အခန်း (၁၅၉၉-၁၆၀၀)

အခန်း ၁၅၉၉ - ကျရှုံးခြင်းနှင့် လွတ်မြောက်ခြင်း

ဟယ်ဖုန်းနှင့် သူ၏ ဇနီး ကျိုးမေ့တို့သည် အဘိုးကျန်းနှင့် သူ၏ သား တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် အလွန် တုန်လှုပ်နေကြသည်။

ရှေ့မှာ တစ္ဆေ ရှိနေမှန်း သိသိရက်နဲ့ သူတို့က မကြောက်မရွံ့ဘဲ တစ္ဆေကို သွားရောက် ရင်ဆိုင်ဖို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ရွေးချယ်ခဲ့ကြတယ်။ သူတို့က ပုံပြင်တွေထဲက တစ္ဆေဆရာတွေလည်း မဟုတ်ဘူး သာမန်လူတွေပဲ ပြီးတော့ ခွန်အားအရ ပြောရရင်တောင် ကိုယ်တွေ နှစ်ယောက်လောက် မသန်မာဘူးလေ။

သူတို့ကို ဒီလို လုပ်စေတဲ့ အကြောင်းရင်းက တစ္ဆေလက်ထဲမှာ လူတွေ ထပ်သေတာကို မမြင်ချင်လို့တဲ့။

ဒီလို စိတ်ဓာတ်မျိုးက တကယ်ကို လေးစားစရာ ကောင်းပါတယ်။

"ဒီအဘိုးကြီးက ကြည့်ရတာ အသက် ရှစ်ဆယ်လောက် ရှိနေပြီ စောစောက အဘိုးကျန်းကျစ်တုန်း ပြောတာတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်ခြောက်ဆယ်က ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ သရဲတွေ သောင်းကျန်းခဲ့တယ်တဲ့ ဆိုလိုတာက ဒီအဘိုးကြီး အသက် နှစ်ဆယ်လောက် ကတည်းက တစ္ဆေတွေကို တိုက်ခိုက်နေခဲ့တာပေါ့ ပြီးတော့ ဒီလိုလူမျိုးတွေက အများကြီး ရှိခဲ့မှာ သေချာတယ် ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်ခြောက်ဆယ်က လူတွေ အားလုံးက အိုမင်းပြီး ရောဂါရလို့ သေကုန်ကြပြီ နောက်ဆုံးတော့ လူတွေရဲ့ မေ့ပျောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတာပေါ့..."

ဟယ်ဖုန်း ယခုအခါ နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဒီလို ပြန့်ကျဲနေသော ဇာတ်လမ်းများနှင့် သဲလွန်စများမှတစ်ဆင့် လွန်ခဲ့သော အနှစ်ခြောက်ဆယ်က ကမောက်ကမ ဖြစ်ပြီး လှိုင်းတံပိုးများ ထန်ခဲ့သော ခေတ်ကြီးကို သူ ခံစားမိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"မြန်မြန် သွားရအောင် ငါတို့ ဒီကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားကြမယ် ဒီအိမ်ရာထဲမှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး စောစောက ခေါင်းတလား တစ်လုံးတည်းက ထွက်လာတဲ့ တစ္ဆေကတင် ငါတို့ အားလုံးကို သတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတာ တကယ်လို့ တခြား ခေါင်းတလားတွေပါ ပွင့်လာရင် နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်က တွေးကြည့်လို့တောင် မရဘူး"

ကျိုးမေ့က ငေးကြောင်နေသော ဟယ်ဖုန်းကို ဆွဲကာ ဒီနေရာမှ အမြန် ထွက်ပြေးချင်နေသည်။

ဟယ်ဖုန်း အလိုအလျောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဇနီးဖြစ်သူကို ဆွဲကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ မလှမ်းရသေးမီ သူ ပြန်ရပ်သွားသည်။

"နင် ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျိုးမေ့ အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

ဟယ်ဖုန်း ခေတ္တ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အရင် သွားနှင့်လိုက်ပါ ငါ နောက်ကြောင်း ပြန်လှည့်ပြီး သွားကြည့်ချင်သေးတယ်"

"ဘာ ပြန်သွားကြည့်မယ် ဟုတ်လား နင် သေရမှာ မကြောက်ဘူးလား"

ကျိုးမေ့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဟယ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သေရမှာကို ကြောက်တယ် ဒါပေမဲ့ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ချင်ဘူး အဲဒီခေတ်တုန်းက ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို ငါ သိချင်တယ် အဲဒီ အဘိုးကြီးက တစ္ဆေတွေကို ဘယ်လို တိုက်ခိုက်မလဲ ဆိုတာကို ငါ ကြည့်ချင်တယ် အဲဒီ ထူးဆန်းဆန်းကြယ်တဲ့ သဘာဝလွန်လောကကို ငါ နားလည်ချင်တယ် တကယ့် တစ္ဆေဆရာတွေကို ငါ ကြည့်ချင်တယ်... အခု ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာမှာ သရဲခြောက်နေပြီဆိုတော့ ဒီမှာ တွေးကြည့်လို့တောင် မရနိုင်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ အများကြီး ဖြစ်လာတော့မယ်လို့ ငါ ခံစားမိတယ် တကယ်လို့ အခု ထွက်သွားရင် ဒီနေရာက အရာအားလုံးကို ငါ လွတ်သွားလိမ့်မယ် အဲဒီအခါကျရင် တစ်သက်လုံး နောင်တရနေမိလိမ့်မယ်"

ကျိုးမေ့သည် သူမ ခင်ပွန်း၏ ဒီလို ပုံစံကို မြင်သောအခါ သူ၏ အလုပ်အကိုင် အကျင့်ဟောင်းများ ပြန်ပေါ်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါလည်း နင်နဲ့ အတူတူ လိုက်ခဲ့မယ်"

ထို့နောက် သူမလည်း သွားကြိတ်ကာ အသေခံ လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"မရဘူး ဒီတစ်ခါ အရမ်း အန္တရာယ်များတယ် ငါ တစ်ယောက်တည်း သွားရင် ရပြီ မင်း သေချာပေါက် ထွက်သွားရမယ်"

ဟယ်ဖုန်း အလွန် ဝမ်းသာသွားသော်လည်း နှစ်ယောက် အတူတူ အသက်စွန့်ရန် မလိုအပ်ဟု ထင်သဖြင့် ဇနီးဖြစ်သူ ကျိုးမေ့ကို အတင်းအကျပ် လွှတ်လိုက်ပြီး သူ တစ်ယောက်တည်း နောက်ကြောင်း ပြန်လှည့်သွားတော့သည်။

ယခုအခါ အဘိုးကျန်းသည် အနီရောင် ပုဆိန်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဆီမီးခွက် ကိုင်ထားသော ကျန်းဝမ်ဝမ်ကို ခေါ်ဆောင်ပြီး အနီရောင် ခေါင်းတလား ခုနစ်လုံး တူးဖော်ရရှိခဲ့သော လုပ်ငန်းခွင်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"အဖေ ဟိုမှာ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်"

ရုတ်တရက် ကျန်းဝမ်ဝမ်က ရှေ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှပပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိကာ ဆံပင်အနက်ရောင်များ ထူထပ်သော အမျိုးသမီး တစ်ဦးသည် ဖြည်းညှင်းသော ခြေလှမ်းများဖြင့် အဝေးသို့ လျှောက်သွားနေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် နောက်လှည့် မကြည့်သော်လည်း ကျောပြင်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူမသည် အလွန် လှပသော မိန်းမချောလေး တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း အလွယ်တကူ ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။

"မင်း ဘယ်မျက်လုံးနဲ့ ကြည့်လို့ အဲဒီအကောင်က လူလို့ ထင်နေတာလဲ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ တစ္ဆေကြီးကိုတောင် မှားကြည့်ရတယ်လို့ကွာ"

အဘိုးကျန်းက ထိုကျောပြင်ကို မြင်သောအခါ အတိတ်ကို ပြန်လည် သတိရသွားပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ သားဖြစ်သူ၏ အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းကို မကျေနပ်ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။

"တစ္ဆေ"

ကျန်းဝမ်ဝမ် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ထိုအမျိုးသမီးကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုပုံရိပ်မှာ တကယ်ပဲ သာမန် မဟုတ်ကြောင်း ယခုမှ သတိထားမိသွားသည်။

ဒီခေတ်က မဟုတ်တဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကောင်းမွန်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား၊ ထူးဆန်းလောက်အောင် ထူထပ်နေတဲ့ ဆံပင်အနက်ရောင်ကြီးတွေ... ဒီလို အမျိုးသမီးက ဘယ်လို ကြည့်ကြည့် သက်ရှိလူ တစ်ယောက်နဲ့ လုံးဝ မတူဘူးလေ။

အဘိုးကျန်း ယခုအခါ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် မြန်သွားသည်။

"လိုက်သွား အိမ်ရာထဲကနေ အထွက်ခံလို့ မဖြစ်ဘူး"

ဖခင်ဖြစ်သူ ဒီလောက် ပြတ်သားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝမ်ဝမ်လည်း ရင်ထဲမှ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများကို ဖိနှိပ်ကာ ဆီမီးခွက်ကို ကိုင်ပြီး နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။

မကြာမီ သူတို့သည် အနီရောင် ခေါင်းတလား ခုနစ်လုံး ရှိရာ နေရာကို ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။

ထိုအထဲမှ ခေါင်းတလား နှစ်လုံးမှာ ပွင့်နေပြီ ဖြစ်ပြီး အတွင်းတွင် ဘာမှ မရှိတော့ပေ။ ဘာအရာတွေ ခေါင်းတလားထဲက ထွက်ပြေးသွားမှန်း မသိရပေ။

အဘိုးကျန်း လျှောက်သွားရင်း ခေါင်းတလားများကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"အထဲမှာ အသက်ရှင်တဲ့သူ ရှိသေးလား ရှိရင် အသံလေး ဘာလေး ပေးကြပါဦး ဟွမ်ကျိယာတောင် တစ္ဆေ ဖြစ်သွားပြီကို မင်းတို့က ထွက်မလာကြတော့ဘူးလား"

အရင်လူများ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်ခြေ အလွန် နည်းပါးသော်လည်း သူ မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ထားကာ စမ်းသပ် အော်ခေါ်ကြည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသော ခေါင်းတလား ငါးလုံးထဲမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ခေါင်းတလား တစ်လုံးထဲမှ လေးလံသော ခေါက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒီခေါက်သံများက သိပ်မကျယ်သော်လည်း အနီရောင် ခေါင်းတလားကြီးကို အဆက်မပြတ် တုန်ခါသွားစေပြီး အတွင်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုခုက မကြာမီ ထွက်လာတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

"ဒီလောက်တောင် ကြမ်းတာလား အဘိုးဝေ့ကို လန့်သေတော့မှာပဲ"

အဘိုးကျန်း တုန်လှုပ်သွားပြီး အလိုအလျောက် အနောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားမိသည်။

ဘေးရှိ ကျန်းဝမ်ဝမ်မှာ အသက် ငါးဆယ်ကျော် အရွယ် လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ငိုတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ မရရင်လည်း ကျွန်တော်တို့ သွားကြရအောင် ခေါင်းမာ မနေပါနဲ့တော့"

သူ ဘယ်လောက်ပဲ တုံးအပါစေ ထိုအသံထွက်နေသော ခေါင်းတလားထဲတွင် တစ္ဆေ တစ်ကောင် ရှိနေပြီး စောစောက အမျိုးသမီး တစ္ဆေထက် ပိုကြမ်းပုံရကြောင်း သူ မြင်နိုင်ပေသည်။

"စိတ်ချပါ ခေါင်းတလား မပွင့်ရင် အဲဒီအကောင်က ထွက်လာလို့ မရပါဘူး ပြီးတော့ အခု သွားချင်ရင်တောင် အဲဒီလောက် မလွယ်တော့ဘူး မင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ဦး"

အဘိုးကျန်းသည် ယခုအခါ တုတ်ကောက်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ အနီရောင် ပုဆိန်ကိုသာ တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ကျန်းဝမ်ဝမ် ဆီမီးခွက်ကို မြှောက်ကာ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ အနီးနားရှိ မြေကြီးပေါ်တွင် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဖုံးလွှမ်းသွားမှန်း မသိသော အနက်ရောင် ဆံပင်များ အလွှာလိုက် ရှိနေသည်ကို ယခုမှ တွေ့လိုက်ရသည်။ အစကတော့ ဒီအနက်ရောင် ဆံပင်များက အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမို ထူထပ်လာနေသည်။

အကြောက်စရာ အကောင်းဆုံးကတော့ ထိုအနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်ကြီးများက သက်ရှိ သတ္တဝါ တစ်ကောင်လို မြေကြီးပေါ်တွင် တွန့်လိမ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"သတိထားနော် ဒီဆံပင်တွေနဲ့ အပတ်ခံရရင် သေသွားနိုင်တယ်"

အဘိုးကျန်းသည် ယခုအခါ ပုဆိန်ကို ကိုင်ကာ မြေကြီးပေါ်ရှိ အနက်ရောင် ဆံပင်များကို ခုတ်ချလိုက်သည်။

ပုဆိန် တစ်ချက် ခုတ်ချလိုက်သည်နှင့် အနက်ရောင် ဆံပင်များ တိုက်ရိုက် ပြတ်တောက်သွားပြီး နောက်ဆက်တွဲ အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်များလည်း ချက်ချင်း ပြန်ဆုတ်သွားကာ ဖုံးလွှမ်းမခံရသော ကွက်လပ် တစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့သည်။

အဘိုးကျန်း နောက်ထပ် အချက်အနည်းငယ် ထပ်ခုတ်လိုက်မှသာ ထိုအနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်များ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာမည့် အရှိန်ကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် အဘိုးကျန်းမှာ အသက်ရှူသံများ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထွက်နေပြီး ပုဆိန်ကို ထောက်ကာ မူလနေရာတွင် မတ်တပ်ရပ်ရင်း အလွန် ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ငယ်ငယ်တုန်းကနဲ့တော့ မတူတော့ဘူး ခုတ်ချက် နည်းနည်းလေးပဲ ရှိသေးတယ် အရမ်း ပင်ပန်းနေပြီ တကယ်လို့သာ အဘိုးဝေ့ ငယ်ငယ်တုန်းကဆိုရင် ခေါင်းတလားထဲက အကောင်တွေ အကုန် ထွက်လာရင်တောင် အဘိုးဝေ့ ခုတ်ဖို့ လောက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး အချိန်ဆွဲနေလို့ မဖြစ်ဘူး အဲဒီအကောင်က တစ္ဆေလေ ငါတို့ သူနဲ့ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး အနားကပ်သွားအောင် နည်းလမ်းရှာပြီး အဲဒီ မိန်းမရဲ့ ခေါင်းကို ပုဆိန်နဲ့ တစ်ချက် ခုတ်ချလိုက်မယ် ပုဆိန် တစ်ချက် ထိတာနဲ့ ဒီတစ္ဆေက အသုံးမဝင်တော့ဘူး အဲဒီအခါကျမှ တစ္ဆေကို ခေါင်းတလားထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ရင် ဒီကိစ္စ ပြီးသွားပြီ"

အဘိုးကျန်းမှာ အသက်ကြီးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဦးနှောက်ကတော့ ရှင်းလင်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာကို ကောင်းကောင်း သိသည်။

ကျန်းဝမ်ဝမ်သည် မလှမ်းမကမ်းရှိ ထိုထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအခါ ထိုအမျိုးသမီးသည် ရှေ့သို့ ဆက်မသွားတော့ဘဲ မူလနေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။ သို့သော် သူမ၏ နောက်ကျောရှိ ထူထပ်သော အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်ကြီးများမှာ ဘယ်အချိန်ကတည်းက မြေကြီးပေါ်အထိ ကျနေမှန်း မသိရပေ။

စောစောကတော့ ထိုအနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်များက ထိုအမျိုးသမီး၏ ခါးလောက်အထိသာ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

"ဟေ့ကောင်လေး ငေးမနေနဲ့ အလုပ်လုပ်"

အဘိုးကျန်းသည် ယခုအခါ ပုဆိန်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ကျန်းဝမ်ဝမ်ဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အဖေ ကျွန်တော်လား ကျွန်တော် မရဘူး ကျွန်တော် ဒီကိစ္စကို မလုပ်နိုင်ဘူး"

ကျန်းဝမ်ဝမ် ယခုအခါ မျက်နှာဖြူရော်သွားပြီး အမြန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူ အခု ခြေထောက်တွေတောင် ပျော့နေပြီ။ သူ၏ ဖခင် ဒီလောက် တည်ငြိမ်နေပြီး ဒီထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေကို ပြန်ခုခံနိုင်တာကိုသာ မမြင်ရရင် သူ စောစောကတည်းက လှည့်ပြေးနေလောက်ပြီ။

"တောက် အသုံးမကျတဲ့ ကောင်"

အဘိုးကျန်း မနေနိုင်ဘဲ ဆဲလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အဲဒီ ကြောက်တတ်တဲ့ ပုံစံက မင်းအမေနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ ငါ အရင်က မွေးထားတဲ့ နောက်လိုက်လောက်တောင် အသုံးမကျဘူး"

ကျန်းဝမ်ဝမ် ခေါင်းအနည်းငယ် ငုံ့ထားပြီး အဆူခံရသော်လည်း ပြန်မပြောရဲပေ။

မတတ်နိုင်ဘူး သားဖြစ်သူက အသုံးမကျတော့ သူကိုယ်တိုင်ပဲ အားတင်းပြီး ပုဆိန်ကို ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်သွားရတော့မည်။

ပုဆိန်ကို အချက်အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မြေကြီးအနှံ့ ပြည့်နှက်နေသော အနက်ရောင် ဆံပင်များကြားတွင် လမ်းတစ်လမ်းကို အတင်းအကျပ် ဖောက်ထုတ်လိုက်သည်။

အဘိုးကျန်း အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်နေသော်လည်း ရပ်တန့်၍ မရပေ။ မဟုတ်လျှင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တစ္ဆေဆံပင်များ ပြန်လည် အားကောင်းလာပြီး သူတို့ သားအဖ နှစ်ယောက်လုံးကို အရိုးတောင် မကျန်အောင် ဝါးမြိုသွားလိမ့်မည်။

သို့သော် ရှေ့ရှိ ထိုထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးနှင့် နီးကပ်လာလေလေ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အနက်ရောင် ဆံပင်များက ပိုများလာပြီး ပိုမို ထူထပ်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ပုဆိန် ခုတ်ထားသော နေရာများကို အနက်ရောင် ဆံပင်များက ပြန်လည် ဖုံးလွှမ်းလာသည့် အရှိန်ကလည်း ပိုမို မြန်ဆန်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အဘိုးကျန်းသည် ထိုထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးနှင့် ဆယ်မီတာခန့် အကွာအဝေးတွင် ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။

သူ တကယ် အိုမင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ လက်ထဲရှိ ပုဆိန်မှာ အလေးချိန် လုံးဝ မရှိသော်လည်း အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းနေရသဖြင့် သူ၏ လက်မောင်း နှစ်ဖက်စလုံး မြှောက်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံး တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ် ယိမ်းယိုင်သွားကာ တစ်သက်လုံး ခေါင်းမာခဲ့သော ဒီအဘိုးကျန်း မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

"အဖေ"

ကျန်းဝမ်ဝမ် အလွန် ထိတ်လန့်သွားပြီး အမြန် ထူပေးလိုက်သည်။

အဘိုးကျန်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ဆိုးရွားနေပြီး အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်နေကာ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားသည်။ ရင်ဘတ်မှာ လေယိုနေသော လေမှုတ်တံကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ အသံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ပါးစပ်မှလည်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေကာ ဘာတွေ ပြောနေမှန်း မသိရပေ။ ကျန်းဝမ်ဝမ်က စကားလုံး နှစ်လုံးကိုသာ သဲသဲကွဲကွဲ ကြားလိုက်ရသည်။

"ကိုကြီး ကိုကြီးခြေထောက်ကြီး"

ယခုအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေကြီးပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသော အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်များ ထပ်မံ ပျံ့နှံ့လာပြီး သူတို့ နှစ်ယောက်ကို လုံးဝ ပိတ်လှောင်လိုက်တော့သည်။

ကျန်းဝမ်ဝမ် အလွန် ထိတ်လန့်သွားပြီး ထိုအနီရောင် ပုဆိန်ကို ယူကာ ပြန်လည် ခုခံရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် အဘိုးကျန်း၏ လက်ဝါးက ပုဆိန်ရိုးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် လုံးဝ ယူ၍ မရပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အနက်ရောင် ဆံပင်များ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းဝမ်ဝမ် အလွန် စိုးရိမ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးအေးများ ထွက်လာပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။

"ခင်ဗျားတို့ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးမလား ကျွန်တော် လာကယ်မယ်"

ထိုအချိန်တွင် ထိုသတင်းထောက် ဟယ်ဖုန်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် လက်ထဲတွင် လုပ်ငန်းခွင်တွင် သုံးသော သံဂေါ်ပြား တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဒီဘက်သို့ အသေအလဲ ပြေးလာနေသည်။

နှစ်ရှည်လများ ဟိုပြေးဒီပြေး လုပ်နေရခြင်းနှင့် လူငယ်တစ်ယောက်၏ ခွန်အားကြောင့် ဟယ်ဖုန်းတွင် ခွန်အား အပြည့် ရှိနေသည်။

မကြာမီ သူ ပြေးရောက်လာသည်။

"မလာနဲ့ မလာနဲ့"

ကျန်းဝမ်ဝမ် အစက ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် သတိဝင်လာကာ အလျင်စလို အော်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဟယ်ဖုန်း ပြေးလာပြီး ဆီမီးခွက်၏ အလင်းရောင် အောက်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူ၏ ခြေထောက်တွင် အနက်ရောင် ဆံပင်များ အပြည့် ရစ်ပတ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ ထိုဆံပင်များက တွန့်လိမ်နေပြီး ပိုပို ကျပ်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အသားထဲသို့ပင် နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

"အား"

ဟယ်ဖုန်း နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သံဂေါ်ပြားဖြင့် ထိုထူးဆန်းသော အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်များကို ဖြတ်တောက်ပစ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် အလကားပင် ဖြစ်သည်။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ အားစိုက်ပါစေ အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်များက နည်းနည်းလေးမှ ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိပေ။

"ကျွန်တော့် အဖေရဲ့ ဒီပုဆိန်ကို သုံးလိုက်"

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝမ်ဝမ်က အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။

ဟယ်ဖုန်းသည် အဘိုးကျန်း၏ လက်ထဲရှိ အနီရောင် ပုဆိန်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း အတင်း ဆွဲယူလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုသွေးနီရောင် ပုဆိန်ကို သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားသောအခါ သူ ချက်ချင်း ကြောင်အမ်းသွားသည်။

လေးလံပုံရသော ပုဆိန်မှာ အလေးချိန် တစ်စက်မျှ မရှိဘဲ မယုံနိုင်လောက်အောင် ပေါ့ပါးနေသည်။ ဒါက သဘာဝတရားကို လုံးဝ ဆန့်ကျင်နေသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ယခုအခါ ဒီအကြောင်းများကို စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ ဟယ်ဖုန်း ပုဆိန်ကို မြှောက်ကာ တစ်ချက် ခုတ်ချလိုက်ရာ အရင်က ဂေါ်ပြားဖြင့် ဖြတ်မရသော အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်များမှာ ယခုအခါ ပြတ်တောက်သွားကြပြီး အနက်ရောင် ဆံပင်ပြတ်များက ဒီရေကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ အနောက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားကြတော့သည်။

"ဒါ သာမန် ပုဆိန် မဟုတ်ဘူး"

ဟယ်ဖုန်း အလွန် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း စောစောက သူ၏ လုပ်ရပ်က လူအနည်းငယ်၏ အသက်ကို ခဏတာ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် အန္တရာယ်က မကင်းသေးပေ။

ထိုအချိန်တွင် မလှမ်းမကမ်း၌ ရပ်နေသော ထိုထူးဆန်းသည့် အမျိုးသမီးသည် ဘယ်အချိန်ကတည်းက နေရာပြောင်းသွားမှန်း မသိဘဲ သူတို့၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အနီးနားရှိ အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်များမှာ ချက်ချင်း ပိုမို ထူထပ်လာတော့သည်။

"မြန်မြန် အဲဒီအကောင်ကို ပုဆိန်နဲ့ တစ်ချက် ခုတ်ချလိုက် ငါ့အဖေ ပြောတယ် ပုဆိန် တစ်ချက် ထိတာနဲ့ အဲဒီတစ္ဆေ ပြီးသွားပြီတဲ့"

ကျန်းဝမ်ဝမ်က အော်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ အသေခံပြီး လုပ်ကြည့်မယ်"

ဟယ်ဖုန်း ပုဆိန်ကို ကိုင်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အသံနှိမ့်ကာ ဟိန်းဟောက်ရင်း ထိုထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ဒီလောက် တိုတောင်းသော အကွာအဝေးမှာ အောင်မြင်နိုင်လောက်သည်။

သို့သော် သူ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်း အနည်းငယ်မျှ ပြေးမသွားရသေးမီ ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ် ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားပြီး လုံးဝ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။

ဟယ်ဖုန်း မျက်လုံး ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံနိုင်သော အမူအရာများကြားတွင် အမည်မသိ စွမ်းအားတစ်ခုအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။

ဒီအချိန်တွင် အေးစက်သော လက်မောင်း တစ်စုံက သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေတာလား။

မဟုတ်ဘူး။

ထင်ယောင်ထင်မှား မဟုတ်ဘူး။

မှေးမှိန်သော ဆီမီးခွက် အလင်းရောင်အောက်တွင် ဟယ်ဖုန်းသည် သူ၏ ခါးတွင် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ပေါ်လာမှန်း မသိသော ဖြူဖျော့ပြီး မီးခိုးရောင် အေးစက်နေသည့် လက်မောင်း နှစ်ဖက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလက်မောင်း နှစ်ဖက်မှာ အလွန် ရှည်လျားပြီး သူ့ကို ဖက်ထားရုံသာမက အဆက်မပြတ် တင်းကျပ်လာနေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှုပ်ရှား၍ မရသလို အသက်ရှူ၍လည်း မရတော့ပေ။

ထို့အပြင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှု တစ်ခုက ခါးမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်မောင်းများက အလွန် အားပြင်းလှပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် ညှစ်သတ်ပစ်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ဟယ်ဖုန်း ပုဆိန်ကို အသုံးပြု၍ ထိုကြောက်စရာကောင်းသော လက်မောင်းများကို ခုတ်ချချင်သော်လည်း နာကျင်လွန်းသဖြင့် မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ ပုဆိန်ကိုပင် မြဲအောင် မကိုင်နိုင်တော့သဖြင့် မြေကြီးပေါ်သို့ ကျသွားတော့သည်။ ဘေးရှိ ကျန်းဝမ်ဝမ်ကလည်း အကူအညီ မပေးနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ထူထပ်သော အနက်ရောင် ဆံပင်များက ဖုံးလွှမ်းထားပြီး သူ အသေအလဲ ရုန်းကန်နေသော်လည်း ဖုံးလွှမ်းလာသော ဆံပင်များက ပိုပို များလာကာ သူ့ကို ဝါးမြိုတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ငါ ငါ တစ္ဆေ သတ်တာ ခံရတော့မလို့လား..."

ဒီအချိန်တွင် ဟယ်ဖုန်း၌ အကြောက်တရား မရှိတော့ဘဲ သေခါနီး ဝေဝါးမှု တစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ရုတ်တရက် ဟယ်ဖုန်းကို အရှင်လတ်လတ် ညှစ်သတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့သော ထိုထူးဆန်းသည့် လက်မောင်းများမှာ အပူလောင်သွားသကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သွားပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဝန်းရံလာသော အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်များလည်း ချက်ချင်း ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

"အဟွတ် အဟွတ်"

ဟယ်ဖုန်း ချက်ချင်း မြေကြီးပေါ်သို့ ပုံကျသွားပြီး အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်နေသည်။

ကျန်းဝမ်ဝမ်ကတော့ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ကိုယ်ပေါ်တွင် မရှိတော့သော အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်များကို ဆွဲခွာရန် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်ပြီး အန္တရာယ် ခဏတာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို လုံးဝ မသိရှိသေးပေ။

"ပုဆိန် တစ်လက် ကိုင်ပြီး တစ္ဆေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ ကိုယ့်အသက် ဘယ်လောက် ရှိနေပြီလဲ ဆိုတာလည်း မကြည့်ဘူး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင်တုန်းကလို့ ထင်နေတုန်းပဲလား"

ထိုအချိန်တွင် အေးစက်သော အမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသက် သုံးဆယ်ခန့် အရွယ် အဖြူရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာထား အေးစက်နေသော ရင့်ကျက်သည့် အမျိုးသမီး တစ်ဦးသည် အနီရောင် ဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင်ကို ထွန်းညှိကာ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအနီရောင် ဖယောင်းတိုင်မှ ထူးဆန်းသော အစိမ်းရောင် ဖယောင်းတိုင်မီးများ ထွက်ပေါ်နေပြီး တစ္ဆေမီးနှင့် တူကာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

"အစ်မ ဝမ်"

ကျန်းဝမ်ဝမ် ဒီအမျိုးသမီးကို မြင်သောအခါ အလိုအလျောက် ကြောင်အမ်းသွားသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်ဝမ် အာဝေ့ကို ကုန်းပိုးလိုက်တော့ ထပ်ပြီး ရမ်းကား မနေနဲ့တော့ ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့"

"ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်မဝမ်"

ကျန်းဝမ်ဝမ် အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူကို ကုန်းပိုးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ လက်ခြေများ ပျော့ခွေနေသဖြင့် ချက်ချင်း ကုန်းပိုး၍ မရပေ။

သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသော ဟယ်ဖုန်းသည် ယခုအခါ ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ လက်ထဲရှိ ထူးဆန်းသော အနီရောင် ဖယောင်းတိုင်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ထိုစာအုပ်ထဲက အကြောင်းအရာများ အလိုအလျောက် ပေါ်လာတော့သည်။

'ဖယောင်းတိုင်က တစ္ဆေမီးပဲ အနီရောင် ဖယောင်းတိုင်ကို ထွန်းညှိရင် တစ္ဆေတွေကို နှင်ထုတ်နိုင်တယ်'

"ကျွန်တော် ကူညီပေးပါ့မယ်"

ထို့နောက် ဟယ်ဖုန်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး မြေကြီးပေါ်ရှိ အဘိုးကျန်းကို ဆွဲတင်ကာ ကုန်းပိုးလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ပုဆိန်ကို ကောက်ယူကာ ရှေ့မှ ဝမ်ရှန်းရှန်း နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားတော့သည်။

သူ၏ ခြေထောက် ဒဏ်ရာရထားပြီး သွေးထွက်နေသော်လည်း ငယ်ရွယ်ပြီး ခွန်အားကြီးမားသူ ဖြစ်သဖြင့် ဘာမှ မထိခိုက်ပေ။

နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိလာမလား ဆိုတာကတော့ နောက်မှ စဉ်းစားရမယ့် ကိစ္စ ဖြစ်ပြီး အခုတော့ အဲဒီလောက် အများကြီး ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

လူတစ်စုသည် လောင်ကျွမ်းနေသော အနီရောင် တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဝမ်ရှန်းရှန်း နောက်သို့ လိုက်ကာ ဒီအန္တရာယ်ရှိသော နေရာမှ စတင် ဝေးကွာသွားကြသည်။

သို့သော် သိပ်မဝေးခင်မှာပင် စောစောက ထူထပ်သော ဆံပင်အနက်ရောင်များ ရှိသည့် ထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးသည် ဘယ်အချိန်ကတည်းက နေရာပြောင်းသွားမှန်း မသိဘဲ သူတို့ ရှေ့တွင် ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် အေးစက်သော အလောင်း တစ်လောင်းကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး ဖြူဖျော့သော မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးရောင် တစ်စက်မျှ မရှိပေ။ စကားမပြောသော်လည်း ဒီလုပ်ရပ်က ဒီနေရာမှ ထွက်ခွာရန် မကြိုးစားဖို့ လူတိုင်းကို ပြောနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

"ဟွမ်ကျိယာ သေသွားတာတောင် အငြိမ်မနေဘူး နင် ငါ့ကို တားချင်တာလား"

ဝမ်ရှန်းရှန်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်မျှ မကြောက်ရွံ့ဘဲ လောင်ကျွမ်းနေသော အနီရောင် တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ကို ကိုင်ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အစိမ်းရောင် ဖယောင်းတိုင်မီး လှုပ်ခတ်သွားပြီး ထိုထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးသည် နောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားကာ သူတို့ကို ဆက်လက် မတားဆီးတော့ပေ။

အခန်း ၁၆၀၀ - နာမည်ဟောင်းနှင့် နာမည်သစ်

လူတစ်စုသည် အသက်ရှူသံများ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထွက်နေပြီး အန္တရာယ်ရှိသော နေရာမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ယခုအခါ ဝမ်ရှန်းရှန်း နောက်သို့ လိုက်ကာ ထိုဘုရားကျောင်းလေးထဲသို့ ဝင်ရောက် အနားယူနေကြသည်။

ဘုရားကျောင်းမှာ သိပ်မကြီးသော်လည်း ဘေးတစ်ဖက်စီတွင် ဆီမီးခွက်များ ထွန်းညှိထားသည်။ ဘုရားကျောင်း အလယ်ရှိ အမြင့်ဆုံး ခုံပေါ်တွင်တော့ ရွှေရောင် ရုပ်တုကြီး တစ်ခု ထားရှိထားသည်။ ထိုရုပ်တုသည် လူငယ် တစ်ဦး၏ ပုံစံ ဖြစ်ပြီး နဖူးပေါ်တွင် မျက်လုံး တစ်လုံး ရှိကာ လက်ထဲတွင် လှံရှည် တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ မျက်လုံး နှစ်ဖက်စလုံး မှိတ်ထားပြီး အိပ်မောကျနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"အာဝေ့ကို ချထားလိုက်တော့"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဟယ်ဖုန်းက ကျောပေါ်ရှိ အဘိုးကျန်းကို သတိထားပြီး ချထားလိုက်သည်။ သို့သော် အဘိုးကျန်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ဆိုးရွားနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သွားများကို တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားကာ အသက်ရှူသံမှာလည်း အလွန် အားနည်းနေသည်။

"အဖေ အဖေ သတိထားပါဦး"

ကျန်းဝမ်ဝမ် ဘေးတွင် ဒူးထောက်ကာ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ သူ၏ ဖခင် အခြေအနေမှာ ပိုပိုပြီး ဆိုးရွားလာသည်ကို သူ ခံစားနေရသည်။

ဟယ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"လူနာတင်ကား ခေါ်လိုက် အမြန်ဆုံး ဆေးရုံကို ပို့ပြီး ကယ်တင်ရမယ် အဘိုးကြီးက အသက်လည်း ကြီးနေပြီဆိုတော့ အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်"

"အလကားပဲ ဒီမှာ သရဲခြောက်နေတာ လူနာတင်ကား လာလို့ မရဘူး တကယ်လို့ လာနိုင်ရင်တောင် အပြင်က တစ္ဆေတွေ သတ်တာကို ခံရလိမ့်မယ် နင်တို့ သူ့ကို ကျောပိုးပြီး နောက်ပေါက်ကနေ သွားမယ် ဆိုရင်တောင် အချိန် အရမ်း ကြာမှာမို့လို့ အာဝေ့ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူမက ဆက်ပြောသည်။

"ပြီးတော့ အဲဒါထက် လုပ်ရမယ့် ကိစ္စ တစ်ခု ရှိသေးတယ် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားရင် အာဝေ့ ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"အစ်မဝမ် ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ ပြောပါ ကျွန်တော် ဘာမဆို လုပ်ပါ့မယ်"

ကျန်းဝမ်ဝမ် အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ထိုရွှေရောင် ရုပ်တုကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အနှစ်ခြောက်ဆယ် ကာလက ပြည့်တော့မယ် အခု တစ္ဆေတွေလည်း ပေါ်လာပြီဆိုတော့ သူ့ကို ပြန်နှိုးဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ ထင်တယ် သူသာ ပြန်နိုးလာရင် ပြဿနာ အားလုံး ပြေလည်သွားလိမ့်မယ်"

"သူ သူက ဘယ်သူလဲ"

သတင်းထောက် ဟယ်ဖုန်း ယခုအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် သိချင်စိတ် ဖြစ်လာသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ဟယ်ဖုန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကူညီပေးပါဦး အပေါ်က အဲဒီ ရုပ်တုကြီးကို ရိုက်ခွဲပေးပါ"

"ဘာ"

ဟယ်ဖုန်း ချက်ချင်း ကြောင်အမ်းသွားပြီး ရွှေရောင် ရုပ်တုကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီရုပ်တုကို ရိုက်ခွဲရမယ် ဟုတ်လား ဒါ ဒါက သိပ်မကောင်းဘူး ထင်တယ်"

သူ ဘယ်လောက်ပဲ နားမလည်ပါစေ ဘုရားကျောင်းထဲက ရုပ်တုကို ရိုက်ခွဲရတာက အရမ်း တားမြစ်ထားတဲ့ ကိစ္စ ဆိုတာကိုတော့ သူ သိသည်။

"မဖြစ်မနေ လုပ်ရမယ် ဒါက တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ တစ္ဆေက ဒီအိမ်ရာထဲမှာ ရှိနေသေးတယ် အချိန်မရွေး ပြန်ပေါ်လာနိုင်တယ် အချိန်ဆွဲလေ ပိုအန္တရာယ်များလေပဲ"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

ဟယ်ဖုန်း အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသော်လည်း ဒီသူစိမ်း အမျိုးသမီးကို ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ ခင်ဗျားက ဒီလို ပြောမှတော့ ကျွန်တော်လည်း အားမနာတော့ဘူး ဒါပေမဲ့ ကြိုပြောထားမယ်နော် ကျွန်တော် ဒီရုပ်တုကို ရိုက်ခွဲလိုက်ရင် ပြန်ပြင်ပေးဖို့တော့ တာဝန်မယူနိုင်ဘူး"

သူ ပြောရင်း ခုံမြင့်ပေါ်သို့ တက်သွားလိုက်သည်။

ကျန်းဝမ်ဝမ် ယခုအခါ အလွန် အံ့အားသင့်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ငယ်ငယ်က ဖခင်နှင့်အတူ ဒီနေရာကို လာကစားဖူးပြီး ထိုရုပ်တုက အလွန် ထူးခြားသော အရာ ဖြစ်ကြောင်း သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရိုက်ခွဲဖို့ နေနေသာသာ စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် တစ်ချက် သွားထိလိုက်လျှင်ပင် အရိုက်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

ဒီနေ့လို အခြေအနေမျိုးမှာ အစ်မဝမ်က တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ရိုက်ခွဲဖို့ ရွေးချယ်လိုက်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ဒီရုပ်တုက ရွှေနဲ့ လုပ်ထားတာ ထင်တယ်"

ဟယ်ဖုန်းသည် ပုဆိန်ဖြင့် အချက်အနည်းငယ် ခေါက်ကြည့်လိုက်ရာ ခြစ်ရာ အနည်းငယ် ကျန်ခဲ့ပြီးနောက် အတွင်းမှ ရွှေရောင်များ တောက်ပနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒါက သေချာပေါက် ရွှေပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် အားကုန်သုံးပြီး အချက်အနည်းငယ် ထပ်ခုတ်လိုက်ပြန်သည်။

သို့သော် ရုပ်တုကြီးမှာ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေပြီး အက်ကွဲကြောင်း အနည်းငယ်သာ ထွက်သွားသည်။

"မရဘူး ဒီအရာက အရမ်း မာတယ် ခွဲလို့ မရဘူး" ဟယ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် တိုက်ရိုက် တွန်းချလိုက်"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါကို ဖွင့်ရမယ်"

"ကောင်းပြီလေ"

ဟယ်ဖုန်း ပုဆိန်ကို ချထားလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရုပ်တုကို ကိုင်ကာ အားကုန် တွန်းလိုက်သည်။

ရွှေရောင် ရုပ်တုကြီး ယိမ်းယိုင်သွားသည်။ အတွင်းတွင် အခေါင်းပေါက် ဖြစ်နေပုံရပြီး ထင်ထားသလောက် မလေးလံပေ။

အချက်အနည်းငယ် ဆက်တိုက် တွန်းပြီးနောက် ဟယ်ဖုန်း နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဒီရုပ်တုကြီးကို ခုံမြင့်ပေါ်မှ တွန်းချနိုင်ခဲ့သည်။

"ကျတော့မယ် နည်းနည်း ဖယ်ကြဦး ထိသွားဦးမယ်"

ဟယ်ဖုန်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဒုန်း"

ကျယ်လောင်သော အသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင် ရုပ်တုကြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားသည်။ မြေကြီးများ ချိုင့်ဝင် အက်ကွဲသွားပြီး ရုပ်တုမှာလည်း ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားကာ အရင် ပုံစံ မရှိတော့ပေ။

ထို့နောက် ပြိုကျသွားသော ရုပ်တုထဲမှ သွေးနီရောင် သွေးများ စီးကျလာသည်။ ထိုသွေးများမှာ ပိုပို များလာပြီး မြေပြင် တစ်ခုလုံးကို တဖြည်းဖြည်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ဒီလို ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟယ်ဖုန်းနှင့် ကျန်းဝမ်ဝမ်တို့ ချက်ချင်း ကြောင်အမ်းသွားပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားကြသည်။

သို့သော် ဝမ်ရှန်းရှန်းကတော့ အလွန် တည်ငြိမ်နေပြီး တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်"

သို့သော် မျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေမျိုး ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ သူမသည် လွန်ခဲ့သော အနှစ်ခြောက်ဆယ်က ထိုလူကို အောင်မြင်စွာ ပြန်လည် ခေါ်ယူနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အရင်လို တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်ကာ မည်သည့် ထူးခြားမှုမျှ မဖြစ်ပေါ်လာပေ။

"ယန်ကျန့်"

ဝမ်ရှန်းရှန်း ထပ်မံ ခေါ်လိုက်ပြန်သည်။

သို့သော် ရလဒ်ကတော့ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ခြောက်ကပ်နေသော ဘုရားကျောင်းလေးထဲတွင် သူမ၏ အသံက ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုလူ လုံးဝ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

ဒီအချိန်တွင် ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးထဲတွင် မျက်ရည် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

"သူ ငါ့ကို လိမ်သွားတာပဲ အာဝေ့ သူ ငါတို့ကို လိမ်သွားတာ သူ သေသွားပြီ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်ခြောက်ဆယ်ကတည်းက သေသွားခဲ့တာ ငါတို့က အရမ်း တုံးတာပဲ ဆက်ပြီး စောင့်နေခဲ့ကြတာ... ဒါပေမဲ့ သူ တကယ် သေသွားပြီဆိုရင် ငါက ဘာလို့ အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ"

သို့သော် အဘိုးကျန်းသည် ယခုအခါ မြေကြီးပေါ်တွင် မေ့မြောနေသဖြင့် ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ စကားကို ပြန်မဖြေနိုင်ပေ။

"အစ်မဝမ်"

ကျန်းဝမ်ဝမ်သည် ဝမ်ရှန်းရှန်း ငိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ အသက် ငါးဆယ်ကျော် ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း အစ်မဝမ် ဒီလို ဖြစ်နေတာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

"ယန်ကျန့်"

ဘေးမှ ဟယ်ဖုန်းသည် ဒီနာမည်ကို ကြားသောအခါ အလွန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သို့သော် သူ အများကြီး မတွေးရသေးမီ ဘုရားကျောင်းလေး အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝမ်ရှန်းရှန်း အရမ်း မျှော်လင့်ချက် မမဲ့ပါနဲ့ဦး အခြေအနေက အပြောင်းအလဲ ရှိနိုင်ပါသေးတယ်"

ထိုအချိန်တွင် ခါးကုန်းကုန်းနှင့် မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေသော အဘွားအို တစ်ဦး ယိမ်းယိုင်ယိမ်းယိုင်ဖြင့် ဝင်လာသည်ကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရသည်။

"အန်တီကျန်း ဘယ်လို လုပ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ အခု အိမ်ရာက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ် လျှောက်မသွားပါနဲ့ မြန်မြန် ပြန်ပါတော့"

ကျန်းဝမ်ဝမ်သည် ဒီအဘွားအိုကို မြင်သောအခါ အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

ဒီအန်တီကျန်းသည်လည်း အိမ်ရာထဲမှ လူဟောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ငယ်ငယ်က သူ၏ ဖခင်နှင့် သူငယ်ချင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျန်းဝမ်ဝမ်လည်း အကြိမ်ကြိမ် တွေ့ဖူးသဖြင့် ကိစ္စအချို့ကို သိထားသည်။

"အိမ်ရာမှာ သရဲခြောက်တယ်လို့ ကြားလို့ ငါ လာကြည့်တာ ဝမ်ရှန်းရှန်း အာဝေ့ ဘာဖြစ်တာလဲ"

အန်တီကျန်းက မြေကြီးပေါ်တွင် မေ့မြောနေသော အဘိုးကျန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျန်းမာရေး မကောင်းဘဲနဲ့ အတင်း ခေါင်းမာပြီး ပုဆိန်ကိုင်ကာ တစ္ဆေကို သွားခုတ်တာ မတ်တပ်မရပ်နိုင်ဘဲ လဲကျသွားတာလေ"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည် ရယူကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအသက်အရွယ်နဲ့ ဒီအခြေအနေကို ကြည့်ရတာတော့ ပြန်ကောင်းလာဖို့ မလွယ်တော့ဘူး သူ ပေါ်မလာဘူးဆိုရင် ဆေးရုံပို့လည်း အလကားပဲ စောစောက အန်တီ ပြောတာ အခြေအနေ အပြောင်းအလဲ ရှိနိုင်သေးတယ် ဆိုတာလား အန်တီက သူ အသက်ရှင်သေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"ငါရယ် ကျန်းလီချင်ရယ်က အရင်က သူ ကြုံခဲ့ရတဲ့ ကိစ္စတွေ အားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ပေးရတဲ့ သူတွေလေ ကျန်းလီချင်က လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်က ကျန်းမာရေး မကောင်းလို့ ရောဂါနဲ့ သေသွားပြီ အခု သူ့အကြောင်း အားလုံးကို သိတာ ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတော့တယ် အဲဒီ မှတ်စုစာအုပ်ကို ငါ အခေါက်နှစ်ဆယ်ကျော် ကူးရေးခဲ့ပြီး အခေါက်တစ်ရာမက ဖတ်ဖူးတယ် ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ သူ့အကြောင်း ငါ့လောက် သေချာ သိတဲ့သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး"

အန်တီကျန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ကော"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက မေးလိုက်သည်။

အန်တီကျန်းက ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီ မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှာ သိပ်အရေးမကြီးတဲ့ ကိစ္စလေး တစ်ခု ရေးထားတယ် အရင်က သူက သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ရှောင်လွှဲဖို့ နာမည် တစ်ခါ ပြောင်းခဲ့ဖူးတယ် သူ့ရဲ့ တကယ့် နာမည် အရင်းက ယန်ကျန့် မဟုတ်တော့ဘူး ထင်တယ် ဒါကြောင့် နင် ယန်ကျန့်လို့ ခေါ်နေတာက အသုံးမဝင်ဘူး သူ့နာမည် အရင်းကို ခေါ်မှ ရမှာ"

"နာမည် အရင်း ဟုတ်လား သူ့နာမည် အရင်းက ဘာလဲ ပြောပြပါ"

ဝမ်ရှန်းရှန်း ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး"

အန်တီကျန်း ခေါင်းအနည်းငယ် ခါပြလိုက်သည်။

"ငါတင် မကဘူး သူ ကိုယ်တိုင်တောင် မသိဘူး ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ သူ့နာမည် အရင်းကို သိတဲ့သူက တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်"

ဝမ်ရှန်းရှန်း သွားကို အနည်းငယ် ကိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။

"လျိုရှောင်ယွိလား"

"ဟုတ်တယ် သူ့နာမည်ကို လျိုရှောင်ယွိ ကိုယ်တိုင် ပြောင်းပေးခဲ့တာ ပြောင်းပြီးတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ လျှို့ဝှက်ထားဖို့ သူက လျိုရှောင်ယွိကို မှာခဲ့တာ"

အန်တီကျန်းသည် သွေးများ စိမ့်ထွက်နေသော ရုပ်တုကြီးကို ကြည့်ရင်း မနေနိုင်ဘဲ ဝမ်းနည်းလာမိသည်။

"ဖုန်းဆက်ပြီး မေးလိုက်မယ်"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

အန်တီကျန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဒီမလာခင်ကတည်းက မေးပြီးပြီ မေးလို့ မရဘူး လျိုရှောင်ယွိက အသက်ကြီးတော့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ချို့ယွင်းနေပြီ ကိစ္စ အများကြီးကို မေ့သွားပြီ အခု ဆေးရုံမှာ ကုသမှု ခံယူနေတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ အချက်အလက်ကို သူမ သေချာပေါက် မှတ်တမ်းတင်ထားလောက်မယ်လို့ ငါ ယုံတယ် တကယ်လို့ သူမ အိမ်ကို သွားရှာရင် သဲလွန်စ တွေ့နိုင်လောက်တယ်"

"ငါ့ခြေထောက်တွေက သိပ်မကောင်းတော့ လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ဘူး နင်ပဲ သွားလိုက်ပါ"

"ကောင်းပြီလေ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူကလည်း တာချန်းမြို့မှာပဲ နေတာဆိုတော့ ဒီကနေ သိပ်မဝေးပါဘူး"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြောလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ဘုရားကျောင်းလေးထဲရှိ မီးရောင်များ ရုတ်တရက် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာပြီး ဘေးတစ်ဖက်စီရှိ ဆီမီးခွက်များ၏ အလင်းရောင်များလည်း အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားသည်။

ဘုရားကျောင်းလေး အပြင်ဘက်တွင် လေးလံသော ခြေသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထူထဲသော တံခါးကြီးမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာတော့သည်။

"တစ္ဆေ"

အန်တီကျန်းက ဝမ်ရှန်းရှန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"အင်း"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

"အာဝေ့က သူတို့ အဖွဲ့ကို ခေါ်ပြီး သဘာဝလွန် အရာတွေနဲ့ ထိတွေ့မိခဲ့တယ် ပစ်မှတ်ထား ခံလိုက်ရတာ သေချာတယ် စောစောက ငါ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ကို သုံးပြီး တစ္ဆေကို ခဏ နှင်ထုတ်လိုက်ပေမဲ့ အခု အချိန်ကျတော့ တစ္ဆေက သေချာပေါက် ပြန်ရောက်လာတာပဲ ငါ ဒီကနေ ထွက်သွားလို့ မရဘူး ငါ ထွက်သွားတာနဲ့ အာဝေ့ သေချာပေါက် သေသွားလိမ့်မယ်"

"သူက ဘယ်သူလဲ"

အန်တီကျန်းက ခုံမြင့်ပေါ်မှ ခုလေးတင် ဆင်းလာသော ဟယ်ဖုန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးလိုက်သည်။

"အဘွား ကျွန်တော့်နာမည်က ဟယ်ဖုန်းပါ သတင်းထောက် တစ်ယောက်ပါ"

ဟယ်ဖုန်းက အလျင်စလို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

အန်တီကျန်းက ပြောလိုက်သည်။

"လျိုရှောင်ယွိရဲ့ လိပ်စာကို သူ့ကို ပေးလိုက် ပြီးတော့ သူ့ကို သွားခိုင်းလိုက် လူငယ်ဆိုတော့ အပြေးအလွှား မြန်တယ် ဝမ်ဝမ် ဒီအသုံးမကျတဲ့ ကောင်ကတော့ အာဝေ့ကို ပြုစုဖို့ ဒီမှာပဲ နေခဲ့"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ဟယ်ဖုန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ သဘောထားကို မေးမြန်းနေပုံရသည်။

ဟယ်ဖုန်း သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး ကျွန်တော့်ကိုသာ လွှဲထားလိုက်ပါ သေချာပေါက် လုပ်နိုင်ရပါမယ်"

"အာဝေ့ရဲ့ အဲဒီ ပုဆိန်ကို ယူသွား တစ္ဆေတွေကို ရင်ဆိုင်တဲ့ နေရာမှာ အကူအညီ ဖြစ်လိမ့်မယ် ဆီမီးခွက်ကိုလည်း ယူသွား ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေနဲ့ ကြုံရရင် ချက်ချင်း ထွန်းလိုက် အဲဒါက မင်းကို လမ်းမပျောက်အောင် ကူညီပေးနိုင်တယ် ဝမ်ဝမ် ဆီမီးခွက်ကို သူ့ကို ပေးလိုက်"

ဝမ်ရှန်းရှန်း ချက်ချင်း စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်မဝမ်"

ကျန်းဝမ်ဝမ်က ရွှေရောင် ဆီမီးခွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဟယ်ဖုန်းသည် ဒီပစ္စည်း နှစ်ခုကို ကိုင်ထားရသဖြင့် ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် လုံခြုံမှု ခံစားလိုက်ရသည်။

အန်တီကျန်းက လျိုရှောင်ယွိ၏ လိပ်စာကို ပြောပြပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။

"ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာရဲ့ ဧရိယာထဲကနေ ပြေးထွက်သွားတာနဲ့ ချက်ချင်း ကားစီးဖို့ နည်းလမ်းရှာ လမ်းမှာ မရပ်နဲ့ မတွန့်ဆုတ်နဲ့ တကယ်လို့ တစ္ဆေနဲ့ တွေ့ရင် ပုဆိန်နဲ့ လမ်းဖောက်သွား ယန်ကျန့်ရဲ့ နာမည် အရင်းကို ရှာတွေ့တာနဲ့ ချက်ချင်း အကျယ်ကြီး အော်ခေါ်လိုက် သေရမှာကို မကြောက်နဲ့ ထွက်ပြေးဖို့လည်း မကြိုးစားနဲ့ မင်းက တစ္ဆေရဲ့ ပစ်မှတ်ထားတာ ခံနေရပြီ သူ့ကို ပြန်မနှိုးနိုင်ရင် မင်းအတွက် တခြား အသက်ရှင်မယ့် လမ်း မရှိတော့ဘူး"

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ"

ဟယ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"လှုပ်ရှားတော့ နောက်ပေါက်ကနေ သွား"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက လောဆော်လိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ ကျွန်တော် ဒီတာဝန်ကို သေချာပေါက် ပြီးအောင် လုပ်ပါ့မယ် ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့လည်း တောင့်ခံထားကြပါဦး"

ဟယ်ဖုန်းသည် မေ့မြောနေသော အဘိုးကျန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စောစောက သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အမျိုးသမီး ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်ပေါက်မှနေ၍ လှည့်မကြည့်ဘဲ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူ၏ ခြေသလုံးတွင် ဒဏ်ရာရထားပြီး သွေးများ ထွက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သာမန် ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများသာ ဖြစ်ပြီး အရိုးကို မထိခိုက်သဖြင့် လူငယ်တစ်ယောက်၏ ခွန်အားနှင့်ဆိုလျှင် ဘာမှ မသက်ရောက်နိုင်ပေ။

သို့သော် ဟယ်ဖုန်း ကိုယ်တိုင်လည်း ဘာကြောင့် ဒီလောက် အန္တရာယ်များသော တာဝန်ကို လက်ခံခဲ့သလဲ ဆိုတာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ဒီလို လုပ်ခြင်းက မှန်ကန်သည်ဟု အလိုလို သိစိတ်က သူ့ကို ပြောနေသည်။

တကယ်လို့ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ္ဆေတွေကို မြို့ထဲမှာ ဒီအတိုင်း လှည့်လည်ခွင့် ပေးထားမယ်ဆိုရင် လူဘယ်လောက်တောင် သေကုန်ကြမလဲ ဆိုတာ မသိနိုင်ဘူးလေ။

"ကိစ္စတချို့က တစ်ယောက်ယောက်တော့ လုပ်ရမှာပဲ"

ဟယ်ဖုန်းသည် လက်ထဲရှိ အနီရောင် ပုဆိန်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ရင်ထဲတွင် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသည်။

အရာအားလုံး အဆင်ပြေချောမွေ့ပြီး ဘာအမှားအယွင်းမှ မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ သူ မျှော်လင့်နေမိသည်။

ဘုရားကျောင်းလေးထဲမှာတော့ သူ လာကယ်မယ့် အချိန်ကို စောင့်နေတဲ့ လူတစ်စု ရှိနေသေးတယ်။ ပြီးတော့ အိမ်ရာ တစ်ခုလုံး၊ မြို့ တစ်မြို့လုံးရဲ့ လုံခြုံရေးကလည်း သူ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာ။

တတိယတန်းစား သတင်းထောက် တစ်ယောက် အနေနဲ့ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ တာဝန်သိစိတ်နဲ့ တရားမျှတမှု ဆိုတာ နည်းနည်းတော့ ရှိနေပါသေးတယ်။ အချိန်အကြာကြီး သာမန် အလုပ်နဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းလာရလို့ ဒီအရာတွေက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာခဲ့ပေမဲ့ သူက ဒီအတိုင်းပဲ တစ်သက်လုံး နေသွားချင်တယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။

ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲနဲ့ ကြုံလာတဲ့အခါ ဟယ်ဖုန်းလည်း ရှေ့ထွက်ပြီး ရင်ဆိုင်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။