အခန်း (၁၆၀၁-၁၆၀၂)

အခန်း ၁၆၀၁ - ထိုနာမည်ကို ခေါ်ဆိုခြင်း

ဟယ်ဖုန်း အသက်ရှူသံများ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထွက်နေပြီး အိမ်ရာ၏ နောက်ပေါက်မှနေ၍ အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်လာကာ အနီးနားရှိ လမ်းမဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။

သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် လမ်းလယ်ခေါင်တွင် ရပ်ကာ ကားတားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သဘောကောင်းသော ကားဆရာ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို လျိုရှောင်ယွိ နေထိုင်ရာသို့ လိုက်ပို့ပေးမည်ဟု မျှော်လင့်နေသည်။

သို့သော် ဖြတ်သွားသော ကားများမှာ ဟယ်ဖုန်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးများ ပေကျံနေပြီး လက်ထဲတွင်လည်း အနီရောင် ပုဆိန်ကြီး တစ်လက် ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ လုံးဝ မရပ်ရဲကြပေ။ လူသတ်သမား တစ်ယောက်ယောက်နှင့် တွေ့နေသည်ဟု ထင်ကာ တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ အရှိန်မြှင့်ကာ မောင်းပြေးသွားကြသည်။ အချို့သော ကားဆရာများက ရဲတိုင်ဖို့ပင် စဉ်းစားနေကြသည်။

"ရပ်ပေးပါဦး ရပ်ပေးပါဦး"

ဟယ်ဖုန်း လက်မလျှော့သေးဘဲ လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ကားတားရန် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်ထပ် မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသွားသော်လည်း သူ ကားမရသေးပေ။

ဒီအခြေအနေက သူ့ကို ဒေါသထွက်စေသည်။

မတတ်နိုင်သဖြင့် သူသည် မြို့လယ်ခေါင်ဘက်သို့ ပြေးသွားရင်းဖြင့် ကားတားရန် ကြိုးစားရတော့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ကားတစ်စီးက အရှိန်လျှော့ကာ ဟယ်ဖုန်း ရှိရာသို့ ကပ်လာသည်။

ကားမှန် ပွင့်သွားပြီး အသက် သုံးဆယ်ခန့် အရွယ် အမျိုးသား တစ်ဦးက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဟေး သူငယ်ချင်း အကူအညီ လိုလို့လား"

ဟယ်ဖုန်း ကြားသည်နှင့် အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

"အသက်အန္တရာယ် ရှိတဲ့ ကိစ္စမို့လို့ပါ ကျွန်တော့်မှာ အရမ်း အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိလို့ မြို့လယ်ခေါင်ကို သွားရမှာ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လိုက်ပို့ပေးလို့ ရမလား ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ရတယ် ခင်ဗျားသာ တောင်းလိုက်"

"တက် ပိုက်ဆံ မယူဘူး"

အမျိုးသားက ကားကို ချက်ချင်း ရပ်ကာ ကားတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဟယ်ဖုန်း ကားပေါ် တက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး သေချာ ထိုင်နော်"

အမျိုးသားက လီဗာကို နင်းချလိုက်ရာ ကားအရှိန် ချက်ချင်း မြင့်တက်သွားသည်။

ဒီသာမန်ပုံစံ ကားလေးက စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

"ခင်ဗျား စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့ ဒီပုဆိန်က လူခုတ်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး အရေးပေါ် အခြေအနေအတွက် အကာအကွယ် အနေနဲ့ ယူလာတာပါ"

ဟယ်ဖုန်း အထင်လွဲမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

အမျိုးသားက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ ကျွန်တော် အများကြီး မမေးပါဘူး ကျွန်တော့် အဘိုးကလည်း အရင်က တာချန်းမြို့မှာ ကားမောင်းခဲ့ဖူးတယ် သူ ပြောဖူးတာက ကားမောင်းရင်းနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ လူတွေနဲ့ တွေ့ရင် ကူညီနိုင်ရင် ကူညီပေးရမယ် မမြင်ချင်ယောင် မဆောင်ရဘူးတဲ့ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကားမောင်းလာတဲ့ ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ လူဆိုလို့ တစ်ယောက်မှ မတွေ့ဖူးပါဘူး ဒီနေ့မှပဲ တွေ့တော့တယ်"

"ပုဆိန်ကြီး ကိုင်ပြီး ကိုယ်ပေါ်မှာလည်း သွေးတွေ ထွက်နေတော့ ဖြတ်သွားတဲ့ ဘယ်ကားဆရာမှ မတင်ရဲတာ သဘာဝပါပဲ ကျွန်တော်လည်း ရုတ်တရက် စိတ်ကူးပေါက်ပြီး အဘိုး ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို သတိရသွားလို့ပါ"

အမျိုးသား၏ ကားမောင်းကျွမ်းကျင်မှုမှာ အလွန် ကောင်းမွန်လှသည်။ အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းနှင်နေရင်းဖြင့်ပင် ဟယ်ဖုန်းနှင့် စကားပြောရန် အချိန်ရနေသေးသည်။

"ခင်ဗျား အဘိုးရဲ့ နာမည်က ဘယ်လို ခေါ်လဲ ကျန်းမာရေးကော ကောင်းသေးရဲ့လား ကျွန်တော့် နာမည်က ဟယ်ဖုန်းပါ သတင်းထောက် တစ်ယောက်ပါ"

ဟယ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် အဘိုးက မျိုးရိုးနာမည် ဝမ် ပါ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အတော်ကြာကတည်းက ဆုံးသွားပါပြီ သူ အသက်ရှင်တုန်းက ကားမောင်းရတာကို အရမ်း ဝါသနာပါတာ တစ်သက်လုံး ကားမောင်းလာပေမဲ့ သေတဲ့အထိ ပြိုင်ကားကွင်းထဲ တစ်ခါမှ မဝင်ခဲ့ရဘူး ဒါပေမဲ့ သူက စိတ်ထားကောင်းတော့ ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ လူတွေကို ခဏခဏ ကူညီပေးတတ်တယ် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ ခရီးသည်တွေ အများကြီးကိုလည်း တင်ဖူးတယ် ဟိုဘက်က မြစ်ကို တွေ့လား အရင်က ကျွန်တော့် အဘိုးက ခရီးသည် တစ်ယောက်ကို ပို့ရင်းနဲ့ ကားအရှိန် အရမ်း မြန်သွားလို့ ကားက မြစ်ထဲ တိုက်ရိုက် ထိုးကျသွားတာ ကံကောင်းလို့ ဘာမှ မဖြစ်တာ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တောင် ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

အမျိုးသားက ပြောရင်း မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

ဒီမြို့က ဒီကားဆရာအတွက် အမှတ်တရတွေ အများကြီး ရှိနေပုံရသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မောင်းလာရင်းနဲ့ အရင်က ရယ်စရာ ကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်း အချို့ကို ပြောပြနေသေးသည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ကိစ္စက တကယ် အရေးကြီးတယ် ကျွန်တော် ပြောပြရင် ခင်ဗျား ယုံချင်မှ ယုံလိမ့်မယ် စောစောက ခင်ဗျား ဖြတ်လာခဲ့တဲ့ ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာထဲမှာ သရဲခြောက်နေတာ လူတွေလည်း အများကြီး သေကုန်ပြီ ကျွန်တော် မြို့လယ်ခေါင်ကို အမြန်ဆုံး သွားပြီး လူတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ကို ရှာရမယ် ပြီးရင် အဲဒီလူကို ပြန်နိုးရမယ် အဲဒီလိုမှသာ အိမ်ရာထဲက တစ္ဆေတွေကို ရင်ဆိုင်နိုင်မှာ"

"တကယ်လို့ အချိန်နောက်ကျသွားရင် ကျွန်တော် သေရုံတင် မကဘူး အဲဒီ အိမ်ရာထဲက လူတွေ အကုန်လုံး သေကုန်လိမ့်မယ် တာချန်းမြို့ တစ်မြို့လုံးတောင် အန္တရာယ် ရှိလာနိုင်တယ်"

ဟယ်ဖုန်းသည် ဒီကားဆရာက အလွန် သဘောကောင်းသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများကို မနေနိုင်ဘဲ ပြောပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဒီလို ပြောတာက နည်းနည်း ယုံရခက်ပြီး ခင်ဗျား မယုံနိုင်တာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ကျွန်တော် ပြောတာတွေ အကုန်လုံးက အမှန်တွေချည်းပဲ အခု ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အရူး တစ်ယောက်လို့ သဘောထားချင်လည်း ရပါတယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို အမြန်ဆုံး ရောက်အောင်တော့ ပို့ပေးပါ ကျွန်တော့်မှာ အချိန် မရှိတော့ဘူး"

"သရဲခြောက်တာ ဟုတ်လား ဒါဆိုရင်တော့ ပြဿနာ ကြီးပြီ"

ဒီကားဆရာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ချက်ချင်း စတီယာရင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ခါးပတ်ပတ်ထား သေချာ ကိုင်ထား ငါ မီးပွိုင့်တွေ ဖြတ်မောင်းတော့မယ် ငါ့ကို ငါးမိနစ်လောက် အချိန်ပေး သေချာပေါက် ရောက်အောင် ပို့ပေးမယ်"

မူလကတည်းက မြန်နေသော ကားအရှိန်မှာ ထပ်မံ မြင့်တက်သွားသည်။

ထို့အပြင် မီးနီနှင့် တွေ့သောအခါ ဒီကားဆရာသည် အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ တိုက်ရိုက် ကျော်ဖြတ်သွားတော့သည်။

"သတိထားဦး ဖြည်းဖြည်း မောင်းလည်း ရပါတယ် ပြဿနာ မတက်စေနဲ့ဦး"

ဟယ်ဖုန်း အလျင်စလို သတိပေးလိုက်သည်။

"ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကြီးကို ဘယ်လိုလုပ် ဖြည်းဖြည်း လုပ်လို့ ရမှာလဲ"

ဒီကားဆရာက အလွန် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဟယ်ဖုန်း ဒီအမျိုးသားကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ ကြည့်ရတာ ဒီလူက ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာမှာ သရဲခြောက်တယ် ဆိုတာကို ယုံသွားပုံပဲ။

ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

သူက ဒီအတိုင်း လျှောက်ပြောလိုက်တာလေ။ သာမန်လူတွေ ဆိုရင် သူ့စကားကို ယုံမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ဒီနေရာမှာ အရင်ကလည်း သရဲ ခြောက်ဖူးတာများလား။

ကား လျင်မြန်စွာ မောင်းနှင်နေစဉ် အပြင်ဘက်တွင် ဘယ်အချိန်ကတည်းကမှန်း မသိသော မြူပါးပါးလေးများ ကျဆင်းလာသည်။ ထို့အပြင် ရှေ့သို့ ဆက်သွားလေလေ မြူများက ပိုမို ထူထပ်လာလေလေ ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အမြင်အာရုံကိုပင် ကွယ်သွားစေသည်။ ဒါက ကားမောင်းကျွမ်းကျင်သော ကားဆရာကိုပင် အရှိန်မြှင့်ရန် မရဲတော့ဘဲ အရှိန်လျှော့လိုက်ရစေသည်။

"ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက် ထူတဲ့ မြူတွေ ကျလာရတာလဲ"

ကားဆရာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူ တာချန်းမြို့တွင် နေလာသည်မှာ နှစ်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဒီလို ထူးဆန်းသော ရာသီဥတုမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ဟယ်ဖုန်းသည် ဒီလို ထူထပ်သော မြူများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာမှ အနီရောင် ခေါင်းတလား ခုနစ်လုံးကို အလိုအလျောက် သတိရသွားသည်။ ထိုအထဲမှ ခေါင်းတလား တစ်လုံးကို အလုပ်သမားများက ဖွင့်လိုက်သောအခါ အတွင်းတွင် ဘာမှ မရှိဘဲ အလွတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဖြစ်နိုင်တာက ပထမဆုံး ခေါင်းတလားထဲမှာ ဘာမှ မရှိတာ မဟုတ်ဘဲ အထဲက အကောင်က အစောကြီးကတည်းက ထွက်သွားတာများလား။

"တောက်"

ရုတ်တရက် ကားဆရာက ဘရိတ်ကို ရုတ်တရက် နင်းလိုက်ရာ ကားမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ရှေ့တွင် ကားတစ်စီးက မီးမှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖွင့်ကာ လမ်းလယ်ခေါင်တွင် ရပ်နေသဖြင့် သူ ဝင်တိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး မတိုက်မိဘူး မြူတွေ အရမ်း ထူနေတယ် ကြည့်ရတာ လမ်းပြောင်းသွားမှ ရမယ် စိတ်ချပါ ခင်ဗျားကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရောက်အောင် ပို့ပေးပါ့မယ်"

ကားဆရာက ချက်ချင်း စတီယာရင်ကို ကွေ့ကာ လမ်းကြောင်း ပြောင်းပြီး ဆက်လက် မောင်းနှင်သွားသည်။

တကယ်ပဲ။

လမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်ပြီးနောက် ဒီနေရာတွင် မြူတွေ သိပ်မထူတော့ပေ။ သို့သော် အမြင်အာရုံကိုတော့ ထိခိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဟယ်ဖုန်း ယခုအခါ စကားမပြောတော့ပေ။ သူသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ထိုရွှေရောင် ဆီမီးခွက်ကို ထွန်းညှိလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝမ်ရှန်းရှန်း ဆိုသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အမျိုးသမီး ပြောခဲ့သော စကားကို သူ မှတ်မိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်များနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက ဆီမီးခွက်ကို ထွန်းညှိပါ၊ ဒါက လမ်းမပျောက်အောင် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည်တဲ့။

ဒါက ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်လား မဟုတ်ဘူးလား ဆိုတာကို မသိသော်လည်း ဟယ်ဖုန်းကတော့ အရင်ဆုံး ထွန်းညှိထားတာ အကောင်းဆုံးပဲဟု ထင်သည်။ တကယ်လို့ ပြဿနာ တစ်ခုခု တက်လာမှ နောင်တရနေရင် အလကားပဲလေ။

ဆီမီးခွက် လင်းလာသည်။

မှေးမှိန်ပြီး အဝါရောင် သန်းနေသော မီးရောင်က ပျံ့နှံ့သွားကာ ကားတစ်စီးလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနီးနားရှိ ထူထပ်သော မြူအချို့ကိုလည်း ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။

ကားဆရာက အမြင်အာရုံ အနည်းငယ် ပိုကောင်းလာသည်ကို တွေ့သောအခါ ကားအရှိန်ကို ထပ်မံ မြှင့်လိုက်ပြန်သည်။

သို့သော် မြို့တွင်း ဧရိယာသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက်တွင်မူ မြူများ လွင့်စင်သွားမည့် လက္ခဏာ လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ မြူများကြောင့် လမ်းပေါ်တွင် ကားအများအပြား ရပ်တန့်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဒီကားများသည် ဝင်တိုက်မိထားခြင်း သို့မဟုတ် စက်ရပ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မောင်းလာခဲ့ရာတွင် လူတစ်ယောက်မှ မတွေ့ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဒါက လုံးဝ ယုတ္တိမတန်ပေ။

ကားရပ်သွားသော ကားဆရာများ ရှိလျှင်တောင် အဝေးကြီး သွားမည် မဟုတ်ဘဲ ကားအနီးနားတွင်သာ ရှိနေသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

အရေးပေါ် မီးပွင့်နေသော ကားတစ်စီးအနီးမှ ဖြတ်မောင်းသွားချိန်တွင် ဟယ်ဖုန်း သိချင်စိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသော ထိုကားထဲတွင် လူတစ်ယောက်မှ မရှိဘဲ ကားတံခါးများ ပွင့်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ကားရှေ့ခန်း ခရီးသည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် အရေးကြီးသော ပစ္စည်းအချို့ကိုပင် ထားရှိထားသည်။ ထိုကား၏ ကားဆရာသည် အလွန် အလျင်စလို ထွက်သွားသဖြင့် ပစ္စည်းများကိုပင် မယူနိုင်ခဲ့ပုံရသည်။

"တကယ်ပဲ သရဲခြောက်နေတာများလား"

ဟယ်ဖုန်း မနေနိုင်ဘဲ တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး လက်ခြေများပင် အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ အနည်းငယ် အေးစက်လာတော့သည်။

"တစ်ခုခု မှားနေပြီ သာမန် မြူထူတဲ့ နေ့မျိုးဆိုရင် ဒီလိုပုံစံ မဟုတ်ဘူး ဒီလမ်းကို ငါ သေချာ သိတယ် ပုံမှန်ဆို ကားမောင်းလာရင် လမ်းပေါ်မှာ လူတစ်ယောက်မှ မရှိတာမျိုး လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး ပြီးတော့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အသံ တစ်သံမှကို မကြားရဘူး ဒီမြို့မှာ ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်တော့သလိုပဲ"

သူတင် မကဘဲ ကားဆရာလည်း ယခုအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အသံနှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။

ဟယ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကားကို လုံးဝ မရပ်လိုက်နဲ့"

"အခု အပြင်ဘက် အခြေအနေက ဒီလို ဖြစ်နေတော့ ငါလည်း ကားကို မရပ်ရဲပါဘူး"

ကားဆရာသည်လည်း တုံးအသူ မဟုတ်ပေ။ ရပ်ထားသော ကားများထဲမှ ကားဆရာများ အားလုံး ထူးဆန်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည် မဟုတ်ပါလော။

သူ ကားရပ်လိုက်ပါက သူလည်း အတူတူ ပျောက်ကွယ်သွားမလား ဆိုတာကို သူ လောင်းကြေး မထပ်ရဲပေ။

ထို့ကြောင့် ဒီအချိန်တွင် သူ အများကြီး မတွေးတော့ဘဲ ကားအရှိန်ကို တတ်နိုင်သမျှ မြှင့်ကာ ဒီမြူထူထပ်သော ဧရိယာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာနိုင်မလား ဆိုတာကိုသာ စဉ်းစားနေတော့သည်။

ကား ဆက်လက် မောင်းနှင်နေစဉ်။

ရုတ်တရက်။

ရှေ့ရှိ လမ်းလယ်ခေါင် မြူများ ဖုံးလွှမ်းနေသော နေရာမှ လူရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုလူရိပ်မှာ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေပြီး ရုပ်ရည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသော်လည်း အဲဒါက လူတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သေချာပေသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး" ကားဆရာ လန့်သွားပြီး ဘရိတ်ကို နင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဒုန်း

ကျယ်လောင်သော အသံကြီး တစ်ခုနှင့်အတူ လမ်းလယ်ခေါင်တွင် ရပ်နေသော ထိုလူရိပ်မှာ ဝင်တိုက်ခံရပြီး လွင့်စင်သွားတော့သည်။

"ပြဿနာ တက်ပြီ ငါ လူတစ်ယောက်ကို ဝင်တိုက်မိသွားပြီ ထင်တယ်"

ဒီတစ်ခါတော့ ကားဆရာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး ကားကို အလျင်စလို လမ်းဘေးချပ်ရပ်ကာ အလိုအလျောက် ဆင်းပြီး အခြေအနေကို သွားကြည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ဟယ်ဖုန်းက သူ့ကို လှမ်းဆွဲထားလိုက်သည်။

"ကားပေါ်က မဆင်းနဲ့"

"လူကို တိုက်မိတာကို ပစ်ထားလို့ မရဘူးလေ လူသေမှု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

ကားဆရာက ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ပြောတာကို နားထောင် ကားပေါ်က မဆင်းနဲ့ ကားကိုလည်း မရပ်နဲ့ ဆက်မောင်းသွား ဒီနေရာက အရမ်း ထူးဆန်းတယ် ဆက်နေလို့ မဖြစ်ဘူး"

ဟယ်ဖုန်း အသံကို ထပ်မြှင့်လိုက်ပြီး ကားဆရာကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲထားကာ ရုတ်တရက် ကားပေါ်မှ ဆင်းမည့် လုပ်ရပ်ကို တားဆီးလိုက်သည်။

ကားဆရာ အနည်းငယ် စိတ်ငြိမ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါ ဖုန်းဆက်ပြီး ရဲတိုင်လိုက်မယ် မဟုတ်ရင် ဒါက ယာဉ်တိုက်မှု ဖြစ်ပြီး ထွက်ပြေးတာ ဖြစ်သွားမယ် ထောင်ကျလိမ့်မယ်"

သို့သော် သူ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ချိန်မှာပင် စောစောက ဝင်တိုက်ခံရပြီး လွင့်စင်သွားသော လူသည် ဘယ်အချိန်ကတည်းကမှန်း မသိဘဲ ကားရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပြန်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူများက ပိုမို ထူထပ်လာသဖြင့် ဒီလောက် နီးကပ်နေသည့်တိုင် ရှေ့မှ လူ၏ ပုံစံကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရဘဲ အပြင်သို့ ထွက်နေသော လက်နှစ်ဖက်ကိုသာ ဝိုးတဝါး မြင်ရသည်။

ထိုလက်နှစ်ဖက်မှာ မီးခိုးရောင် သန်းနေပြီး အပေါ်တွင် ရွှံ့များ ပေကျံနေကာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

"ဘာသရဲလဲကွ"

ကားဆရာ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လန့်သွားပြီး လီဗာကို တိုက်ရိုက် နင်းချလိုက်သည်။

သို့သော် ကားမှာ ထင်ထားသလို ပြေးထွက်မသွားဘဲ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားကာ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိတော့ပေ။

"ကား ပျက်သွားပြီလား"

ကားဆရာ ဆက်တိုက် အကြိမ်ကြိမ် နင်းကြည့်သော်လည်း ကားမှာ ငြိမ်သက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒီတော့မှ လမ်းဘေးတွင် ဘာကြောင့် ကားတွေ အများကြီး စက်ရပ်နေသလဲ ဆိုတာကို သူ နားလည်သွားတော့သည်။

သို့သော် ရှေ့တွင် ကားကို တားနေသော ထူးဆန်းသည့် လူကို ကြည့်ရင်း ဒီကားဆရာမှာ ချွေးအေးများ ထွက်လာပြီး ဒီတစ်ခါတော့ တကယ် သရဲနဲ့ တိုးပြီ ဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

"အစ်ကို သွားမယ့် နေရာနဲ့ ဘယ်လောက် လိုသေးလဲ"

ဟယ်ဖုန်း ယခုအခါ စောင့်မနေနိုင်တော့ပေ။ ကားက စက်နှိုး၍ မရတော့သဖြင့် သူ ဒီနေရာတွင် ဆက်နေ၍ မဖြစ်တော့ပေ။

"သိပ် သိပ်မဝေးတော့ဘူး ရှေ့က လမ်းကို ဖြတ်ပြီး ကွေ့လိုက်ရင် အဲဒီ အိမ်ရာကို မြင်ရပြီ"

ကားဆရာက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်ပြီး ကားကို စက်နှိုးရန် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဟယ်ဖုန်း သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ကားပေါ်က ဆင်းပြီး လမ်းလျှောက်သွားလိုက်မယ်"

ပြောပြီးနောက် သူ ကားတံခါးကို ဖွင့်ကာ ကားပေါ်မှ ဆင်းသွားတော့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် မြူများ လွင့်ပျံနေပြီး လေထုထဲတွင် ပြောမပြတတ်အောင် ထူးဆန်းသော အေးစက်မှု တစ်ခု ပြည့်နှက်နေသည်။ ဒီအေးစက်မှုက အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားပြီး လူကို အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ တုန်ရီသွားစေသည်။

သို့သော် ဟယ်ဖုန်း ဂရုမစိုက်ဘဲ သတ္တမွေးကာ အနီရောင် ပုဆိန်ကို ကိုင်ပြီး ကားရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်နေသော ထိုထူးဆန်းသည့် လူကို တိုက်ရိုက် ခုတ်ချလိုက်သည်။

ပုဆိန် တစ်ချက် ခုတ်ချလိုက်သည်နှင့် မျက်စိရှေ့ရှိ ထူးဆန်းသော လူမှာ မြေကြီးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လဲကျသွားပြီး လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူများပင် တစ်ခဏတာ လွင့်စင်သွားပုံရသည်။

ဟယ်ဖုန်း အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသည်။ ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ အောင်မြင်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

မြူများ လွင့်စင်သွားသော အခိုက်အတန့်တွင် လဲကျသွားသော ထိုလူကို သူ သေချာ မြင်လိုက်ရသည်။ မဟုတ်ဘူး အဲဒါကို လူလို့ ခေါ်လို့ မရတော့ဘူး။ သင်္ချိုင်းထဲကနေ ခုလေးတင် တူးဖော်ထားတဲ့ အလောင်း တစ်လောင်းနဲ့ ပိုတူနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကနေ ပုပ်ဟောင်နေတဲ့ အနံ့တွေ ထွက်နေတယ်။

ဟယ်ဖုန်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာကာ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ရှေ့သို့ အသေအလဲ ပြေးသွားတော့သည်။

ပြေးနေရင်း သူ သတိပေးရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

"ကားဆရာ အစ်ကို ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး ကားလှည့်ပြီး မြန်မြန် ထွက်ပြေးတော့ ဒီမှာ ဆက်မနေနဲ့တော့"

ထူးဆန်းတာက ထိုကြောက်စရာကောင်းသော အလောင်းကြီး လဲကျသွားသည်နှင့် ကားဆရာ၏ ကားမှာ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားပြီး စက်နှိုး၍ ရသွားသည်။

ဒီကားဆရာ ဘယ်မှာ ဆက်နေရဲတော့မည်နည်း။ အမြန် ကားကို လှည့်ကာ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

အခု မြူတွေ ခဏ လွင့်စင်သွားပေမဲ့ နောက်ခဏနေရင် ဘာတွေ ထပ်ဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူ သိမှာလဲ။

ဟယ်ဖုန်းသည် အနောက်မှ ကားထွက်သွားသော အသံကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သဘောကောင်းသော ကားဆရာ တစ်ယောက်ကို တစ္ဆေလက်ထဲမှာ ဒီလို အလွယ်တကူ အသေမခံစေချင်ပေ။

"အဘိုးကျန်းရဲ့ ဒီပုဆိန်က အရမ်း စွမ်းတယ် ခုတ်မိတာနဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ္ဆေတွေတောင် ငြိမ်သက်သွားတယ် ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေတွေကို သတ်လို့တော့ မရပုံပဲ အချိန်တစ်ခု ကြာရင် တစ္ဆေတွေက ပြန်ကောင်းလာလိမ့်မယ် ငါ ဒီအချိန်လေးကို အမိအရ ယူပြီး တာဝန်ကို ပြီးအောင် လုပ်ရမယ် မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ခါကျ ငါ မြူတွေထဲမှာ သေသွားနိုင်တယ်"

ဒီအချိန်တွင် ဟယ်ဖုန်း၏ ခေါင်းထဲတွင် ထူးဆန်းစွာ ရှင်းလင်းနေပြီး အရင်က အဘိုးကျန်း အနက်ရောင် ဆံပင်များကို ရင်ဆိုင်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို သတိရကာ အချက်အလက် အများအပြားကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်ခဲ့သည်။

မကြာမီ ဟယ်ဖုန်း အသက်ရှူသံများ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထွက်နေပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော လူနေအိမ်ရာ တစ်ခုအတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

"ဒီနေရာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

သူသည် လျိုရှောင်ယွိ၏ နေအိမ်ကို ရှာဖွေရန် နေရာအတိအကျကို စတင် အကဲခတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် စောစောက လွင့်စင်သွားသော မြူများမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်ရတာလဲ"

ဟယ်ဖုန်း ရင်ထဲ တုန်လှုပ်သွားပြီး လှုပ်ရှားမှုကို အလိုအလျောက် မြန်ဆန်လိုက်သည်။

"ဘယ်မှာလဲ ဘယ်အဆောက်အအုံမှာလဲ တောက် ဒီအိမ်ဟောင်းတွေပေါ်မှာ အမှတ်အသား တစ်ခုမှကို မရှိဘူး"

သူ ယခုအခါ စိတ်ထဲတွင် အလွန် စိုးရိမ်နေပြီး ခေါင်းဖြတ်ခံထားရသော ယင်ကောင် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အိမ်ရာထဲတွင် ပတ်ပြေးနေသည်။ ထို့အပြင် ပို၍ ဆိုးရွားသည်မှာ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဆီမီးခွက်မှာ ယခုအခါ ငြိမ်းတော့မည့် လက္ခဏာ ပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဆီမီးခွက်ထဲရှိ ဆီများမှာ သိပ်မကျန်တော့ဘဲ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်ဦးမည်မှန်း မသိပေ။

တကယ်လို့ ဆီမီးခွက် ငြိမ်းသွားပါက ပိုမို ကြောက်စရာကောင်းသော ကိစ္စများ ဖြစ်လာမည်ဟု ဟယ်ဖုန်း သံသယရှိနေသည်။ ဆီမီးခွက် မငြိမ်းမီ တာဝန်ကို အပြီးသတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

"မဟုတ်ဘူး ဒီအဆောက်အအုံ မဟုတ်ဘူး"

ဟယ်ဖုန်း ယခုအခါ အဆောက်အအုံ တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် ပြန်ထွက်လာသည်။ သူ အိမ်ရှာမှားသွားခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာက လျိုရှောင်ယွိ၏ နေအိမ် မဟုတ်ပေ။

မတတ်နိုင်သဖြင့် သူ အခြား အဆောက်အအုံ တစ်ခုဆီသို့သာ ပြေးသွားရတော့သည်။

အိမ်ရာထဲတွင် အဆောက်အအုံများစွာ ရှိသော်လည်း သူ ရှာဖွေမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် အကြမ်းဖျင်း နေရာကိုတော့ သတ်မှတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ရှေ့က အဆောက်အအုံ အနည်းငယ်ထဲက တစ်ခုခုပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ဟယ်ဖုန်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ မြူများ ဖုံးလွှမ်းနေသော နေရာမှ လေးလံသော ခြေသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ဟယ်ဖုန်း ကျောချမ်းသွားပြီး အလျင်စလို ခြေလှမ်းများကို မြန်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ ခြေလှမ်းများ မြန်လာသည်နှင့်အမျှ အနောက်မှ ခြေသံကလည်း မြန်လာသည်။

ဟယ်ဖုန်း သွားကြိတ်ကာ ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး ပုဆိန်ကို မြှောက်ကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အနောက်တွင် မြူများသာ ရှိနေပြီး ဘာမှ မရှိပေ။

မတတ်နိုင်သဖြင့် သူ ဆက်လက် လျှောက်သွားရတော့သည်။

လက်ထဲရှိ ဆီမီးခွက်က ရှေ့ကို ဆက်လက် လင်းပေးနေပြီး မှေးမှိန်သော မီးရောင်က မြူများကို ဖောက်ထွင်းကာ ဟယ်ဖုန်းအတွက် အမြင်အာရုံ အတော်များများကို ပေးစွမ်းနေသည်။

သို့သော် ဟယ်ဖုန်း နောက်ထပ် အဆောက်အအုံ တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် ဆီမီးခွက်မှာ ဆီကုန်သွားပြီး လုံးဝ ငြိမ်းသွားတော့သည်။

ဆီမီးခွက် မရှိတော့မှသာ ဟယ်ဖုန်းသည် ဒီမြူများ၏ ကြောက်စရာကောင်းမှုကို အပြည့်အဝ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

လက်ဆန့်လိုက်လျှင် လက်ချောင်းများကို မမြင်ရသလို အောက်ငုံ့ကြည့်လျှင်လည်း ခြေထောက်ကို မမြင်ရပေ။ မျက်စိရှေ့တွင် အဖြူရောင်များသာ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကိုယ်တိုင်က မျက်မမြင် တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေကာ မျက်လုံးများက လုံးဝ အသုံးမဝင်တော့ပေ။

ဒါက အဆောက်အအုံထဲမှာ ရှိနေလို့ တော်သေးသည်။ တကယ်လို့ အပြင်ဘက်မှာသာ ဆိုလျှင် ယခုအချိန်တွင် လမ်းပျောက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး မှန်ကန်သော နေရာကို လုံးဝ ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

ဟယ်ဖုန်း ဆီမီးခွက်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် နံရံကို စမ်းကာ နောက်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပုဆိန်ကို ကိုင်ပြီး လှေကားအတိုင်း အပေါ်သို့ တက်သွားတော့သည်။

တစ်ထပ်ပြီး တစ်ထပ် ရေတွက်ကာ အထပ် မှားသွားမည်ကို ကာကွယ်နေသည်။

သို့သော် သူ၏ အနောက်တွင် ထိုလေးလံသော ခြေသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ လူတစ်ယောက်က သူ၏ နောက်မှ လိုက်လာပြီး အပေါ်သို့ တက်လာနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဟယ်ဖုန်း ကျက်သီးထသွားပြီး အကြောက်တရားကို အတင်း ဖိနှိပ်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

ခြေသံက ပိုပို နီးကပ်လာရာ သူ့ကို မကြာမီ မီသွားတော့မည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။

"မလန့်နဲ့ မလန့်နဲ့ အခု လန့်သွားရင် ငါ သေချာပေါက် သေလိမ့်မယ် ငါ့မှာ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ် အဲဒီအကောင်ကို ပုဆိန်နဲ့ နောက်တစ်ချက် ခုတ်လိုက်နိုင်ရင် ရပြီ အဲဒီအခါကျရင် အချိန် နည်းနည်းလောက် ထပ်ရဦးမယ်"

ဟယ်ဖုန်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆက်မပြတ် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်နေပြီး အကြောက်တရားရဲ့ အရှုံးပေးခြင်း မခံရအောင် သတိပေးနေသည်။

အခုက ကလေးတွေ ကစားနေတာ မဟုတ်ဘူး အသက်နဲ့ ရင်းပြီး ကစားနေတာ တစ်ချက် မှားတာနဲ့ အနောက်က တစ္ဆေရဲ့ အသတ်ခံရမှာပဲ။

"အရင်က လူတွေကလည်း တစ္ဆေတွေကို ဒီလိုပဲ ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြတာလား"

ဒီအချိန်ကျမှသာ ဟယ်ဖုန်းသည် တကယ့် တစ္ဆေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ လူကို ဘယ်လောက်တောင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေလဲ ဆိုတာကို နားလည်သွားတော့သည်။

ခေါင်းထဲက အတွေးမျိုးစုံကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပြီး သူသည် ဒသမထပ်က အိမ်တစ်အိမ်၏ တံခါးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

တံခါးပေါ်ရှိ အိမ်နံပါတ်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဟယ်ဖုန်း အနည်းငယ် ဝမ်းသာသွားသည်။

"တွေ့ပြီ ဒီနေရာပဲ"

သို့သော် တံခါးကို သော့ခတ်ထားသဖြင့် သူ လုံးဝ ဝင်၍ မရပေ။

မတတ်နိုင်သဖြင့် သူ ပုဆိန်ကို ယူကာ တံခါးကို ခုတ်ချလိုက်ရတော့သည်။

တံခါးမှာ လျင်မြန်စွာ ဖျက်ဆီးခံနေရသော်လည်း အနောက်မှ ခြေသံများကလည်း ပိုပို နီးကပ်လာနေသည်။

ဟယ်ဖုန်း ဒီအချိန်တွင် ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထောင်ထလာပြီး အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုဖြင့် အနောက်သို့ ပုဆိန်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

မြူများထဲတွင် တစ်ခုခုကို ခုတ်မိသွားသလို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

"အောင်မြင်သွားပြီလား"

ဟယ်ဖုန်း လေးလံသော အရာတစ်ခု လှေကားပေါ်မှ လိမ့်ကျသွားသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် စင်္ကြံပေါ်ရှိ မြူများလည်း တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားသဖြင့် သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသော ဝမ်းသာမှု တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။

သို့သော် အချိန်က သူ့ကို မစောင့်ပေ။ သူ လုပ်စရာ ကိစ္စတွေ မပြီးသေးသဖြင့် ဆက်လက် ကြိုးစားရဦးမည် ဖြစ်သည်။

သူက မျက်စိရှေ့ရှိ တံခါးကို တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက် ဆက်တိုက် ခုတ်လိုက်သည်နှင့်အမျှ။

မကြာမီ တံခါး ပွင့်သွားသည်။

ဟယ်ဖုန်း အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်သွားသည်။

အခန်းက သိပ်မကြီးဘဲ သာမန် အိပ်ခန်း နှစ်ခန်းပါ အိမ်လေး တစ်လုံး ဖြစ်သည်။ ထိုအထဲမှ တစ်ခန်းက လျိုရှောင်ယွိ ဆိုသော အဘွားအို၏ အိပ်ခန်း ဖြစ်ရမည် ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ခန်းကတော့ စာကြည့်ခန်း ဖြစ်သည်။

သူ တိုက်ရိုက် စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက် အချို့ကို ရှာဖွေရန် အလျင်စလို စတင် ရှာဖွေတော့သည်။

စာကြည့်ခန်းထဲတွင် စာအုပ်မျိုးစုံ ရှိနေသော်လည်း ယန်ကျန့် ဆိုသော လူနှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်တမ်းများ မရှိပေ။

ဒီတစ်ခါတော့ ဟယ်ဖုန်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာပြီ ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ သူသာ မအောင်မြင်ခဲ့ရင် အပြင်က အခြေအနေမျိုးနဲ့ သူ ဒီကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်ဖို့ ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။

"သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ သတင်းကို မမှတ်တမ်းတင်ထားဘဲ မနေပါဘူး"

ဟယ်ဖုန်း စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ဆက်လက် ရှာဖွေနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သပ်ရပ်နေသော စာကြည့်ခန်းလေးမှာ ယခုအခါ ရှုပ်ပွသွားတော့သည်။

ဟယ်ဖုန်းသည် မျှော်လင့်ထားသလိုမျိုး အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက်များကို အလွယ်တကူ ရှာမတွေ့ခဲ့သဖြင့် ယခုအခါ မနေနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် မျှော်လင့်ချက်မဲ့လာသည်။ အဲဒီ ယန်ကျန့် ဆိုတဲ့ လူရဲ့ နာမည်ရင်းကို စာနဲ့ ရေးမှတ်ထားတာ မရှိဘဲ လျိုရှောင်ယွိ ဆိုတဲ့ အဘွားအိုရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာပဲ ရှိနေတာလား ကိုယ့်ရဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်က အလကား ဖြစ်သွားပြီလား လို့တောင် တွေးမိလာသည်။

သူ ဒီလို တွေးနေစဉ်မှာပင် ထိုကြောက်စရာကောင်းသော မြူများမှာ ယခုအခါ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ စုဝေးလာပြန်သည်။

အမြင်အာရုံက တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာတော့သည်။

"စာကြည့်ခန်းထဲမှာ မရှိဘဲ အဲဒီ အဘွားအိုရဲ့ အိပ်ခန်းထဲမှာများ ရှိနေမလား"

ဒီထပ်မံ လွင့်ပျံလာသော မြူများကြောင့် လန့်နိုးသွားပြီးမှ ဟယ်ဖုန်းသည် ကိုယ် ရှာတဲ့ နေရာ မှားနေပြီလား ဆိုတာကို ရုတ်တရက် သတိထားမိသွားသည်။

သူ စာကြည့်ခန်းကို ချက်ချင်း စွန့်ခွာကာ အိပ်ခန်းဘက်သို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဟယ်ဖုန်း အလိုအလျောက် ကြောင်အမ်းသွားသည်။

အခန်း၏ နံရံတစ်ဖက်တွင် လူတစ်ယောက်က ဘောပင်ဖြင့် စာတွေ အပြည့် ရေးထားသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစာလုံးများမှာ ဟိုတစ်လုံး ဒီတစ်လုံးဖြင့် နံရံတစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေပြီး ဒီစာတွေကို ရေးခဲ့သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မမေ့သွားစေရန် အချိန်တိုင်း သတိပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထို့အပြင် နံရံအပြည့် ရေးထားသော ဒီစာတွေ အားလုံးက စာလုံး နှစ်လုံးတည်းကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ရေးထားခြင်း ဖြစ်ပြီး အဲဒါက လူတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည် ဖြစ်ပုံရသည်။

"ဒုက္ခပဲ သေချာ မမြင်ရတော့ဘူး"

ဟယ်ဖုန်း ယခုအခါ အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ ထိတ်လန့်လာပြီး အလျင်စလို အနားသို့ ကပ်သွားလိုက်သည်။

စာတွေ အပြည့် ရေးထားသော ထိုနံရံမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

နံရံက အဲဒီမှာ ရှိနေသေးပြီး စာတွေကလည်း ပျောက်မသွားဘဲ ကိုယ့်မျက်လုံးတွေကို မြူတွေ ဖုံးသွားလို့ သေချာ မမြင်ရတော့တာ ဆိုတာကို ဟယ်ဖုန်း နားလည်သည်။

"နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တာ ငါ ကျရှုံးလို့ မဖြစ်ဘူး"

သူ ပြေးသွားပြီး နံရံပေါ်တွင် မှောက်ချလိုက်ကာ သူ၏ အမြင်အာရုံ လုံးဝ မပျောက်ကွယ်သွားမီ ထိုစာလုံး နှစ်လုံးကို သေချာ မြင်ရစေရန် မျက်လုံးများကို ပြူးထားလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒီအချိန်တွင် အနောက်မှ ထိုကြောက်စရာကောင်းသော ခြေသံက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေက ပျောက်မသွားဘဲ အမြဲတမ်း ဘေးနားမှာ ရှိနေတာပဲ။ နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ ပုဆိန်နဲ့ တစ်ချက် ခုတ်လိုက်ရုံနဲ့ တစ္ဆေ ပြန်ဆုတ်သွားအောင် အရင်ကလောက် ကံကောင်းချင်မှ ကံကောင်းတော့မှာ။

"မြင်ရပြီ ငါ မြင်ရပြီ"

ဒီအချိန်တွင် ဟယ်ဖုန်း အံ့ဩဝမ်းသာ ဖြစ်သွားပြီး နံရံပေါ်ရှိ စာလုံးများကို သေချာ မြင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီလိုကိုး ဒီလိုကိုး ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာက လူတွေ အကုန်လုံး မှားနေကြတာပဲ သူတို့ ပြောနေတဲ့ ယန်ကျန့် ဆိုတာက တစ္ဆေဆရာ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး လူလည်း မဟုတ်ဘူး တစ္ဆေလည်း ပိုလို့တောင် မဟုတ်သေးဘူး သူက နတ်ဘုရားပဲ"

"ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ တစ္ဆေ ရှိမှတော့ နတ်ဘုရားလည်း ရှိသင့်တာပေါ့"

ဟယ်ဖုန်း နံရံကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံက လုံးဝ မမြင်ရတော့သော်လည်း ထိုနာမည်ကတော့ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ နာမည် အရင်းက... နတ်ဘုရား ယန်ကျန့် ( ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရား အာလန်ရှန်၏ နာမည်)"

နောက်ဆုံး စာလုံး နှစ်လုံးကို အော်ပြောလိုက်သည်။

သတ်မှတ်ချက် တစ်ခု အသက်ဝင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေ ပြန်လည် နိုးထလာပြီး တစ္ဆေတွေ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပေါ်လာလို့ သတ္တဝါတွေ ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ လူတွေက ဒီနာမည်ကို ခေါ်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်ကျရင် သူ ဒီကမ္ဘာပေါ်ကို ထွက်လာပြီး တစ္ဆေတွေကို နှိမ်နင်းကာ လူတွေကို ကယ်တင်ရမယ်။

ချက်ချင်းပင် စူးရှတောက်ပသော ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုသည် ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာရှိ ထိုဘုရားကျောင်းလေးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ တာချန်းမြို့ တစ်မြို့လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ရွှေရောင် အလင်းတန်း ဖုံးလွှမ်းမှုအောက်တွင် သောင်းကျန်းနေသော မြူများမှာ ချက်ချင်း ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့ဖွယ် သဘာဝလွန်စွမ်းအားများမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဒီအချိန်တွင် မြို့တစ်မြို့လုံးရှိ လူများ အားလုံး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်နေကြပြီး ဒီလို ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲကြောင့် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

ထိုကောင်းကင်ယံထက်တွင် ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခု မတ်မတ် ရပ်နေပြီး ထိုပုံရိပ်သည် အနီရောင် လှံရှည် တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ နဖူးကြားတွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသော မျက်လုံး တစ်လုံးကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရကြောင်း လူမြောက်မြားစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

နတ်ဘုရား ပေါ်လာပြီ။

ဟယ်ဖုန်း ယခုအခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေသည်။

မြို့ထဲတွင် လူအချို့ မြေကြီးပေါ်သို့ ပုံကျသွားကြပြီး လူအချို့ကလည်း အလိုအလျောက် ဒူးထောက်ကျသွားကြကာ လူအချို့မှာမူ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

ဒီနေ့ ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းပြန်လှန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာ အတွင်းတွင်မူ ထိုရွှေရောင် အလင်းတန်းထဲမှ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေသော လူအချို့ ရှိနေလေသည်။

အခန်း ၁၆၀၂ - ထမ်းပိုးခြင်းနှင့် စွန့်လွှတ်ခြင်း

တာချန်းမြို့ ကောင်းကင်ယံတွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လူအများက ဒီလို အံ့ဩဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းထဲမှ နားလည်၍ မရနိုင်သော ဝေဝါးသည့် ပုံရိပ်ကိုပါ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုပုံရိပ်သည် သာမန် အသိဉာဏ်ကို ကျော်လွန်နေပြီး ဒဏ္ဍာရီထဲမှ နတ်ဘုရား တစ်ပါး နိုးထလာကာ လေထဲတွင် မတ်မတ် ရပ်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

အရင်က မြို့ထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသော ထူထပ်သည့် မြူဖြူများမှာ ယခုအခါ ရွှေရောင် အလင်းတန်း ဖုံးလွှမ်းမှုအောက်တွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

မြူများ လွင့်စင်သွားပြီးနောက် မြူများထဲတွင် ပိတ်မိကာ ကြောက်စရာကောင်းသော တစ္ဆေလက်ထဲတွင် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသော သာမန်လူ အများအပြားမှာ ယခုအခါ သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာပြီး အလွန် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေကြသည်။

သို့သော် ယခုအခါ တာချန်းမြို့ရှိ လူအားလုံး၏ အသိဉာဏ်မှာ လုံးဝ ပြောင်းပြန်လှန်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ရွှေရောင် အလင်းတန်းထဲမှ ထိုပုံရိပ်ကို မော့ကြည့်နေကြပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အကြောက်တရား မရှိတော့ဘဲ နားလည်၍မရသော အရာတစ်ခုအပေါ် ကြောက်ရွံ့ လေးစားမှုများသာ ရှိနေတော့သည်။ ဒီလို ကြောက်ရွံ့ လေးစားမှုက လူတိုင်း၏ သွေးကြောထဲ၊ အရိုးထဲတွင် အစောကြီးကတည်းက စွဲထင်နေသကဲ့သို့ လူကို အလိုအလျောက် ဒူးထောက်ကျသွားစေသည်။

"ဒါ နတ်ဘုရားလား"

ဟယ်ဖုန်း ယခုအခါ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ တစ်နေ့နေ့ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်တွေထဲက နတ်ဘုရား တစ်ပါးကို သူ ကိုယ်တိုင် ခေါ်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဒီမြင်ကွင်း ပေါ်လာမှုက သူ့ကို အနောက်မှ အန္တရာယ်ကိုပင် မေ့သွားစေသည်။

မြူတွေ ပျောက်သွားပေမဲ့ အခန်းထဲမှာတော့ အေးစက်ပြီး ဆွေးမြည့်နေတဲ့ မြေကြီးတွေ ပေကျံနေတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ္ဆေက ရှိနေတုန်းပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ ဟယ်ဖုန်းက ကောင်းကင်ယံက အဲဒီ ဝေဝါးပြီး အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ပုံရိပ်က ဒီဘက်ကို လှမ်းကြည့်နေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

အဲဒီ မျက်လုံးတွေက တည်ငြိမ်ပြီး အာဏာပါနေတယ်။ ကိုယ့်ကို စစ်ဆေးနေသလိုပဲ ပြီးတော့ အခန်းထဲက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ္ဆေကိုပါ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် မြို့ထဲက လူအများကြီးကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေခဲ့တဲ့ တစ္ဆေရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ မီးတောက်တွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီ မီးတောက်က အရင်က ဝမ်ရှန်းရှန်း ဆိုတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ လက်ထဲက အနီရောင် ဖယောင်းတိုင်မီးလိုပဲ အစိမ်းရောင် ဖြစ်နေပြီး ရွှေရောင် အလင်းတန်း ဖုံးလွှမ်းမှုအောက်မှာတော့ လုံးဝ သဟဇာတ မဖြစ်ဘူး။

ထူးဆန်းသော မီးတောက်များ ပိုပို ကြီးလာပြီး အခန်း တစ်ခန်းလုံးကို တိုက်ရိုက် လောင်ကျွမ်းသွားစေသည်။

ဟယ်ဖုန်း ချက်ချင်း လန့်သွားပြီး မီးလောင်နေသော အခန်းထဲမှ အလိုအလျောက် ထွက်ပြေးချင်သွားသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ဒီမီးက လုံးဝ မပူဘဲ အပူချိန် တစ်စက်မျှ မရှိသည့်အပြင် အေးစက်မှုကိုပင် ခံစားနေရကြောင်း သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ သို့သော် ဒီမီးက သူ့အနောက်ရှိ တစ္ဆေအတွက်တော့ သေစေလောက်သော သက်ရောက်မှု ရှိနေသည်။

သူ့အနောက်ရှိ ကြောက်စရာကောင်းသော အလောင်းကြီး မီးလောင်ခံရပြီး ထူးဆန်းသော အသံများ အော်ဟစ်နေသည်ကို ဟယ်ဖုန်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ အလောင်းမှာ မီးသွေးလို မည်းတူးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် မီးတောက်များ ဝန်းရံမှုအောက်တွင် ထိုကြောက်စရာကောင်းသော တစ္ဆေမှာ လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ခွာထုတ်ခံနေရသည်။

"အဲဒါ ဘာလဲ..."

ဟယ်ဖုန်း ယခုအခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ မီးတောက်ထဲတွင် ကြီးမားသော မြို့တစ်မြို့ ဝိုးတဝါး ပေါ်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုမြို့မှာ မီးလောင်နေပြီး ထူးဆန်းသော ပုံရိပ်များစွာက ထိုမြို့ထဲတွင် နာကျင်စွာ လှည့်လည်သွားလာနေကာ အချိန်တိုင်း ပြင်းထန်သော မီးတောက်၏ လောင်ကျွမ်းမှုကို ခံနေရသည်။ ထိုမြို့ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော သနားစဖွယ် အော်ဟစ်သံများကိုပင် သူ ဝိုးတဝါး ကြားနေရသည်။

အခန်းထဲရှိ ကြောက်စရာကောင်းသော ပုံရိပ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ထိုမီးလောင်နေသော မြို့ထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ထူးဆန်းသည့် ပုံရိပ်များနှင့် ရောနှောသွားတော့သည်။

ထို့နောက် မီးတောက်များ ဖြည်းညှင်းစွာ ငြိမ်းသွားပြီး မီးလောင်နေသော မြို့ကြီးမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးသွားတော့သည်။

"တစ္ဆေကို ငရဲပြည်ထဲကို ရိုက်သွင်းလိုက်တာလား"

ဟယ်ဖုန်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် သရဲပုံပြင် မှတ်တမ်းများစွာ ပေါ်လာသည်။

"အား"

ထို့နောက် သူ၏ လက် မီးပူလောင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုသွေးနီရောင် ပုဆိန်မှာ မီးတောက်ကြောင့် နီရဲလာပြီး အလွန် ပူလောင်လာသဖြင့် သူ ဆက်ကိုင်မထားနိုင်တော့ပေ။

ပုဆိန် မြေကြီးပေါ်သို့ ကျသွားသည်နှင့် လျင်မြန်စွာ ငြိမ်းသွားသော မီးတောက်များနှင့်အတူ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဟယ်ဖုန်း ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အကြမ်းဖျင်း နားလည်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ယံရှိ ထိုပုံရိပ်က ဒီလို အရာမျိုးကို ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဆက်ရှိနေခွင့် မပေးဘဲ သာမန်လူများ၏ လက်ထဲမှ ရုပ်သိမ်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

သို့သော် သူ မသိသည်မှာ သဘာဝလွန် လက်နက်တိုင်း၏ အရင်းခံ သဘောသဘာဝမှာ တစ္ဆေများ ဖြစ်ပြီး တစ်နေ့နေ့တွင် ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားနိုင်သည့် ဖြစ်နိုင်ခြေ အမြဲ ရှိနေသည်။ တကယ်လို့ လွှတ်ထားလိုက်မည် ဆိုပါက နောက်ထပ် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

ဒီနေရာ တစ်ခုတည်းတွင် ဒီလို အံ့ဩဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာတွင် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှပပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်နေကာ ထူထပ်မည်းနက်သော ဆံပင်ရှည်များ ရှိသည့် ထိုထူးဆန်းသော ပုံရိပ်သည်လည်း ယခုအခါ တစ်ကိုယ်လုံး မီးများ လောင်ကျွမ်းနေသည်။ သေဆုံးနေသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီ ဖြစ်သော ဒီအမျိုးသမီး အလောင်းမှာ ရုန်းကန်နေသော်လည်း အလကားပင် ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သွေးရေများ လွှမ်းမိုးနေသော ကမ္ဘာတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ ထိုပုံရိပ်မှာ လောကကြီးကို စစ်ဆေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပုန်းကွယ်နေသော မည်သည့် သဘာဝလွန်စွမ်းအားမှ ထိုမျက်လုံး၏ အကြည့်မှ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။

စစ်ဆေးတွေ့ရှိရသော ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည့် အန္တရာယ်များ အားလုံး ဖြေရှင်းခံလိုက်ရသည်။

ဒီနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော မြင်ကွင်းမှာ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းသို့ အချိန်တိုအတွင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး တာချန်းမြို့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော ကိစ္စများကို သိရှိသူ ပိုပို များလာသည်။ ဤမျှ ကြီးမားသော အဖြစ်အပျက်ကြီး ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာရာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ငြိမ်သက်နေခဲ့သော အရာအချို့မှာလည်း ယခုအခါ တိတ်တဆိတ် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

တာချန်းမြို့၏ ဆေးရုံ တစ်ရုံတွင် လူနာကုတင်ဘေးရှိ သူနာပြုမလေးမှာလည်း ယခုအခါ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက် ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ အပြည့် ရှိနေပြီး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ တကယ်ပဲ နတ်ဘုရား ရှိနေတာကိုး"

သို့သော် ဘေးရှိ လူနာကုတင်ပေါ်မှ ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အသက် ရှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ် အဘွားအို တစ်ဦးမှာမူ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ကာ ငေးမောနေပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီကမ္ဘာပေါ်က လူတွေက ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်ကို လက်မခံနိုင်ကြပေမဲ့ နတ်ဘုရား တစ်ပါး ရှိနေတာကိုတော့ လက်ခံနိုင်ကြတယ်... ယန်ကျန့် ငါ့ရင်ထဲမှာတော့ နင်က အဲဒီ နတ်ဘုရားပါပဲ"

"ငါတို့ လူကြီးတွေ သေသွားရင် နင့်ရဲ့ အတိတ်ကို သိတဲ့သူ ဘယ်သူမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ခေတ်သစ်က လူတွေက ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ နတ်ဘုရား တစ်ပါး ပေါ်လာဖူးတယ် ဆိုတာကိုပဲ မှတ်မိကြတော့မှာ"

"တောင်းပန်ပါတယ် ငါ သဘောနဲ့ငါ နင့်နာမည်ကို နတ်ဘုရား ယန်ကျန့် (အာလန်ရှန် နတ်ဘုရား) လို့ ပြောင်းလိုက်တာ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီတုန်းက ငါ့အနေနဲ့ ဒါထက် ပိုသင့်တော်တဲ့ နာမည်ကို မစဉ်းစားတတ်တော့လို့ပါ"

"နှမြောစရာပဲ နင် သဘာဝလွန်ခေတ်ကြီးကို အပြီးတိုင် အဆုံးသတ်လိုက်တာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ရတဲ့အထိ နင့်ကို ဆက်ပြီး အဖော်မပြုပေးနိုင်တော့ဘူး ငါ့ထက် ပိုကောင်းတဲ့ တာဝန်ခံ တစ်ယောက်ကို နင် သွားရှာလိုက်တော့"

"ငါ ပင်ပန်းနေပြီ ခဏလောက် နားချင်ပြီ"

လူနာကုတင်ပေါ်ရှိ ဒီအဘွားအိုမှာ ယခုအခါ သေခါနီး ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အသိဉာဏ် မချို့ယွင်းတော့ပေ။ ထိုမျက်လုံးများမှာ တောက်ပကြည်လင်နေပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက် ရွှေရောင် အလင်းတန်းထဲမှ ပုံရိပ်ကိုသာ အမြဲ ကြည့်နေသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် အဘွားအို၏ မျက်လုံးထဲမှ အလင်းရောင်များ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး လေးလံသော မျက်ခွံများ ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်သွားတော့သည်။

သို့သော် ဝေဝါးနေချိန်တွင် ဒီအဘွားအိုသည် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခု လူနာကုတင်ဘေးတွင် ရပ်ကာ သူမကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုပုံရိပ်မှာ အလွန် ရင်းနှီးနေပြီး ငယ်ရွယ်နုနယ်ကာ လက်ထဲတွင်လည်း ထိုအနီရောင် လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

"လျိုရှောင်ယွိ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ် အသစ်ကို မှတ်တမ်းတင်ပြီး ဖိုင်တွဲလိုက်"

"လျိုရှောင်ယွိ အပေါ်တက်ခဲ့ အစည်းအဝေး လုပ်မယ်"

"လျိုရှောင်ယွိ ဒီလူ့အကြောင်း အချက်အလက်တွေကို ငါ့ကို ရှာပေးပါဦး"

"လျိုရှောင်ယွိ..."

အဘွားအို၏ ခေါင်းထဲတွင် ထိုရင်းနှီးသော အသံများက ခပ်ရေးရေး ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

သူမ အဲဒီအချိန်ကို အရမ်း ပြန်သွားချင်တယ်။

အနှစ်ခြောက်ဆယ် ဆိုတာ အရမ်းကို ခါးသီးလွန်းတယ်။

အဘွားအို၏ ပိတ်ထားသော မျက်လုံးထောင့်မှ မျက်ရည်တစ်စက် ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းလာပြီးနောက် သူမ ဘယ်တော့မှ ပြန်မနိုးလာတော့ပေ။

လေညင်းလေး တစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်။

အဘွားအို၏ လူနာကုတင်ဘေးရှိ ထိုပုံရိပ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဘေးရှိ သူနာပြုမလေးမှာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကြောင့် အာရုံစိုက်ခံနေရသဖြင့် အနားတွင် ဖြစ်ပျက်သွားသော ကိစ္စများကိုပင် သတိမထားမိသလို ထိုအဘွားအို၏ နောက်ဆုံး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သံကိုလည်း မကြားလိုက်ရပေ။

စက်ပစ္စည်းမှ အချက်ပေးသံ ထွက်လာမှသာ ငေးကြောင်နေသော သူနာပြုမလေး လန့်နိုးသွားတော့သည်။

ယခုအခါ ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာ၊ ထိုသတိမထားမိသော ဘုရားကျောင်းလေး အတွင်း ဘုရားကျောင်းထဲတွင် ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ ကျန်းယန်၊ ကျန်းဝမ်ဝမ် တို့သည် အပြင်ဘက် ကောင်းကင်ယံရှိ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"သူ ပြန်လာပြီ"

ကျန်းယန် ယခုအခါ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရမှုက ဒီနေ့တော့ နောက်ဆုံးမှာ အဖြေထွက်လာခဲ့ပြီ။

ဒီအနှစ်ခြောက်ဆယ်ကို သူမ ဘယ်လို ဖြတ်သန်းခဲ့ရလဲ ဆိုတာကို သူမ ကိုယ်တိုင်တောင် မသိဘူး။ တကယ်လို့ ယုံကြည်ချက် တစ်ခုသာ မရှိခဲ့ရင် သူမ စောစောကတည်းက သေချင်နေလောက်ပြီ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒီအနှစ်ခြောက်ဆယ် အတွင်းမှာ သူမဟာ လူတွေ အများကြီး အများကြီးကို လွှတ်ပေးခဲ့ရလို့ပါ မိဘတွေ ဆွေမျိုးတွေ သူငယ်ချင်းတွေ နောက်ဆုံး မျိုးဆက်သစ်တွေကိုတောင်မှ...

"ဟုတ်တယ် သူ ပြန်လာပြီ သူ မလိမ်ခဲ့ဘူး အနှစ်ခြောက်ဆယ် ကြာပြီးတဲ့ နောက်မှာ သူ တကယ်ပဲ ပြန်ပေါ်လာခဲ့တယ်"

ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယခုအခါ အပြုံးများ ရှိနေသည်။

သူမက အသက် သုံးဆယ်ခန့်သာ ရှိသေးပုံ ပေါ်သော်လည်း မြေကြီးပေါ်တွင် လဲနေသော ကျန်းဝေ့နှင့် ရွယ်တူ ဖြစ်ပြီး သူမလည်း အသက် ရှစ်ဆယ် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"အစ်မဝမ် အန်တီကျန်း အဖေ မရတော့ဘူး ထင်တယ်"

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းဝမ်ဝမ်၏ အသံမှာ စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး ထိတ်လန့်နေသည်။

မြေကြီးပေါ်တွင် လဲနေသော အဘိုးကျန်းမှာ မေ့မြောနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ အခြေအနေ ပိုဆိုးလာကာ မျက်နှာမှာ အလွန် ဆိုးရွားနေပြီး အသက်ရှူသံများ အလွန် အားနည်းလာသည်။ အဘိုးကြီး၏ လက်နှစ်ဖက်မှာပင် တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာတော့သည်။

"အာဝေ့ ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး သူက အာဝေ့ကို ဒီလိုမျိုး သေသွားအောင် ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက တစ်ချက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ ဒါပေမဲ့ အဖေ သေတော့မယ်"

ကျန်းဝမ်ဝမ် စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျန်းယန်က အလွန် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလောနေတာလဲ သူ့အတွက် အသက်နဲ့ သေခြင်းကို ပြောင်းပြန်လှန်ဖို့ ဆိုတာ သိပ်ခက်တဲ့ ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ အခု သူက ခုလေးတင် နိုးလာတာဆိုတော့ အသားကျဖို့ အချိန် နည်းနည်း လိုသေးတယ် စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ ခဏလောက် ထပ်စောင့်နေလိုက်"

ကျန်းဝမ်ဝမ် ဒီစကားကို ကြားသောအခါမှ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသော်လည်း ရင်ထဲတွင် အလွန် စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုက ကိုယ့်ဖခင်ရဲ့ အသက်အန္တရာယ်နဲ့ သက်ဆိုင်နေတာကိုး။

"အနှစ်ခြောက်ဆယ် ရှိသွားပြီလား"

ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံထားသော ကောင်းကင်ယံတွင် ထိုဝေဝါးသော ပုံရိပ်ဘေးမှ အေးစက်သော တိုးတိုး ရေရွတ်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နောက်ဆုံးမှာ ငါ့ရဲ့ အရာအားလုံးကို တစ္ဆေငယ်ကို ကျွေးလိုက်တယ်လို့ ငါ မှတ်မိတယ်... အခု ငါက ဘယ်သူလဲ သက်ရှိလူရဲ့ အသိစိတ် ရှိတဲ့ တစ္ဆေငယ်လား ဒါမှမဟုတ် အောင်မြင်စွာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ယန်ကျန့်လား ဒါမှမဟုတ် သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကနေ ပေါက်ဖွားလာပြီး လုံးဝ အသစ်ဖြစ်တဲ့ ဖြစ်တည်မှု တစ်ခု ဖြစ်လာတဲ့... နတ်ဘုရား ယန်ကျန့်လား"

"ငါက နတ်ဘုရား ယန်ကျန့် ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ အနှိုးခံလိုက်ရတယ် ဆိုလိုတာက တကယ့် ငါက တစ္ဆေငယ်နဲ့ ယန်ကျန့် ဆိုတဲ့ နာမည်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူတို့ နှစ်ယောက် နေရာကို အစားထိုးကာ လုံးဝ အသစ်ဖြစ်တဲ့ ဖြစ်တည်မှု တစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ ဒါကြောင့် ငါ့မှာ အဆင့်အတန်းသစ်၊ နာမည်သစ် ရလာတာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ငါက ယန်ကျန့် ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ လျှောက်သွားချင်ပြီး နတ်ဘုရား ယန်ကျန့် ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ လူတွေကို ကယ်တင်ချင်တယ်"

ကောင်းကင်ယံတွင် မတ်မတ် ရပ်နေသော ဒီပုံရိပ်သည် မိမိ၏ ဖြစ်တည်မှုကို အတည်ပြုနေသလို စဉ်းစားလည်း စဉ်းစားနေသည်။

ယန်ကျန့် ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ထမ်းပိုးပြီး အတိတ်ကို ဆက်လက် ရှင်သန်မလား ဒါမှမဟုတ် အရင်က အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး ယန်ကျန့် ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ပေါ်ထွက်လာမလား ဆိုတာကို ရွေးချယ်ရမှာလား။

နောက်ဆုံးတွင် ဒီပုံရိပ်က နှစ်ခုစလုံးကို ဆက်ခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အဆင့်အတန်း တစ်ခုခုကို အလျင်စလို ငြင်းပယ်ရန် မလိုအပ်ဘဲ ရှေ့ဆက်မည့် နေ့ရက်များတွင် ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်ရန် အချိန် အလုံအလောက် ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒါမှမဟုတ် ဒီကမ္ဘာပေါ်က လူတွေက ယန်ကျန့် ဆိုတဲ့ နာမည်ကို လုံးဝ မေ့သွားတဲ့ အချိန်ကျရင် ရွေးချယ်စရာ မလိုတော့ဘဲ သဘာဝကျကျနဲ့ အဲဒီ လုံးဝ အသစ်ဖြစ်တဲ့ ဖြစ်တည်မှု တစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

အတွေးတစ်ချက် အပြီးတွင် ကောင်းကင်ယံ အပြည့်ရှိသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းများမှာ ထိုဝေဝါးသော ပုံရိပ်နှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ လွင့်စင်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်ယံမှာ အရင်လို ပြန်လည် လင်းလင်းကျင်းကျင်း ဖြစ်သွားကာ ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာများ အားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ပျောက်သွားပြီ"

တာချန်းမြို့ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော လူများက ထိုအံ့ဩဖွယ်ရာများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာမှသာ သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။

သို့သော် သတိပြန်ဝင်လာသော မြို့ခံများမှာ ယခုအခါ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး အချင်းချင်း ဆွေးနွေး တိုင်ပင်နေကြသည်။ ထို့နောက် တစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရား ပေါ်လာသည့် သတင်းများမှာ အဆက်မပြတ် ရူးသွပ်စွာ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။