်အလက်များကို ကြည့်ပြီးနောက် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

ဒါက သတင်းကြီး တစ်ခုပဲ။ တကယ်လို့ သတင်း ကြေညာလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ လူတွေ အများကြီး အံ့သြကုန်ကြလိမ့်မည်။

ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ လူတွေ မသိတဲ့ ဒီလို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေသေးတာကိုး။

"အဲဒီလူရဲ့ နာမည်က ယန်ကျန့် တဲ့"

ဟယ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် ဟုတ်လား ငါ ရှာကြည့်မယ်"

ကျိုးမေ့လည်း ချက်ချင်း ကွန်ပျူတာကို ထုတ်ကာ စတင် ရှာဖွေတော့သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် ကွန်ပျူတာရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ အင်တာနက်ပေါ်မှ အချက်အလက်များကို ရှာဖွေနေကြသည်။

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင်။

"တွေ့ပြီ သဲလွန်စ နည်းနည်း တွေ့ပြီ"

ရုတ်တရက် ကျိုးမေ့ အော်လိုက်သည်။

ဟယ်ဖုန်း ချက်ချင်း အနားသို့ ကပ်သွားသည်။

ကျိုးမေ့က ကွန်ပျူတာကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် ဆိုတဲ့ နာမည်က နိုင်ငံခြားက စာရေးဆရာ တစ်ယောက် ရေးထားတဲ့ စာအုပ် တစ်အုပ်ထဲမှာ ပါတယ် ဒီစာအုပ်က ထူးဆန်းတဲ့ ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ်အကြောင်း ရေးထားတာ အကြမ်းဖျင်းကတော့ မြို့တစ်မြို့က ဒီကမ္ဘာပေါ်ကနေ ရုတ်တရက် ထူးဆန်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ငရဲပြည်ထဲကို ရောက်သွားတယ် ပြီးတော့ မြို့ထဲက လူတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် နတ်ဆိုးတွေရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရတယ် နောက်ဆုံး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ လူတွေက ထူးဆန်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ကယ်တင်ခြင်း ခံလိုက်ရတယ်တဲ့"

"ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ မြို့ရယ် နတ်ဆိုးတွေရယ် သူတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ လူ ယန်ကျန့်ရယ် ဒီဇာတ်လမ်းက ကျန်းကျစ်တုန်း ဆိုတဲ့ အဘိုးကြီး ပြောပြတဲ့ ဇာတ်လမ်းနဲ့ ခပ်ဆင်ဆင်ပဲ"

ဟယ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

"ကြည့်ဦး ဒီစာအုပ်ရဲ့ နောက်ဆုံးမှာ စာရေးဆရာ ကိုယ်တိုင် ရေးဆွဲထားတဲ့ ပုံကြမ်းတွေလည်း ပါသေးတယ်"

ကျိုးမေ့က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ဟယ်ဖုန်း ထိုပုံကြမ်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေသော်လည်း အလွန် လက်တွေ့ကျသည်။

အသက်မဲ့နေသော မြို့၊ လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းမများနှင့် အုံ့မှိုင်းနေသော နေရာများတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသည့် ထူးဆန်းသော ပုံရိပ်အချို့…

"ဒီပုံကော ဒီစာအုပ်ထဲကပဲလား"

ရုတ်တရက် ဟယ်ဖုန်းက နောက်ဆုံး စာမျက်နှာရှိ ဆေးရောင်စုံ ပုံတစ်ပုံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ထိုဆေးရောင်စုံ ပုံမှာ ဆီဆေးပန်းချီကား တစ်ချပ် ဖြစ်သည်။ ပန်းချီကား၏ နောက်ခံမှာ အုံ့မှိုင်းနေသော မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်ပြီး ပန်းချီကား၏ အလယ်ဗဟိုတွင်တော့ အမျိုးသမီး တစ်ဦး ရပ်နေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် အနီရောင် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာမှာ ဝေဝါးနေသော်လည်း အပြင်သို့ ထွက်နေသော လက်တစ်စုံမှာတော့ အလွန် ဖြူဖွေးနေသည်။

ပန်းချီကား၏ ပုံစံမှာ အလွန် ထူးဆန်းပြီး အရှေ့တိုင်းနှင့် အနောက်တိုင်း ရောနှောထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ အနည်းငယ် ရုပ်ဆိုးနေသည်။

သို့သော် သေချာ ကြည့်လိုက်မည် ဆိုပါက ပန်းချီကားထဲမှ အမျိုးသမီးမှာ ကိုယ့်ကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

"ဒီစာရေးဆရာက တစ်ခုခုကို သိထားတာ သေချာတယ် သူ ငယ်ငယ်တုန်းကများ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်နဲ့ ကြုံခဲ့ရဖူးလို့လား သူ့ကို ရှာလို့ ရမလား ငါ သူ့ကို သွားအင်တာဗျူးချင်တယ်"

ဟယ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"မရဘူး ဒီနိုင်ငံခြား စာရေးဆရာက အသက် လေးဆယ်ကျော်မှာတင် သေသွားပြီ သေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာတဲ့"

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာ ဟုတ်လား"

ဟယ်ဖုန်း အလွန် နှမြောသွားသည်။

"ကြည့်ရတာ ဒီစာရေးဆရာရဲ့ သဲလွန်စက ပြတ်သွားပြီ ဆက်ရှာကြတာပေါ့ တခြား သဲလွန်စတွေ ရှိသေးတယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်"

ကျိုးမေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် ဆက်လက် ရှာဖွေကြပြန်သည်။

ယန်ကျန့် ဆိုသော နာမည်မှာ သိပ်အတွေ့ရများသော နာမည် မဟုတ်သဖြင့် အသုံးမဝင်သော အချက်အလက် အများအပြားကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်သည်။

သို့သော် သူတို့ ရှာဖွေနေသော ကိစ္စမှာ အလွန် ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်ပြီး အရင်က သတင်းများကို အင်တာနက်ပေါ်တွင် သိမ်းဆည်းထားလေ့ မရှိသဖြင့် အလွန် ခက်ခဲလှသည်။

ညဘက်အထိ ရှာဖွေပြီးနောက်…

နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးမေ့သည် သဲလွန်စတစ်ခု ထပ်မံ ရှာတွေ့သွားသည်။

"ယောကျာ်း လာကြည့်ဦး အရေးကြီးတဲ့ သဲလွန်စတစ်ခု တွေ့ပြီ"

"လာပြီ လာပြီ"

ဟယ်ဖုန်းသည် ချက်ပြုတ်ထားသော ထမင်းဟင်းများကို ကိုင်ကာ အလျင်စလို ထွက်လာသည်။

ကျိုးမေ့က ထမင်းပန်းကန်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ချက်ချင်း စားရင်း မျက်နှာပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒါက အင်တာဗျူး အစီအစဉ် တစ်ခုပဲ အင်တာဗျူး အလုပ်ခံရသူက နာမည်ကြီး တက္ကသိုလ် တစ်ခုက ပရော်ဖက်ဆာပဲ ဒီပရော်ဖက်ဆာက ငယ်ငယ်တုန်းက အရမ်း တော်တဲ့သူတဲ့ သေချာ နားထောင်ကြည့်"

ဗီဒီယိုထဲတွင် အစီအစဉ် တင်ဆက်သူက မျိုးရိုးနာမည် မြောင် ဖြစ်သော အမျိုးသမီး ပရော်ဖက်ဆာ တစ်ဦးကို အင်တာဗျူးနေသည်။ ဒီပရော်ဖက်ဆာမြောင်မှာ အသက် ခုနစ်ဆယ်ကျော် ရှိပုံရပြီး အသက်ကြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း အမူအရာက သိမ်မွေ့ကာ သဘောကောင်းပြီး အလွန် နွေးထွေးသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

"လူတိုင်း သိကြတဲ့အတိုင်း ပရော်ဖက်ဆာမြောင်က တစ်သက်လုံး စာအုပ်တွေ အများကြီး ရေးခဲ့သလို လှပတဲ့ ကဗျာတွေလည်း အများကြီး ဖန်တီးခဲ့ပါတယ် ပရော်ဖက်ဆာမြောင် အနေနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ဘယ်လက်ရာကို အကြိုက်ဆုံးလဲ ဆိုတာ သိပါရစေ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြပေးလို့ ရမလား"

အစီအစဉ် တင်ဆက်သူက မေးလိုက်သည်။

ပရော်ဖက်ဆာမြောင် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အတိတ်ကို ပြန်တွေးရင်း ပြောပြလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အကြိုက်ဆုံးကတော့ ကျွန်မ ပထမဆုံး ထုတ်ဝေခဲ့တဲ့ စာအုပ်ပါပဲ လူတိုင်း စိတ်ဝင်စားရင် သွားဖတ်ကြည့်လို့ ရပါတယ် အဲဒီ စာအုပ်က လူတိုင်းကို အကျိုးကျေးဇူး အများကြီး ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်"

"လူတိုင်းအတွက် ပထမဆုံး အကြိမ်ဆိုတာ အမြဲတမ်း အမှတ်တရ အဖြစ်ဆုံးပါပဲ ပထမဆုံး ခရီးသွားတာ ပထမဆုံး ရုပ်ရှင်ကြည့်တာ ပထမဆုံး ချစ်သူရည်းစား ထားတာ ကြည့်ရတာ ပရော်ဖက်ဆာမြောင်လည်း ချွင်းချက် မဟုတ်ဘူးပဲ ကိုယ် ပထမဆုံး ထုတ်ဝေခဲ့တဲ့ စာအုပ်ကို အမှတ်တရ အဖြစ်ဆုံး ဖြစ်နေတာပဲ ချစ်သူရည်းစား ထားတဲ့ အကြောင်း ပြောရရင် ပရော်ဖက်ဆာမြောင်က ငယ်ငယ်တုန်းက နာမည်ကြီးတဲ့ ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့အပြင် ရုပ်လည်း အရမ်း လှတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး သိကြပါတယ် ကျွန်တော်တို့ မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ကြရအောင် အပေါ်မှာ ပြထားတာက ပရော်ဖက်ဆာမြောင် ငယ်ငယ်တုန်းက ပုံပါ"

ဗီဒီယိုပေါ်မှ အစီအစဉ် တင်ဆက်သူက အချက်ပြလိုက်ရာ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဓာတ်ပုံ တစ်ပုံ ပေါ်လာသည်။

ငယ်ရွယ်သော အမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ ဓာတ်ပုံ ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ချိုသာသော ရုပ်ရည် ရှိပြီး နူးညံ့ကာ ဖြူစင်ပုံပေါ်ပြီး တကယ်ကို အလှလေး တစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ သိချင်တာက ပရော်ဖက်ဆာမြောင် ဒီလောက် တော်နေတာ ငယ်ငယ်တုန်းက လိုက်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိမှာ သေချာတယ် ဘာလို့ တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီး အပျိုကြီး ဘဝနဲ့ပဲ နေဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ ပရော်ဖက်ဆာမြောင် ငယ်ငယ်တုန်းက သဘောကျခဲ့ဖူးတဲ့ သူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဘူးလား"

အစီအစဉ် တင်ဆက်သူက မေးလိုက်သည်။

ပရော်ဖက်ဆာမြောင် ခေတ္တ ရပ်သွားပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက ရုပ်ရည်က သာမန်ပါပဲ အလှလေးလို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး ကျွန်မကို လိုက်တဲ့သူလည်း သိပ်မရှိပါဘူး တခြား မိန်းကလေးတွေလိုပဲ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မမှာလည်း ရင်ခုန်ရတဲ့ သူ တစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးပါတယ် သူက ကျွန်မရဲ့ အလယ်တန်း ကျောင်းနေဖက်ပါ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ အထက်တန်းကျောင်း အတူတူ တက်ခဲ့ကြတယ် ငယ်သူငယ်ချင်းတွေလို့တောင် ပြောလို့ရတယ် ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာ ကောင်းတာက တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲ နီးလာတဲ့ အချိန်မှာ သူ့ဆီမှာ ပြဿနာ တစ်ခု ဖြစ်သွားလို့ ကျောင်းထွက်လိုက်ရတယ် အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျွန်မတို့ သိပ်မတွေ့ဖြစ်ကြတော့ဘူး"

"ကျွန်တော် နည်းနည်းလောက် စပ်စုပါရစေ ဘယ်လို ယောကျာ်းလေးမျိုးကများ ငယ်ရွယ်တဲ့ ပရော်ဖက်ဆာမြောင်ကို ရင်ခုန်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သိချင်လို့ပါ ပရော်ဖက်ဆာမြောင်ရဲ့ အဲဒီ နာမည်မသိရသေးတဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း အကြောင်းကို အသေးစိတ်လေး ပြောပြပေးလို့ ရမလား လှပပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို အခုချိန်ထိ မေ့လို့မရအောင် ဘယ်လို ဆွဲဆောင်ခဲ့ရလဲ ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ ယောက်ျားလေးတွေလည်း အတုယူလို့ ရအောင်လို့ပါ"

အစီအစဉ် တင်ဆက်သူက ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သူက အရမ်း သဘောကောင်းတဲ့ သူပါ လူတွေကို ကယ်ဖို့အတွက် ကိုယ့်အသက်အန္တရာယ်ကိုတောင် ဂရုမစိုက်တတ်ဘူး သူက အရမ်းလည်း တော်တယ် သာမန်လူတွေ မလုပ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေကို လုပ်နိုင်တယ် ပြီးတော့ သူက အရမ်း သဘောထားကြီးတယ် ပိုက်ဆံကို အမှိုက်လို သဘောထားနိုင်တဲ့သူပါ အခု ကျွန်မ နေနေတဲ့ အိမ်က သူ ကျွန်မကို လက်ဆောင် ပေးထားတာပါ"

ပရော်ဖက်ဆာမြောင်သည် ပြောနေရင်းဖြင့် ချီးကျူးစကားများ အဆက်မပြတ် ထွက်လာကာ မျက်လုံးထဲတွင်လည်း အလင်းရောင်များ တောက်ပနေပုံရသည်။

"ဒီလောက် တော်တဲ့ ကောင်လေးဆိုတော့ ပရော်ဖက်ဆာမြောင် မေ့လို့ မရတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး အဲဒီ ကောင်လေးရဲ့ နာမည်ကို ပြောပြပေးလို့ ရမလား"

အစီအစဉ် တင်ဆက်သူက ထပ်မေးလိုက်သည်။

"သူ့နာမည်က အရမ်း ထူးခြားတယ် သူ့နာမည်က ယန်ကျန့် တဲ့"

ဟယ်ဖုန်း ဒီနေရာကို မြင်သောအခါ ထပ်မံ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြန်သည်။

"အရမ်း ကောင်းတယ် ဒီပရော်ဖက်ဆာမြောင်က အဲဒီ ယန်ကျန့်ဆိုတဲ့ လူကို သိနေတာပဲ ဒီပရော်ဖက်ဆာမြောင်ကိုသာ အင်တာဗျူးနိုင်ရင် မေးခွန်း အများကြီးရဲ့ အဖြေကို ရနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံတယ် ဒီပရော်ဖက်ဆာမြောင်ရဲ့ အချက်အလက်တွေကို ရှာကြည့် ဒီလောက် နာမည်ကြီးတဲ့ ပရော်ဖက်ဆာဆိုရင် အင်တာနက်ပေါ်မှာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးရာဇဝင် သေချာပေါက် ရှိမှာပဲ"

မကြာမီ ကျိုးမေ့သည် ပရော်ဖက်ဆာမြောင်၏ အချက်အလက်များကို ရှာတွေ့သွားသည်။

"ပရော်ဖက်ဆာမြောင် နာမည်ရင်း မြောင်ရှောင်ရှန်း မွေးသက္ကရာဇ်... ဒီနှစ် အသက် ခုနစ်ဆယ့်ကိုးနှစ် အရင်က တာချန်းမြို့ အထက်တန်းကျောင်း နံပါတ် ၇ မှာ ကျောင်းတက်ခဲ့တယ်"

"တာချန်းမြို့ ဟုတ်လား ကြည့်ရတာ အဲဒီ ယန်ကျန့် ဆိုတဲ့ လူက အရင်က တာချန်းမြို့က ကျောင်းသား ဖြစ်ရမယ် တာချန်းမြို့ကို သွားရင် ကိစ္စ အတော်များများကို စုံစမ်းလို့ ရမှာ သေချာတယ် ဒါပေမဲ့ ငါ အရင်ဆုံး မြို့တော်ကို သွားရမယ် ဒီပရော်ဖက်ဆာမြောင်ကို သွားအင်တာဗျူးရမယ် အင်တာဗျူး ပြီးမှ တာချန်းမြို့ကို လေယာဉ်နဲ့ သွားမယ် ဒီတစ်ခါတော့ သတင်းကြီး တစ်ခု သေချာပေါက် ရလာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်"

"အချိန်မဆွဲနဲ့ ဒီနေ့ပဲ လေယာဉ်လက်မှတ် ကြိုဝယ်ထားလိုက်"

ဒုတိယနေ့….

ဟယ်ဖုန်းနှင့် ကျိုးမေ့တို့ နှစ်ယောက်သည် မြို့တော်သို့ သွားမည့် လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

လေယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းသည်နှင့် သူတို့သည် အဆက်အသွယ် အမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုကာ ပရော်ဖက်ဆာမြောင်၏ အကြောင်းကို စုံစမ်းခဲ့ကြသည်။ ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူတို့ အကျိုးအမြတ် အချို့ ရရှိခဲ့ပြီး ပရော်ဖက်ဆာမြောင်၏ နေရပ်လိပ်စာကို သိရှိသွားကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် လက်ဆောင်များ ဆွဲကာ အိမ်တိုင်ရာရောက် သွားရောက် နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

"ဒီလူနေရပ်ကွက်က သက်တမ်း အနှစ် ခုနစ်ဆယ် ရှစ်ဆယ်လောက် ရှိနေပြီ ထင်တယ်"

ဟယ်ဖုန်းနှင့် ကျိုးမေ့တို့သည် လူနေရပ်ကွက် အတွင်း လမ်းလျှောက်နေကြသည်။

ဒီလူနေရပ်ကွက်သည် သစ်ပင်များ အုပ်ဆိုင်းနေပြီး ငှက်ကလေးများ တေးဆိုကာ ပန်းပေါင်းစုံ ပွင့်နေသည်။ ရှေးဟောင်း အဆောက်အအုံများက သမိုင်း၏ လေးနက်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။

"ဒီပရော်ဖက်ဆာမြောင်က တကယ် ချမ်းသာတာပဲလို့ ဝန်ခံရမယ် ဒီနေရာက မြို့လယ်ခေါင် မဟုတ်ပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်ခြောက်ဆယ်က မြို့တော်မှာ ဒီလို လုံးချင်းအိမ် တစ်လုံး ပိုင်ဆိုင်ဖို့ဆိုတာ ချမ်းသာပြီး ဩဇာအာဏာ ရှိမှပဲ ရမှာ အခုခေတ်မှာ ဆိုရင်တော့ ပိုတောင် ပြောစရာ မလိုတော့ဘူး သာမန်လူတွေဆိုရင် လူဝံခေတ်ကတည်းက အလုပ်လုပ်လာရင်တောင် ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဟယ်ဖုန်းက အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"အံ့ဩမနေနဲ့တော့ ငါ စုံစမ်းပြီးသွားပြီ ပရော်ဖက်ဆာမြောင်က ဒီလူနေရပ်ကွက်ထဲက နံပါတ်ရှစ် အိမ်ကြီးမှာ နေတာ ရှေ့ နည်းနည်း သွားရင် ရောက်ပြီ"

ဘေးမှ ကျိုးမေ့က ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် အနည်းငယ် ဆက်လျှောက်သွားပြီးနောက် မကြာမီ ပရော်ဖက်ဆာမြောင်၏ နေအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဒါက အတော်လေး ရှေးကျသော ဥရောပစတိုင် အဆောက်အအုံ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အနှစ် ခုနစ်ဆယ် ရှစ်ဆယ် သက်တမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သေချာ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းထားသဖြင့် ဟောင်းနွမ်းနေပုံ မပေါ်ပေ။ ထို့အပြင် ရွှေရောင် တံခါးကြီးမှာ အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင် အသစ်အတိုင်း တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်ပြီး အရောင်ကျသွားခြင်း၊ ဟောင်းနွမ်းသွားခြင်း အလျဉ်းမရှိပေ။ ဘယ်လိုများ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းထားလဲ မသိပေ။

ဟယ်ဖုန်း ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ လူခေါ်ခေါင်းလောင်းကို နှိပ်လိုက်သည်။

ကြည်လင်သော ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မကြာမီ အတွင်းမှ ခြေသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

တံခါး ဖွင့်လိုက်သောအခါ အသက် ငါးဆယ်ခန့် အရွယ် အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ရိုးရှင်းပြီး သင့်တော်သော ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အမူအရာ ရှိသဖြင့် လူကို ချက်ချင်း ခင်မင်သွားစေသည်။

"ဘယ်သူ့ကို ရှာမလို့လဲရှင်"

အမျိုးသမီးက မေးလိုက်သည်။

"ရုတ်တရက်ကြီး လာနှောင့်ယှက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ် ခင်ဗျာ ကျွန်တော်တို့က သတင်းထောက်တွေပါ ဒီနေရာက ပရော်ဖက်ဆာမြောင်ရဲ့ နေအိမ်လို့ ကြားလို့ ပရော်ဖက်ဆာမြောင်ကို အင်တာဗျူးချင်လို့ လာခဲ့တာပါ ပရော်ဖက်ဆာမြောင် အိမ်မှာ ရှိပါသလား"

ဘေးမှ ကျိုးမေ့က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုကိုး ရှင်တို့ လာတာ အချိန်မကိုက်ဘူး ပရော်ဖက်ဆာမြောင် အိမ်မှာ မရှိဘူး သူ အခုတလော ခရီးထွက်သွားတယ် ဒီရက်ပိုင်း ပြန်ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

"အချိန်မကိုက်ဘူးလား နှမြောစရာပဲ"

ဟယ်ဖုန်း ချက်ချင်း စိတ်ပျက်သွားသည်။

"ရှင်တို့က ဘယ်လို အင်တာဗျူးမျိုး လုပ်ချင်လို့လဲ ကျွန်မက ပရော်ဖက်ဆာမြောင်ရဲ့ တူမပါ ပရော်ဖက်ဆာမြောင် အကြောင်းကို နည်းနည်းပါးပါး သိပါတယ် ရှင်တို့ကို နည်းနည်းလောက် ကူညီပေးနိုင်လောက်တယ်"

အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးမေ့က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုပါ ကျွန်မတို့က ပရော်ဖက်ဆာမြောင်ကို လူတစ်ယောက်အကြောင်း မေးချင်လို့ပါ အဲဒီလူရဲ့ နာမည်က ယန်ကျန့် လို့ ခေါ်ပါတယ် ယန်ကျန့် အကြောင်း ရှင် တစ်ခုခု သိပါသလား"

"ယန်ကျန့် ဟုတ်လား"

ဒီနာမည်ကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း လေးနက်သွားသည်။

"ရှင်တို့က ယန်ကျန့် အကြောင်း စုံစမ်းနေကြတာလား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

ဟယ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အရင် ဝင်လာခဲ့ကြပါဦး"

အမျိုးသမီးက ဒီအင်တာဗျူးကို မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။

"နှောင့်ယှက်မိပါပြီ"

သူတို့ နှစ်ယောက် အိမ်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ထို့နောက် အိမ်ကြီးအတွင်းရှိ အပြင်အဆင်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့ အလွန် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

မီးရောင်များ လင်းထိန်နေပြီး နံရံများနှင့် ကြမ်းပြင်များမှာ ရွှေဝါရောင် တောက်ပနေကာ အိမ်တစ်လုံးလုံး ရွှေရောင်များဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဇိမ်ခံမှု တစ်ခုက မျက်နှာဆီသို့ ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်လာသည်။

ဟယ်ဖုန်း နေရာအနှံ့ လိုက်ကြည့်ကာ အလွန် သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေသည်။

"ဟေ့"

ထိုအချိန်တွင် ကျိုးမေ့က သူ့ကို သတိထားပြီး လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"ကြည့်ဦး အပေါ်က ရွှေရောင် သတ္တုတွေက ရွှေနဲ့ တူတယ်"

ပြောပြီးနောက် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရွှေလက်ကောက်ကို ပြလိုက်သည်။

လက်ကောက်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရောင်ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသည်။

"နောက်နေတာလား ရွှေ ဟုတ်လား ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ မင်း အမြင်မှားတာ နေမှာပါ"

ဟယ်ဖုန်းသည် သူ၏ ဇနီး၏ တွေးခေါ်မှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်း မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်လိုက်သည်။

ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ အဝါရောင် သတ္တုတွေ အကုန်လုံးကသာ ရွှေတွေ ဖြစ်နေမယ် ဆိုရင် ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ နေရာကို ဖုံးဖို့ ရွှေဘယ်လောက်တောင် ကုန်မလဲ။

ပြီးတော့ ရွှေကို အပြင်အဆင် အဖြစ် သုံးတယ် ဆိုတာ ဘယ်လောက်ပဲ ချမ်းသာချမ်းသာ ဒီလောက် အလဟဿ မဖြုန်းတီးသင့်ဘူးလေ။

"ငါ အမြင်မမှားပါဘူး စောစောက ငါ လက်လှမ်းပြီး စမ်းကြည့်လိုက်သေးတယ် အထိအတွေ့က ရွှေနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ"

ကျိုးမေ့က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ဟယ်ဖုန်း ရင်ထဲ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ အများကြီး မတွေးတော့ဘဲ ရင်ထဲက အံ့သြမှုကိုသာ ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် မနေ့က အင်တာဗျူး ဗီဒီယိုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

ဒီအိမ်ကြီးက ယန်ကျန့် ဆိုတဲ့ လူက မြောင်ရှောင်ရှန်းကို လက်ဆောင် ပေးထားတာလေ။ တကယ်လို့ ဒီမှာရှိတဲ့ အလှဆင် ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံးက ရွှေတွေ ဖြစ်နေမယ် ဆိုရင် ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးတဲ့ အိမ်ကြီးကို ဒီလို လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ဆောင် ပေးလိုက်နိုင်တယ် ဆိုတော့ ယန်ကျန့်က ဘယ်လောက်တောင် ချမ်းသာလို့လဲ။

ဖြစ်နိုင်တာက ပိုက်ဆံ ရှိရုံနဲ့တင် မရလောက်ဘူး ထူးခြားတဲ့ အဆင့်အတန်း တစ်ခု ရှိမှ ရမယ်။

တကယ်လို့ ယန်ကျန့်က တကယ့် တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိနေမယ်ဆိုရင် အဲဒီနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အာဏာနဲ့ စည်းစိမ်တွေ ရှိနေတာက မဆန်းတော့ဘူး။

ကြည့်ရတာ ကိုယ်က အမှန်တရား တစ်ခုနဲ့ အရမ်း နီးစပ်နေပြီ ထင်တယ်။

ဟယ်ဖုန်း ရင်ထဲတွင် အလိုအလျောက် ထပ်မံ စိတ်လှုပ်ရှားလာပြန်သည်။

"ထိုင်ကြပါဦး"

အမျိုးသမီးက သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်ကြပြီး ရင်ထဲတွင် အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ ဖိအား တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒီပရော်ဖက်ဆာမြောင်မှာ ထင်ထားသလောက် မရိုးရှင်းကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးက သူတို့ နှစ်ယောက်ကို လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စီ ငှဲ့ပေးပြီးနောက်မှ ထိုင်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်တို့ ဘာလို့ ယန်ကျန့် ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် အကြောင်းကို စုံစမ်းချင်နေရတာလဲ ဆိုတာ ကျွန်မ မသိပါဘူး ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ အိမ်မှာတော့ ဒီနာမည်က တားမြစ်ချက် တစ်ခုပဲ ဒီနာမည်ကို (ဟမ်းဘူရို - ပေါ့ပေါ့ဆဆခေါ်လို့ မရဘူး တကယ်လို့ ပြောရမယ် ဆိုရင်တောင် အရမ်း ကြောက်ရွံ့ လေးစားတဲ့ စိတ်နဲ့ ပြောရတာ"

"ဒါက ဘာအကြောင်းကြောင့်လဲ ယန်ကျန့် ဆိုတာ သာမန် နာမည် တစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမှာ ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ တားမြစ်ချက် ဖြစ်နေရတာလဲ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြလို့ ရမလား"

ဟယ်ဖုန်း အသံဖမ်းစက်ကို ထုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်မ အဒေါ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းလေ ကျွန်မတို့ အိမ်က လူကြီးတွေ အားလုံးက ဒီစည်းကမ်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လိုက်နာကြတယ် ဒါပေမဲ့ အတိအကျ အကြောင်းရင်းကိုတော့ ကျွန်မလည်း မသိဘူး ကျွန်မ သိတာက စိတ်မသန့်ရင် သူ့နာမည်ကို မခေါ်ရဘူး မဟုတ်ရင် ဘေးအန္တရာယ်တွေ ရောက်လာလိမ့်မယ် ဆိုတာပဲ"

"ဒီလိုလား"

ဟယ်ဖုန်း မျက်နှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားသည်။

သူ ယခုအခါ ယန်ကျန့် ဆိုသော လူအကြောင်းကို ပို၍ပင် သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာသည်။ သူ့ကို သိကျွမ်းခဲ့သော မျိုးဆက်များကပင် သူ့နာမည်ကို ခေါ်ရမှာ ကြောက်နေရသည်ဆိုတာ အရမ်းကို အံ့သြစရာ ကောင်းလွန်းနေသည်။

"ဒါနဲ့ ရှင်တို့ ဒီနာမည်ကို ဘယ်ကနေ ကြားခဲ့တာလဲ ကျွန်မကို ပြောပြလို့ ရမလား"

အမျိုးသမီးက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အရင်က တာတုန်းမြို့မှာ ကျန်းကျစ်တုန်း ဆိုတဲ့ အဘိုးကြီး တစ်ယောက်ကို အင်တာဗျူးခဲ့ဖူးတယ်..."

ဟယ်ဖုန်းက အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အသေးစိတ် ပြောပြလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက နားထောင်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုကိုး ရှင်တို့က သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို စုံစမ်းနေကြတာမို့လို့ ဒီနာမည်ကို ကြားခဲ့ရတာကိုး ခဏလေး စောင့်ပါဦး ကျွန်မ ပစ္စည်း တစ်ခု သွားယူလိုက်ဦးမယ်"

ရုတ်တရက် သူမ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ဧည့်ခန်းထဲရှိ စာအုပ်စင်ကြီး တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူမ စာအုပ် တစ်အုပ် ယူလာခဲ့သည်။

"ဒါက ကျွန်မ အဒေါ် ရေးခဲ့တဲ့ ပထမဆုံး စာအုပ်ပါ ရှင်တို့ ဒီအထဲက အကြောင်းအရာတွေကို စိတ်ဝင်စားလောက်ပါတယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဟယ်ဖုန်း လှမ်းယူလိုက်ပြီး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ စာအုပ် မျက်နှာဖုံးတွင် 'ငရဲလို ကမ္ဘာ' ဟူသော စာလုံးကြီး လေးလုံးကို ရေးသားထားသည်။

သူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှန်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီလို အကြောင်းအရာလေးကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

"မင်္ဂလာ ကိစ္စတိုင်းမှာ အနီရောင် ဖယောင်းတိုင် ထွန်းရမယ် ဆိုတာကိုပဲ လူတွေ သိကြတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကိုတော့ မသိကြဘူး ဖယောင်းတိုင် ဆိုတာ တစ္ဆေမီးပဲ အနီရောင် ဖယောင်းတိုင်ကို ထွန်းညှိရင် မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို နှင်ထုတ်နိုင်ပြီး ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်တယ်"

"ဘိုးဘွားတွေကို ကန်တော့တဲ့ အခါမှာတော့ ပြောင်းပြန်ပဲ အဖြူရောင် ဖယောင်းတိုင် ထွန်းရတယ် အဖြူရောင် ဖယောင်းတိုင်က ကံမကောင်းဘူး အဲဒါကို ထွန်းညှိရင် တစ္ဆေတွေကို ခေါ်လာနိုင်တယ် လူတွေက သေသွားတဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ခေါ်ပြီး ပူဇော်ပသတာတွေကို စားသုံးခိုင်းဖို့၊ နောက်လူတွေကို လာကြည့်ခိုင်းဖို့လို့ ထင်နေကြတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီလုပ်ရပ်က အရမ်းကို ရယ်စရာ ကောင်းတယ် တစ္ဆေ ဆိုတာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာပဲ အဖြူရောင် ဖယောင်းတိုင်နဲ့ တစ္ဆေကို ခေါ်တာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မီးရှို့သတ်သလိုပဲ"

ဟယ်ဖုန်း နောက်ထပ် စာမျက်နှာ အနည်းငယ် လှန်ကြည့်လိုက်မှ ဒါက သဘာဝလွန် အငွေ့အသက်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ဖြစ်မှန်း နားလည်သွားသည်။ သာမန်လူ တစ်ယောက်က ခံစားချက် ခုနစ်ပါးနဲ့ လိုအင်ဆန္ဒ ခြောက်ပါးကို ဖြတ်တောက်ပြီး ဒုက္ခ ရှစ်ပါးကို ကျော်ဖြတ်ကာ နောက်ဆုံးမှာ နတ်ဘုရား တစ်ပါး ဖြစ်လာတဲ့ အကြောင်း ရေးထားတာ ဖြစ်သည်။

ကြည့်ရတာ အားပေးစာအုပ် တစ်အုပ်လို ဖြစ်နေပေမဲ့ တကယ်တော့ အလွမ်းဇာတ် ဝတ္ထု တစ်ပုဒ် ဖြစ်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဇာတ်လိုက်၏ ဘေးရှိ သူငယ်ချင်းများက သူ၏ ခံစားချက် ခုနစ်ပါးကို ကိုယ်စားပြုနေပြီး ထိုသူငယ်ချင်းများ သေဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ သူသည် ခံစားချက် ခုနစ်ပါးကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် သူသည် ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကိစ္စရပ်များစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ကိစ္စရပ် တစ်ခု ဖြစ်တိုင်း သူ၏ လိုအင်ဆန္ဒ တစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားရသည်။ စာအုပ်ထဲရှိ လိုအင်ဆန္ဒ ခြောက်ပါး ဆိုသည်မှာ အချစ်၊ ငွေ၊ အာဏာ၊ လောဘ၊ ရမ္မက်၊ နာမည်ဂုဏ်သတင်း တို့ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ဒုက္ခပေါင်းများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကမ္ဘာသူ ကမ္ဘာသားများကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ အနောက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ လက်ထဲတွင် ဘာမှ မရှိတော့ပေ။

ဘာမှ မရှိတော့ခြင်းကပင် သာမန်လူထက် သာလွန်သော နတ်ဘုရား တစ်ပါး ဖြစ်လာစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟယ်ဖုန်း အနည်းငယ် စွဲလမ်းသွားပြီး လျင်မြန်စွာ ဖတ်ရှုလိုက်ရာ မကြာမီ စာအုပ်၏ နောက်ဆုံး စာမျက်နှာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

နောက်ဆုံး စာမျက်နှာတွင် စာတစ်ကြောင်း ရေးထားသည်။

ငါ့အတွက်တော့ ဒါက အဝီစိ ငရဲပဲ….

"ဒါက စာရေးဆရာမရဲ့ နောက်ဆုံး နိဂုံးချုပ် စကားပဲ"

ဟယ်ဖုန်း ထိုစာကြောင်းကို ကြည့်ရင်း ပရော်ဖက်ဆာမြောင် ငယ်ငယ်တုန်းက တစ်စုံတစ်ယောက် အပေါ် ထားရှိခဲ့သော ပြင်းပြသည့် လွမ်းဆွတ်မှုကို ခံစားမိလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ဒီစာအုပ်ကို ဘာကြောင့် 'ငရဲလို ကမ္ဘာ' လို့ နာမည်ပေးထားလဲ ဆိုတာကိုလည်း သူ နားလည်သွားသည်။ ဇာတ်လိုက် တစ်ယောက်တည်း ငရဲလို ကမ္ဘာထဲမှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘဲ ဒီပရော်ဖက်ဆာမြောင် ကိုယ်တိုင်ကလည်း အတူတူပဲ ဖြစ်နေတာကိုး။

"ရှင် ကြိုက်ရင် ဒီစာအုပ်ကို ယူသွားလိုက်ပါ"

အမျိုးသမီးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ သိပ်မကောင်းဘူး ထင်တယ်"

ကျိုးမေ့ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး စာအုပ် တစ်အုပ်တည်းပါ တန်ဖိုး မကြီးပါဘူး ဒါက ပရော်ဖက်ဆာမြောင် အရင်က ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ကိုယ် ထုတ်ဝေခဲ့တာ နှမြောစရာ ကောင်းတာက အဲဒီခေတ်က လူတွေက ဒီလို ဇာတ်လမ်းမျိုး သိပ်မကြိုက်ကြလို့ အများကြီး ရောင်းမထွက်ဘဲ ကျန်နေခဲ့တာ ဒီနှစ်တွေထဲမှာ လူတွေကို ပေးဖြစ်တာ များပေမဲ့ ကျွန်မဆီမှာ အများကြီး ကျန်နေပါသေးတယ်"

"ဒီလိုဆိုမှတော့ ကျွန်မ အားမနာဘဲ ယူသွားလိုက်ပါ့မယ်"

ကျိုးမေ့ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ သုံးယောက် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဆက်လက် စကားပြောကြသည်။

လက်ဖက်ရည် ကုန်သွားသောအခါမှ အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ အင်တာဗျူးကို ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်ကြရအောင် ကျွန်မ သိတာ ဒီလောက်ပါပဲ တကယ်လို့ ရှင်တို့က အဲဒီလူရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ပိုသိချင်တယ်ဆိုရင် တာချန်းမြို့ကို သွားဖို့ အကြံပေးချင်ပါတယ် တာချန်းမြို့မှာ ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာ ဆိုတဲ့ နေရာ တစ်ခု ရှိတယ် အဲဒီမှာ ရှင်တို့ ဇာတ်လမ်း အသစ်တွေ ထပ်ရှာတွေ့နိုင်လောက်တယ်"

သူတို့ နှစ်ယောက်ကလည်း မူလကတည်းက တာချန်းမြို့ကို သွားရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာ ဆိုသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့ စိတ်ထဲတွင် သေချာ မှတ်သားလိုက်ကြသည်။

ယဉ်ကျေးမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဒီအင်တာဗျူး လုံးဝ အဆုံးသတ်သွားတော့သည်။

သို့သော် ဟယ်ဖုန်းသည် အိမ်ပြန်လမ်းတွင် ထိုစာအုပ်ကိုသာ အလွန် စွဲလမ်းနေပြီး အဆက်မပြတ် ဖတ်ရှုနေတော့သည်။

နောက်ပိုင်းကျမှ သူ သိလိုက်ရသည်မှာ ပရော်ဖက်ဆာမြောင် ထုတ်ဝေခဲ့သော စာအုပ်နှင့် ဒီစာအုပ်မှာ စာအုပ် တစ်အုပ်တည်း ဖြစ်သော်လည်း ထုတ်ဝေခဲ့သော စာအုပ်တွင် ဖြတ်တောက်ထားသော အကြောင်းအရာ အလွန် များပြားပြီး ဒီစာအုပ်မှာမူ မူကြမ်း ဖြစ်ပုံရသည်။ အထဲတွင် လူမသိသူမသိ အချက်အလက်များစွာ ပါဝင်နေသည်။