အခန်း (၁၆၀၃-၁၆၀၄)
Vol. 124 Ch. 1603-1604
အခန်း ၁၆၀၃ - သေဆုံးခြင်းနှင့် အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း
"သူ ရောက်လာပြီ"
ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာရှိ ဘုရားကျောင်းလေးထဲတွင် ဝမ်ရှန်းရှန်း တစ်ခုခုကို ခံစားမိလိုက်ပုံရပြီး သူမ၏ အကြည့်များက တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည်။
ကျန်းဝမ်ဝမ်နှင့် ကျန်းယန်တို့ နှစ်ယောက်လည်း သူမ၏ အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
တံခါးအပြင်ဘက်တွင် အသက် နှစ်ဆယ်ခန့် အရွယ် အသားအရေ ဖြူဖွေးပြီး ငယ်ရွယ်နုနယ်ပုံ ပေါက်သော အမျိုးသား တစ်ဦးသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဒီဘက်သို့ လျှောက်လာနေသည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ အလွန် သာမန်သာ ဖြစ်ပြီး အေးစက်သော အငွေ့အသက် အနည်းငယ် ရှိနေသည်မှ လွဲ၍ အခြား ထူးခြားချက် ဘာမှ မရှိပေ။
"သူက ယန်ကျန့်လား ဘာလို့ ဒီလောက် ငယ်နေရတာလဲ"
ကျန်းဝမ်ဝမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။
သူ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ယန်ကျန့်သည် အန်တီကျန်း၊ သူ၏ အဘိုးတို့နှင့် တစ်ခေတ်တည်း လူတစ်ယောက် ဖြစ်ရမည်။ ယခုအချိန်တွင် အသက် ရှစ်ဆယ် မဟုတ်လျှင်တောင် အနည်းဆုံး ခုနစ်ဆယ်ကျော်တော့ ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အထိ ငယ်ရွယ်နေရတာလဲ။
သို့သော် မကြာမီမှာပင် အစ်မဝမ်ကို သူ ပြန်သတိရသွားသည်။
အစ်မဝမ်သည်လည်း ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသည့်တိုင်အောင် အမြဲတမ်း ငယ်ရွယ်နေခဲ့ပြီး သူ ငယ်ငယ်ကတည်းကနေ ယခုအချိန်အထိ ဘာမှ မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။ ဒီယန်ကျန့် ဆိုတဲ့ လူကလည်း အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမည်။
"ယန်ကျန့်"
ကျန်းယန် ယခုအခါ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း မျက်ရည်များ ပြည့်လာပြီး မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် စီးကျလာတော့သည်။
အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်များစွာ ခေါင်းထဲတွင် အဆက်မပြတ် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုအဖိုးတန်သော မှတ်ဉာဏ်များက သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားကာ ဝေဝါးနေချိန်တွင် သူမ အရင်အချိန်များဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် သူမ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ချိန်တွင် အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေသော သူမ၏ လက်မောင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းယန် ချက်ချင်း လန့်နိုးသွားတော့သည်။
ငါ အရမ်း အိုမင်းနေပြီပဲ အသက် ရှစ်ဆယ်ကျော် ရှိနေပြီ။
တကယ်လို့ ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ပြီး သေချာ ပြုစုပျိုးထောင် မထားဘူးဆိုရင် သူမ အခုချိန်ထိ အသက်ရှင်နေနိုင်ဖို့ ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျန်းလီချင်လိုပဲ စောစောကတည်းက သေသွားလောက်ပြီ။
"ကျန်းယန် နင် အိုသွားပြီပဲ"
ယန်ကျန့်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရင်ကလိုပင် တည်ငြိမ်မှုထဲတွင် အေးစက်မှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။
ကျန်းယန် မျက်ရည်များ စီးကျနေရင်း သူမ၏ မျက်နှာအိုကြီးကို စမ်းသပ်လိုက်သည်။
"အနှစ်ခြောက်ဆယ်တောင် ကြာသွားပြီလေ မအိုဘဲ နေမလား နင်ကတော့ အရင်ကလိုပဲ နည်းနည်းလေးမှ မပြောင်းလဲဘူး အရင်အတိုင်းပဲ ငယ်ရွယ်နေတုန်းပဲ ငါ့ပုံစံက နင့်ရှေ့မှာ ရပ်ဖို့တောင် မျက်နှာ မရှိတော့ပါဘူး"
"တောင်းပန်ပါတယ် နင့်ကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းလိုက်မိပြီ"
ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။
"တော်ပါသေးတယ် နောက်ဆုံးတော့ နင့်ကို ပြန်စောင့်နိုင်ခဲ့လို့ ငါ ဒီနှစ်တွေထဲမှာ အရမ်း ကြောက်နေခဲ့တာ ဘယ်နေ့များ မတောင့်ခံနိုင်ဘဲ သေသွားမလဲဆိုပြီး ငါ ညတိုင်း ဆုတောင်းနေခဲ့တာ ငါ့ခန္ဓာကိုယ် ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ ဒီနေ့အထိ တောင့်ခံနိုင်ပါစေလို့ နင် မသိပါဘူး ဒီနှစ်တွေထဲမှာ လူတွေ အများကြီး သေသွားတာကို ငါ မြင်ခဲ့ရတယ် တချို့က ငါ့ထက်တောင် ငယ်သေးတယ် ပြီးခဲ့တဲ့လက အသက် ခုနစ်ဆယ်ကျော် အရွယ် အဘိုးကြီး တစ်ယောက် လမ်းလျှောက်နေရင်း ရုတ်တရက် ချော်လဲပြီး သေသွားတာကို ငါ ကိုယ်တိုင် ဘေးကနေ ကြည့်နေခဲ့တာ"
ကျန်းယန် မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ကလေး တစ်ယောက်လို အဆက်မပြတ် ပြောဆိုနေတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒီအချိန်တွင် သူမသည် အားကိုးရာ ပြန်တွေ့သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"အိုနာသေ ဆိုတာ လူ့သဘာဝပါပဲ အဲဒီခေတ်က လူတွေ အများကြီးနဲ့ ယှဉ်ရင် နင်က အရမ်း ကံကောင်းပါတယ်"
ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် မြေကြီးပေါ်တွင် လဲနေသော ထိုအဘိုးကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။
"အာဝေ့ အခြေအနေက အရမ်း ဆိုးနေပုံပဲ သေတော့မယ် ထင်တယ်"
"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်အဖေကို ကယ်ပေးပါ"
ကျန်းဝမ်ဝမ် ချက်ချင်း ဒူးထောက်ချကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။
"ဒါက သိပ်ခက်တဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး"
ယန်ကျန့် လက်တစ်ဖက် ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ အနီရောင် လှံရှည် တစ်လက်က လက်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် နတ်ဘုရား တစ်ပါးက သစ္စာစကား ဆိုနေသကဲ့သို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ငါ ဆိုတယ် မျက်စိရှေ့က လူ သေချာပေါက် ပြန်နိုးလာစေရမယ်"
အသံက ဘုရားကျောင်းလေးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် သူ ပြောပြီးသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် မေ့မြောနေသော အဘိုးကျန်း ရုတ်တရက် မျက်လုံး ပွင့်လာပြီး ချက်ချင်း သတိရလာတော့သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်မှု အနည်းငယ် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများကို ခံစားနေရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
"ငါ ဆိုတယ် မျက်စိရှေ့က လူ ရောဂါဘယ ကင်းစင်စေရမယ်"
ဒီစကားတစ်ခွန်း အပြီးတွင် မြေကြီးပေါ်၌ လဲနေသော အဘိုးကျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီးနောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ရောဂါ ဝေဒနာများ အားလုံး ချက်ချင်း ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ငါ ဆိုတယ် မျက်စိရှေ့က လူ ခန္ဓာကိုယ် သန်စွမ်းစေရမယ်"
"ငါ ဆိုတယ် မျက်စိရှေ့က လူ မျက်စိ လျင်ပြီး နားပါးစေရမယ်"
နောက်တစ်ခဏတွင် အဘိုးကျန်း၏ အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေသော လက်ခြေများမှာ ချက်ချင်း သန်စွမ်းလာပြီး သေခါနီး အဘိုးကြီး တစ်ယောက်နှင့် မတူတော့ဘဲ ခွန်အားကြီးမားသော လူငယ် တစ်ယောက်နှင့် ပိုတူလာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ မျက်လုံးများလည်း တောက်ပလာပြီး အကြားအာရုံလည်း ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားကာ မျက်စိမှုန် နားလေးသည့် အခြေအနေမျိုး မရှိတော့ပေ။
"မင်းတို့ အဘိုးဝေ့ ပြန်လာပြီ"
အဘိုးကျန်း ယခုအခါ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သွက်လက်စွာဖြင့် လှိမ့်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ လက်ထဲရှိ တုတ်ကောက်ကိုလည်း ဘေးသို့ တိုက်ရိုက် လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ထပ်မလိုအပ်တော့ပေ။
ဘေးရှိ ကျန်းဝမ်ဝမ် ယခုအခါ ကြောင်အမ်းသွားသည်။
ဒါ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။
စောစောကမှ အသက်ငင်နေတဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူက ချက်ချင်းကြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာပြီး တစ်ခဏချင်းမှာပဲ အနှစ်နှစ်ဆယ် သုံးဆယ်လောက် ပြန်ငယ်သွားသလိုပဲ။
"ကိုကြီးခြေထောက်ကြီး စကားပြောတတ်ရင်လည်း များများလေး ပြောပေးပါဦး ငါ အခုတလော ခါးတွေ နာပြီး အားမရှိဘူး ဖြစ်နေတာ အားနည်းနည်းလောက် ဖြည့်ပေးပါဦး"
အဘိုးကျန်း အနည်းငယ်မျှ အားနာမနေဘဲ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက အသက်ကြီးနေပြီ သုံးလို့ မရတော့ဘူး"
ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။
"အနှစ်ခြောက်ဆယ် ကြာတဲ့အခါ မင်းမှာ သားလေး တစ်ယောက်တောင် ရလာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး မင်း ဘယ်တုန်းက လက်ထပ်တာလဲ ဘယ်သူနဲ့ လက်ထပ်တာလဲ"
"ငါက နောက်ကျမှ အိမ်ထောင်ကျတာ အသက် သုံးဆယ်ကျမှ ကုမ္ပဏီက တတိယတန်းစား မင်းသမီးလေး တစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်တာ ငါ့မိန်းမကို ပြောပြလည်း ကိုကြီးခြေထောက်ကြီး သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး အရေးမကြီးပါဘူး အစကတော့ ငါလည်း သူ့ကို လက်မထပ်ချင်ပါဘူး ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့ကျတော့ သူက ငါ့ကို အသားကင် ဝယ်ကျွေးပြီး ငါ့အိမ်မှာ လာအိပ်တယ် နောက်တော့ ကိုယ်ဝန်ရှိသွားပြီလို့ ပြောလာတော့ ငါလည်း မတတ်နိုင်တဲ့အဆုံး ငါ့အဖေ စကားနားထောင်ပြီး လက်ထပ်လိုက်ရတာပဲ"
အဘိုးကျန်း လက်ခါပြကာ အတိတ်က ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ်ကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။
"မင်း ထွက်သွားပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်း ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ကိစ္စတွေ အများကြီး ဖြစ်ခဲ့တယ် ပထမဆုံး မင်းရဲ့ ကုမ္ပဏီ ဒေဝါလီခံသွားတယ် ရှန်ထုံ အဆောက်အအုံလည်း လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကတည်းက ဖျက်ခံလိုက်ရပြီ ပြီးတော့ ဌာနချုပ်လည်း ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီ ဌာနချုပ်က ဒုဝန်ကြီး ဝမ်ကော်ချန်လည်း လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်က ဆုံးသွားပြီလို့ လျိုရှောင်ယွိ ပြောတာပဲ နောက်ပြီး မင်းရဲ့ အဖွဲ့သားတွေလည်း မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းတလားထဲ ဝင်အိပ်ကုန်ကြပြီ စောစောက မင်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ တာချန်းမြို့မှာ သရဲခြောက်တာက သူတို့ လုပ်လိုက်တာပဲ"
"ဟူး ငါ အာဝေ့ တာဝန်ယူပေးနိုင်လို့သာပေါ့ တခြားလူသာဆိုရင် ကိုယ့်အဖွဲ့သားဟောင်းတွေကို ပြန်မတိုက်ခိုက်ရက်လောက်ဘူး"
ထိုအချိန်တွင် ကျန်းယန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"နင့်ရဲ့ အတွင်းရေးမှူး ကျန်းလီချင်လည်း ဆုံးသွားပြီ သူ သေတုန်းက အသက် ငါးဆယ်ကျော်ပဲ ရှိသေးတယ် အရမ်း ငယ်သေးတယ် အန်တီလည်း ဆုံးသွားပြီ ဒါပေမဲ့ အန်တီကတော့ ငါနဲ့ ကျန်းလီချင်ရဲ့ ပြုစုမှုအောက်မှာ အသက် ရှစ်ဆယ်ကျော်လောက်အထိ နေသွားရပါတယ် သူ နင့်ကို အမြဲတမ်း သတိရပြီး ခဏခဏ ငိုတယ်"
"အန်တီ ဆုံးတဲ့နေ့က နင့်ရဲ့ ညီမဝမ်းကွဲလည်း လာကန်တော့တယ် ငါ သူ့ကို မြင်လိုက်တယ် သူကလည်း အရင်ကလိုပဲ နည်းနည်းလေးမှ မပြောင်းလဲဘူး"
"လျိုရှောင်ယွိက အယ်လ်ဇိုင်းမား ရောဂါ ရနေတယ် အခု ဆေးရုံမှာ ကုသမှု ခံယူနေတယ် ဆရာဝန် ပြောတာတော့ သူ ခဏခဏ ဖျားပြီး ကျန်းမာရေး အခြေအနေ အရမ်း ဆိုးနေတယ်တဲ့"
ဒီနေရာအရောက်တွင် ယန်ကျန့်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"လျိုရှောင်ယွိ သေသွားပြီ ခုလေးတင်ပဲ"
"ဘာ"
ကျန်းယန် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသည်။
ဝမ်ရှန်းရှန်း ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။
"နင် သူ့ကို မကယ်လိုက်ဘူးလား နင် ကယ်မယ်ဆိုရင် သူ သေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ"
"သူ့မှာ ရှင်သန်ချင်စိတ် သိပ်မရှိဘူး ပြီးတော့ အိုနာသေ ဆိုတာ လူ့သဘာဝလေ ငါ ကယ်လိုက်ရင် သူ တကယ်တော့ သေမှာ မဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်ပိုင်းကော ဒီလို အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေတဲ့ ဘဝနဲ့ပဲ ဆက်ရှင်သန်သွားမလား ဒါမှမဟုတ် သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို အားကိုးပြီး တစ်သက်လုံး အသက်ရှင်သွားမလား ငါ သူ့ကိုယ်စား ရွေးချယ်ပေးပိုင်ခွင့် မရှိဘူး"
ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဒီစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းယန်နှင့် ဝမ်ရှန်းရှန်းတို့ နှုတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ဟုတ်တာပေါ့။
လူတိုင်းက တစ်နေ့ သေရမှာပဲလေ။ သူတို့ ဒီလောက် နှစ်တွေ အကြာကြီး အသက်ရှင်လာတော့ ကိစ္စ အတော်များများကိုလည်း သဘောပေါက် နားလည်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။
ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုက မရှိတော့ဘူးဆိုရင် သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို အားကိုးပြီး အသက်ရှင်နေရတာက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်ပြီး နေရဦးမှာလဲ။
အဘိုးကျန်းလည်း မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ငါလည်း သဘောပေါက်သွားပါပြီ ဒီတစ်သက် ဘယ်အချိန်အထိ နေရနေရပါ ငါ့ခေတ်က ကုန်သွားပြီ သေချင်ယောင် ဆောင်နေတာလည်း ဘာမှ အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး အခုထိ အသက်ရှင်အောင် တောင့်ခံထားရတာက တကယ်တော့ ကိုကြီးခြေထောက်ကြီးကို တစ်ခေါက်လောက် ထပ်တွေ့ချင်လို့ပါ အခု တွေ့ရပြီဆိုတော့ ငါ့မှာ ဘာမှ နောင်တမရှိတော့ပါဘူး"
ယန်ကျန့် ရှိနေသရွေ့ နောက်ပိုင်း သရဲခြောက်မှာကိုလည်း သူ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့သလို သားနဲ့ မြေးကို ဂရုစိုက်မယ့်သူ မရှိမှာကိုလည်း စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။
ရင်ထဲတွင် ဘာမှ စွဲလမ်းစရာ မရှိတော့ပေ။
ယခုအခါ ကျန်းယန်သည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"မဟုတ်ဘူး ငါ မသေချင်ဘူး ငါ မကျေနပ်ဘူး ငါ နင့်ကို အနှစ်ခြောက်ဆယ်လုံးလုံး စောင့်နေခဲ့တာ ဒီလိုကြီးတော့ မသေသွားချင်ဘူး ယန်ကျန့် နင့်ကို ငါ တောင်းပန်ပါတယ် ငါတို့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ရွေးချယ်ခွင့် ပေးပါ ငါ အရင်အချိန်တွေကို ပြန်သွားချင်တယ် နင့်ဘေးနားမှာ ဆက်ပြီး နေချင်သေးတယ် တကယ်လို့ ဖြစ်နိုင်ရင် ငါ နင့်ကို အမြဲတမ်း ပြုစုပေးမယ်"
"နင် တကယ်ပဲ နတ်ဘုရား တစ်ပါး ဖြစ်သွားပြီဆိုရင်တောင် နတ်ဘုရားမှာလည်း ပြုစုပေးမယ့်သူ လိုတယ် မဟုတ်လား"
နှစ်ပေါင်းများစွာ စွဲလမ်းလာခဲ့မှုက ကျန်းယန်ကို ဒီလိုနဲ့ အဆုံးသတ်သွားဖို့ လက်မခံနိုင်စေပေ။ သူမက နောက်တစ်ကြိမ် အစကနေ ပြန်စခွင့်ရဖို့ မျှော်လင့်နေသည်။
ဝမ်ရှန်းရှန်း စကားမပြောသေးဘဲ ယန်ကျန့်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ကာ စဉ်းစားနေပုံရသည်။
ယန်ကျန့် ကျန်းယန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"နင် ငါ့ကို အနှစ်ခြောက်ဆယ် စောင့်ခဲ့တယ် နင့်ရဲ့ အနှစ်ခြောက်ဆယ် အချိန်ကို ငါ ပြန်ပေးမယ် ငါ နင့်ကို ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု ပေးမယ် မှတ်ဉာဏ်တွေနဲ့အတူ ငယ်ရွယ်တဲ့ အချိန်ကို ပြန်သွားမလား ဒါမှမဟုတ် နင့်ရဲ့ ဒီအနှစ်ခြောက်ဆယ် မှတ်ဉာဏ်တွေကို ငါ ဖျက်ပစ်လိုက်ပြီး ငါ မအိပ်ခင် နေ့ကို ပြန်သွားမလား ဒီအနှစ်ခြောက်ဆယ်က နင့်အတွက် မရှိခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပေါ့"
ကျန်းယန် မျက်လုံး အရောင်လက်သွားပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ ဘယ်လို ရွေးချယ်ရမလဲ ဆိုတာကို စဉ်းစားနေမိသည်။
ဒီအနှစ်ခြောက်ဆယ် မှတ်ဉာဏ်တွေကို ချန်ထားခဲ့မလား ဒါမှမဟုတ် မချန်ထားခဲ့ဘူးလား။
"နင် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချစရာ မလိုပါဘူး ဖြည်းဖြည်းချင်း စဉ်းစားလို့ ရတယ် သေချာ စဉ်းစားပြီးမှ ငါ့ကို အဖြေပေး"
ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ရှန်းရှန်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"တကယ်လို့ နင် ကျန်းယန်ကို အခွင့်အရေး ပေးမယ်ဆိုရင် လျိုရှောင်ယွိကိုကော ဘာလို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရွေးချယ်ခွင့် မပေးတာလဲ သူ ဒီအနှစ်ခြောက်ဆယ်ကို သိပ်ကောင်းကောင်း ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူး ပြီးတော့ ကျန်းယန် ပြောတာ မှန်တယ် နင့်ရဲ့ ရှေ့ဆက်ရမယ့် နေ့ရက်တွေက အရမ်း ရှည်လျားတယ် နင့်ဘေးနားမှာ အဖော်ပြုပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်ယောက်တော့ လိုအပ်တယ် နင့်ဘေးနားမှာ တစ်ယောက်မှ မရှိလို့ မဖြစ်ဘူး"
လျိုရှောင်ယွိ သေသွားပြီ ဆိုတာကို ကြားရတော့ ဝမ်ရှန်းရှန်း ရင်ထဲမှာ မကောင်းဘူး။ ဒါကြောင့် သူမ တစ်ခုခုကို ပြောင်းလဲပစ်ချင်နေသည်။
"အတိတ်ကို နောက်ပြန်လှည့်ပြီး အသက်နဲ့ သေခြင်းကို ပြောင်းလဲတာက ငါ့အတွက်တော့ ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး နင်က ဒီလို ပြောလာမှတော့ ငါ သွားပြီး လျိုရှောင်ယွိကို မေးကြည့်လိုက်မယ် သူ ဘယ်လို ရွေးမလဲ ဆိုတာကိုပေါ့"
ယန်ကျန့် စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ အနီရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
"သူ ဘယ်သွားတာလဲ"
ကျန်းဝမ်ဝမ် ယခုအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။
"အတိတ်ကို ပြန်သွားတာလေ"
ကျန်းယန်က ပြောလိုက်သည်။
"သူက ဘုရားသခင်များလား အတိတ်ကိုတောင် ပြန်သွားလို့ ရသေးတယ်"
ကျန်းဝမ်ဝမ် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဒါက နတ်ဘုရားနဲ့ ဘာမှ မကွာတော့ဘူး။
အဘိုးကျန်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
"အသုံးမကျတဲ့ သားရယ် ကိစ္စ တချို့က မင်းကို ရှင်းပြဖို့ ခက်တယ် နောက်ပိုင်း မင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်သွားလိမ့်မယ်"
ယခုအခါ ယန်ကျန့် အချိန်နောက်ပြန်ဆုတ်ကာ အချိန်၏ အတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး တာချန်းမြို့ ဆေးရုံ၏ လူနာခန်းထဲသို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာသည်။
ယခုအခါ လူနာကုတင်ပေါ်ရှိ ထိုအဘွားအိုသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်ကာ နောက်ဆုံး ထွက်သက်ကို ရှူထုတ်တော့မည် ဖြစ်သည်။
"လျိုရှောင်ယွိ"
ရင်းနှီးသော အသံ တစ်ခု နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ နတ်ဘုရား တစ်ပါးက ခေါ်ဆောင်နေသကဲ့သို့ သေဆုံးတော့မည့် ဒီအဘွားအိုကို သေမင်းတမန်၏ လက်ထဲမှ အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်လာခဲ့သည်။
"ယန်ကျန့်လား"
လျိုရှောင်ယွိ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ရင်ထဲမှသာ ပြန်ဖြေသံ ပေးလိုက်သည်။
"ငါပါ"
ယန်ကျန့်က သူမ၏ ရင်ထဲမှ အသံကို ကြားနိုင်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။
"နင် ပင်ပန်းနေပြီလား ဒီအတိုင်းပဲ သေသွားချင်လား ဒါမှမဟုတ် အရင်အချိန်တွေကို ပြန်သွားပြီး ငါနဲ့အတူ ဆက်လျှောက်သွားချင်သေးလား"
"ငါ ပင်ပန်းနေပြီ ငါ အရမ်း အိုမင်းနေပြီ အခု သေချာလေး အိပ်ချင်ပြီ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ငယ်ရွယ်မှုတွေက နင့်အတွက်ပါ ငါ့ရဲ့ ငယ်ရွယ်မှုတွေကို ယူသွားလိုက်ပါ ငယ်ရွယ်တဲ့ ငါ့ကို နင့်ဘေးနားမှာ အဖော်ပြုပေးပါစေ"
လျိုရှောင်ယွိ စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ကာ ယန်ကျန့်၏ အသံကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ငါ နားလည်ပြီ"
ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် လျိုရှောင်ယွိ သေခါနီး ဝေဝါးနေချိန်တွင် ယန်ကျန့်၏ ပုံရိပ်ကို ဝိုးတဝါး မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သူမကို နှုတ်ဆက်နေပြီး ယန်ကျန့်၏ ဘေးတွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။
အဲဒါက နုနယ်ပျိုမြစ်ပြီး လှပတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်လေး တစ်ယောက်ပဲ။ ဆံပင်နှစ်ဖက် ခွဲချည်ထားပြီး အရမ်း ချစ်စရာ ကောင်းပုံရတယ်။ သူမ ငယ်ငယ်တုန်းကနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ။
အဘွားအို ယခုအခါ ရင်ထဲတွင် အလွန် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ ဒီနေ့ကစပြီး ယန်ကျန့် ဘေးနားမှာ အဖော်ပြုပေးမယ့်သူ ရှိသွားပြီ ဆိုတာကို သူမ သိလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမ အေးချမ်းစွာ သေဆုံးသွားတော့သည်။
"သွားရအောင်"
ယန်ကျန့် တစ်ချက် ခေါ်လိုက်ပြီး ငယ်ရွယ်သော လျိုရှောင်ယွိကို ခေါ်ကာ ဆေးရုံမှ ထွက်ခွာပြီး ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်ဆေးရုံထဲတွင် သေဆုံးနေသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သော အဘွားအို၏ အလောင်းမှာ ယခုအခါ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး အလွန် ငြိမ်းချမ်းနေပုံရကာ အရင်က နောင်တရမှုများနှင့် စွဲလမ်းမှုများ မရှိတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခု သေဆုံးသွားသည်က အိုမင်းရင့်ရော်မှု၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ နာကျင်မှုများသာ ဖြစ်ပြီး ငယ်ရွယ်နုပျိုမှု၊ ပျော်ရွှင်မှု၊ လှပမှုများကတော့ အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ယန်ကျန့် ငယ်ရွယ်သော လျိုရှောင်ယွိကို ခေါ်ကာ ဘုရားကျောင်းလေးထဲသို့ ပေါ်လာသောအခါ ကျန်းယန်နှင့် ကျန်းဝေ့တို့ ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။
"သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က ငါ ပျောက်သွားတဲ့ နေ့မှာပဲ ရပ်နေတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီအနှစ်ခြောက်ဆယ် အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကိုတော့ အကြမ်းဖျင်း သိထားပါတယ်"
ယန်ကျန့် ထိုသို့ ရှင်းပြလိုက်သည်။
ဝမ်ရှန်းရှန်း နားလည်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို တကယ့် လျိုရှောင်ယွိကတော့ သေသွားပြီပေါ့ သူက အလှပဆုံး အချိန်တွေကို နင့်အတွက် ချန်ထားပေးခဲ့တာကိုး"
"နင် ဘယ်လို နားလည်လဲ ဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်ပါတယ် သူက လျိုရှောင်ယွိရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဆက်ခံထားပေမဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုတော့ မေ့သွားတယ် သူ့ကို လျိုရှောင်ယွိလို့ ပြောလို့ ရသလို မဟုတ်ဘူးလို့လည်း ပြောလို့ ရတယ် ငါကတော့ သူ ကိုယ်တိုင်ရဲ့ ဆန္ဒကို လိုက်လျောပေးလိုက်တာ"
ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ် ဒီလိုဆို အရမ်း ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်"
လျိုရှောင်ယွိ ယခုအခါ ပြုံးလိုက်ရာ မျက်လုံးလေးများက လခြမ်းလေး နှစ်ခုလို ကွေးသွားပြီး အလွန် ချစ်စရာ ကောင်းနေသည်။
ဘေးရှိ ကျန်းယန်ကတော့ အလွန် အားကျစွာ ကြည့်နေသော်လည်း သူမ ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်သေးပေ။
အခန်း ၁၆၀၄ - လူဟောင်းများ ကြွေလွင့်ခြင်း
တာချန်းမြို့တွင် ထိုအံ့ဩဖွယ်ရာ ကိစ္စရပ်ကြီး ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ နေရာအနှံ့တွင် နားလည်၍မရသော ထူးဆန်းသည့် ဖြစ်စဉ်များ တစ်ခုပြီး တစ်ခု စတင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဥပမာ - တာဟိုင်မြို့၏ မြို့လယ်ခေါင်တွင် ညတွင်းချင်းမှာပင် ထူးဆန်းသော သင်္ချိုင်းမြေ တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဒါမှမဟုတ် မြို့တစ်မြို့၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် အုံ့မှိုင်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး တစ်လုံး ပေါ်လာခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြို့အတော်များများတွင် ထူးဆန်းသော သေဆုံးမှုများလည်း ဖြစ်ပွားလာခဲ့သည်။
အနှစ်ခြောက်ဆယ် အချိန်ပြည့်သွားပြီ ဖြစ်ရာ အရင်က ယန်ကျန့် ပိတ်ဆို့ထားခဲ့မှုများမှာ ပျက်ပြယ်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သဘာဝလွန်နယ်မြေ အချို့မှာ လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုသဘာဝလွန်စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ အချိန်အတော်ကြာ ငြိမ်သက်နေခဲ့သော လူအချို့လည်း စတင် လှုပ်ရှားလာကြသည်။
အချိန်က သူတို့ကို မမြှုပ်နှံနိုင်ခဲ့ပေ။
တာဟိုင်မြို့၏ လမ်းမများပေါ်တွင် ဆံပင်ရှုပ်ပွပြီး ခြေဗလာဖြင့် ခါးတွင် ဓားရှည်ကြီး တစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားသော လူတစ်ယောက် ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်လည်သွားလာနေကာ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေသည်ကို လူအချို့ တွေ့မြင်ခဲ့ကြရသည်။
ညဘက်တွင်လည်း မြို့၏ ထောင့်တိုင်းတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော ထူးဆန်းသည့် လူတစ်ယောက်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ကြရသည်။ သို့သော် ထိုလူ၏ ရုပ်ရည်ကိုမူ မေ့သွားကြပြီး အတိအကျ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်တော့ပေ။
ထို့အပြင် ဆေးရုံတွင် ရုတ်တရက် မီးပျက်သွားချိန်တွင် အမှောင်ထဲမှ ခြေသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားခဲ့ရသူလည်း ရှိသည်။ ထိုလူသည် ပုံရိပ်ကို မမြင်ရဘဲ မြေကြီးပေါ်တွင် ဆွဲတိုက်သွားသော အနက်ရောင် မြက်ကြိုးတစ်ချောင်းကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။
ပိတ်သိမ်းထားသော မှတ်တမ်းများ စတင် ပွင့်လာသည်။
လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဖြစ်ရပ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသည့် ဌာနတစ်ခု အရေးပေါ် ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းလာသည်။
စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူး အများအပြားသည် နိုင်ငံအနှံ့သို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားကြပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့မှာလည်း တာချန်းမြို့တွင် ဝင်ရောက် နေရာယူလာကြသည်။
ငြိမ်းချမ်းနေသော ကမ္ဘာကြီးမှာ ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း နတ်ဘုရား ပေါ်ထွက်လာသည့် သတင်းများမှာမူ လူထုကြားတွင် ရူးသွပ်စွာ ပျံ့နှံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဒါတွေ အားလုံးက နိုးထလာသော ယန်ကျန့်နှင့် ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု ဆိုသည်မှာ မပေါ်လာသေးဘဲ လောကလူသားများက သူ့နာမည်ကို မခေါ်ကြသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် မျိုးစေ့ကိုတော့ ချထားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။
သတင်းထောက် ဟယ်ဖုန်းသည် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးများ၏ မေးမြန်းမှုကို ခံနေရပြီး ကိစ္စများစွာမှာ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်တော့ပေ။ အခွင့်အရေးလေး တစ်ခု ရလိုက်သည်နှင့် ယန်ကျန့် ဆိုသော နာမည်မှာ မကြာမီမှာပင် စတင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်း သိရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။
ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ယန်ကျန့်သည် ဒီအနှစ်ခြောက်ဆယ် အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စအချို့ကို လေ့လာနေခဲ့သည်။
သူ မအိပ်ခင်က မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သဘာဝလွန်စွမ်းအားများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ပြန်လည် ရရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် နိုင်ငံအသီးသီးက သဘာဝလွန် မှတ်တမ်းများကို ပိတ်ဆို့ကာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခဲ့ရသော ထိုသမိုင်းကြောင်းကို လောကလူသားများ မေ့ပျောက်သွားစေရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားခဲ့ကြပြီး အခြားသူများက သဘာဝလွန် အချက်အလက်များကို တူးဖော်မည်ကိုလည်း တားဆီးခဲ့ကြသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များသည် ကမောက်ကမ ဖြစ်ရခြင်း၏ ဇာစ်မြစ် ဖြစ်ပြီး ကံဆိုးမှုများ၏ အစ ဖြစ်ရာ လူအများစုက ဒီအရာများ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပေါ်လာမည်ကို မလိုလားကြပေ။ အချိန်၏ ရေစီးကြောင်းထဲတွင် မြှုပ်နှံထားလိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်။
ယန်ကျန့်သည် အခြားသူများ၏ ဖြတ်သန်းမှု အချို့ကိုလည်း လေ့လာခဲ့သည်။
ဥပမာ - လီယန်သည် တစ္ဆေခေါင်းတလားထဲ ဝင်အိပ်ပြီးနောက် မျှခြေကို ခဏတာ ပြန်လည် ရရှိခဲ့ပြီး တစ္ဆေခေါင်းတလားထဲမှ ခဏ ထွက်ကာ ကျန်ရစ်နေသော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို ဖြေရှင်းခဲ့သေးသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခေါင်းတလားထဲတွင် ပြန်မြှုပ်နှံလိုက်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။
အခြားသူများလည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
တစ္ဆေဆရာများအတွက် အချိန်သည် အမြဲတမ်း အကြီးမားဆုံး ရန်သူ ဖြစ်သည်။ သူတို့ ကိုယ်တိုင်က အသက်ရှည်ရှည် မနေရသဖြင့် အနှစ်ခြောက်ဆယ် ဆိုသော အချိန်က အရင် သဘာဝလွန်လောကမှ တစ္ဆေဆရာ အားလုံးနီးပါးကို သေဆုံးသွားစေရန် လုံလောက်ပေသည်။ ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်နေသေးသူမှာ လက်ချိုးရေ၍ ရသည်။
သို့သော် ယန်ကျန့် အတည်ပြုနိုင်သည်က တိုက်ဖိန်ရှေးဟောင်းမြို့ သစ်မှ ဟဲယင်အာ အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း ဖြစ်သည်။
သူမ အသက် ရှစ်ဆယ်ကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရုပ်ရည်က သိပ်မအိုမင်းသေးဘဲ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသေးသည်။
တာတုန်းမြို့မှ ဝမ်မိသားစု၏ စတုတ္ထ မျိုးဆက်သည်လည်း မသေသေးပေ။
အရင်က ယန်ကျန့် သူ့ကို တွေ့ခဲ့ချိန်က သူသည် ကလေးလေး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သေးသည်။ ဝမ်မိသားစု၏ ကျိန်စာသင့်နေသော်လည်း တစ္ဆေကို မထိန်းချုပ်ထားသော သာမန်လူ တစ်ယောက် အနေဖြင့် အသက် အတော်လေး ရှည်အောင် နေနိုင်ခဲ့သည်။ ယခု အတိအကျ အသက် ခြောက်ဆယ် ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်ကာ အိမ်ထောင်ကျပြီး သားသမီးပင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ နောက်ကျမှ အိမ်ထောင်ကျသဖြင့် ဝမ်မိသားစု၏ ပဉ္စမ မျိုးဆက်မှာ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်သာ ရှိသေးပြီး ကျောင်းတက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
လက်ရှိတွင် မိသားစုလိုက် တာတုန်းမြို့၌ ဝမ်မိသားစု စားသောက်ဆိုင်ကို ဖွင့်လှစ်ထားပြီး စီးပွားရေး အလွန် ကောင်းမွန်နေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျိုရှောင်ယွိ ပျောက်ဆုံးသွားသော အနှစ်ခြောက်ဆယ် မှတ်ဉာဏ်က သူ့ကို ပြောပြသည်မှာ စက္ကူလူ လျိုဆန်း အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း သံသယရှိရသည် ဆိုခြင်းပင်။ သို့သော် ထူးဆန်းသော စက္ကူလူအကြောင်း နောက်ဆုံးရရှိခဲ့သည့် သတင်းအချက်အလက်မှာ လွန်ခဲ့သော အနှစ်သုံးဆယ်က ဖြစ်သည်။
တာဟန်မြို့မှ တစ္ဆေစာတိုက် ဆက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
အနှစ်ခြောက်ဆယ် ဆိုသော အချိန်က စွန်းရွေ့ကို မသေစေခဲ့ပေ။ သို့သော် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များ မရှိတော့သဖြင့် တစ္ဆေစာပို့ရုံးမှာလည်း ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အထီးကျန်နေသော အဘိုးအို တစ်ယောက်လို ထိုနေရာကို စောင့်ရှောက်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် သဘာဝလွန်စွမ်းအားများ နိုးထလာမည်ကို သတိထား စောင့်ကြည့်နေသည်။
"ငါ နောက်ရက် နည်းနည်းလောက် နေရင် နေရာအနှံ့ လျှောက်လည်ပြီး သွားကြည့်ဦးမယ်လို့ စဉ်းစားထားတယ်"
ယန်ကျန့်သည် ယခုအခါ ထိုဟောင်းနွမ်းနေသော လုံးချင်းအိမ်ကြီးထဲတွင် ရှိနေပြီး သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် အဘွားအို တစ်ဦး ထိုင်နေသည်။
ငါးထပ်မြင့်သော အိမ်ကြီးထဲတွင် ခြောက်ကပ်နေပြီး ကျန်းယန် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။
အခန်း တစ်ခန်း၏ နံရံပေါ်တွင် ဓာတ်ပုံ အချို့ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။
ယန်ကျန့်၏ မိဘများ၊ ကျန်းလီချင်နှင့် ကျန်းယန်၏ ဆွေမျိုး အချို့၏ ဓာတ်ပုံများ ဖြစ်သည်။
ဒီဓာတ်ပုံများက အချိန်၏ ရက်စက်မှုနှင့် သက်ရှိများ၏ ပျက်စီးလွယ်မှုကို သက်သေပြနေသည်။
"ငါ နင်နဲ့ အတူတူ သွားမယ် ငါ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ"
ကျန်းယန် ယခုအခါ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
"ငါ အနှစ်ခြောက်ဆယ် မှတ်ဉာဏ်ကြီးကို ထမ်းပိုးပြီး နင်နဲ့ အတူတူ ဆက်လျှောက်သွားဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး လျိုရှောင်ယွိလိုပဲ ငါ့ကို ဒီအနှစ်ခြောက်ဆယ် အတွင်း ကြုံခဲ့ရတာတွေ အကုန်လုံးကို မေ့သွားအောင် လုပ်ပေးပါ အရင်ကလိုပဲ နင့်ဘေးနားမှာ ဆက်နေခွင့် ပေးပါ"
သူမ အသက် အရမ်း ကြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ တစ်သက်တာတွင် ယန်ကျန့် ရှိနေရုံတင် မကဘဲ အခြား ဖြတ်သန်းမှုများလည်း ရှိခဲ့သည်။ ထိုဖြတ်သန်းမှုများက သူမကို ရင့်ကျက်သွားစေပြီး အရင်ကလို တက်ကြွမှု မရှိတော့ပေ။ သူမ ထိုစိတ်ထားမျိုးဖြင့် မနေချင်တော့ပေ။
ထို့ကြောင့် သူမ စွဲလမ်းမှုများကို မစွန့်လွှတ်နိုင်သလို အတိတ်ကိုလည်း မမေ့ပစ်နိုင်ပေ။
ဘဝသစ်ကို ရရှိလိုပါက ထိုနှစ်ခုကြားက ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ပြီး အရင် အဆင့်အတန်းဖြင့်သာ ဆက်လက် အသက်ရှင်သွားမှ ရမည်။
သို့သော် ကျန်းယန် မသေချာသည်က သူမ ဒီလို နေတာက အသက်ရှင်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် သေသွားတာလား ဆိုတာကိုပဲ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခု သူမ သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခု သူမ သိပ်ကြာကြာ အသက်မရှင်ရတော့ဘူးလေ။ ဒီလိုဆိုမှတော့ အခုကစပြီး အဲဒီ အနှစ်ခြောက်ဆယ်ကို လုံးဝ မြှုပ်နှံပစ်ပြီး ဘဝသစ်ကို ကြိုဆိုလိုက်တာပဲ ပိုကောင်းပါတယ်။
"ကောင်းပြီ"
ယန်ကျန့်က ကျန်းယန်၏ တောင်းဆိုချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်သည်။
သူသည် ကျန်းယန်၏ အနှစ်ခြောက်ဆယ် မှတ်ဉာဏ်ကို ပိတ်လှောင်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းယန်ကို ငယ်ရွယ်စဉ် အချိန်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားစေသည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှသာ ကြာလိုက်သည်။
ထိုဆံပင်ဖြူဖြူ အဘွားအို ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လှပနုနယ်သော အမျိုးသမီးငယ်လေး တစ်ဦး အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။
လွန်ခဲ့သော အနှစ်ခြောက်ဆယ်က ကျန်းယန် ပြန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။
"ယန်ကျန့်"
ကျန်းယန်က ယန်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရင့်ကျက်မှု မရှိတော့ဘဲ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ဝမ်းသာမှုများသာ ရှိနေတော့သည်။
ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဒါက အနှစ်ခြောက်ဆယ် ကြာပြီးတဲ့ အချိန် ရောက်နေပြီ ကိစ္စတွေ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီ နင် အမြန်ဆုံး အသားကျအောင် လုပ်တာ ပိုကောင်းမယ်"
သူက ကျန်းယန်ကို ယခု အခြေအနေနှင့် သူမ၏ လက်ရှိ အနေအထားကို ပြောပြလိုက်သည်။
"ဒီလိုလည်း ကောင်းပါတယ် ငါ နောက်ထပ် ဘဝတစ်ခု အသစ် ပြန်ရလိုက်သလိုပဲ ပြီးတော့ အခုကစပြီး ငါ့ဘဝထဲမှာ နင် တစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်တော့တာလေ"
ကျန်းယန် အလွန် ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူမ အနှစ်ခြောက်ဆယ် အချိန်များ ဆုံးရှုံးသွားသော်လည်း ဝမ်းနည်းမှု မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒါက သူမ ကိုယ်တိုင်၏ ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"တကယ်လို့ နင် သဘောပေါက်သွားတဲ့ တစ်နေ့နေ့ကျရင် အဲဒီ အနှစ်ခြောက်ဆယ် မှတ်ဉာဏ်တွေကို ငါ့ဆီကနေ ပြန်တောင်းလို့ ရတယ်"
ယန်ကျန့်က ထိုမှတ်ဉာဏ်ကို မဖျက်ပစ်ဘဲ သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။
ကျန်းယန်က ပြောလိုက်သည်။
"မလိုပါဘူး ငါ မယူတော့ဘူး အဲဒီ အနှစ်ခြောက်ဆယ် အတွင်းမှာ ငါ နည်းနည်းလေးမှ ပျော်ရွှင်ခဲ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး အရင်က ကိစ္စတွေကိုလည်း ငါ့ကို မပြောပြနဲ့တော့ အခု ငါ ဘဝသစ်ကို ဖြတ်သန်းတော့မယ်"
"နင့်သဘောပဲ"
ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။
"ကိုကြီးခြေထောက်ကြီး ရှိလား"
ထိုအချိန်တွင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ကျန်းဝေ့၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အဘိုးကြီး တစ်ယောက်၏ ပုံစံ ဖြစ်နေသော်လည်း အသံကတော့ လူငယ် တစ်ယောက်လိုပင် ကျယ်လောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
"ငါ ဒီမှာ ရှိတယ်"
ယန်ကျန့် တံခါးဖွင့်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။
ကျန်းဝေ့က ပြောလိုက်သည်။
"ငါနဲ့ လမ်းခဏ လိုက်လျှောက်ပေးပါလား"
ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ"
ကျန်းဝေ့သည် အိမ်ထဲရှိ ကျန်းယန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အိုမင်းမနေတော့ဘဲ ငယ်ရွယ်လှပလာသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။
"တစ်ခါတလေ လျိုရှောင်ယွိနဲ့ ကျန်းယန်တို့ကို တကယ် အားကျမိတယ် အတိတ်က ကိစ္စ အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး ချနိုင်တာ ငါကတော့ သူတို့လို မဟုတ်ဘူး ငါက မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူး"
သူ အိမ်ထောင်ကျပြီး သံယောဇဉ်တွေ ရှိနေပြီမို့ အရင်အချိန်တွေကို အမှန်တကယ် ပြန်သွားဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
"ငါက လူတိုင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုကို လေးစားရုံပါပဲ" ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းဝေ့ ပြုံးလိုက်သည်။
"မင်းအတွက် အနှစ်ခြောက်ဆယ်လုံးလုံး ပြင်ဆင်ထားတဲ့ လက်ဆောင်ကို သွားကြည့်ရအောင်"
ပြောရင်း သူက ယန်ကျန့်ကို အိမ်ရှိ နံပါတ်နှစ် လုံခြုံရေး အခန်းသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
"ငါက စီးပွားရေး လုပ်ဖို့ ခေါင်းမရှိဘူး ငါ့အဖေ အငြိမ်းစား ယူပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်း ငါလည်း အရင်ကလို ပိုက်ဆံတွေ အလဟဿ မဖြုန်းရဲတော့ဘူး ဒါကြောင့် အိမ်က တစ်သက်လုံး ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးကို ရွှေပြောင်းပြီး သိမ်းထားလိုက်တာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ပိုင်း မင်း ပြန်လာပြီး တစ္ဆေဖမ်းတဲ့ အခါကျရင် အသုံးဝင်မှာပဲလေ စိတ်ချပါ ဒီက ပိုက်ဆံတွေကို ငါ တစ်ပြားမှ မသုံးထားဘူး"
ကျန်းဝေ့က ထိုအေးစက်သော ရွှေတုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း မနေနိုင်ဘဲ ညည်းတွားလိုက်သည်။
"ကိုကြီးခြေထောက်ကြီး မင်းလည်း သိပါတယ် အရင်က ကျောင်းတက်တုန်းက မင်းအိမ်က အခြေအနေ မကောင်းတော့ ပိုက်ဆံ သုံးရမယ့် နေရာတိုင်း ငါပဲ ရှင်းပေးခဲ့တာ ငါ တစ်သက်လုံး သူများကို ရှင်းပေးလာတာ ဒီတစ်ခါလည်း ချွင်းချက် မဟုတ်ပါစေနဲ့ နောက်ပိုင်း မင်း တစ္ဆေဖမ်းရင် ငါ ပိုက်ဆံ ရှင်းပေးမယ်"
"ငါ အာဝေ့မှာ ဘာအရည်အချင်းမှ မရှိပါဘူး ဒီတစ်သက် အဂုဏ်ယူရဆုံး ကိစ္စက မင်းနဲ့ သိခဲ့ရတာပဲ နောက်ပိုင်း ငါ မရှိတော့ရင်တောင် မင်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေရမယ်နော်"
ယန်ကျန့် စကားမပြောဘဲ ဘေးမှသာ နားထောင်နေလိုက်သည်။
"ကဲပါ ဒါတွေ မပြောတော့ပါဘူး ရုတ်တရက် ဂိမ်းဆော့ချင်စိတ် ပေါ်လာလို့ ကိုကြီးခြေထောက်ကြီး ငါနဲ့ အတူတူ တစ်ပွဲလောက် ဆော့ပေးပါလား"
ကျန်းဝေ့ ဒီအချိန်တွင် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲကာ ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ"
ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူတို့ နှစ်ယောက် လုံခြုံရေး အခန်းထဲမှ ထွက်လာကြသည်။
ကျန်းဝေ့သည် ယန်ကျန့်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်ရာအနီးရှိ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သူ သော့ကို ထုတ်ကာ ဆိုင်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ဒီဆိုင်ကို ပိတ်ထားသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်ပြီး ဖုန်များ ထူထပ်နေသည်။ ဖွင့်လိုက်သောအခါ အလွန် ဟောင်းနွမ်းနေသော အင်တာနက်ဆိုင် တစ်ဆိုင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အဟွတ် အဟွတ် ဒီအင်တာနက်ဆိုင်ကို ငါ အရင်က ဖွင့်ခဲ့တာ အဲဒီတုန်းက အရမ်း စည်ကားတာ ငါနဲ့ နောက်လိုက် ကောင်လေးတွေ အမြဲ လာဆော့ကြတာ နောက်တော့ အသက်ကြီးလာပြီး မဆော့နိုင်တော့လို့ ဒီအင်တာနက်ဆိုင်ကို ပိတ်လိုက်တာ ဒါပေမဲ့ အရင်က ငါ တစ်ခါတလေ ဒီမှာ လာဆော့ဖြစ်သေးတယ် လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကတောင် ကွန်ပျူတာတွေ အဆင့်မြှင့်ထားသေးတယ် အခု မပျက်သေးလောက်ဘူး ဖွင့်လို့ ရလောက်တယ်"
ကျန်းဝေ့ ခလုတ်ကို ဖွင့်ကာ ဒီအင်တာနက်ဆိုင်ကို ပြန်လည် အသက်သွင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သို့သော် ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာကို ဖျက်သိမ်းပြီး ပြန်လည် တည်ဆောက်နေသဖြင့် ဒီနေရာတွင် မီးပြတ်၊ အင်တာနက် ပြတ်နေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်းဝေ့ အကြိမ်ကြိမ် စမ်းကြည့်သော်လည်း မရသဖြင့် အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာသည်။
"တောက် ဘာလို့ ဖွင့်မရတာလဲ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လကတောင် ငါ စစ်ကြည့်သေးတယ်"
"ငါ လုပ်လိုက်မယ်"
ယန်ကျန့် တစ္ဆေမျက်လုံး ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် ခေါင်းပေါ်ရှိ မီးချောင်းများက တဖြည်းဖြည်း လင်းလာပြီး မြေကြီးပေါ်ရှိ ဖုန်များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ သန့်ရှင်း တောက်ပလာသည်။ ဟောင်းနွမ်းနေသော ကွန်ပျူတာများမှာလည်း မျက်နှာပြင်များ ပြန်လင်းလာပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် အလုပ်လုပ်လာတော့သည်။ ထို့အပြင် လွတ်နေသော ခုံများပေါ်တွင်လည်း ဘယ်အချိန်ကတည်းကမှန်း မသိဘဲ လူများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကောင်တာရှေ့တွင်ပင် သရေစာ မုန့်များ အပြည့် တင်ထားပြီး... အရာအားလုံးက အရင်အချိန်များကို ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။
ကျန်းဝေ့ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး အလျင်စလို ရှေ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။
"ကိုကြီးခြေထောက်ကြီး မြန်မြန် ဒီမှာ လာထိုင် ဒီမှာ ခုံနှစ်ခုံ ကျန်သေးတယ်"
သူတို့ နှစ်ယောက် ကျောင်းသား ဘဝတုန်းကလိုပင် လျင်မြန်စွာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ကွန်ပျူတာကို ဖွင့်လိုက်ကြသည်။
အထဲရှိ ဂိမ်းများမှာ အရင်ကလိုပင် နာမည်ကြီးနေဆဲ ဖြစ်သည်။
"ငါ ပါတီ တစ်ခု ဖွဲ့လိုက်မယ် နှစ်ယောက်တွဲ ကြက်သားစားမယ် (PUBG ဆော့မယ်) အတူတူ ဆော့မယ့်သူ ရှိလား ပထမ ရတဲ့သူကို ငါ အာဝေ့က တစ်ထောင် ဆုချမယ်"
ကျန်းဝေ့သည် အင်တာနက်ဆိုင်ထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်ပြီး အရင်ကလိုပင် မောက်မာနေဆဲ ဖြစ်သည်။
"ငါ ဆော့မယ်"
"ငါ့ကိုလည်း ထည့်"
တစ်ခဏချင်းမှာပင် အင်တာနက်ဆိုင်ထဲတွင် အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး စည်ကား ဆူညံသွားတော့သည်။
"ဟားဟား ကိုကြီးခြေထောက်ကြီး ငါ မင်းကို ခေါ်ပြီး ကြက်စားမယ်"
ကျန်းဝေ့ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။
ဂိမ်း မကြာမီ စတင်သွားသည်။
ကျန်းဝေ့မှာ အဘိုးကြီး ပုံစံ ဖြစ်နေသော်လည်း လက်ခြေ လှုပ်ရှားမှုနှင့် တုံ့ပြန်မှုများမှာ အလွန် မြန်ဆန်ပြီး သူ၏ ကစားကွက်များမှာလည်း အရင်ကထက် မညံ့ပေ။
"တောက် ဒီလောက်တောင် ကြမ်းတာလား ဒါတောင် သေသွားသေးတယ်"
"မင်း ခိုးထားတာလား ဒီလို အပစ်ခံရတာတောင် မသေဘူးဆိုတာ ငါ မယုံဘူး"
"တစ်ယောက်တည်း ခြောက်ယောက်ကို ပစ်တာ အကုန် သေကုန်တယ် မင်းတို့ကော ဆော့တတ်ရဲ့လား"
အင်တာနက်ဆိုင်ထဲတွင် အသံမျိုးစုံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျန်းဝေ့ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ သူ နေရာအနှံ့ လိုက်သတ်ကာ တားဆီး၍ မရလောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။ သူ့အဖွဲ့သား ကိုကြီးခြေထောက်ကြီးက အသုံးမကျဘဲ ခုနစ်ခါ ဆက်တိုက် သေသွားသော်လည်း သူ၏ ကစားကွက်ကြောင့် ရန်သူ အားလုံးကို သတ်နိုင်ခဲ့သည့်အပြင် ကိုကြီးခြေထောက်ကြီးကိုလည်း အောင်မြင်စွာ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ ဝိုင်းရံထားသည့် ကြားမှ သူ ပထမ ရသွားခဲ့သည်။
"နိုင်ပြီ"
ကျန်းဝေ့ ဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။
"ငါ မကျေနပ်ဘူး နောက်တစ်ပွဲ လာ"
"ဟုတ်တယ် နောက်တစ်ပွဲ ထပ်လာ"
အင်တာနက်ဆိုင်ထဲတွင် အရှုံးမပေးသော လူအများအပြား ရှိနေသည်။
"လာဆိုလည်း လာတာပေါ့ မင်းတို့ကို ကြောက်နေမယ် ထင်လား ငါ အာဝေ့ အသက် ရှစ်ဆယ် ရှိနေပြီ ဆိုရင်တောင် မင်းတို့ကို အနိုင်ကျင့်ဖို့က လွယ်လွယ်လေးပဲ"
ကျန်းဝေ့ တက်ကြွနေပြီး မောက်မာလွန်းသဖြင့် လူတွေက ပြေးလာပြီး ထိုးကြိတ်ချင်စိတ်ပင် ပေါ်လာစေသည်။
သို့သော် လူအများစုကတော့ သည်းခံလိုက်ကြသည်။
ဂိမ်း ဆက်လက် ကစားနေကြသည်။
အကြိမ်တိုင်း အန္တရာယ်များလှသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းဝေ့က ယန်ကျန့်ကို ခေါ်ကာ အနိုင်ရသွားခဲ့သဖြင့် သူ့ကို အလွန် ကျေနပ်မှု ရရှိစေခဲ့သည်။
လေးနာရီ အကြာတွင်။
"ကိုကြီးခြေထောက်ကြီး ငါ မိုက်တယ် မဟုတ်လား ငါတို့ ထပ်နိုင်ပြန်ပြီ"
ကျန်းဝေ့ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး မျက်နှာများပင် နီရဲနေသည်။
"တော်တယ်"
ယန်ကျန့် ချီးကျူးစကား ဆိုရန် နှမြောမနေခဲ့ပေ။
ကျန်းဝေ့ ပိုပျော်သွားပြီး နောက်တစ်ပွဲ ဆက်ကစားရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် မထိုင်နိုင်တော့ဘဲ မြေကြီးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လဲကျသွားတော့သည်။
ဘေးရှိ ယန်ကျန့်က ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပုံရပြီး သူ့ကို ချက်ချင်း လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။
ယခုအခါ အင်တာနက်ဆိုင်ထဲရှိ လူအားလုံး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားပြီး ကျန်းဝေ့ ရှိရာသို့ ပြိုင်တူ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဒီလူများမှာ မျက်နှာ ဖြူရော်နေပြီး အမူအရာများ ထုံထိုင်းနေကာ တစ်ကိုယ်လုံးမှ အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး သက်ရှိလူများ လုံးဝ မဟုတ်ကြပေ။
"ကို ကိုကြီးခြေထောက်ကြီး ငါ ငါ မရတော့ဘူး ထင်တယ် ငါ သေတော့မယ် ထင်တယ်"
ကျန်းဝေ့ အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။
"ငါ သိတယ် မင်း အမြဲတမ်း အတင်း တောင့်ခံနေခဲ့တာကို"
ယန်ကျန့် သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေသည်။
"တကယ်တော့ ငါ မနေ့ကတည်းက ကုတင်ပေါ်က မဆင်းနိုင်တော့ဘူး ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ဘယ်လို ဖြစ်သွားမှန်း မသိဘူး ရုတ်တရက်ကြီး အားတွေ ပြန်ဖြစ်လာတယ်... ဒါကြောင့် ငါ မင်းနဲ့ နောက်ဆုံး အနေနဲ့ ဂိမ်းတစ်ပွဲလောက် ဆော့ချင်ခဲ့တာ မဟုတ်ရင် နောက်ပိုင်း အခွင့်အရေး မရတော့မှာ စိုးလို့"
ကျန်းဝေ့သည် အိုမင်းနေသော လက်ဖြင့် ယန်ကျန့်၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ထိုပိန်လှီ ခြောက်သွေ့နေသော လက်ဝါးမှာ အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေတော့သည်။
"မင်း ငါ့ကို ဂိမ်းဆော့ဖို့ ခေါ်မယ့် အချိန်ကို ငါ စောင့်နေခဲ့တာပါ"
ယန်ကျန့် ကျန်းဝေ့ကို ဖက်ထားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူက ကျန်းဝေ့ ကိုယ်ပေါ်က ရောဂါဝေဒနာတွေကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့တယ်၊ မျက်စိ လျင်ပြီး နားပါးအောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်၊ လက်ခြေတွေ သန်စွမ်းအောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အသက်ကိုတော့ မဆွဲဆန့်ပေးခဲ့ဘူး။
ဒီကာလအတွင်းမှာ ကျန်းဝေ့က ကျန်းမာပြီး ခွန်အား အပြည့် ရှိနေသလို ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ ဘုရားကျောင်းလေးထဲမှာကတည်းက အသက်ငင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
"စောစောက ဆော့ရတာ တကယ် ပျော်ဖို့ ကောင်းတယ် ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အရင်အချိန်တွေကို ပြန်မသွားနိုင်တော့ဘူး"
ကျန်းဝေ့ အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်း ထွက်နေပြီး ယန်ကျန့်၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
"ကိုကြီးခြေထောက်ကြီး မင်း စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ နောက်ဆုံး ကိစ္စတွေကို စီစဉ်ထားပြီးပါပြီ"
"တကယ်တော့ ငယ်ငယ်တုန်းက အချိန်တွေကို ပြန်သွားပြီး အရင်ကလိုပဲ ဆက်အသက်ရှင်ဖို့ ငါ မတွေးဖူးတာ မဟုတ်ဘူး"
"ဒါပေမဲ့ မဖြစ်ဘူး အားလုံး မရှိကြတော့ဘူး အားလုံး မရှိကြတော့ဘူးလေ... ငါ တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင်နေရတာ အရမ်း ပျင်းစရာ ကောင်းတယ်"
ကျန်းဝေ့ ပြောရင်း မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။
"တကယ်တော့ ဒီအနှစ်ခြောက်ဆယ် အတွင်းမှာ ငါ နေရတာ သိပ်မကောင်းဘူး မင်း ထွက်သွားပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်း လူတွေ အများကြီးက ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်ကြတယ် ကုမ္ပဏီကို သေချာ မလုပ်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူတွေကို ငါ မယှဉ်နိုင်ဘူးလေ သူတို့က ငါ့ကို လူအ လို့ ထင်ကြတယ် တကယ် ကူညီမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး... ငါက အရည်အချင်း မရှိပေမဲ့ ငါ မအ ပါဘူး ငါ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ ကုမ္ပဏီကို ရောင်းပစ်လိုက်တယ် အရာအားလုံးကို ရောင်းပစ်ပြီး ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးကို ရွှေဝယ်ပြီး သိမ်းထားလိုက်တာ ဒါက အတုံး အအဆုံး ဖြစ်ပေမဲ့ အသုံးအဝင်ဆုံး နည်းလမ်းပဲလေ"
"တောင်း တောင်းပန်ပါတယ် ကိုကြီးခြေထောက်ကြီး ဒီအရာတွေ အားလုံးကို မင်းအတွက် ငါ မစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး"
ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။
"ကိစ္စမရှိပါဘူး ငါ ရှိနေသေးတာပဲ အရာအားလုံးကို ပြန်ယူလာမှာပါ"
"ဒါဆိုရင်လည်း တော်ပါသေးတယ် တော်ပါသေးတယ် နှမြောစရာ ကောင်းတာက ငါ မမြင်ရတော့ဘူး... တောင်းပန်ပါတယ် ယန်ကျန့်..."
ကျန်းဝေ့၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာပြီး ယန်ကျန့်၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များလည်း ဖြည်းညှင်းစွာ ပြေလျော့သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် နောင်တရမှု အချို့ဖြင့် မျက်လုံးများ လုံးဝ မှိတ်သွားတော့သည်။
သူ၏ အသက် ကြွေလွင့်သွားပြီးနောက် အင်တာနက်ဆိုင် တစ်ခုလုံး၏ မီးရောင်များ ချက်ချင်း မှေးမှိန်သွားပြီး အခြား ခုံများပေါ်ရှိ လူများလည်း တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
တောက်ပနေသော ကြမ်းပြင်မှာ အရင်ပုံစံ ပြန်ဖြစ်သွားပြီး ဖုန်များ ဖုံးလွှမ်းသွားကာ သရေစာများ အပြည့် တင်ထားသော ကောင်တာမှာလည်း အလွတ် ဖြစ်သွားပြီး အပေါ်တွင် ပင့်ကူအိမ်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။
ဟောင်းနွမ်းနေသော ကွန်ပျူတာ မျက်နှာပြင်များလည်း ငြိမ်းသွားပြီး အစကတည်းက လင်းမနေခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားလေသည်။
အရာအားလုံးက ထင်ယောင်ထင်မှားတွေချည်းပဲ၊ အရာအားလုံးက ရေပွက်တွေချည်းပဲ တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာတဲ့ ကျန်းဝေ့ရဲ့ အလောင်း တစ်ခုတည်းကသာ အစစ်အမှန် ဖြစ်နေတယ်။
ယန်ကျန့် ပိန်လှီ ခြောက်သွေ့နေသော ကျန်းဝေ့၏ အလောင်းကို ပွေ့ဖက်ကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။