အခန်း (၁၅၉၇-၁၅၉၈)
Vol. 123 Ch. 1597-1598
အခန်း ၁၅၉၇ - တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော လူနေအိမ်ရာ
"ဝုန်း"
ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံလာပြီး အဆောက်အအုံ ပြိုကျသွားသည်။
ဒီနေရာက တာချန်းမြို့၏ ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာ ဖြစ်သည်။
အနှစ်ခြောက်ဆယ်ကျော် သက်တမ်းရှိပြီ ဖြစ်သော ဒီဟောင်းနွမ်းနေသည့် လူနေအိမ်ရာကြီး၏ သက်တမ်းမှာ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။ အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံများ ဟောင်းနွမ်းလာမှု ပြဿနာကြောင့် အိမ်ရာအတွင်းရှိ အဆောက်အအုံ အများအပြားမှာ အန္တရာယ်ရှိသော အဆောက်အအုံများ အဖြစ် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ကတည်းက ဆက်လက် နေထိုင်ရန် မသင့်တော်တော့ကြောင်း အကြံပြုထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်တော့ ဒီအိမ်ရာကြီးကို ဖျက်သိမ်းပြီး ပြန်လည် တည်ဆောက်မည့် အချိန်ကို နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ချိုင့်ခွက်နေသော အိမ်ရာလမ်းများကို ဖျက်ဆီး ဖြိုချလိုက်ပြီး ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှိ သစ်ပင်အိုကြီးများကိုလည်း ခုတ်လှဲ သယ်ဆောင်သွားကြသည်။ အန္တရာယ်ရှိသော အဆောက်အအုံများကိုလည်း ဖောက်ခွဲ ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး 'ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာ' ဟု ရေးသားထားသော ဆိုင်းဘုတ်ကြီး ချိတ်ဆွဲထားသည့် အိမ်ရာ တံခါးကြီးပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ ဆောက်လုပ်ရေး ယာဉ်မျိုးစုံ ဝင်ထွက်နိုင်ရန် ကျယ်ဝန်းသော မြေလမ်း တစ်လမ်းသာ ဖြစ်သည်။
ဒီအတွက် အိမ်ရာအတွင်းရှိ နေထိုင်သူ အများအပြားက လက်ခုပ်တီး အားပေးကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဓာတ်လှေကား ပျက်စီးနေပြီး အဆောက်အအုံများ ဟောင်းနွမ်းနေသည့် ဒီလို အိမ်ဟောင်းကြီးတွင် မည်သူမျှ မနေချင်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့က အိမ်ရာကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ပြီး အိမ်သစ်တွင် နေထိုင်ရရန် အလွန် လိုလားနေကြသည်။
သို့သော် အိမ်ရာအတွင်းရှိ အသက်ကြီးသော လူကြီး အချို့ကတော့ အိမ်ရာ ဖျက်သိမ်းခြင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဆန့်ကျင်နေကြပြီး တံခါးဝတွင် စုဝေးကာ ဖျက်သိမ်းရေး လုပ်ငန်းစဉ်များကို တားဆီးနေကြသည်။
သို့သော် ထိုဆန့်ကျင်သူများမှာ အသက်အရွယ် ကြီးရင့်နေကြပြီ ဖြစ်ရာ ကိစ္စများစွာကို ကိုယ်တိုင် မဆုံးဖြတ်နိုင်ကြတော့ပေ။ သူတို့၏ သားသမီးများက လာခေါ်သွားခြင်း သို့မဟုတ် ကျန်းမာရေး အခြေအနေက ခွင့်မပြုသဖြင့် ဖျက်သိမ်းရေး အဖွဲ့များနှင့် အချိန်အကြာကြီး ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။ ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင်တော့ တားဆီးမှု ကျရှုံးသွားပြီး ဖျက်သိမ်းရေး လုပ်ငန်းစဉ်များ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေသည်ကိုသာ မျက်စိရှေ့တွင် ကြည့်နေရတော့သည်။
"ဒီနေ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား"
ဖျက်သိမ်းရေး တာဝန်ခံ လျိုယန်က ထုံးစံအတိုင်း လုပ်ငန်းခွင်ကို လှည့်လည် ကြည့်ရှုနေသည်။
လက်အောက်ငယ်သားက ပြန်ဖြေသည်။
"အခြေအနေ အားလုံး ပုံမှန်ပါပဲ အရမ်း အဆင်ပြေပါတယ် အခု လာတားတဲ့ လူကြီးတွေ မရှိတော့ပါဘူး လက်ရှိ အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံ ဧရိယာကို အားလုံး ဖျက်သိမ်းပြီးပါပြီ ကျန်တာကတော့ လုံးချင်းအိမ် ဧရိယာပါပဲ ဒါပေမဲ့ ဖျက်ရ အခက်ဆုံးက အိမ်ရာ အနောက်ဘက်က ဘုရားကျောင်းလေး တစ်ကျောင်းပဲ ဒီက လူတွေ ပြောတာတော့ အဲဒီ ဘုရားကျောင်းက တော်တော် ထူးခြားတယ် မထိတာ အကောင်းဆုံးပဲတဲ့ ဘုရားကျောင်းက သိပ်မကြီးတော့ လောလောဆယ် ခဏ ထားထားလိုက်တယ်"
"ဘုရားကျောင်းက ဖျက်လို့ မရဘူးလား ဒါ ဘယ်ခေတ်က အယူသည်းတဲ့ အတွေးအခေါ်တွေလဲ လက်အောက်က လူတွေကို ခဏ ရပ်ခိုင်းလိုက် ငါနဲ့ လိုက်ကြည့်ကြမယ် ဒီနေ့ အဲဒီ ဖျက်ရ အခက်ဆုံး ဘုရားကျောင်းကို အရင် ဖျက်ပစ်မယ် ပြဿနာ ရှိရင် စောစော ဖြေရှင်းလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ"
လျိုယန်က ပြောလိုက်သည်။
လက်အောက်ငယ်သားက ခေါင်းညိတ်ပြီး ဖျက်သိမ်းရေး အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ကို ချက်ချင်း ခေါ်လာခဲ့သည်။
လူတစ်စုသည် လျိုယန်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် အိမ်ရာ အနောက်ဘက်ရှိ ထိုဘုရားကျောင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
"မန်နေဂျာလျို အရင်က ကျွန်တော်တို့ စုံစမ်းကြည့်ပြီးပါပြီ ဒီဘုရားကျောင်းက တည်ဆောက်ထားတာ အနှစ် ခြောက်ဆယ်တောင် မပြည့်သေးဘူး သမိုင်းဝင် ရှေးဟောင်း အဆောက်အအုံ မဟုတ်ပါဘူး ပြီးတော့ ဒါက တရားမဝင် ဆောက်ထားတာ အရင်က ဆောက်တုန်းက စာရွက်စာတမ်း မပြည့်စုံဘူး ခွင့်ပြုချက် မရထားဘူး"
"ဘုရားကျောင်းထဲမှာ ပုံမှန်ဆို လူတစ်ယောက်ပဲ နေတာ ဒါပေမဲ့ ဖျက်သိမ်းရေး စကတည်းက အိမ်ရာထဲက မျိုးရိုးနာမည် ကျန်း ဆိုတဲ့ အဘိုးကြီး တစ်ယောက်က အဲဒီ ဘုရားကျောင်းထဲမှာပဲ အမြဲ နေနေပြီးတော့ ဘယ်သူမဆို အဲဒီ ဘုရားကျောင်းကို လာထိရဲရင် သူ အသေခံပြီး တိုက်မယ်လို့ ကြေညာထားတယ် ဒီအဘိုးကျန်းက လူကြီးတွေကြားမှာ တော်တော် ဩဇာညောင်းတယ် အတင်းအကျပ် ဖျက်မယ်ဆိုရင် ပြဿနာ တက်လာမှာ စိုးရိမ်ရတယ်"
လမ်းတွင် လျိုယန်က နားထောင်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။
"ပြဿနာ အကြီးကြီး မှတ်နေတာ အသက် ရှစ်ဆယ် အရွယ် အဘိုးကြီး တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား ဒါ လွယ်ပါတယ် အရင်ကလိုပဲ သူ့သားသမီးတွေကို အကြောင်းကြားပြီး လူကြီးကို လာခေါ်ခိုင်းလိုက် ပြီးရင် နှစ်သိမ့်ကြေး တစ်ခု ပေးလိုက်ပေါ့"
"ဒီနည်းလမ်း စမ်းကြည့်ပြီးပါပြီ အဲဒီ အဘိုးကျန်းရဲ့ မြေးက ပိုက်ဆံ ယူသွားပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့လည်း ဖြောင်းဖျလို့ မရခဲ့ဘူး"
လက်အောက်ငယ်သားက ပြောလိုက်သည်။
"အရင် သွားကြည့်ကြတာပေါ့"
လျိုယန်က ပြောလိုက်သည်။
ယခုအခါ အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေသော ဘုရားကျောင်းလေး ရှေ့တွင် အသက်ကြီးပြီ ဖြစ်သော အဘိုးကြီး တစ်ဦးသည် တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ကာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အထီးကျန်ဆန်သော အမူအရာ ရှိနေပြီး မလှမ်းမကမ်းတွင် ဆူညံစွာ အလုပ်လုပ်နေသော ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်ကို ကြည့်နေသည်။
"ပြီးပြီ ပြီးပြီ တစ်သက်လုံး ကြိုးစားလာသမျှ ဒါတွေ အားလုံး ပြီးသွားပြီ ဒီလူတွေကို ဒီအတိုင်း ဆက်တူးခိုင်းနေရင် ပြဿနာ တက်တော့မှာပဲ ဒီလူတွေကို တားမယ့် တာဝန်ခံနိုင်တဲ့ လူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလား ငါ အဘိုးဝေ့က တာဝန်ယူနိုင်တယ် ဆိုပေမဲ့လည်း တစ်သက်လုံး တာဝန်ယူပေးလို့မှ မရတာ တကယ်လို့ ငါသာ နောက်ထပ် အနှစ်နှစ်ဆယ်လောက် ပြန်ငယ်သွားရင် ဒီလူတွေကို ဒီလို ရမ်းကားခွင့် ပေးထားမှာ မဟုတ်ဘူး"
"ငါ့ရဲ့ အရင်က သူငယ်ချင်းအိုကြီးတွေက အကုန်လုံး အသုံးမကျတဲ့ ကောင်တွေချည်းပဲ ပိုက်ဆံလေး နည်းနည်း ရတာနဲ့ အကုန် ထွက်ပြေးကုန်ကြတယ် သစ္စာတရား ဆိုတာ နည်းနည်းမှ မရှိဘူး"
အဘိုးကြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေပြီးနောက် ဒေါသတကြီးဖြင့် တုတ်ကောက်ကို မြေကြီးနှင့် ဆောင့်လိုက်သည်။ ထိုဖျက်သိမ်းရေး အဖွဲ့များနှင့် မတ်တပ်ရပ်ပြီး အသေခံ တိုက်ချင်စိတ်ပင် ပေါ်လာသည်။
သို့သော် သူ၏ အသက်က အရမ်း ကြီးနေပြီ ဖြစ်ရာ စိတ်ကသာ ရှိပြီး ခွန်အားက မရှိတော့ပေ။
"ဟေ့ ဝမ်ရှန်းရှန်း ဟိုနှစ်တွေတုန်းက ခြံထဲက ခေါင်းတလားတွေကို နင် ဘယ်နား သွားမြှုပ်လိုက်တာလဲ ဒီခွေးကောင်တွေ တူးမိသွားတာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးမလား အဲဒါတွေက တော်ရုံတန်ရုံ ပစ္စည်းတွေ မဟုတ်ဘူးနော် တကယ်လို့များ မတော်တဆ တူးမိသွားရင် လူသေနိုင်တယ် အခုခေတ်မှာ တစ္ဆေတွေကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ရမလဲ ဆိုတာ သိတဲ့လူ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူး"
အဘိုးကြီး နောက်လှည့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။
"ကျွိ"
ဘုရားကျောင်း တံခါး ပွင့်လာပြီး အဖြူရောင် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ဆံပင်အနက်ရောင်များကို သပ်ရပ်စွာ ဖြီးသင်ထားသော အသက် သုံးဆယ်ခန့် အရွယ် ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ အေးစက်နေပြီး အကြည့်များကလည်း အေးစက်ကာ ခံစားချက် တစ်စက်မျှ မရှိပေ။
"အာဝေ့ ငါတို့ ခေတ်က အဆုံးသတ်သွားပြီ ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာကို ဖျက်သိမ်းတာက ခေတ်ရေစီးကြောင်းပဲ ငါတို့ တားလို့ မရဘူး သူတို့ လုပ်ချင်တာ လုပ်ပါစေ တကယ်လို့ တစ္ဆေတွေ ထွက်လာပြီး လူတချို့ သေသွားရင်တောင် ဒီနေရာက ငြိမ်သက်သွားမှာပဲ"
ဝမ်ရှန်းရှန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"မိုက်မဲလိုက်တာ ဝမ်ရှန်းရှန်း သူတို့က ဒီနေ့ လူနေအိမ်ရာကို ဖျက်ရဲရင် မနက်ဖြန် ဘုရားကျောင်းကို ဖျက်ရဲမှာပဲ သန်ဘက်ခါကျရင် အဲဒီ ရုပ်တုကြီးကိုတောင် သယ်သွားရဲတယ် နင်လည်း ကိုကြီးခြေထောက်ကြီး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာကို မမြင်ချင်ဘူးမလား"
အဘိုးကျန်းက အလွန် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြောလိုက်သည်။
"အချိန်လည်း ကျတော့မှာပဲ ကိစ္စမရှိပါဘူး"
"နင်က အမြဲတမ်း အချိန်ကျတော့မယ် အချိန်ကျတော့မယ် ဆိုပြီး ပြောနေတာ အတိအကျ ဘယ်တော့လဲ ဆိုတာ ပြောပြလို့ မရဘူးလား ငါ အဘိုးဝေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးက သိပ်မကောင်းဘူး အကြာကြီး မစောင့်နိုင်တော့ဘူး တကယ်လို့များ ငါ သေသွားပြီး ကိုကြီးခြေထောက်ကြီး ပြန်လာတဲ့ အချိန် ငါ့ကို မတွေ့ရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ သူ အရမ်း ဝမ်းနည်းနေမှာ သေချာတယ် ငါ သူ့ကို ဂိမ်းတစ်ပွဲလောက် ထပ်ကစားပေးချင်သေးတယ်"
အဘိုးကျန်းက ပြောလိုက်သည်။
"ဖျက်သိမ်းရေး အဖွဲ့တွေ လာနေပြီ"
ဝမ်ရှန်းရှန်း ယခုအခါ အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လူတစ်စု ဒီဘက်သို့ လျှောက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"တကယ် ရဲတာပဲ နင် အရင် ဝင်သွားလိုက် ဒီကိစ္စကို ငါ ရှင်းလိုက်မယ်"
အဘိုးကျန်းက အရင်ကလိုပင် အလျှော့မပေးဘဲ ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ထွက်သွားခိုင်းကာ သူ တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
ဝမ်ရှန်းရှန်း အနည်းငယ်မျှ အားနာမနေဘဲ ပြောလိုက်သည်။
"တကယ်လို့ ဖြေရှင်းလို့ မရရင် ငါ လုပ်မယ်"
"နင် ငါ့ကို နည်းနည်းလေးတောင် ယုံကြည်မှု မရှိဘူးလား"
အဘိုးကျန်း မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။
ဝမ်ရှန်းရှန်း စကားမပြောဘဲ သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ လှည့်ပြီး ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
အဘိုးကျန်း ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဒီလိုမှပေါ့"
လျိုယန် ယခုအခါ လူတစ်စုကို ခေါ်ကာ ဒီဘုရားကျောင်းလေး ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာသည်။ သူတို့ ဒီဘုရားကျောင်းကို လေ့လာကြည့်လိုက်ရာ ဘုရားကျောင်းတွင် နာမည်လည်း မရှိသလို အမွှေးတိုင် လာထွန်းသူလည်း မရှိဘဲ အလွန် ခြောက်ကပ်နေသည်။ နေရာလည်း သိပ်မကျယ်သဖြင့် ဖျက်ရန် အချိန်အများကြီး မလိုဘဲ တစ်ရက်တည်းနှင့် အပြီးလုပ်နိုင်ပေသည်။
"ခင်ဗျားက အဘိုးကျန်းလား"
ဖျက်သိမ်းရေး အလုပ်သမား တစ်ဦးက လျှောက်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ခွေးကောင် ဒီလောက် ကျယ်ကျယ် အော်နေတာ ဘာလုပ်မလို့လဲ မင်း အဘိုး ကြားပါတယ်ကွ"
အဘိုးကျန်း အသံကျယ်ကြီးဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
"အဘိုး နေရာလေး ပြောင်းပေးလို့ ရမလား ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီက ဒီဘုရားကျောင်းလေးကို ဖျက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ အဘိုး ဒီမှာ နေရင် ကျွန်တော်တို့ အလုပ်လုပ်ရတာ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လို့ပါ"
လူတစ်ယောက်က ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။
အဘိုးကျန်းက ပြောလိုက်သည်။
"ဒီလိုလား ကောင်းပြီလေ ပြဿနာ မရှိဘူး ငါ အခုပဲ နေရာ ပြောင်းပေးမယ် ဟို အဖြူရောင် ဦးထုပ် ဆောင်းထားတဲ့ကောင် ဟုတ်တယ် မင်းကို ပြောနေတာ မြန်မြန် လာပြီး အဘိုးကို လာတွဲစမ်း"
သူက လျိုယန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
လျိုယန်သည် ဒီအဘိုးကြီး ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံပြီး ပြဿနာ မရှာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက် လျှောက်သွားကာ တွဲပေးလိုက်သည်။
"အဘိုး သတိထားနော် အိမ်ပြန်ဖို့ ကား စီစဉ်ပေးရမလား"
သို့သော် သူ၏ စကား မဆုံးသေးမီမှာပင် အဘိုးကျန်း ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ရုတ်တရက် လဲကျသွားသည်။
"ကယ်ကြပါဦး ကယ်ကြပါဦး လူသတ်နေတယ်"
"..."
လျိုယန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ဒါ ဒါ ဘာသဘောလဲ ဟန်ဆောင်ပြီး ငွေညှစ်တာလား။
"အဘိုး ဒါကတော့ မဟုတ်သေးဘူးလေ စောစောက ကျွန်တော်က စေတနာနဲ့ တွဲပေးတာ အဘိုးကို ဘာမှ မလုပ်ရသေးဘူး"
သူ ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
သို့သော် အဘိုးကျန်းက မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
"မင်း လုပ်တာလေ မင်းက ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာ လူသေတော့မယ် လူသေမှု ဖြစ်တော့မယ်"
လျိုယန်သည် ဒီအဘိုးကျန်းကို ကိုင်တွယ်ရ အလွန် ခက်ခဲမှန်း သိသွားသောအခါ ဘေးရှိ အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်း ရှိမရှိ သိချင်နေသည်။
သို့သော် အခြားသူများကလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်သဖြင့် စကားမပြောကြပေ။
ဒီအဘိုးကျန်းက အသက် ရှစ်ဆယ် ရှိနေပြီ။ မြေကြီးပေါ်မှာ လဲနေတာတောင် ဘယ်သူမှ မတွဲရဲဘူး။ ဘယ်သူကများ အတင်း သွားလုပ်ရဲမှာလဲ။ မတော်တဆ အားနည်းနည်း ပြင်းသွားရင် တကယ် လူသေသွားနိုင်တယ်။
လုပ်ငန်းခွင်မှာ လူသေမှု ဖြစ်ရင် လုပ်ငန်းခွင် တစ်ခုလုံး ရပ်နားရမှာ။ အဲဒီအခါကျရင် ပြဿနာက ပိုကြီးသွားလိမ့်မယ်။
ဒါကြောင့် အိမ်ရာထဲက လူကြီးတွေကို သူတို့က အမြဲတမ်း နှစ်သိမ့်ပြီး ဖျောင်းဖျဖို့ပဲ ကြိုးစားကြတာ။ ဘယ်သူမှ အတင်း မလုပ်ရဲဘူး။
"အဘိုး ကျွန်တော်တို့ သွားမယ် ကျွန်တော်တို့ သွားမယ် ရပြီလား ဒီနေ့ မဖျက်တော့ဘူး"
လျိုယန် မြေကြီးပေါ်တွင် လဲနေသော အဘိုးကြီးကို ကြည့်ရင်း အလွန် ခေါင်းကိုက်သွားသည်။ ဘာမှ မတတ်နိုင်သဖြင့် အမှုပတ်မည်ကို စိုးရိမ်ကာ ဖျက်သိမ်းရေး အဖွဲ့ကို ခေါ်ပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားရတော့သည်။
ဒီလူစု ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အဘိုးကျန်း ချက်ချင်း အော်ဟစ်မနေတော့ဘဲ ဖြည်းညှင်းစွာ ထလာသည်။
"ဒီလူငယ်လေးတွေ တကယ်ပဲ ကိုယ့်အဆင့်ကိုယ် မသိဘူး မင်းတို့ အဘိုးဝေ့ကို လာယှဉ်ချင်နေတာလား လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်ခြောက်ဆယ်က လူတွေရဲ့ စိတ်ထား ဘယ်လောက် ဆိုးရွားလဲ ဆိုတာ မင်းတို့ကို သိစေရမယ်"
အဘိုးကျန်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် နောက်လှည့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။
"ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြဿနာ ရှင်းသွားပြီ"
"ရှက်စရာ"
အတွင်းမှ ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ အေးစက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အဘိုးကျန်း ချက်ချင်း မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။
"ဒါက ဉာဏ်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်တာလေ ဘယ်လိုလုပ် အရှက်ကွဲစရာ ဖြစ်ရမှာလဲ ဉာဏ်သုံးရတဲ့ ကိစ္စက အရှက်ကွဲစရာ မဟုတ်ဘူး သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ငါ့ရဲ့ ရွှေရောင် သေနတ် နှစ်လက် ကိုင်ထားတဲ့ အဆင့်အတန်းကိုပါ ထုတ်ပြရဦးမှာလား"
ဘုရားကျောင်းထဲမှ ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ အသံ ထပ်မထွက်လာတော့ပေ။
အဘိုးကျန်းကတော့ တံခါးပြင်ပတွင် အဆက်မပြတ် ညည်းတွားနေပြီး အရင်က သူ ဘယ်လောက် ရဲရင့်ခဲ့ကြောင်း၊ ဘယ်လောက် ဂုဏ်သတင်း ကြီးခဲ့ကြောင်း၊ သူရဲကောင်းကြီး အသက်ကြီးလာပြီး သေနတ်ကို သိမ်းထားရတာ ကြာပြီ ဖြစ်ကြောင်း စသဖြင့် ပြောဆိုနေတော့သည်။
"ဒီအဘိုးကျန်းက တကယ် ကိုင်တွယ်ရ ခက်တာပဲ ဒါပေမဲ့ သူ မရှိတဲ့ အချိန်တော့ ရှိမှာပဲ အဲဒီ အဘိုးကြီး အိမ်ပြန်အိပ်တဲ့ အချိန်ကျရင် ခြံစည်းရိုးကို အရင် ဖျက်ပစ်လိုက်မယ် အဲဒီအခါကျရင် ကိစ္စက လွယ်သွားပြီ"
အပြန်လမ်းတွင် လျိုယန် မနေနိုင်ဘဲ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။
ထိုအချိန်တွင် အလုပ်သမား တစ်ဦး အလျင်စလို ပြေးလာသည်။
"ပြဿနာ တက်ပြီ ဟိုဘက် လုပ်ငန်းခွင်မှာ အနီရောင် ခေါင်းတလား တချို့ တူးမိတယ်"
"ခေါင်းတလား နည်းနည်း တူးမိတာလေးများ ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းတွေလား တကယ်လို့ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ချက်ချင်း ရဲအကြောင်းကြားပြီး အမြန် ရှင်းလင်းခိုင်းလိုက်"
လျိုယန်က ပြောလိုက်သည်။
"ရဲအကြောင်းကြားပြီးပြီ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ခေါင်းတလားတွေက အရမ်း ထူးဆန်းတယ် ဘယ်သူမှ မထိရဲဘူး မန်နေဂျာ ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်လိုက်ပါဦး"
အလုပ်သမားက ပြောလိုက်သည်။
"ဒီလို ကိစ္စမျိုး ရှိသေးတယ်လား ငါ သွားကြည့်မယ်"
လျိုယန်က ပြောလိုက်သည်။
သူ ရောက်သွားသောအခါ ရှေ့ရှိ လုပ်ငန်းခွင်မှ အလုပ်သမားများ အားလုံး ထွက်ပြေးသွားကြပြီ ဖြစ်ပြီး မူလနေရာတွင် တွင်းကြီး တစ်တွင်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုတွင်းကြီးထဲတွင် တောက်ပသော အနီရောင် ခေါင်းတလား အချို့ ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည်။
ခေါင်းတလားများကို စက်ဝိုင်းပုံစံ စီထားပြီး စုစုပေါင်း ခုနစ်လုံး ရှိကာ သပ်ရပ်စွာ ထားရှိထားသည်။
လူတွေကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်စေသည်မှာ ထိုအထဲမှ ခေါင်းတလား တစ်လုံးကို ဘယ်သူ ဖွင့်လိုက်မှန်း မသိဘဲ ပွင့်နေပြီး အတွင်းတွင် ဘာမှ မရှိဘဲ အလွတ် ဖြစ်နေခြင်းပင်။
အခန်း ၁၅၉၈ - ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများ ထပ်မံ နိုးထလာခြင်း
"ဝမ်ရှန်းရှန်း ငါ ပြန်တော့မယ် ကြည့်ရတာ ဒီနေ့တော့ အဲဒီ ဖျက်သိမ်းရေး အဖွဲ့တွေ လာမှာ မဟုတ်လောက်တော့ဘူး ကိစ္စရှိရင် ငါ့ကို ဖုန်းဆက်လိုက်"
အဘိုးကျန်းသည် ဘုရားကျောင်းလေး ရှေ့တွင် ခဏ ဆက်ထိုင်နေပြီးနောက် ဘာပြဿနာမှ မရှိတော့မှန်း သေချာမှ တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ကာ အိမ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက် ပြန်သွားတော့သည်။
သူ၏ အိမ်သည်လည်း ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာ အတွင်းတွင်ပင် ရှိပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော လုံးချင်းအိမ် တစ်လုံး ဖြစ်သည်။
လုံးချင်းအိမ်ဟု ဆိုသော်လည်း အတွင်းပိုင်း အပြင်အဆင်မှာ အလွန် ရိုးရှင်းပြီး ချမ်းသာသော သူဋ္ဌေးအိမ်နှင့် လုံးဝ မတူပေ။ အချို့နေရာများတွင် ရေစိမ့်နေသည့် လက္ခဏာများပင် ရှိနေသေးသည်။
ထို့အပြင် ဒီအိမ်တွင် ဘိုးဘွား သုံးဆက်၊ စုစုပေါင်း လူငါးယောက် နေထိုင်ကြသည်။
"အဖေ ဒီနေ့ကော ဖျက်သိမ်းရေး လုပ်ငန်းစဉ်ကို သွားတားပြန်ပြီလား အသက်လည်း ကြီးနေပြီကို မလုပ်ပါနဲ့တော့လား ပြီးတော့ ဒီအိမ်ရာကလည်း အရမ်း ဟောင်းနေပြီ ဖျက်ပြီး ပြန်ဆောက်တာက ကောင်းတဲ့ ကိစ္စပါ အဖေတို့ လူကြီးတွေ ဘာလို့များ ဆန့်ကျင်နေကြမှန်းကို မသိဘူး သူတို့က အဖေတို့ အိမ်ကို အပိုင်စီးမှာမှ မဟုတ်တာ ဆောက်ပြီးသွားရင်လည်း ပြန်လာနေလို့ ရတာပဲ အဲဒီအခါကျရင် အိမ်ရာသစ်မှာ ပိုပြီးတောင် သက်တောင့်သက်သာ နေရဦးမယ်"
အသက် ငါးဆယ်ကျော် အရွယ် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ဦးက အလျင်စလို လျှောက်လာပြီး အဘိုးကျန်းကို တွဲပေးလိုက်သည်။
"ဒီက အိမ်တွေ အားလုံးက မင်းအဘိုး ဆောက်ခဲ့တာချည်းပဲ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံမလဲ ဆိုတာ ငါ မသိဘဲ နေမလား ဖျက်ပြီး ပြန်ဆောက်တာကိုလည်း ငါ မဆန့်ကျင်ပါဘူး တကယ်လို့များ တစ်နေ့နေ့ ပြိုကျသွားရင် ငါ့ကို လာရှာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ဖျက်သိမ်းရေး အဖွဲ့တွေက ဘယ်က ခေါ်လာမှန်း မသိဘူး ဘယ်နေရာ ဖျက်လို့ ရတယ် ဘယ်နေရာ ဖျက်လို့ မရဘူးဆိုတာ သူတို့ သိမှာ မဟုတ်ဘူး ဒီအိမ်ရာထဲမှာ တားမြစ်ထားတဲ့ နေရာတွေ အများကြီး ရှိတယ် ငါ သေချာ မစောင့်ကြည့်ရင် ပြဿနာ တက်သွားလိမ့်မယ်"
အဘိုးကျန်းက လူကြီး တစ်ယောက်လို ဟန်ရေးပြကာ သားဖြစ်သူကို ဆုံးမလိုက်သည်။
"ကျန်းဝမ်ဝမ် မင်းက ငယ်ပါသေးတယ် ကိစ္စ အများကြီး မကြုံဖူးသေးဘူး ငါ မင်းကို ပြောထားမယ် ဒီအိမ်ရာထဲမှာ လုံးဝ မထိရမယ့် နေရာ သုံးနေရာ ရှိတယ် တစ်နေ့နေ့ ငါ သေသွားရင်တောင် မင်း ဆက်စောင့်ရှောက်ထားရမယ်"
"သိပါတယ် သိပါတယ် အိမ်ရာရဲ့ ပထမဆုံး လုံးချင်းအိမ်ကို မထိရဘူး အဲဒီ ဘုရားကျောင်းကို မထိရဘူး ပြီးတော့ ငါတို့ အိမ်ကို မထိရဘူး ဟုတ်တယ်မလား"
ကျန်းဝမ်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။
"အဖေ ဒီစကား ပြောနေတာ ဘယ်နှစ်ခါ ရှိပြီလဲ မသိဘူး နားတောင် ကန်းတော့မယ် အဖေ အရင် ထမင်းစားလိုက်ပါ ထမင်းစားပြီးရင် အဖေ့ ကိုယ်စား ကျွန်တော် သွားကြည့်ပေးမယ် ရလား ဘာကိစ္စရှိရှိ ကျွန်တော် ဖြေရှင်းလိုက်မယ်"
"မင်း သွားကြည့်ရုံလောက်ပဲ ရမယ် ပြဿနာ တက်ရင် မင်းအဖေ ကိုယ်တိုင် ထွက်မှ ရမှာ မင်းအဖေ ငယ်ငယ်တုန်းက ဘယ်လောက် စွမ်းလဲဆိုတာ မင်း မသိတာမှ မဟုတ်တာ တာချန်းမြို့ တစ်မြို့လုံးမှာ တစ်ခွန်းပြော တစ်ခွန်းပဲ အခု အသက်ကြီးလာလို့ ငါ့သူငယ်ချင်းတွေ ငါ့နောက်လိုက်တွေ အကုန် သေကုန်လို့သာပေါ့ မဟုတ်ရင် ငါ ကိုယ်တိုင် ထွက်စရာတောင် မလိုဘူး"
အဘိုးကျန်းက အတိတ်ကို ပြန်တွေးရင်း မနေနိုင်ဘဲ ညည်းတွားလိုက်ပြန်သည်။
ထိုအချိန်တွင် အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ် လူငယ် တစ်ဦးက နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ပြောလိုက်သည်။
"အဘိုး ကြွားမနေပါနဲ့ အဘိုးက ဒီလောက် စွမ်းတာဆိုရင် အိမ်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဆင်းရဲနေရတာလဲ မနှစ်က ကျွန်တော် လက်ထပ်တုန်းက တင်တောင်းငွေတောင် မထုတ်ပေးနိုင်ဘူး"
"ကျန်းထောင်း မင်း အဘိုးကို ဘယ်လို စကားပြောနေတာလဲ"
ကျန်းဝမ်ဝမ်က ဟောက်လိုက်သည်။
"ဒါက အမှန်ပဲလေ အဖေကလည်း ငယ်ငယ်တုန်းက အိမ်က အရမ်း ချမ်းသာတယ်လို့ ပြောခဲ့တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား အခုကျတော့ ဒီအိမ်စုတ်လေး တစ်လုံးပဲ ကျန်တော့တာ"
ကျန်းထောင်းက ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းဝမ်ဝမ် နှုတ်ဆိတ်သွားပြီး ဘယ်လို ပြန်ပြောရမလဲ မသိတော့ပေ။
သူ ငယ်ငယ်တုန်းက အိမ်က တကယ် ချမ်းသာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ ဖခင်မှာလည်း တကယ်ပဲ သူငယ်ချင်းများ၊ နောက်လိုက်များ ပေါများပြီး တာချန်းမြို့တွင် အလွန် ဩဇာကြီးမားခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် တစ်နှစ်ထက် တစ်နှစ် ဆုတ်ယုတ်လာပြီး အခုလို အခြေအနေ ရောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"အဖေ ကျန်းထောင်းက ငယ်ပါသေးတယ် နားမလည်သေးဘူး အဖေ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့"
ကျန်းဝမ်ဝမ် သားဖြစ်သူကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
အဘိုးကျန်းက လက်ခါပြလိုက်သည်။
"မင်းအဖေက သဘောထား ကြီးပါတယ် မြေးနဲ့ ပြဿနာ သွားရှာနေပါ့မလား"
သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ ဖုန်း မြည်လာသည်။
"အာဝေ့ ဘယ်မှာလဲ ဒီနေ့ လုပ်ငန်းခွင်မှာ အနီရောင် ခေါင်းတလား ခုနစ်လုံး တူးမိတယ် ဒီကိစ္စ မင်း သိလား သရဲ ပြန်ခြောက်တော့မှာလား မသိဘူး မင်း လာဖြေရှင်းပေးဖို့ လိုမလား"
ဖုန်းထဲမှလည်း အဘိုးကြီး တစ်ယောက်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အသံမှာ အလွန် ကျယ်လောင်ပြီး အဘိုးကျန်း နားလေးနေ၍ မကြားရမည်ကို စိုးရိမ်နေပုံရသည်။
"အာဖေး ထမင်းစားနေတာ ခဏနေ လာခဲ့မယ် မင်းက နောက်လိုက် ဘယ်လို လုပ်နေတာလဲ အခုမှ လာပြောရလား အရင်က ဘယ်ချောင် သွားသေနေတာလဲ"
အဘိုးကျန်းက ဆဲဆိုလိုက်သည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က နေမကောင်းလို့ ဆေးရုံသွားနေတာ ဒီနေ့မှ ပြန်ရောက်တာ အာဝေ့ ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ် အဲဒီ ခေါင်းတလားတွေက အရမ်း ထူးဆန်းတယ်လို့ ကြားတယ် ငါတော့ မတောင့်ခံနိုင်ဘူး"
အာဖေး ဆိုသော အဘိုးကြီးက ပြောလိုက်သည်။
"တကယ် အသုံးမကျတဲ့ ကောင်"
အဘိုးကျန်း ချက်ချင်း ဖုန်းချလိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
ကျန်းဝမ်ဝမ်က အမြန် တွဲပေးလိုက်သည်။
"အဖေ မသွားပါနဲ့တော့လား ကျွန်တော် ကျန်းထောင်းကို တစ်ခေါက်လောက် သွားကြည့်ခိုင်းလိုက်မယ်"
"မင်း ငါ့မြေးကို သေစေချင်နေတာလား အားလုံး ထမင်း မစားကြနဲ့တော့ မြန်မြန် ငါ့ကို တွဲပြီး မြေအောက်ခန်းထဲ သွားမယ် ပြီးတော့ မင်း မိန်းမ ရှောင်လုကိုပါ ဖုန်းဆက်ပြီး အလုပ်မဆင်းနဲ့တော့ မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့လို့ ပြောလိုက်"
အဘိုးကျန်းသည် တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ကာ မြေအောက်ခန်းဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"မြေအောက်ခန်းထဲ သွားပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ အဲဒီမှာ ပစ္စည်းဟောင်းတွေပဲ ရှိတာ ဘာမှလည်း မရှိဘူး ပြီးတော့ အရမ်းလည်း မှောင်ပြီး စိုစွတ်နေတာ ကြွက်တွေတောင် ရှိသေးတယ် ကျွန်တော်တော့ မသွားဘူး"
ကျန်းထောင်း အမြန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
အဘိုးကျန်း မျက်နှာထား ချက်ချင်း တင်းမာသွားပြီး အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုမျက်လုံးများမှာ စူးရှနေပြီး လူသတ်ချင်စိတ် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသဖြင့် လူကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး အလိုအလျောက် ကျောချမ်းသွားစေသည်။
"ကျန်းထောင်း မင်း အဘိုးကို ပြန်မပြောနဲ့ နာချင်နေပြီလား"
ကျန်းဝမ်ဝမ်က ဟောက်လိုက်သည်။
ကျန်းထောင်း လည်ပင်း ပုသွားပြီး ဘာမှ မပြောရဲတော့ဘဲ သတိထားကာ ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် လျိုရှင်းကို သွားခေါ်လိုက်မယ် ပြီးရင် မြေအောက်ခန်းထဲ အတူတူ သွားကြတာပေါ့"
"မြန်မြန် လုပ်စမ်း"
အဘိုးကျန်းက အော်လိုက်သည်။
မကြာမီ အဘိုးကျန်းသည် သား၊ မြေး၊ မြေးချွေးမ တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြေအောက်ခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
မြေအောက်ခန်းထဲတွင် မီးရောင် မှေးမှိန်နေပြီး လေထုမှာလည်း မသန့်ရှင်းပေ။ ပစ္စည်းအဟောင်းများ အများအပြားကို စုပုံထားရာ ကွန်ပျူတာ အဟောင်းများ၊ သက်တမ်းလွန် ကာတွန်းစာအုပ်များ၊ ခွေများ၊ အသုံးမပြုတော့သော အသားကင်စင်များနှင့် မသောက်ရသေးသော သက်တမ်းလွန် ကိုကာကိုလာ ဖာအချို့ကိုပင် တွေ့ရသည်။
"အဲဒီ ပစ္စည်းတွေကို ဖယ်လိုက်" အဘိုးကျန်းက ရှေ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"ကျန်းထောင်း လာကူညီဦး" ကျန်းဝမ်ဝမ်က သားဖြစ်သူကို ခေါ်ကာ ပစ္စည်းအဟောင်းများကို အတူတူ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
ပစ္စည်းများ ဖယ်ရှားပြီးနောက် အဘိုးကျန်းက လျှောက်သွားပြီး နံရံကို တစ်ချက် နှိပ်လိုက်ရာ လျှို့ဝှက် အကန့်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အတွင်းတွင် ထူးခြားသော စက်ယန္တရား စကားဝှက် သော့ခလောက် တစ်ခု ရှိနေသည်။
နှစ်အတော်ကြာနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုစကားဝှက် သော့ခလောက်မှာ အသစ်အတိုင်း တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ရွှေဝါရောင် သတ္တုအရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။
ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းဝမ်ဝမ် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသည်။ "မြေအောက်ခန်းထဲမှာ လျှို့ဝှက်တံခါး ရှိတာကို အဖေ ကျွန်တော် ဘာလို့ မသိရတာလဲ"
"ဟေ့ကောင်လေး မင်း မသိတဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ် ဒါက အရင်တုန်းက မင်း အဘိုး ဆောက်ခဲ့တဲ့ နံပါတ်နှစ် လုံခြုံရေး အခန်းကွ တကယ် အရေးမကြီးရင် ဖွင့်လို့ မရဘူး အခု အပြင်က ဖျက်သိမ်းရေး အဖွဲ့တွေက ဝမ်ရှန်းရှန်း မြှုပ်ထားတဲ့ တစ္ဆေခေါင်းတလားတွေကို တူးမိသွားပြီ ငါသာ ဝင်မပါရင် အိမ်ရာ တစ်ခုလုံးက လူတွေ အကုန် သေကုန်လိမ့်မယ်"
အဘိုးကျန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
စကားဝှက်များကို ရိုက်ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ဒီလျှို့ဝှက်တံခါးကြီး ပွင့်သွားသည်။
အတွင်းတွင် လမ်းကြောင်း တစ်ခု ရှိပြီး မီးရောင်များ လင်းထိန်နေသဖြင့် အလွန် လင်းချင်းနေသည်။
ကျန်းထောင်းနှင့် သူ၏ ဇနီး လျိုရှင်းတို့ နှစ်ယောက် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီး အချင်းချင်း ကြည့်ကာ မယုံနိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။
အိမ်၏ မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ဒီလောက် ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု ဖုံးကွယ်ထားလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။
"အကုန် ဝင်ခဲ့ကြ"
အဘိုးကျန်း တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။
ကျန်လူများက အနောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး ဒီနံပါတ်နှစ် လုံခြုံရေး အခန်းဆိုသည်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လိုက်လံ ကြည့်ရှုနေကြသည်။
"ဒီလုံခြုံရေး အခန်းက သာမန် မဟုတ်ဘူး"
ကျန်းဝမ်ဝမ်က လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ သတ္တုနံရံများကို လက်ဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။
ခုနစ်မီတာ ရှစ်မီတာခန့် လျှောက်လာခဲ့ရာ နံရံပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်း တစ်စက်မျှပင် မတွေ့ရပေ။ အပေါ်တွင် ဖုန်များ အနည်းငယ် တက်နေသော်လည်း ဖုန်များကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ ပေါ်လာသော သတ္တုများမှာ တောက်ပနေပြီး ဓာတ်တိုးခြင်း၊ ဆွေးမြည့်ခြင်း လက္ခဏာများ လုံးဝ မရှိပေ။
ဒီလို လက်ရာမျိုး၊ ပစ္စည်းမျိုးဆိုရင် ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်တောင် ကုန်မလဲ မသိနိုင်ပေ။
လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ကြီးမားသော အခန်း တစ်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ကျန်းဝမ်ဝမ်၊ ကျန်းထောင်းနှင့် အခြားသူများမှာ မျက်လုံး ပြူးကျယ်သွားပြီး မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းကြောင့် အလွန် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒီအခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရွှေတုံးများကို တစ်တုံးပြီး တစ်တုံး စုပုံထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဟုတ်ပါသည်။ အမြင်မမှားပါဘူး။ တကယ် ရွှေတုံးတွေပါ။ ရွှေတုံး တစ်တုံးချင်းစီတွင် လေဆာဖြင့် 999 ၊ 1000G အစရှိသော ဂဏန်းများကို ရေးထွင်းထားပြီး နှစ်အတော်ကြာသည့်တိုင် တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သည်။ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဒါက အစစ်အမှန် ဖြစ်ပြီး အတု မဟုတ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။
"ရွှေတွေ ဒီလောက် အများကြီး"
ကျန်းထောင်း ချက်ချင်း ပြေးသွားပြီး ရွှေတုံး အချို့ကို ကောက်ယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ရွှေတုံးများမှာ အရမ်း လေးလံလွန်းသဖြင့် လက်တစ်ဖက်လျှင် တစ်တုံးသာ ကိုင်နိုင်ပြီး ကျန်လူများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"မိန်းမ ကြည့်ဦး ရွှေတွေ ငါတို့တော့ ချမ်းသာပြီ"
လျိုရှင်း ယခုအခါ မူလနေရာတွင် ကြောင်အမ်းနေပြီး အံ့သြနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျန်းဝမ်ဝမ်လည်း မနေနိုင်ဘဲ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ရွှေတုံး အနည်းငယ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ကြောင်အမ်းသွားသည်။
"အဖေ ဒီ ဒီမှာ ဘယ်လိုလုပ် ရွှေတွေ ဒီလောက် အများကြီး ရှိနေတာလဲ"
"ရှက်စရာ"
အဘိုးကျန်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
"ဘာမှ မသိတဲ့ ကောင်တွေ ရွှေတုံး နည်းနည်းလေး တွေ့တာနဲ့ ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေရလား အရင်က အိမ်မှာ အရမ်း ချမ်းသာတာကို ဘာလို့ အခု ဆင်းရဲသွားလဲဆိုတာ မင်းတို့ အမြဲတမ်း သိချင်နေကြတာ မဟုတ်လား အခု နားလည်ပြီလား အိမ်က ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးကို ငါက ရွှေပြောင်းပြီး ဒီမှာ ထားထားလို့လေ"
"အဘိုး နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား အရင်က အိမ်မှာ အဲဒီလောက်တောင် ချမ်းသာတာလား ရွှေတွေ ဒီလောက် အများကြီး ဝယ်နိုင်တယ်ပေါ့"
ကျန်းထောင်း တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများပင် နီရဲလာသည်။
ဒီရွှေတွေ အကုန်လုံးကို စုပုံထားတာ သူ့အရပ်ထက်တောင် ပိုမြင့်နေသေးတယ်။ ဒါကို ဂရမ်နဲ့ တွက်လို့ မရတော့ဘူး တန်နဲ့ တွက်မှ ရမယ်။
တကယ်လို့ ပိုက်ဆံ ပြောင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် ကမ္ဘာ့အချမ်းသာဆုံးတော့ မပြောရဲဘူး ပြည်တွင်း အချမ်းသာဆုံး ထိပ်ဆယ်ယောက်ထဲတော့ သေချာပေါက် ပါမှာပဲ။
"မင်း အဘိုး ငယ်ငယ်တုန်းက ဘာမရှိလို့လဲ ပိုက်ဆံဆိုလည်း ပိုက်ဆံ လူဆိုလည်း လူ သဘာဝလွန်လောကက လူတွေတောင် ငါ့ကို မျက်နှာသာ ပေးရတယ်"
အဘိုးကျန်းက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။
"ဆက်မကြည့်နဲ့တော့ အဲဒီ ရွှေတွေက မင်းတို့အတွက် ပြင်ဆင်ထားတာ မဟုတ်ဘူး"
"ငါတို့ အိမ်က ရွှေတွေက ငါတို့အတွက် ထားထားတာ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူ့အတွက် ထားထားတာလဲ"
ကျန်းထောင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ချက်ချင်း အေးစက်သွားသည်။
အဘိုးကျန်းက ပြောလိုက်သည်။
"နောက်ကျရင် မင်းတို့ နားလည်သွားလိမ့်မယ် ဆက်မကြည့်နဲ့တော့ ဒီနေရာမှာ ရွှေက အသုံးမကျဆုံး ပစ္စည်းပဲ ငါက ဒီအရာတွေ နေရာယူလို့ အပြင်ထုတ်ဖို့တောင် တော်တော် အားစိုက်ခဲ့ရတာ"
ပြောရင်း သူ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။
အခြားသူများ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ရွှေက နေရာယူလို့ ဟုတ်လား။
ဘယ်လောက်တောင် ချမ်းသာနေလို့များ ဒီလို စကားမျိုး ထွက်လာရတာလဲ။
သို့သော် ရွှေတွေ ထားထားတဲ့ နေရာကို ကြည့်လိုက်ရင်တော့ တကယ်ပဲ အဲဒီ သဘောမျိုး ဖြစ်နေတယ်။ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ဒီအတိုင်း ပုံထားတာ လမ်းမပေါ်တောင် မထားချင်ဘူး။
ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသောအခါ ကျန်းဝမ်ဝမ်၊ ကျန်းထောင်းနှင့် လျိုရှင်းတို့သည် ဒီမြေအောက် လုံခြုံရေး အခန်းက အလွန် ကြီးမားကြောင်း သတိထားမိသွားကြသည်။ ထို့အပြင် ထူးခြားသော အခန်း အချို့လည်း ရှိသေးပြီး ထိုအခန်းများ အားလုံးကို ပိတ်ထားသဖြင့် ဖွင့်၍ မရသလို အတွင်းတွင် ဘာရှိမှန်းလည်း မမြင်ရပေ။
အဘိုးကျန်း ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားမှသာ အချိန်အတော်ကြာ ပိတ်ထားခဲ့သော အခန်း တစ်ခန်း ပွင့်သွားသည်။
အခန်းထဲတွင် မီးလင်းလာသောအခါ နေရာအနှံ့ ရွှေရောင်များ တောက်ပနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"နေဦး အဖေ ဒီက အခန်းတွေ အားလုံးက ရွှေနဲ့ချည်းပဲ ဆောက်ထားတာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးမလား"
ဒီအချိန်ကျမှသာ ကျန်းဝမ်ဝမ် သတိထားမိသွားသည်။ သူ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လျှောက်လာရာတွင် နံရံများကလည်း ရွှေဝါရောင် ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ခဲ့သော်လည်း အပေါ်တွင် ဖုန်များ ဖုံးနေသဖြင့် အဲဒီဘက်ကို မတွေးမိခဲ့ပေ။
ဒီရွှေရောင် တောက်ပနေသော အခန်း နံရံကို မြင်လိုက်ရမှသာ သူ ဒီလို ခန့်မှန်းမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
"လုံခြုံရေး အခန်းကို ရွှေနဲ့ ဆောက်တာ သဘာဝကျတာပဲလေ ဘာလို့ ဒီလောက် အံ့ဩနေတာလဲ" အဘိုးကျန်း ပြောရင်း အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်းဝမ်ဝမ် ကြားပြီးနောက် ခြေထောက်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်မိသည်။
ကိုယ့်အဖေက ရွှေဝယ်တာကို ထားလိုက်ဦး ရွှေနဲ့ လုံခြုံရေး အခန်းပါ ဆောက်သေးတယ် ဘယ်လောက်ပဲ ချမ်းသာချမ်းသာ ဒီလို အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေလို့တော့ ဘယ်ခံနိုင်ပါ့မလဲ ငယ်ငယ်တုန်းက အိမ်မှာ အရမ်း ချမ်းသာပြီး ကြီးလာတော့မှ ဘာလို့ အရမ်း ဆင်းရဲသွားလဲ ဆိုတာ မဆန်းတော့ဘူးပဲ။
ကျန်းထောင်းနှင့် သူ၏ ဇနီးတို့လည်း ယခုအခါ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ အံ့အားသင့်သွားကြပြန်သည်။
ကိုယ် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လျှောက်လာတာ ရွှေနဲ့ ခင်းထားတဲ့ လမ်းပေါ်မှာ နင်းလာခဲ့တာကိုး။
သူတို့ အားလုံး အဘိုးကျန်း နောက်မှ လိုက်ကာ ထိုရွှေခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ အတွင်းတွင် ဘာမှ မရှိဘဲ စားပွဲ တစ်လုံးသာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
စားပွဲပေါ်တွင် သစ်သားစင် တစ်ခု ရှိပြီး ထိုစင်ပေါ်တွင် သွေးနီရောင် ထူးဆန်းသည့် ပုဆိန် တစ်လက်ကို တင်ထားသည်။ ပုဆိန်၏ ဘေးတွင်တော့ မီးအိမ် တစ်လုံး ရှိနေသည်။
ဒါက ဆီမီးခွက် တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဆီမီးခွက်ကိုလည်း ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ကြာပန်းပုံစံ ရှိကာ အတွင်းတွင် မည်းနက်ပြီး နံစော်နေသော ဆီများ ထည့်ထားသည်။
ထို့အပြင် ဘေးတွင် ရွှေရောင် သေနတ် နှစ်လက်ကိုလည်း ထားရှိထားပြီး သေနတ်ဘေးတွင် ကျည်ဆန်ဘူး အချို့ကို သပ်ရပ်စွာ စီထားသည်။
"ဒီလိုကိုး အဘိုး ကြွားနေတာ မဟုတ်ဘူး သူ ငယ်ငယ်တုန်းက တကယ်ပဲ ရွှေရောင် သေနတ် နှစ်လက် ကိုင်တဲ့သူ ဖြစ်ခဲ့တာပဲ"
ကျန်းထောင်း၏ အကြည့်များမှာ ထိုရွှေရောင် သေနတ် နှစ်လက်ဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားတော့သည်။
အဘိုးကျန်းက ထိုပုဆိန်ကို ကြည့်ရင်း အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်နေသော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး အရင် မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ငါက မလှုပ်နိုင်လောက်အောင် အိုမင်းမနေသေးပါဘူး"
သူ အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေသော လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုသွေးနီရောင် ပုဆိန်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
"ဝမ်ဝမ် အဲဒီ ဆီမီးခွက်ကို ယူလိုက် သတိထားနော် အထဲက ဆီတွေ ဖိတ်မကျစေနဲ့ အဲဒါက သိပ်မကျန်တော့ဘူး"
သူ အရင်ကလို လက်တစ်ဖက်က ဆီမီးခွက် ကိုင်ပြီး ကျန်တစ်ဖက်က ပုဆိန်ကိုင်ကာ မသွားနိုင်တော့သဖြင့် သားဖြစ်သူကိုသာ အကူအညီ တောင်းရတော့သည်။
"အဖေ ဒါတွေက ဘာပစ္စည်းတွေလဲ"
ကျန်းဝမ်ဝမ်က ရွှေရောင် ဆီမီးခွက်ကို သတိထားပြီး ကောက်ယူကာ မေးလိုက်သည်။
"အချိန်မဆွဲနဲ့တော့ ပြောလည်း မင်းတို့ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး မြန်မြန် သွားပြီး အဲဒီ ခေါင်းတလားတွေကို သွားကြည့်ရအောင် အဲဒီလူတွေ သေသွားတာ ဒီလောက် ကြာနေပြီဆိုတော့ အခု ခေါင်းတလား ဖွင့်လိုက်ရင် တစ္ဆေတွေ ဖြစ်ကုန်လောက်ပြီ ရင်ဆိုင်ရ ခက်လိမ့်မယ်"
အဘိုးကျန်း ပုဆိန်ကို ကိုင်ကာ တုတ်ကောက်ကို ထောက်ပြီး သက်ပြင်းချလျက် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သတင်းထောက် ဟယ်ဖုန်းနှင့် သူ၏ ဇနီး ကျိုးမေ့တို့သည် ယခုအခါ ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာ၏ တံခါးရှေ့သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာကြသည်။
"ဒါတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး ဒီအိမ်ရာကို ဖျက်ပြီး ပြန်ဆောက်နေတာလား ဒါဆို ခက်ပြီ အိမ်ရာထဲက လူအများစုက ပြောင်းသွားလောက်ပြီ အရေးကြီးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ရဖို့ဆိုတာ တော်တော် ခက်လိမ့်မယ်"
ဟယ်ဖုန်းသည် လုပ်ငန်းခွင် တစ်ခု ဖြစ်နေသော အိမ်ရာကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ကြောင်အမ်းသွားသည်။
"သွားကြည့်ရအောင် ဟိုဘက်မှာ မဖျက်ရသေးတဲ့ နေရာ ရှိသေးလား လူနေသေးလား ဆိုတာ သွားကြည့်ရအောင်"
ကျိုးမေ့က ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ"
ဟယ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူတို့ နှစ်ယောက်သည် သတင်းထောက် အမည်ခံဖြင့် လုပ်ငန်းခွင်ထဲသို့ အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် အလုပ်သမား အချို့က ကိစ္စတစ်ခုကို ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ အလုပ်သမားများက ပြောသည်မှာ ရှေ့ရှိ လုပ်ငန်းခွင်တွင် အနီရောင် ခေါင်းတလား အချို့ တူးမိကြောင်း၊ ထိုခေါင်းတလားများမှာ အလွန် ထူးဆန်းပြီး လူတစ်ယောက်ပင် ပျောက်ဆုံးသွားကြောင်း ဖြစ်သည်။
"အနီရောင် ခေါင်းတလားတွေလား"
ဟယ်ဖုန်း ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။
သူ အလုပ်သမားများကို မေးမြန်းကာ အကြမ်းဖျင်း နေရာကို သိရှိသွားပြီးနောက် အနီရောင် ခေါင်းတလားများ ရှိရာ နေရာသို့ ချက်ချင်း အလျင်စလို ထွက်လာခဲ့သည်။
မကြာမီ ဟယ်ဖုန်းနှင့် ကျိုးမေ့တို့သည် အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
ယခုအခါ လုပ်ငန်းခွင် မန်နေဂျာ လျိုယန်က လူတစ်စုကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဒီအနီရောင် ခေါင်းတလား ခုနစ်လုံးကို ဖြေရှင်းရန် ပြင်နေသည်။
"ဒီခေါင်းတလားကို ဘယ်သူ ဖွင့်တာလဲ ဒီနေရာကို ဘယ်သူ တာဝန်ယူထားတာလဲ ပြဿနာ တက်ရင် အထက်ကို သတင်းပို့ရမယ် ဆိုတာ မသိဘူးလား တကယ်လို့ ဒီခေါင်းတလားတွေက ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်နေပြီး မင်းတို့ ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် အကုန်လုံး ထောင်ကျလိမ့်မယ်"
လျိုယန် ပွင့်နေသော ခေါင်းတလားကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားပြီး အလုပ်သမားများ၏ အမှားကို အပြစ်တင်လိုက်သည်။
"ဒီနေရာက ဝမ်ကျန့် တာဝန်ယူထားတာ ထင်တယ်"
ဘေးရှိ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။
"သူ့ဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး ဒီကို လာခဲ့ခိုင်းလိုက်"
လျိုယန်က ပြောလိုက်သည်။
"ရဲအကြောင်းကြားပြီးပြီလား မကြားရသေးရင် အခု ချက်ချင်း ရဲအကြောင်းကြား ဒီခေါင်းတလားတွေကို အမြန် ရှင်းပစ် ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်ကို မနှောင့်နှေးစေနဲ့"
လက်အောက်ငယ်သား ချက်ချင်း ဖုန်းကို ယူကာ ဝမ်ကျန့်အား အကြောင်းကြားရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သောအခါ ထူးဆန်းသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အနီရောင် ခေါင်းတလား တစ်လုံးထဲမှ ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဝမ်ကျန့်၏ ဖုန်းမြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လူတိုင်း ယခုအခါ ကြောင်အမ်းသွားကြပြီး လျိုယန်လည်း အပါအဝင် ဖြစ်သည်။
"ဒါ ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ဝမ်ကျန့်ရဲ့ ဖုန်းက ဘာလို့ အဲဒီ အနီရောင် ခေါင်းတလားထဲကို ရောက်နေတာလဲ" လူအချို့ အလွန် အံ့ဩသွားကြသည်။
သို့သော် ဖုန်းမြည်သံမှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး သေချာ နားထောင်ကြည့်ပါက မည်သည့် ခေါင်းတလားထဲမှ ထွက်လာသလဲ ဆိုသည်ကို အတိအကျ သိနိုင်ပေသည်။
"အဲဒီ ခေါင်းတလားကို ဝမ်ကျန့် ဖွင့်ဖူးပြီးတော့ သူ့ဖုန်း မတော်တဆ အထဲ ပြုတ်ကျသွားတာလား"
လျိုယန်က မေးလိုက်သည်။
"ခေါင်းတလား တစ်လုံးပဲ ဖွင့်ထားတာ ထင်တယ် ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ခေါင်းတလားထဲမှာ ဘာမှ မရှိဘူး အလွတ်ကြီးပဲ အဲဒီ ခေါင်းတလားကိုတော့ ထိထားပုံ မရဘူး"
လူတစ်ယောက်က ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါက အရမ်း ထူးဆန်းလွန်းတယ် ဒီခေါင်းတလားတွေကို ပြန်မြှုပ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ် ပြဿနာ နည်းတာ အကောင်းဆုံးပဲ"
လူတစ်ယောက်ကလည်း အကြံပြုလာသည်။
လျိုယန်က ပြောလိုက်သည်။
"ထူးဆန်းတာတွေ ဘာတွေ လာမပြောနဲ့ လူနှစ်ယောက်လောက် လာခဲ့ အဲဒီ ခေါင်းတလားကို ဖွင့်ပြီး ဝမ်ကျန့်ရဲ့ ဖုန်းကို ပြန်ယူခဲ့ နောက်မှ ရဲတွေ ရောက်လာရင် ငါတို့ အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို ဖျက်ဆီးတယ်လို့ ပြောနေဦးမယ် ပြီးတော့ ဖွင့်ထားတဲ့ ခေါင်းတလားကိုလည်း ပြန်ပိတ်လိုက် သတိထားနော် မပျက်စီးစေနဲ့"
ချက်ချင်းပင် အလုပ်သမား နှစ်ဦးက ကိုယ်တိုင် ဆန္ဒအလျောက် ဒီတွင်းကြီးထဲသို့ ဆင်းသွားပြီး ဖုန်းမြည်သံ ထွက်နေသော ခေါင်းတလားဘေးသို့ ရောက်ရှိကာ ဖွင့်၍ ဖုန်းယူရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။
ဟယ်ဖုန်းနှင့် ကျိုးမေ့တို့သည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ရောနှောနေပြီး ယခုအခါ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဒီမြင်ကွင်းကို ရိုက်ကူးရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။
သတင်းထောက် တစ်ယောက်၏ အလိုအလျောက် သိစိတ်က ဒါက အရေးကြီးသော သတင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူတို့ကို ခံစားမိစေသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ထွက်ပေါ်နေသော ဖုန်းမြည်သံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
စောစောက ဖုန်းဆက်ခဲ့သော လူ၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖုန်းကိုင်ထားသော လက်ပင် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖုန်းက ဝင်သွားပြီး ယခုအခါ ဖုန်းပြောနေသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူ လန့်သွားပြီး ဖုန်းကို အလျင်စလို ချပစ်လိုက်သည်။
ဒီအချိန်တွင် သူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်လာသည်။
ခေါင်းတလားထဲက ဘာအရာကများ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်တာလဲ။
သို့သော် အလုပ်သမား နှစ်ဦးသည် ယခုအခါ ထိုခေါင်းတလား၏ အဖုံးကို ဖွင့်ရန် ကြိုးစားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
အနီရောင် ခေါင်းတလား အဖုံးမှာ အလွန် ထူထဲလေးလံသော်လည်း ကြိုးစားအားထုတ်မှု အပြီးတွင်တော့ နှစ်ပေါင်းမည်မျှ ကြာအောင် ပိတ်လှောင်ထားမှန်း မသိသော ဒီခေါင်းတလားကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်နိုင်ခဲ့သည်။
"မြန်မြန် ခေါင်းတလားထဲကို ချိန်ပြီး ရိုက်"
ဟယ်ဖုန်း အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့ဖုန်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပုံရတယ် နင့်ဘာသာနင်ပဲ ရိုက်တော့"
ဘေးရှိ ကျိုးမေ့၏ ဖုန်းမှာ ယခုအခါ ဘယ်လို ဖြစ်သွားမှန်း မသိဘဲ ရုတ်တရက် မျက်နှာပြင် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာပြီး ပုံမှန်အတိုင်း ရိုက်ကူး၍ မရတော့ပေ။
"မဟုတ်ဘူး ငါ့ဖုန်းလည်း ပြဿနာ တက်နေတယ်"
ဟယ်ဖုန်း ယခုအခါ သူ၏ ဖုန်းမျက်နှာပြင်လည်း မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေပြီး နှောင့်ယှက်မှု တစ်ခုခု ခံနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဒုန်း"
လေးလံသော မြေပြင်သို့ ကျသံကြီးနှင့်အတူ ထိုခေါင်းတလား၏ အဖုံး ပွင့်သွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အေးစက်သော အငွေ့အသက် တစ်ခုက ပတ်ဝန်းကျင်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့လာသည်။
သို့သော် ခေါင်းတလားထဲမှ မြင်ကွင်းက လူတိုင်းကို ကြောင်အမ်းသွားစေသည်။
ခေါင်းတလားထဲတွင် အလွန် သန့်ရှင်းနေပြီး ရေစိမ့်ဝင်ထားသည့် လက္ခဏာ တစ်စက်မျှ မရှိပေ။ အတွင်းတွင် အသားအရေ ဖြူဖျော့ပြီး အလွန် ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားသော အမျိုးသမီး အလောင်း တစ်လောင်း လဲလျောင်းနေသည်။ ဒီအမျိုးသမီး အလောင်းမှာ ပုပ်ပွနေသည့် လက္ခဏာ လုံးဝ မရှိဘဲ ရုပ်ရည် အလွန် လှပကာ ထူထပ်မည်းနက်သော ဆံပင်ရှည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ အရင်က ဝမ်ကျန့် ပျောက်ဆုံးသွားသော ထိုဖုန်းကို ယခုအခါ ဒီအမျိုးသမီး အလောင်းက လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
"ဒီခေါင်းတလားက အနည်းဆုံးတော့ ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ် ရှိလောက်ပြီ အထဲက အလောင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နည်းနည်းလေးမှ မပုပ်မသိုးဘဲ ရှိနေရတာလဲ"
လျိုယန် အလွန် အံ့အားသင့်ကာ သံသယ ဝင်သွားသည်။
ခေါင်းတလားထဲက အမျိုးသမီး အလောင်းက ဘယ်လို ကြည့်ကြည့် သေနေတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ မတူဘဲ အခုလေးတင် အိပ်ပျော်သွားတဲ့ သက်ရှိလူ တစ်ယောက်နဲ့ ပိုတူနေသည်။
ဘေးရှိ သတင်းထောက် ဟယ်ဖုန်းလည်း ကြောင်အမ်းသွားသည်။
ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုးက လူတိုင်း၏ အသိဉာဏ်ကို ကျော်လွန်နေသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းမွန်တဲ့ အလောင်းထိန်းသိမ်းတဲ့ နည်းပညာ ဖြစ်ပါစေ ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်အောင် မလုပ်နိုင်လို့ပဲ။
"ဒါမှမဟုတ်ရင်... ခေါင်းတလားထဲက အကောင်က လူမဟုတ်လို့ နေမှာပေါ့"
ကျိုးမေ့ ယခုအခါ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး အရင်က ဖတ်ဖူးခဲ့သော ထိုစာအုပ်ထဲက အကြောင်းအရာများကို ပြန်လည် သတိရသွားသည်။
အကြောင်းရင်း မရှိသော ကြောက်ရွံ့မှု တစ်ခု ရင်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး သူမကို အလိုအလျောက် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားစေကာ ဒီနေရာမှ အမြန် ထွက်ပြေးချင်စိတ်များ ပေါ်လာစေသည်။
ဟယ်ဖုန်းလည်း ဇနီးဖြစ်သူ၏ ပုံမှန်မဟုတ်မှုကို သတိထားမိသွားပြီး ခေါင်းတလားထဲရှိ အလောင်းမှာ ပုံမှန် မဟုတ်ကြောင်း အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိကာ တံတွေးမျိုချပြီး သတိထားကာ အနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
"ဝေါ့"
ရုတ်တရက် ခေါင်းတလား ဖွင့်လိုက်သော အလုပ်သမား တစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် ပျို့တက်လာသလို ခံစားရပြီး ခါးကိုင်းကာ အန်ချလိုက်သည်။
သို့သော် လူတွေကို ကြက်သီးထသွားစေသည်မှာ ထိုအလုပ်သမား အန်ချလိုက်သည်က ချဉ်ရည်များ မဟုတ်ဘဲ အနက်ရောင် ဆံပင်များ အမြောက်အမြား ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အခြား အလုပ်သမား တစ်ဦးလည်း ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အရေပြားအောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ကြိုးမျှင်များ တွန့်လိမ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မျက်လုံး တစ်စုံမှာလည်း မည်းနက်သွားသည်။ ထို့နောက် တစ်ကိုယ်လုံး ရုတ်တရက် တက်လာပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ရုတ်တရက် လဲကျသွားကာ သူ၏ နားရွက်၊ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့မှလည်း အနက်ရောင် ဆံပင်များ အများအပြား ထွက်ပေါ်လာသည်ကို လူတိုင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
"အား"
အလုပ်သမား နှစ်ဦး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေပြီး အနည်းငယ်မျှသာ ရုန်းကန်ပြီးနောက် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားကာ ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားတော့သည်။
"မြန်မြန် ပြေး ခေါင်းတလားထဲက အကောင်က သက်ရှိလူ မဟုတ်ဘူး တစ္ဆေပဲ"
ဟယ်ဖုန်း ယခုအခါ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဒီအချိန်မှာတော့ အနှစ်ခြောက်ဆယ် အကြာတွင် သာမန်လူများ၏ တစ္ဆေအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုများ ထပ်မံ ပေါ်လာတော့သည်။
ချက်ချင်းပင် အနီးနားတွင် ဝိုင်းကြည့်နေသော လူများ အားလုံး လူစုကွဲသွားပြီး အသက်လုကာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ ထွက်ပြေးကြပြီး ဒီခေါင်းတလားများနှင့် တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေး နေရန် ကြိုးစားကြတော့သည်။
ဟယ်ဖုန်းလည်း ချွင်းချက် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဇနီးဖြစ်သူ ကျိုးမေ့ကို ဆွဲကာ စောစောစီးစီး ထွက်ပြေးပြီး ခေါင်းတလားထဲမှ အရာများ၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။
စောစောက မြင်ကွင်းကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။
ဘာလို့ ပျောက်သွားတဲ့ ဖုန်းက ခေါင်းတလားထဲ ရောက်နေတာလဲ။
ဘာလို့ အမျိုးသမီး အလောင်းက ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ မပုပ်မသိုးဘဲ ရှိနေတာလဲ။
ဘာလို့ အနားကပ်သွားတဲ့ အလုပ်သမားတွေရဲ့ ပါးစပ်ထဲကနေ အနက်ရောင် ဆံပင်တွေ အများကြီး ထွက်လာတာလဲ အဲဒီ အလုပ်သမား နှစ်ယောက်ကကော ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက် သေသွားရတာလဲ။
ဘာမှန်း မသိဘူး….
ဘာမှန်းကို မသိဘူး…..
မသိတဲ့ အရာအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှု တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်။
"ဒါက အိမ်ရာထဲက ထွက်တဲ့ လမ်း မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်"
ကျိုးမေ့ အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး လမ်းမှား ပြေးလာမိပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိသွားသည်။
"အဲဒီလောက် အများကြီး ဂရုစိုက်မနေနဲ့တော့ မရပ်နဲ့"
ဟယ်ဖုန်း အခုချိန်မှာ ကျောချမ်းနေသလို ခံစားနေရသော်လည်း ထိုအလုပ်သမား နှစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ခြေလှမ်း ရပ်တန့်ရန် မရဲပေ။
သူတို့ နှစ်ယောက် ပြေးနေစဉ်မှာပင်အသက် ရှစ်ဆယ်ခန့် အရွယ် အဘိုးကြီး တစ်ဦးသည် တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ကာ အနီရောင် ပုဆိန် တစ်လက်ကို ဆွဲပြီး အသက် ငါးဆယ်ခန့် အရွယ် လူလတ်ပိုင်း တစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဒီဘက်သို့ လျှောက်လာနေသည်။
"သူတို့ရဲ့ အဲဒီ ကြောက်နေတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရုံနဲ့ တစ္ဆေနဲ့ တွေ့ခဲ့ပြီဆိုတာ သိသာတယ် နောက်ကျသွားပြန်ပြီ အဲဒီ ခွေး ဖျက်သိမ်းရေး အဖွဲ့တွေ တကယ်ပဲ ခေါင်းတလားကို ဖွင့်လိုက်ကြတာပဲ"
အဘိုးကျန်း ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အဝေးကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"မြူတွေ မကျလာဘူးဆိုတော့ ဖုန်းချွမ်းတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး ဒါပေမဲ့ လီယန်တော့ မဖြစ်ပါစေနဲ့ကွာ တကယ်လို့ အဲဒီကောင် နိုးလာရင် တံခါးခေါက်တစ္ဆေ နောက်တစ်ကောင် ဖြစ်သွားမှာ အရမ်း ကြမ်းလွန်းတယ် ရှုန်ဝမ်ဝမ် အဲဒီကောင် ဖြစ်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ ကလေးတွေကို ရိုက်ရတာ ငါ အကျွမ်းကျင်ဆုံးပဲ"
"သားရေ ဆီမီးခွက်ကို တိုက်ရိုက် ထွန်းလိုက်"
ကျန်းဝမ်ဝမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုရွှေရောင် ဆီမီးခွက်ကို ချက်ချင်း ထွန်းညှိလိုက်သည်။
ဆီမီးခွက် လောင်ကျွမ်းလာသည်နှင့် ထူးဆန်းသော အနံ့ဆိုး တစ်ခု ပျံ့နှံ့လာပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆီမီးခွက်၏ အလင်းရောင်မှာလည်း အလွန် ထူးဆန်းလှသည်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ဖြစ်သော်လည်း မှေးမှိန်သော အလင်းရောင် တစ်ဝိုင်းကို ဖုံးကွယ်၍ မရဘဲ အလင်းရောင် ကွင်းကြီး တစ်ခုလို ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။
"ဒါ ဒါ ဘာဆီတွေလဲ အရမ်း နံတာပဲ"
ကျန်းဝမ်ဝမ် မနေနိုင်ဘဲ နှာခေါင်းကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။
အဘိုးကျန်းက ပြောလိုက်သည်။
"ဒါက တစ္ဆေတွေဆီက ညှစ်ထုတ်ထားတဲ့ အလောင်းဆီတွေလေ နံမှာပေါ့လို့"
"နောက်နေတာလား"
ကျန်းဝမ်ဝမ် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး လန့်၍ ဆီမီးခွက်ကိုပင် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
"အဘိုး မြန်မြန် ပြန်သွား ရှေ့ကို ဆက်မသွားနဲ့ ရှေ့လုပ်ငန်းခွင်မှာ အန္တရာယ် ရှိတယ်"
ဟယ်ဖုန်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူတို့ နှစ်ယောက် လုပ်ငန်းခွင်ဘက်သို့ သွားမည်ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သို့သော် သူနှင့် ဇနီးဖြစ်သူ ကျိုးမေ့တို့ နီးကပ်လာသောအခါ အဘိုးကျန်းသည် မျက်လုံး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုအနီရောင် ပုဆိန်ကို မြှောက်ကာ သူတို့၏ အနောက်ဘက်သို့ ခုတ်ချလိုက်သည်။
ဟယ်ဖုန်းနှင့် ကျိုးမေ့တို့ အလွန် လန့်သွားပြီး ဒီအဘိုးကြီးက ပုဆိန်ကိုင်ကာ သူတို့ကို ခုတ်တော့မည်ဟု ထင်လိုက်သော်လည်း ပုဆိန်က အနောက်ရှိ မြေကြီးပေါ်သို့ ခုတ်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
"မင်းတို့ ကံဆိုးတဲ့ ကလေး နှစ်ယောက် တစ္ဆေရဲ့ ပစ်မှတ်ထားတာ ခံနေရပြီ မင်းတို့ အဘိုးဝေ့ ကယ်လိုက်လို့သာပေါ့ မဟုတ်ရင် မင်းတို့ ဒီနေ့ အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ကို ကန်တော့လိုက် ကျေးဇူးဆပ်တဲ့ အနေနဲ့ပေါ့"
အဘိုးကျန်းက ပုဆိန်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
သူတို့ နှစ်ယောက်၏ အနောက်ရှိ မြေကြီးပေါ်တွင် ပြတ်နေသော အနက်ရောင် ဆံပင် အချို့ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုဆံပင်များမှာ အလွန် ရှည်လျားပြီး တစ်ဖက်က အမြစ်တွယ်နေသကဲ့သို့ သူတို့ နှစ်ယောက်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပေါက်နေပြီး အခြား တစ်ဖက်ကတော့ အခုတ်ခံရပြီးနောက် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ထို့အပြင် နားလည်၍ မရသည်မှာ ဒီအနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်များက မှေးမှိန်သော ဆီမီးခွက် အလင်းရောင်အောက်တွင်သာ အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေပြီး ဆီမီးခွက်၏ အလင်းရောင် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မမြင်ရတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဟယ်ဖုန်းလည်း သူနှင့် ဇနီးဖြစ်သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်များကို မြင်လိုက်ရပြီး ယခုအခါ မနေနိုင်ဘဲ တုန်လှုပ်သွားသည်။
ဒါက အရမ်း ထူးဆန်းလွန်းတယ်။
ကိုယ်တွေ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဒါတွေနဲ့ ပေကျံသွားတာလဲ။
လုံးဝ မသိလိုက်ဘူး။
"အ အဘိုး အဘိုးက ပုံပြင်တွေထဲက တစ္ဆေဆရာလား"
ဟယ်ဖုန်း ယခုအခါ တစ်ခုခုကို ဆက်စပ် တွေးတောမိသွားပြီး သတိထားကာ မေးလိုက်သည်။
"ငါက နည်းနည်းပါးပါး စွမ်းရည်ရှိတဲ့ သာမန်လူ တစ်ယောက်ပါ ဘယ်က တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်ရမှာလဲ မင်း လျှောက်မပြောနဲ့ တစ္ဆေဆရာတွေက အသက်တိုကြတယ် မင်းက မင်း အဘိုးဝေ့ကို စောစော သေဖို့ ကျိန်ဆဲနေတာလား ကျေးဇူးမဆပ်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း အဝေးကို ထွက်သွား အဘိုးဝေ့ ဒီနေ့ လုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်"
အဘိုးကျန်းက သတိပေးလိုက်ပြီးနောက် ပုဆိန်ကို ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားရင်း မိမိဘာသာ ပြောနေသည်။
"အနက်ရောင် ဆံပင်ဆိုတော့ တစ္ဆေဆံပင် ဖြစ်ရမယ် ကြည့်ရတာ ဒီတစ်ခါ နိုးလာတာ ဟွမ်ကျိယာပဲ သိပ်မခက်ပါဘူး ခုတ်မိရင် ပုဆိန် တစ်ချက်တည်းပဲ"
"အဖေ တကယ် သရဲခြောက်နေတာလား ကျွန်တော်တို့ ပြန်သွားကြရအောင်လား"
ယခုအခါ ကျန်းဝမ်ဝမ်က ဆီမီးခွက်ကို ကိုင်ရင်း မနေနိုင်ဘဲ ကြောက်ရွံ့နေသည်။
အချိန် တစ်နာရီ အတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများက သူ၏ အသိဉာဏ်ကို လုံးဝ ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်ပြီး ဒီတစ်သက် အလကား နေခဲ့ရသလို ခံစားရစေသည်။
"ပြန်သွားမယ် ဘယ်သွားမလို့လဲ အဲဒီအကောင်ကို မရှင်းရင် အိမ်ရာ တစ်ခုလုံးက လူတွေ အကုန် သေကုန်လိမ့်မယ် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် နေရင် တာချန်းမြို့က အလောင်းတွေကို ဆက်လိုက်ရင် ဒီကို သုံးပတ်လောက် ပတ်လို့ ရတယ် မင်းအဖေက တာချန်းမြို့ရဲ့ ဒုတိယ အကြီးအကဲ တစ်ယောက် အနေနဲ့ တစ်သက်လုံး နောက်ဆုတ်ခဲ့ဖူးတာ မဟုတ်ဘူး အခု အသက်ကြီးပြီဆိုမှ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာ အကျခံနိုင်မှာလဲ"
"လာ မကြောက်နဲ့ မင်းအဖေကို ယုံ အဲဒီအကောင်ကို ဖြေရှင်းလို့ ရတယ်"
အဘိုးကျန်းက ပုဆိန်ကို ကိုင်ကာ အရင်က အချိန်ကို ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ အလွန် တက်ကြွနေသည်။
ဟယ်ဖုန်းနှင့် ကျိုးမေ့တို့ ယခုအခါ မူလနေရာတွင် ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။
သူတို့ တာတုန်းမြို့က အဲဒီ အဘိုးကျန်းကျစ်တုန်း ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို သတိရသွားကြသည်။
ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ တစ္ဆေ ရှိတယ်ဆိုရင် တစ္ဆေတွေကို တိုက်ခိုက်မယ့် လူလည်း ရှိတာပေါ့။
"တကယ်ပဲ အရာအားလုံးက တကယ်ပဲ ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်ခြောက်ဆယ်က ဖုံးကွယ်ခံထားရတဲ့ အမှန်တရားပဲ"
ဒီအချိန်မှာတော့ သူ လုံးဝ ယုံကြည်သွားတော့သည်။