အခန်း (၁၆၀၅-၁၆၀၆)

အခန်း ၁၆၀၅ - ဈာပန (ဇာတ်သိမ်းပိုင်း)

ကျန်းဝေ့၏ ဈာပနကို တတိယနေ့တွင် ကျင်းပခဲ့သည်။

ဈာပနသို့ လာရောက်သူ များပြားသော်လည်း အများစုမှာ အသက်ကြီးသော လူကြီးများသာ ဖြစ်သည်။ လူအုပ်ကြားထဲတွင် ယန်ကျန့်မှာ အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသလို ခံစားရသည်။

ကျန်းဝေ့၏ သားဖြစ်သူ ကျန်းဝမ်ဝမ်မှာ အလွန် ဝမ်းနည်းစွာ ငိုကြွေးနေသည်။ လာရောက် နှစ်သိမ့်ပေးသူ အများအပြား ရှိသော်လည်း အများစုမှာ လူငယ်များသာ ဖြစ်သည်။

"အာဝေ့လည်း သွားပြီလို့ မထင်ထားဘူး သူ့ကျန်းမာရေးက အမြဲ ကောင်းနေတာကို အကြာကြီး အသက်ရှင်မယ်လို့ ထင်ထားတာ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကတောင် သူ တုတ်ကောက်လေး ထောက်ပြီး အိမ်ရာထဲ လျှောက်သွားနေတာကို မြင်လိုက်သေးတယ်"

"အာဝေ့ မရှိတော့ရင် အိမ်ရာထဲမှာ နောက်ပိုင်း စည်ကားတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"အိမ်ရာလည်း ဖျက်တော့မယ်ဆိုတော့ ငါတို့ လူကြီးတွေ နောက်ပိုင်း ပြန်ဆုံနိုင်ပါ့မလား မသိဘူး"

လူကြီးများ စုဝေးကာ စကားပြောနေကြပြီး ကိုယ်စီ အတွေးများဖြင့် သက်ပြင်းချနေကြသည်။

ကျန်းဝေ့၏ ဈာပနတွင် ယန်ကျန့်သည် ရင်းနှီးသော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူသည်လည်း အသက် ရှစ်ဆယ်ခန့် အရွယ် အဘွားအို တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အမူအရာ သိမ်မွေ့သော်လည်း ကြည့်ရသည်မှာ စိတ်မလန်းဆန်းဘဲ နာမကျန်းဖြစ်နေပုံ ပေါက်သည်။

ထိုအဘွားအိုသည်လည်း ယန်ကျန့်ကို မြင်သွားပုံရသည်။ အစက သူမ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ကိုယ် မြင်တာ မှားနေသလားဟု သံသယ ဝင်သွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် လူငယ်တစ်ယောက်၏ တွဲပေးမှုဖြင့် ဒီဘက်သို့ အလျင်စလို လျှောက်လာခဲ့သည်။

"နင် နင်က... ယန်ကျန့်လား"

အဘွားအိုက အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စမ်းသပ် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ငါပါ မြောင်ရှောင်ရှန်း မထင်ထားဘူး နင်နဲ့ ပြန်တွေ့ရတာ ကျန်းဝေ့ရဲ့ ဈာပနမှာ ဖြစ်နေမယ်လို့"

ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အဘွားအိုသည် ထိုရင်းနှီးသော အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်ရည်များ ချက်ချင်း စီးကျလာပြီး ယန်ကျန့်၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"နင် ဘာလို့ အခုမှ ပြန်လာတာလဲ ဘာလို့ အခုမှ ပြန်လာတာလဲ..."

သူမ ထိုစကားကို အဆက်မပြတ် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေပြီး ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များ ရောပြွမ်းနေသည်။

"အဲဒီ ရက်စက်တဲ့ ခေတ်ကြီးမှာ ကိစ္စ အတော်များများက ငါတို့ ရွေးချယ်ခွင့် မရှိခဲ့ဘူး မဟုတ်လား"

ယန်ကျန့်က ဒီလိုပဲ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"နင် ပြန်ရောက်တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ ဘာလို့ ငါ့ဆီ မလာတာလဲ ငါ နင် ပြန်လာမယ့် အချိန်ကို အမြဲတမ်း စောင့်နေခဲ့တာ"

မြောင်ရှောင်ရှန်း မျက်ရည်များ စီးကျနေရင်း ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါ နိုးလာတာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ် မူလကတော့ နင့်ကို လာကြည့်မလို့ပါပဲ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာလေး နည်းနည်း ကြုံသွားလို့ နောက်ကျသွားတာ နင် ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ဘယ်လိုနေလဲ"

"အဆင်ပြေပါတယ် စားဝတ်နေရေး ပူစရာ မလိုပါဘူး ဒါပေမဲ့ သိပ်မပျော်ဘူးပေါ့"

မြောင်ရှောင်ရှန်း အကြည့်လွှဲကာ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် မလှမ်းမကမ်းရှိ ကျန်းဝေ့၏ ဓာတ်ပုံကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ကျန်းဝေ့လည်း အတူတူပဲ သိပ်မပျော်ခဲ့ဘူး"

"တကယ်လို့ နင်သာ မသွားခဲ့ရင် အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ငါသာ မသွားခဲ့ရင် ဘယ်သူ့မှာမှ အနာဂတ် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့် သက်ပြင်းတိုးတိုး ချလိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက ငါ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှု မမှားပါဘူး တကယ်လို့ ငါ သဘာဝလွန်ခေတ်ကြီးကို မပိတ်ဆို့ခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ လူဘယ်လောက်တောင် သေကုန်ကြမလဲ မသိဘူး အဲဒီ မျှော်လင့်ချက်မဲ့တဲ့ ခေတ်ကြီးနဲ့ ယှဉ်ရင် အခု အခြေအနေက အကောင်းဆုံး ရလဒ်ပါပဲ"

"ဒါပေမဲ့ နင် ပြန်လာတာ အရမ်း နောက်ကျလွန်းတယ် နင်သာ အနှစ်နှစ်ဆယ်လောက် စောပြီး ပြန်လာရင် ဘယ်လောက် ကောင်းမလဲ ဘာလို့ အခုမှ ပြန်လာရတာလဲ"

အမြဲတမ်း သိမ်မွေ့တတ်သော မြောင်ရှောင်ရှန်း ယခုအခါ အလွန် ဒေါသထွက်နေပြီး အားအင်မရှိသော လက်အိုကြီးဖြင့် ယန်ကျန့်ကို ထုရိုက်ကာ ဒီနှစ်တွေထဲက မကျေနပ်မှုတွေကို ဖွင့်ချနေပုံရသည်။

"အဘွား နှလုံးရောဂါ ရှိတယ်လေ ဆရာဝန်က စိတ်လှုပ်ရှားလို့ မရဘူးလို့ ပြောထားတယ်"

ထိုအချိန်တွင် ဘေးရှိ လူငယ်က အလျင်စလို လျှောက်လာပြီး မြောင်ရှောင်ရှန်းကို တွဲကာ စိတ်ငြိမ်အောင် လုပ်ပေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ထိုလူငယ်ကို တည်ငြိမ်စွာ တစ်ချက် ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ သူ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး"

လူငယ်က ယန်ကျန့်ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အဘွားနှင့် ဒီလူကြားမှာ ဘယ်လို ဇာတ်လမ်းတွေ ရှိခဲ့သလဲ ဆိုတာကို သူ မသိပေ။ သူ သိတာက အဘွားက တစ်သက်လုံး ယန်ကျန့် ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို စောင့်နေခဲ့တယ် ဆိုတာပဲ။

ဒီလူက သူများလား။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ငယ်ရွယ်နေရတာလဲ။

လူငယ်က အချက်အနည်းငယ် အကဲခတ်ကြည့်သော်လည်း ယန်ကျန့်တွင် ဘာထူးခြားချက်မှ မတွေ့ရပေ။

"အရင်က ကျန်းယန် ငါ့ကို အကြံပေးဖူးတယ် မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို အခွင့်အရေး တစ်ခါစီ ပေးဖို့ တကယ်လို့ နင် သဘောတူမယ်ဆိုရင် နင့်ကို ငယ်ရွယ်တဲ့ အချိန်ကို ပြန်သွားခိုင်းပြီး နောက်ထပ် ဘဝတစ်ခု ပြန်စခွင့် ပေးမယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်း ယခုအခါ လက်ကို ရပ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များ ဝဲကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အာဝေ့က ငြင်းလိုက်တယ် မဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်"

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါက သဘာဝကျပါတယ် ငါတို့က ဒီဘဝကို ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီးပြီလေ ငယ်ရွယ်တဲ့ အချိန်ကို ပြန်သွားပြီး ဘာဆက်လုပ်ရမှာလဲ မိဘတွေ၊ ဆွေမျိုးတွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေ အကုန်လုံး သေကုန်ပြီ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘာသံယောဇဉ်မှ မရှိတော့ဘူး အာဝေ့တောင်မှ စွန့်လွှတ်နိုင်သေးတာပဲ ငါကကော ဘာလို့ မစွန့်လွှတ်နိုင်ရမှာလဲ"

မြောင်ရှောင်ရှန်း ပြောပြီးနောက် ယန်ကျန့်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒက နင့်ကို နောက်တစ်ခေါက်လောက် ပြန်တွေ့ချင်တာပါပဲ အခု ဒီဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားပြီဆိုတော့ ဘယ်နေ့ သေသေ ကျေနပ်ပါပြီ"

"နင် ဒီလို တွေးနိုင်ရင် ငါ စိတ်အေးရပါပြီ"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့က ဘဝကို ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီးပြီ ဘဝက မပြည့်စုံဘူး ဆိုရင်တောင် နောက်ဆုံးမှာ သေဆုံးသွားရမှာပဲ ဒါပေမဲ့ နင်ကကော"

မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ တလက်လက် တောက်ပနေသည်။

"နင့်ရဲ့ ရှေ့ဆက်ရမယ့် နေ့ရက်တွေကို ဘယ်လို ဖြတ်သန်းမလဲ နင့်မှာ နောက်ပိုင်း မိသားစု မရှိတော့ဘူး သူငယ်ချင်း မရှိတော့ဘူး နင့်ကို သိတဲ့သူ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး ပြီးတော့ နင်က သေမှာလည်း မဟုတ်ဘူးလေ"

ပြောရင်း သူမသည် အေးစက်ပြီး နှလုံးခုန်သံ မရှိတော့သော ယန်ကျန့်၏ ရင်ဘတ်ကို စမ်းသပ်လိုက်သည်။

"နတ်ဘုရား တစ်ပါးနဲ့ တူနေတဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတာက သနားစရာကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ် တစ်ခုပဲ"

"နင်က လောကလူသားတွေကို ကယ်တင်နိုင်ပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ မကယ်တင်နိုင်ဘူး တကယ်တော့ အဲဒီ အနှစ်ခြောက်ဆယ် အချိန်ကို အလိုချင်ဆုံးက ငါတို့ မဟုတ်ဘူး နင်ပဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီအနှစ်ခြောက်ဆယ် အတွင်းမှာ ငါတို့က နင့်ကို ဆုံးရှုံးသွားတာ မဟုတ်ဘူး နင်ကသာ ငါတို့ကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တာ"

"နင်က အဲဒီလောက် သနားစရာ ကောင်းနေတာကို ငါက ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး နင့်ကို ကူညီပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်း မရှိခဲ့ဘူး"

"ယန်ကျန့် တောင်းပန်ပါတယ်"

မြောင်ရှောင်ရှန်း မျက်ရည်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကိုယ့်ခေတ်က လူတွေ အကုန်လုံး သေဆုံးသွားပြီး ယန်ကျန့် တစ်ယောက်တည်း ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရတာက ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်တဲ့ ကိစ္စလဲ ဆိုတာကို သူမ တွေးတောင် မတွေးရဲလို့ပဲ။

"ကိစ္စ တချို့က တစ်ယောက်ယောက်တော့ လုပ်ရမှာပဲလေ ဒီလို ရက်စက်တဲ့ ခေတ်ကြီးကိုလည်း တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ ထမ်းပိုးရမှာပဲ"

ယန်ကျန့် မျက်နှာထား တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ကံကြမ္မာက ငါ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး ငါက ကံကြမ္မာကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ"

"ဟုတ်တယ် လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်ခြောက်ဆယ်က နင်က သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေ နိုးထလာတာကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလို့ ရတာပဲ နင့်စွမ်းရည်နဲ့ဆို နင် ကောင်းကောင်း နေနိုင်မှာပါ အဲဒီခေတ်က မျှော်လင့်ချက်မဲ့ချင် မဲ့လိမ့်မယ် ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ ဘဝကတော့ သေချာပေါက် ပြီးပြည့်စုံမှာပဲ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ နင်ဖြစ်ရတာလဲ ဘာလို့ နောက်ဆုံးမှာ နင်က ဒါတွေ အားလုံးကို ထမ်းပိုးခဲ့ရတာလဲ ဒီလောက် ထိပ်တန်း အဆင့်ရှိတဲ့ လူတွေ အများကြီး ရှိရက်နဲ့လေ"

မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက ငါ့ဘေးနားက လူတိုင်းကို ကာကွယ်ချင်လို့ပဲ"

"ငါ သိတယ် ငါ အကုန် သိတယ် နင်က အမြဲတမ်း ဒီလိုလူမျိုးပဲ ဆိုတာကို"

မြောင်ရှောင်ရှန်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် အိုမင်းနေသော လက်ဝါးလေးက အေးစက်နေသော ရင်ဘတ်ပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖယ်ခွာသွားသည်။

"တကယ်လို့များ တစ်နေ့နေ့ နင် မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူးဆိုရင် အတိတ်ကို ပြန်သွားပါ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်ခြောက်ဆယ်ကို ပြန်သွား အထက်တန်းကျောင်း နံပါတ် ၇ ကို ပြန်သွား အဲဒီနေ့ ညကျောင်းဆင်းချိန်ကို ပြန်သွားလိုက်"

"ငါတို့ အားလုံး ကျောင်းမှာ နင့်ကို စောင့်နေမယ်"

ယန်ကျန့် ဘာမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ငါ သွားတော့မယ်"

မြောင်ရှောင်ရှန်း ခေါင်းမော့ကာ ယန်ကျန့်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီမျက်နှာလေးကို သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် ထာဝရ မှတ်သားထားချင်ပုံရသည်။

"ဘယ်သွားမလို့လဲ" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "အရေးမကြီးပါဘူး"

"ငါ နားလည်ပြီ နောက်ဆုံး အနေနဲ့ နင့်ကို လိုက်ပို့ပေးရမလား" ယန်ကျန့် ထပ်မံ မေးလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း မလိုက်ခဲ့ပါနဲ့"

မြောင်ရှောင်ရှန်း မျက်ရည်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ နင်နဲ့အတူ ဆက်လျှောက်သွားချင်စိတ် ပေါ်လာမှာ ကြောက်လို့"

"ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းကောင်းသွားပါ အမြဲတမ်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေနော်"

ယန်ကျန့် လက်လှမ်းကာ ထိုအိုမင်းနေသော မျက်နှာလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ငယ်ငယ်တုန်းကလိုပါပဲ။

မြောင်ရှောင်ရှန်း မျက်ရည်များ စီးကျနေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ဘေးရှိ လူငယ်၏ တွဲပေးမှုဖြင့် နောက်လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဒီဈာပနက ကျန်းဝေ့ကို မြှုပ်နှံလိုက်ရုံတင်မကဘူး သူမရဲ့ အတိတ်ကိုပါ မြှုပ်နှံလိုက်တာပဲ။

ယန်ကျန့်သည် မြောင်ရှောင်ရှန်း ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါ ထွက်သွားတာက ထာဝရ ခွဲခွာသွားတာ ဆိုတာ သူ သိသည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ ပုံရိပ် အမြင်အာရုံမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ဒီဈာပနလည်း ပြီးဆုံးသွားတော့သည်။

ထိုအခါမှသာ ယန်ကျန့် တစ်ယောက်တည်း နောက်လှည့်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် စိမ်းသက်ပြီး ရင်းနှီးနေသော အိမ်ရာ လမ်းလေးပေါ်တွင် လျှောက်သွားရင်း မသိမသာဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

အိမ်ထဲတွင် မီးရောင်များ လင်းထိန်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အဆောက်အအုံမှာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီး မှတ်ဉာဏ်ထဲက အိမ်နဲ့ အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသည်။

ယန်ကျန့်သည် ကျန်းယန်နှင့် လျိုရှောင်ယွိတို့ အိမ်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့က ဒီအိမ်ဟောင်းကြီးကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီး အသုံးမလိုသော ပစ္စည်းများ အများအပြားကို ရှင်းလင်းနေကြသည်။

"ယန်ကျန့် နင် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီ စောစောက ဘယ်သွားနေတာလဲ အိမ်က အရမ်း ညစ်ပတ်နေတာပဲ ငါနဲ့ လျိုရှောင်ယွိ သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေတာ တစ်ရက်လုံး ရှိပြီ အခုထိ မပြီးသေးဘူး"

ကျန်းယန်က ယန်ကျန့်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ပြုံးသွားပြီး အလျင်စလို ဆီးကြိုကာ အလွန် ပျော်ရွှင်နေသည်။

ယန်ကျန့်သည် ငယ်ရွယ်သော ကျန်းယန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် ဝေဝါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခုအချိန်က လွန်ခဲ့သော အနှစ်ခြောက်ဆယ်က အချိန်ကို ပြန်ရောက်သွားပြီး သူက တစ်ရက်ပဲ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သလိုမျိုး ခံစားရသည်။

အဲဒီတုန်းက မြောင်ရှောင်ရှန်းက ကျောင်းတက်နေတုန်းပဲ ကျန်းဝေ့က ကုမ္ပဏီမှာ ဆော့နေတုန်းပဲ ကိုယ့်အမေက ခြံထဲမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စိုက်နေတုန်းပဲ ပြီးတော့ ကျန်းလီချင်လည်း မသေသေးဘူး အခန်းထဲမှာ အလှပြင်နေတုန်းပဲ...

"ငါ ကျန်းဝေ့ရဲ့ ဈာပန သွားတာ"

ယန်ကျန့် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ ကျန်းဝေ့ သေပြီလား"

ကျန်းယန် အလွန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ ယခု လက်ရှိ အသိဉာဏ်တွင် ကျန်းဝေ့က အလွန် ငယ်ရွယ်နေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အနှစ်ခြောက်ဆယ် ကြာသွားပြီလေ ကျန်းဝေ့လည်း မငယ်တော့ဘူး"

လျိုရှောင်ယွိက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"နင့်မှာ မှတ်ဉာဏ်တွေ မရှိတော့ရင်တောင် အခြေခံ အသိဉာဏ်လေးတော့ ရှိသင့်တယ်နော်"

ဒီတော့မှ ကျန်းယန် သတိထားမိသွားသည်။ အခု ကိုယ်က အရင်က အချိန်မှာ အသက်ရှင်နေတာ မဟုတ်ဘဲ အနှစ်ခြောက်ဆယ် ကြာပြီးတဲ့ နောက်မှာ အသက်ရှင်နေတာ ကိစ္စတွေ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီ။

"ယန်ကျန့် ဒါဆို နင် ဘာမှ မဖြစ်ဘူးမလား"

လျိုရှောင်ယွိက မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး"

ယန်ကျန့် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ကျန်းဝေ့က ဆက်အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူး သူ့အတွက်ကတော့ သူ့ဘဝက ပြီးဆုံးသွားပြီ"

"ဟုတ်တယ် သူတို့ရဲ့ ဘဝတွေက အဆုံးသတ်သွားပြီ"

ကျန်းယန် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ သူတို့သာ ဆက်အသက်ရှင်ချင်တယ် ဆိုရင် နင်က သူတို့ကို ငယ်ရွယ်တဲ့ အချိန်ဆီ ပြန်ရောက်သွားအောင် လုံးဝ လုပ်ပေးနိုင်တာပဲ"

ယန်ကျန့် ဒီအိမ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီအိမ်က အရမ်း ဟောင်းနေပြီ သန့်ရှင်းရေး လုပ်စရာ မလိုတော့ပါဘူး မနက်ဖြန် ငါ နင်တို့ကို ခေါ်ပြီး ဒီကနေ ထွက်သွားမယ်"

"ဒါဆို ငါတို့ ပြန်လာရဦးမလား" ကျန်းယန်က မနှမြောနိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

သူမ ဒီမှာ နေလာတာ အကြာကြီး ရှိနေပြီ။ သူမအတွက်ကတော့ ဒါက သူမရဲ့ အိမ်ပဲလေ။

"ပြန်လာမှာပေါ့ ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာကို ပြန်ဆောက်ဖို့ ငါ လူလွှတ်လိုက်မယ် ပြန်ဆောက်ပြီးသွားတဲ့ အချိန်ကျရင် ငါတို့ ပြန်လာကြမယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ"

ဒီတော့မှ ကျန်းယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်ပြောသည်။

"နှမြောစရာပဲ အစ်မချင်သာ ရှိနေသေးရင် ကောင်းမှာပဲ သူ ချက်တဲ့ ထမင်းက အရမ်း စားလို့ ကောင်းတာ နင် သူ့ကိုလည်း အခွင့်အရေး တစ်ခါလောက် ပေးလိုက်ပါလား"

"သူ ဆုံးသွားတာ အရမ်း ကြာနေပြီ"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အခွင့်အရေး ရရင်တော့ သူ့ကို သွားရှာပြီး စကားပြောကြည့်ပါ့မယ်"

"အဲဒါဆို အရမ်း ကောင်းတာပေါ့" ကျန်းယန် ပြုံးလိုက်သည်။

ဒီစိမ်းသက်နေတဲ့ ခေတ်ကြီးမှာ သူမ ဘေးနားမှာ ရင်းနှီးတဲ့ လူတွေ ပိုများများ ရှိချင်နေတယ်။

တစ်ယောက်တည်း ဆိုရင် အရမ်း အထီးကျန်လွန်းတယ် တကယ်လို့ ရင်းနှီးတဲ့ လူတချို့ အတူတူ ရှိနေရင် အဲဒီလောက် အထီးကျန်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

ဒုတိယနေ့ ရောက်သောအခါ။

ယန်ကျန့်သည် ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ယခုအခါ သူ ဒီနေရာတွင် ဆက်နေရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။ ဒီဟောင်းနွမ်းနေသော အိမ်ရာကြီးသည်လည်း မကြာမီ လူကြီးများ သေဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မထွက်ခွာမီ သူ လုပ်စရာ ကိစ္စ တစ်ခု ရှိသေးသည်။

"နင်တို့ တံခါးဝမှာ စောင့်နေ ငါ ဝင်သွားပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ စကားနည်းနည်း ပြောလိုက်ဦးမယ်"

ယန်ကျန့် ထိုဘုရားကျောင်းလေး ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ကောင်းပြီလေ"

ကျန်းယန်နှင့် လျိုရှောင်ယွိတို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခရီးဆောင်အိတ်များကို ဆွဲကာ တံခါးဝတွင် စောင့်နေကြသည်။

"ယန်ကျန့်"

ရုတ်တရက် လျိုရှောင်ယွိ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ဝမ်ရှန်းရှန်း သဘောတူရင် သူ့ကို ငါတို့နဲ့ အတူတူ ခေါ်သွားပါလား သူ ဒီနေရာမှာ နေလာတာ တစ်သက်လုံး ရှိပြီ အပြင်က ကမ္ဘာကြီးကို ထွက်ကြည့်သင့်တယ်"

"ငါ သိပါတယ်"

ယန်ကျန့် နောက်မလှည့်ဘဲ ဘုရားကျောင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်သွားလိုက်သည်။

ဘုရားကျောင်းထဲတွင် ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် အရင်ကလိုပင် အဖြူရောင် ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ယခုအခါ ထိုရွှေရောင် ရုပ်တုကြီးကို သုတ်သင် ရှင်းလင်းနေသည်။

ရုပ်တုကြီးကို ပြန်ထူထားသော်လည်း ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေပြီး အရင်က ပုံစံမျိုး ပြန်မရတော့ပေ။

"မနေ့က ဈာပနကို နင် မလာဘူးနော်"

ယန်ကျန့်က စကားစလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းက လှုပ်ရှားမှုကို မရပ်တန့်ဘဲ ရုပ်တုပေါ်ရှိ သွေးများကို ဆက်လက် သုတ်သင်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အာဝေ့က သေသွားပြီပဲ ငါ သွားလည်း ဘာထူးမှာလဲ ငါနဲ့ သူ ဒီအိမ်ရာထဲမှာ အတူတူ နေလာတာ အနှစ်ခြောက်ဆယ်လုံးလုံး နောက်ဆုံး တစ်ခေါက်လောက် မတွေ့ရလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး"

"ရှေ့ဆက်ပြီး နင် ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ"

ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း ယခုအခါ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသည်။

ဟုတ်တာပေါ့ ရှေ့ဆက်ပြီး ငါ ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ။

သူမက မိဘတွေ ဖြစ်တဲ့ ဝမ်ပင်းနဲ့ ဝမ်ဟိုင်ယန်တို့ကို အစောကြီးကတည်းက လွှတ်ပေးခဲ့ရပြီး အခု အာဝေ့လည်း သေသွားပြီဆိုတော့ ဒီအိမ်ရာထဲမှာ သိတဲ့လူ သိပ်မရှိတော့ဘူးလေ။

"ငါ ဒီမှာ အမြဲ နေနေတာက ဒီမှာ စွဲလမ်းစရာလေး ရှိနေလို့ ဒီကနေ ထွက်သွားရင် ငါ သွားစရာ နေရာ မရှိတော့ဘူး"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ရုပ်တုကို ဆက်လက် သုတ်သင်နေသည်။

"နင် ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့လို့ ရပါတယ် နင့်ကို အနာဂတ် အသစ်တစ်ခု ပြပေးမယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း ယခုအခါ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာထား အလွန် အေးစက်နေသည်။

"တကယ်တော့ ဒီရက်ပိုင်း ငါ ပြဿနာ တစ်ခုကို အမြဲ စဉ်းစားနေတာ"

"ဘာပြဿနာလဲ"

ယန်ကျန့်က အနည်းငယ် သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"နင် တကယ်ပဲ ယန်ကျန့် ဟုတ်ရဲ့လား"

ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ အေးစက်သော မျက်နှာပေါ်တွင် သံသယဖြစ်မှု အချို့ ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဘာလို့ အဲဒီလို တွေးရတာလဲ ငါက အတု၊ တစ္ဆေ တစ်ကောင်လို့ နင် ထင်နေတာလား"

"အဲဒီနေ့က ငါ ယန်ကျန့်လို့ ခေါ်တုန်းက နင် ထွက်မလာခဲ့ဘူး ပြီးတော့ နင် ကိုယ်တိုင်လည်း ပြောခဲ့ဖူးတယ် လူ့အရေပြားကျမ်းက လိမ်မပြောဘူးဆိုတာ နင့်လက်ထဲကို လူ့အရေပြားကျမ်း ရောက်တုန်းက ပထမဆုံး စာကြောင်းက ဘာလဲဆိုတာ မှတ်မိသေးလား"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် မှတ်မိတာပေါ့ လူ့အရေပြားကျမ်းရဲ့ ပထမဆုံး စာကြောင်းက 'ငါ့နာမည်က ယန်ကျန့် မင်း ဒီစာကြောင်းကို မြင်ရတဲ့ အချိန်မှာ ငါ သေသွားပြီ' တဲ့"

"ဒါပေမဲ့ ဒါက အရေးမကြီးပါဘူး သဘာဝလွန်စွမ်းအား ဆိုတာ အမြဲတမ်း မသေချာမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ နာမည် တစ်ခုတည်း၊ လူ့အရေပြားကျမ်းက စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ ဖြစ်တည်မှုကို ငြင်းပယ်လို့ မရဘူးလေ ဒါက လူ့အရေပြားကျမ်းက မြှုပ်ထားတဲ့ ထောင်ချောက် တစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

"တခြားလူတွေအတွက် ဒါက အရေးမကြီးပေမဲ့ ငါ့အတွက်တော့ အရမ်း အရေးကြီးတယ် ငါက အဖြေတစ်ခုကို တစ်သက်လုံး စောင့်နေခဲ့တာ ရလဒ်က ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်နေပါစေ အဲဒီ အဖြေက အစစ်အမှန်ပဲ ဖြစ်စေချင်တယ် အတုအယောင် မဖြစ်စေချင်ဘူး"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ နင် တကယ် ယန်ကျန့် ဟုတ်မဟုတ် စမ်းသပ်ဖို့ အလွယ်ကူဆုံးနဲ့ အတိုက်ရိုက်ဆုံး နည်းလမ်း တစ်ခု ငါ့ဆီမှာ ရှိတယ် နင် စမ်းကြည့်ချင်လား"

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။

"ဘာနည်းလမ်းလဲ"

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် လက်ထဲရှိ အဝတ်စကို ဆေးကြောလိုက်ပြီးနောက် ထိုရွှေရောင် ရုပ်တုကြီးကို ဆက်လက် သုတ်သင်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ငါက နင့်ကို ငါ့ကို သတ်ခိုင်းမယ်ဆိုရင် နင် သတ်မလား"

"ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောတာလဲ"

ယန်ကျန့် သူမကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ ဖြူဖွေးသော မျက်နှာပေါ်တွင် ယခုအခါ အပြုံးလေး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"တကယ်လို့ ယန်ကျန့် ဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် သတ်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား"

"သေချာတာပေါ့ ငါ နင့်ကို မသတ်ဘူး"

ယန်ကျန့် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"နင် ပြောတဲ့ စကားကို ငါ ယုံတယ်" ဝမ်ရှန်းရှန်း ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်ကတော့ သေချာပေါက် ငါ့ကို သတ်မှာ မဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ တစ္ဆေငယ်သာ ဆိုရင်တော့ မသေချာဘူး သူက ငါ့အမိန့်ကို နာခံမှာပဲ ငါ့ကို သတ်ခိုင်းရင်တောင်မှလေ"

"ဒါကြောင့် ငါက ယန်ကျန့် မဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေငယ်လို့ နင် ထင်နေတာလား"

ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း လက်ထဲရှိ အဝတ်စကို ချထားလိုက်ပြီး သန့်ရှင်းနေပြီ ဖြစ်သော ရွှေရောင် ရုပ်တုကြီးကို ကြည့်ကာ နောက်လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"နင့်ဆီကနေ ရင်းနှီးတဲ့ အငွေ့အသက်ကို ငါ ခံစားမိတယ် မမေ့နဲ့ ငါက တစ္ဆေငယ်နဲ့ အတူတူ အကြာဆုံး နေခဲ့တာ အဲဒီ အငွေ့အသက်ကို ငါ တစ်သက်လုံး မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"တကယ်လို့ နင်သာ ယန်ကျန့် မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ငါ သေချာပေါက် သေရမယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ နတ်ဘုရား တစ်ပါးက ဘာအားနည်းချက်မှ ချန်ထားခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူး ဒါက ယန်ကျန့် တစ်သက်လုံး ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အရာပဲ ငါ ရှိနေတာကြောင့် အပြစ်အနာအဆာ မဖြစ်စေရဘူး"

"တကယ်လို့ နင်သာ တကယ်ပဲ ယန်ကျန့် ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ဒီလို ယုံကြည်မှု မရှိတဲ့ စမ်းသပ်မှုအတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

"နင် ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့ ကိုယ့်အသက်ကို ရင်းပြီး ငါ့ကို စမ်းသပ်တာက နင့်အတွက်ကော ငါ့အတွက်ကော အရမ်း ရက်စက်လွန်းပါတယ်"

ယန်ကျန့် အလွန် ရိုးသားစွာ ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ယန်ကျန့်၏ ဖျောင်းဖျမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုံးလျက် လျှောက်လာကာ သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို ပြောပြပါ နင့်ရဲ့ အခု နာမည်ရင်းက ဘာလဲ"

"အဲဒီ သတင်းထောက် ဟယ်ဖုန်းက လျိုရှောင်ယွိ ဆီကနေ ရခဲ့တဲ့ နာမည်က... နတ်ဘုရား ယန်ကျန့် ပါ" ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် တကယ်လို့ ငါ သေသွားခဲ့ရင် ယန်ကျန့်ရဲ့ အိပ်မက်ကို ဆက်ပြီး အကောင်အထည်ဖော်ပေးပါ ဒီလောကမှာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ နတ်ဘုရား တစ်ပါး ဖြစ်လာပြီး သဘာဝလွန်ခေတ်ကြီးကို အပြီးတိုင် အဆုံးသတ်ပေးပါ"

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ့ကို သတ်ပေးပါ ပြီးရင် ငါ့အလောင်းကို အဲဒီ ရွှေရုပ်တုကြီးနဲ့ အတူတူ ဒီဘုရားကျောင်းလေး အောက်မှာ မြှုပ်နှံပေးပါ"

ခုနစ်မိနစ် အကြာတွင် ယန်ကျန့် တစ်ယောက်တည်း ဘုရားကျောင်းလေးထဲမှ ထွက်လာသည်။

လျိုရှောင်ယွိနှင့် ကျန်းယန်တို့သည် တံခါးဝတွင် စောင့်နေသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

"ယန်ကျန့် ဝမ်ရှန်းရှန်းကော သူ ငါတို့နဲ့ အတူတူ လိုက်ဖို့ သဘောတူလား"

ကျန်းယန်က မေးလိုက်သည်။

"သူ ဒီမှာပဲ နေခဲ့ချင်တယ်တဲ့"

ယန်ကျန့် ရပ်မနေဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် အလျင်စလို လိုက်သွားကြသည်။

"ယန်ကျန့် ဒါဆို ငါတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားပြီးရင် ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"

လျိုရှောင်ယွိက မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ခြေလှမ်း ရပ်တန့်သွားပြီး နောက်လှည့်ကာ တစ်ချက် ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သဘာဝလွန်ခေတ်ကြီးကို အပြီးတိုင် အဆုံးသတ်ဖို့ သွားမယ်"

သူတို့ သုံးယောက်၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ချက် လက်သွားကာ သူတို့၏ ပုံရိပ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

(ပြီးပါပြီ)

မူရင်းစာရေးသူ

(ဇာတ်လမ်း အဓိက အပိုင်း ပြီးဆုံးပါပြီ။ ဇာတ်လမ်းခွဲ အပိုင်းများဖြင့် ဖြေရှင်းရန် ကျန်နေသည်များကို ဆက်လက် ဖြေရှင်းပါမည်။

နောက်ဆက်တွဲ ဇာတ်လမ်းခွဲ အပိုင်းများကို တင်ပေးသွားပါမည်။)

အခန်း ၁၆၀၆ - ဇာတ်လမ်းခွဲ (စက္ကူလူ)

ဟယ်ဖုန်းနှင့် ဇနီးဖြစ်သူ ကျိုးမေ့တို့သည် အဆောက်အအုံကြီး တစ်ခုထဲမှ ထွက်လာကြသည်။

အပြင်ဘက်ရှိ သာယာသော နေရောင်ခြည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့ နှစ်ယောက် အနည်းငယ် ဝေဝါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့ အပြင်သို့ မရောက်ရသည်မှာ ဆယ်ရက်တိတိ ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်က တာချန်းမြို့တွင် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ကြီး ဖြစ်ပွားပြီးနောက် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးများက သူတို့ကို ပစ်မှတ်ထား ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး ယခုမှသာ သူတို့ကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မိန်းမ ငါ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အားလုံးကို ခေါ်ပြီး သတင်း တစ်ပုဒ် ရေးတင်ချင်တယ်"

ဟယ်ဖုန်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေ့က မြင်ကွင်းကို ထပ်မံ မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

ကောင်းကင်ယံ တစ်ခုလုံး ရွှေရောင်များ လွှမ်းခြုံနေပြီး အံ့ဩဖွယ်ရာ ပုံရိပ်တစ်ခုက ကောင်းကင်ထက်တွင် မတ်မတ် ရပ်နေကာ ရင်တုန်လောက်အောင် ကြောက်စရာကောင်းသော မျက်လုံး တစ်လုံးက မြို့တစ်မြို့လုံးကို စီးမိုးကြည့်နေခဲ့သည့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဒီကမ္ဘာပေါ်၌ ယန်ကျန့် ဟု အမည်ရသော နတ်ဘုရား တစ်ပါး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီအရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသူ တစ်ယောက် အနေဖြင့် ဒီကမ္ဘာပေါ်တွင် လူမသိသေးသော ကြောက်စရာကောင်းသည့် အရာများ ပုန်းကွယ်နေသေးကြောင်း ဟယ်ဖုန်း ကောင်းကောင်း သိသည်။

နတ်ဘုရား တစ်ပါးက အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ နိုးထလာမည် မဟုတ်ဘဲ အရာအားလုံးတွင် ဇာစ်မြစ် ဆိုတာ ရှိစမြဲ ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့က လျှို့ဝှက်ချက် ထိန်းသိမ်းရေး သဘောတူညီချက်မှာ လက်မှတ်ထိုးထားတယ်လေ အဲဒီနေ့က သတင်းတွေကို ပေါက်ကြားခွင့် မရှိဘူး အထူးသဖြင့် အဲဒီ စာလုံး နှစ်လုံးဆိုရင် လုံးဝ တားမြစ်ထားတာ ပြောတောင် ပြောခွင့် မရှိဘူး တကယ်လို့ ငါတို့သာ ပြောလိုက်ရင် အလုပ်ပြုတ်ရုံတင် မကဘူး တရားစွဲခံရပြီး ထောင်တောင် ကျနိုင်တယ်..."

ကျိုးမေ့ မျက်လုံး ပြူးကျယ်သွားပြီး ဟယ်ဖုန်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ သိပါတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီလို ဖြစ်လေလေ ငါ အဲဒီ သတင်းကို ပိုရေးသင့်လေလေပဲ ဒီကမ္ဘာပေါ်က မသိရသေးတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီဆိုတော့ ငါတို့က ပထမဆုံး ကြုံတွေ့ရတဲ့ သူတွေ လုံးဝ မဟုတ်လောက်ဘူး နောက်ပိုင်းမှာ ငါတို့လို ကြုံတွေ့ရမယ့် သူတွေ အများကြီး ရှိလာဦးမှာ တကယ်လို့ သူတို့သာ အဲဒီ နာမည်ကို မသိဘူးဆိုရင် သူတို့ အကာအကွယ် မရနိုင်တော့ဘဲ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဟယ်ဖုန်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးတွေရဲ့ သဘောထားကို ငါ နားလည်ပါတယ် အဲဒီ နတ်ဘုရားက အစစ်အမှန် ဟုတ်မဟုတ်နဲ့ သူ့ရဲ့ သဘောထားကို သေချာ မသိရသေးခင်မှာ သူတို့က လက်ရှိ တည်ငြိမ်မှုကို ဆက်ထိန်းထားချင်ကြတာပါ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီကမ္ဘာကြီးက ဒါတွေ အားလုံးကို လက်ခံဖို့ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးလို့ ဒါပေမဲ့ ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲကြီး လာတော့မယ်လို့ ငါ့အလိုလို သိစိတ်က ပြောနေတယ် ငါတို့ တစ်ခုခုတော့ လုပ်သင့်တယ်"

"ငါ့ကို ယုံပါ အချိန်က ငါ မှန်တယ် ဆိုတာကို သက်သေပြသွားလိမ့်မယ် အခု ငါ နင့်ရဲ့ ထောက်ခံမှု လိုအပ်တယ်"

ကျိုးမေ့သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ ဆိုမှတော့ လုပ်လိုက်လေ ငါ နင့်ဘေးနားမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေပေးမှာပါ ဒါပေမဲ့ သက်ရောက်မှုကို ချဲ့ထွင်ချင်တယ် လူသိများအောင် လုပ်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့ လုပ်ငန်းခွင်က လူတချို့ရဲ့ ထောက်ခံမှု လိုအပ်ရုံတင် မကဘူး ငွေကြေး အများကြီးလည်း လိုအပ်လိမ့်မယ်"

"ဒါဆိုရင် အိမ်နဲ့ တခြား ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အကုန်လုံးကို ရောင်းချပစ်လိုက်မယ်"

ဟယ်ဖုန်းက အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလောက်ထိ လုပ်ဖို့ လိုလို့လား"

ကျိုးမေ့ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဟယ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"တချို့လူတွေက အဲဒီ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ္ဆေတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အသက်ကိုတောင် စွန့်လွှတ်ရဲသေးတာပဲ ငါက ပိုက်ဆံလေး နည်းနည်း သုံးရတာ ဘာများလဲ"

သူသည် ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာတွင် သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့သော ပုဆိန်ကိုင်ထားသည့် အဘိုးကြီးကို သတိရသွားသည်။ သူ့ကို လိုက်ပို့ပေးရင်း အသက်အန္တရာယ်ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့သော ထိုကားဆရာကိုလည်း သတိရသွားသည်။ ထို့အပြင် အနီရောင် ဖယောင်းတိုင်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူ့ကို သေဘေးမှ ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အမျိုးသမီးကိုလည်း သတိရသွားသည်။

ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲကြီး ဖြစ်နေတော့ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ ရှေ့ထွက်ပြီး ရင်ဆိုင်သင့်တယ် မဟုတ်လား။

ယခုအခါ…

တာဟန်မြို့….

သမိုင်း ဆိုတာ သံသရာ တစ်ခုလိုပါပဲ။

အနှစ်ခြောက်ဆယ် ဆိုသော အချိန်က ဒီမြို့ထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ သဘာဝလွန် ခြေရာတွေ အားလုံးကို ဖျက်ပစ်ဖို့ လုံလောက်ခဲ့ပါတယ်။

တစ္ဆေစာတိုက်၏ ကောလာဟလများကိုလည်း ပိတ်သိမ်းထားသော မှတ်တမ်းများထဲတွင်သာ တွေ့မြင်နိုင်တော့သည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်တော့……

ထိုတွန့်လိမ်ပြီး ကွေ့ကောက်နေသော ထူးဆန်းသည့် လမ်းငယ်လေးမှာ တာဟန်မြို့၏ လမ်းသွယ်လေး တစ်ခုထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။

ယန်ကျန့်သည် လက်တွေ့ကမ္ဘာနှင့် သဘာဝလွန်နယ်မြေကြားက နယ်နိမိတ်ကို အလွယ်တကူ ချိုးဖျက်ပြီး ဒီလမ်းငယ်လေးအတိုင်း လျှောက်လာကာ အရင်က ရင်းနှီးခဲ့သော တစ္ဆေစာတိုက်ထဲသို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သို့သော် တစ္ဆေစာတိုက်၏ ဧည့်ခန်းမကြီးထဲတွင် ခြေတစ်ဖက် မကောင်းသော အသက် လေးဆယ် ငါးဆယ်ခန့် အရွယ် အမျိုးသား တစ်ဦးသည် မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ထိုနေရာတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ သူ၏ အသက်မဲ့နေသော မျက်လုံးများက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေပြီး အချိန်အတော်ကြာ ပိတ်ထားခဲ့သော စာတိုက် တံခါးကြီးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"အနှစ်ခြောက်ဆယ် ရှိသွားပြီ ယန်ကျန့် မင်း နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီလား"

စွန်းရွေ့၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး စကားမပြောရသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။ သူသည် အသက်မဲ့နေပြီး အေးစက်သော အလောင်း တစ်လောင်းနှင့် တူနေသည်။

"ဒုန်း"

နောက်တစ်ခဏတွင်….

စာတိုက် တံခါးကြီး ပွင့်သွားပြီး အေးစက်သော လေပြင်း တစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသည်။

ထိုရင်းနှီးသော ပုံရိပ်မှာ လွန်ခဲ့သော အနှစ်ခြောက်ဆယ်က အတိုင်းပင် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာသည်။

"စွန်းရွေ့ မင်းလည်း အိုသွားပြီလို့ မထင်ထားဘူး"

ယန်ကျန့်၏ အသံမှာ အေးစက်နေပြီး တစ္ဆေမျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"စာတိုက်ရဲ့ မန်နေဂျာ ဖြစ်ရင်တောင် အချိန်ရဲ့ တိုက်စားမှုကိုတော့ မတွန်းလှန်နိုင်ဘူး ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်ခြောက်ဆယ်က အတိုင်းပဲ နည်းနည်းလေးမှ မပြောင်းလဲဘူး အမှန်တိုင်း ပြောရရင် မင်း ဒီကို ရောက်လာတာကို ငါ မမြင်ချင်ဘူး မင်း ရောက်လာတယ် ဆိုတာက ဒုတိယအကြိမ် သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေ ပြန်နိုးထလာတော့မယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ"

စွန်းရွေ့ မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အရာအားလုံးက သံသရာ တစ်ခုလိုပဲ ငါလည်း ပထမဆုံး မန်နေဂျာ လိုဝမ်စုန်းရဲ့ ခြေရာအတိုင်း လိုက်ရတော့မလား မသိဘူး သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေရဲ့ လုံးဝ ဝါးမြိုတာ မခံရခင်မှာ ပဉ္စမမြောက် စာတိုက်မန်နေဂျာကို ရွေးချယ်ရတော့မယ် ထင်တယ်"

သူ အသက်ရှင်နေသေးသော်လည်း တစ္ဆေစာတိုက်ထဲတွင် အချိန်အကြာကြီး နေရခြင်းနှင့် သဘာဝလွန်စွမ်းအားများ၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူနှင့် တဖြည်းဖြည်း မတူတော့သလို ခံစားနေရသည်။

စွန်းရွေ့ အနေဖြင့် သူ အများဆုံး နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်သာ နေနိုင်တော့မည်ဟု ထင်မိပြီး နောက်ဆုံး ကိစ္စများကို ပြင်ဆင်ထားရန် လိုအပ်ကြောင်း ခံစားမိသည်။ မဟုတ်လျှင် အတင်းအကျပ် ဆက်လက် အသက်ရှင်နေပါက မမျှော်လင့်ထားသော ပြဿနာများ ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

"ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ် အောင်မြင်သွားပြီ သဘာဝလွန်ခေတ်ကြီးက ငါ့လက်ထဲမှာပဲ အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ် မင်း စိတ်အေးအေး ထားလို့ ရပါပြီ"

ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း လုပ်နိုင်မယ် ဆိုတာကို ငါ တစ်ခါမှ သံသယ မဝင်ခဲ့ဖူးဘူး ရှေ့ဆက်မယ့် အချိန်တွေမှာတော့ မင်း အောင်မြင်တဲ့ အချိန်အထိ ငါ ဒီမှာ ဆက်နေပြီး စောင့်ကြည့်သွားမယ် ဒီအနှစ်ခြောက်ဆယ် အတွင်းမှာ လူတွေ အများကြီးကို ငါ လွှတ်ပေးခဲ့ရပြီးပြီ ငါ မသေခင်မှာ သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတာကို မြင်ချင်တယ်"

စွန်းရွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီခေတ်ကြီးက အရမ်း ရက်စက်ပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့လွန်းတယ် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပေါ်လာခွင့် မပေးနိုင်ဘူး"

"စိတ်ချပါ ထပ်မပေါ်လာစေရဘူး"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေစာပို့ရုံးထဲတွင် အချိန်အကြာကြီး မနေခဲ့ပေ။ သူသည် စွန်းရွေ့နှင့် ခဏတာ တွေ့ဆုံပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒီနေ့ အနှစ်ခြောက်ဆယ် အကြာတွင် ယခင် ခေတ်က လူများ ဘယ်လောက် ကျန်သေးသလဲ ဆိုတာကို သူ အတည်ပြုချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တာဟန်မြို့မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် သူ အခြား မြို့တစ်မြို့သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

ဒီနေရာက အရင်က လျိုစန်း တာဝန်ယူခဲ့သော မြို့ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းနှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားပြီးနောက် လျိုစန်းသည် သဘာဝလွန်လောကမှ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ လူအများစုက သူ သေသွားပြီဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း သူ၏ စက္ကူလူ သဘာဝလွန်စွမ်းအားမှာ လွန်ခဲ့သော အနှစ်သုံးဆယ်က ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ဖူးပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ ထပ်မပေါ်လာတော့ပေ။

ယန်ကျန့် ဒီမြို့ထဲတွင် လိုက်ရှာနေသည်။

သာမန်လူများ တစ်သက်လုံး ရှာမတွေ့နိုင်သော နေရာများ ဖြစ်သော်လည်း ယခုလက်ရှိ ယန်ကျန့်အတွက်တော့ အလွန် လွယ်ကူလှပေသည်။

သူ့တွင် တွေးကြည့်၍ မရနိုင်သော သဘာဝလွန်စွမ်းအားများ ရှိပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာနှင့် သဘာဝလွန်နယ်မြေကြားက နယ်နိမိတ်ကို အလွယ်တကူ ချိုးဖျက်ကာ မည်သည့် နေရာကိုမဆို သွားရောက်နိုင်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယန်ကျန့်သည် စိမ်းလန်းစိုပြေနေသော တောင်တန်းကြီး တစ်ခု၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော အိမ်တစ်လုံးကို ရှာတွေ့သွားသည်။

ဒီအိမ်မှာ အုတ်နှင့် ဘိလပ်မြေ ရောနှော တည်ဆောက်ထားသော အဆောက်အအုံ ဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော အနှစ်ခြောက်ဆယ်က ဗိသုကာ လက်ရာနှင့် အလွန် ကိုက်ညီသည်။ သို့သော် အိမ်မှာ အလွန် ဟောင်းနွမ်း ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်ပြီး တံခါးဝတွင် မြက်ရိုင်းများ ထူထပ်နေကာ အိမ်ထဲတွင်လည်း စိုစွတ်ပြီး ပုပ်ဟောင်နေကာ နံရံများပေါ်တွင် မှိုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဒီနေရာတွင် သက်ရှိလူ နေထိုင်သည့် လက္ခဏာ လုံးဝ မရှိပေ။

သို့သော် ဒီအိမ်၏ ဒုတိယထပ်ရှိ အခန်းတစ်ခန်းမှာမူ တံခါးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး အပေါ်ရှိ သံကြိုးများမှာလည်း သံချေးတက်နေသဖြင့် ဖြည်းဖြည်းလေး ဆွဲလိုက်ရုံဖြင့် ပြတ်သွားမည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ ဒီအခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဒီအခန်းကို မဖွင့်ရသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။

သို့သော် အိမ်တစ်လုံးလုံး ပျက်စီးနေမှုနှင့် ယှဉ်လျှင် ဒီအခန်းမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်စွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ယန်ကျန့် တံခါးကို တွန်းမဖွင့်ဘဲ အခန်းထဲရှိ အရာများကို မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။

အဲဒါက အနီရောင် ခေါင်းတလား တစ်လုံး ဖြစ်သည်။

ဒီလို အနီရောင် ခေါင်းတလားမျိုးကို သူ အလွန် ရင်းနှီးသည်။ အရင်က လီယန်၊ ဟွမ်ကျိယာ၊ ဖုန်းချွမ်း အစရှိသူများကို မြှုပ်နှံခဲ့သော ခေါင်းတလားများနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပြီး တစ္ဆေလမ်းရှိ ခေါင်းတလားဆိုင်မှ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒီအနီရောင် ခေါင်းတလားမှာ အသစ် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အချိန်၏ တိုက်စားမှု လက္ခဏာများ အလွန် ထင်ရှားနေပြီး အပေါ်ရှိ အနီရောင် ဆေးများမှာ အလွှာလိုက် ကွာကျနေကာ ကျန်ရှိနေသော သဘာဝလွန်စွမ်းအားများလည်း သိပ်မရှိတော့ပေ။ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် ကြာလျှင် ဒီတစ္ဆေခေါင်းတလားမှာ လုံးဝ ဆွေးမြည့်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်၏ ပုံရိပ်က အခန်းထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

သူ အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ဒီခေါင်းတလားကို တိုက်ရိုက် ဖွင့်လိုက်သည်။

ခေါင်းတလားထဲတွင် လဲလျောင်းနေသည်မှာ စက္ကူလူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။ ဒီစက္ကူလူမှာ သက်ရှိလူ တစ်ယောက်နှင့် အလွန် တူညီပြီး ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း အရောင် အနည်းငယ်မျှ မှေးမှိန်သွားခြင်း မရှိပေ။ ထို့အပြင် ဒီစက္ကူလူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အဝါရောင် စက္ကူတစ်ရွက် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ထိုအဝါရောင် စက္ကူမှာ မျက်နှာပေါ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ကပ်နေသဖြင့် စက္ကူလူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို သေချာ မမြင်ရပေ။

"ဒါ လျိုဆန်း ချန်ထားခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံး နည်းလမ်းလား"

ဒီလို အပြင်အဆင်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဒါက လျိုဆန်း၏ လက်ရာ ဖြစ်ကြောင်း ယန်ကျန့် သိနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် ဒီအပြင်အဆင်များမှာ အနှစ်ခြောက်ဆယ် မရှိသေးဘဲ အလွန်ဆုံး အနှစ်သုံးဆယ်ခန့်သာ ရှိသေးသည်။

လွန်ခဲ့သော အနှစ်သုံးဆယ်က ဒီမြို့တွင် စက္ကူလူ သဘာဝလွန်စွမ်းအား ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည် ဆိုသည်ကို ယန်ကျန့် ပြန်စဉ်းစားမိပြီး ဒါက လျိုဆန်း နိုးထလာပြီး မြို့ထဲတွင် လှုပ်ရှားခဲ့စဉ်က ချန်ထားခဲ့သော ခြေရာများ ဖြစ်ရမည်ဟု ယန်ကျန့် ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"ဒီအဝါရောင် စက္ကူမျိုးကို ငါ မြင်ဖူးတယ် အရင်က ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးမှာ တုန်းက ကျိုးတိန် အသုံးပြုခဲ့ဖူးတယ် အဝါရောင် စက္ကူကို မျက်နှာပေါ် ဖုံးလိုက်တာနဲ့ တစ္ဆေဆရာက အိပ်မောကျသွားလိမ့်မယ် အဝါရောင် စက္ကူကို ဆွဲခွာမပစ်မချင်း တစ္ဆေဆရာက ဘယ်တော့မှ ပြန်နိုးလာမှာ မဟုတ်ဘူး"

"တစ္ဆေခေါင်းတလားနဲ့ သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေကို ပိတ်လှောင်ပြီး အဝါရောင် စက္ကူနဲ့ အသိစိတ်ကို သိမ်းဆည်းထားတယ် လျိုဆန်းရဲ့ အကြံက တော်တော် ကောင်းပါတယ် ဒါပေမဲ့ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ဆိုတဲ့ အချိန်က အရမ်း ကြာလွန်းတယ် လျိုဆန်း ကိုယ်တိုင်တောင် သူ အသက်ရှင်နိုင်မလား ဆိုတာ သေချာ မသိလောက်ဘူး သူလည်း အချိန်နဲ့ လောင်းကြေးထပ်နေတာပဲ"

ယန်ကျန့် တွေးနေရင်းဖြင့် လက်လှမ်းကာ ဒီစက္ကူလူ မျက်နှာပေါ်ရှိ အဝါရောင် စက္ကူကို ဆွဲခွာလိုက်သည်။

အဝါရောင် စက္ကူကို ခွာလိုက်သည်။

ဒီစက္ကူလူ၏ မူလ မျက်နှာ ပေါ်လာသည်။

အဲဒါက ရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာ တစ်ခုပဲ။

လွန်ခဲ့သော အနှစ်ခြောက်ဆယ်က လျိုဆန်းပင် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် စကားမပြောဘဲ ဘေးတွင် ရပ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

တကယ်လို့ တစ္ဆေနိုးထလာတာ ဆိုရင် ယန်ကျန့် အနေဖြင့် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မပေါ်လာနိုင်စေရန် အဝီစိ ငရဲထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်သွင်းပစ်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် ခေါင်းတလားထဲရှိ ဒီထူးဆန်းသော စက္ကူလူသည် ယခုအခါ မျက်လုံးကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လာသည်။

အချိန်အတော်ကြာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သော သဘာဝလွန်စွမ်းအားများ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် နိုးထလာသည်။

သို့သော် ဒီတစ်ကြိမ် နိုးလာသည်မှာ တစ္ဆေ မဟုတ်ဘဲ လွန်ခဲ့သော အနှစ်ခြောက်ဆယ်က လူဟောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

"ယန် ယန်ကျန့် တကယ်ပဲ မင်းက ငါ့ကို ပြန်နှိုးလိုက်တာကိုး ကြည့်ရတာ ငါ လောင်းတာနိုင်သွားပြီပဲ ငါ အဲဒီ အလောင်းဟောင်းကြီးရဲ့ နှောင့်ယှက်မှုကနေ အောင်မြင်စွာ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး အောင်မြင်စွာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ"

စက္ကူလူက ဖြည်းညှင်းစွာ စကားပြောလာသည်။ သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး စိမ်းသက်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

"လျိုဆန်း ငါက ဒီအဝါရောင် စက္ကူကို ဆွဲခွာပြီး မင်းကို ပြန်နှိုးပေးမယ်လို့ မင်းက အဲဒီလောက်တောင် သေချာနေတာလား"

ယန်ကျန့် မျက်နှာထား တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

စက္ကူလူက ခေါင်းတလားထဲမှ ထိုင်လိုက်သည်။

"အရင်က သဘာဝလွန်ခေတ်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့ မင်း သေချာပေါက် အသက်ရှင်နေသေးတယ် ဆိုတာ ငါ သိတယ် မင်းလို လူမျိုးက ဒီလို လွယ်လွယ်လေးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် သေသွားနိုင်မှာလဲ ဒါကြောင့် အဲဒီနောက်ပိုင်း ငါလည်း အသက်ရှင်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာခဲ့တာ"

"ငါက သဘာဝလွန်စွမ်းအား အများစုကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး စက္ကူလူ ကိုယ်ပွား တစ်ခုပဲ ချန်ထားခဲ့တယ် အဲဒါက တစ်နေ့နေ့ ပြန်နိုးလာနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဖို့ပဲ သဘာဝလွန်ခေတ်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီးတဲ့ နောက်မှာ ငါ့ကို ရှာတွေ့နိုင်စွမ်း ရှိပြီး ငါ့ကို ပြန်နှိုးပေးနိုင်မယ့် သူဆိုလို့ မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာလေ"

"အခု ငါ အောင်မြင်သွားပြီ"

စက္ကူလူ လျိုဆန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"အနှစ်ခြောက်ဆယ် ကြာသွားပြီ အရင်က ခေတ်ကြီးကို လုံးဝ မြှုပ်နှံလိုက်ပြီးပြီ မင်း ပြန်နိုးလာရင်တောင် ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ"

ယန်ကျန့် အကြည့်လွှဲကာ ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာနှင့် အရင်က သူငယ်ချင်းများကို ပြန်တွေးမိလိုက်သည်။

အရာအားလုံး မရှိတော့ပေ။

"ဒါက အကောင်းဆုံး ဇာတ်သိမ်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

လျိုဆန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့ ဒါက အကောင်းဆုံး ဇာတ်သိမ်း ဖြစ်သွားပါပြီ"

ယန်ကျန့် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

လျိုဆန်း ယခုအခါ ခေါင်းတလားထဲမှ ထွက်လာသည်။

"ငါ အပြင်ကို ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း ခေတ်သစ်ကို လေ့လာကြည့်ဦးမယ် အတူတူ သွားမလား"

"ဟင့်အင်း ငါ တခြား နေရာတွေကို သွားလည်ကြည့်ဦးမယ်"

ယန်ကျန့် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ ကိစ္စရှိရင် ငါ့ကို လာရှာပေါ့"

လျိုဆန်းက ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ အခု ငါ့မှာ နာမည်သစ် တစ်ခု ရှိနေပြီ"

"မင်း နာမည် ပြောင်းလိုက်တာလား အခု ဘယ်လို ခေါ်လဲ"

လျိုဆန်းက မေးလိုက်သည်။

"နတ်ဘုရား ယန်ကျန့်"

လျိုဆန်း အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ခေတ်သစ်မှာတော့ နာမည်သစ် ရှိသင့်တာပေါ့ ငါလည်း နာမည်ပြောင်းပြီး ဆက်နေရင် ကောင်းမလား မသိဘူး"

"မင်းသဘောပါပဲ ငါ သွားတော့မယ် အားရင် တာချန်းမြို့ကို အလည်လာခဲ့ဦး"

ယန်ကျန့် အများကြီး မပြောတော့ဘဲ နောက်လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လျိုဆန်းသည် ယန်ကျန့် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေပြီးနောက် သူလည်း ဒီတောင်နက်ထဲရှိ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။