အခန်း (၅၅၇-၅၅၈)

အခန်း ၅၅၇ အဝါရောင်ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းခြင်း၊ အတွေးမဲ့ဧကရာဇ်

လီယသည် သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ညှိယူရန် ကြိုးစားရင်း သတ်ဖြတ်ခြင်းဓားဘိုးဘေး ကို ကြည့်ကာ သတိထားပြီး မေးလိုက်၏။

"ဆရာသခင်... အဆင်ပြေရဲ့လား"

သူ့စိတ်ထဲတွင် ဆရာသခင်၏ ပုံရိပ် ပြိုလဲသွားသော်လည်း နှစ်များစွာ လမ်းညွှန်ပြသပေးခဲ့သော ကျေးဇူးတရားကို သူ မမေ့နိုင်ပေ။

သတ်ဖြတ်ခြင်းဓားဘိုးဘေး အသိပြန်ဝင်လာပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အဆင်ပြေပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီနေ့ကိစ္စကို မေ့ပစ်ရမယ်... မဟုတ်ရင် ကြီးမားတဲ့ ဒုက္ခတွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်"

သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းသည် သူ ကောင်းကောင်း သိပြီး ဤတစ်ယောက်ကမူ မူလခန္ဓာကိုယ် အစစ် ဖြစ်သည်။

သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် ကို အလွယ်တကူ ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိတဲ့ စောစောမှ ထိုဖြစ်တည်မှုရဲ့တာအိုကျင့်ကြံမှုက…

သတ်ဖြတ်ခြင်းဓားဘိုးဘေး မတုန်လှုပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူ နက်နက်နဲနဲပင် မတွေးရဲတော့ပေ။

လီယ ခံစားရသော ဖိအားမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းဓားဘိုးဘေး လောက် မများပေ။ သတ်ဖြတ်ခြင်းဓားဘိုးဘေး က သိပ်ပြီး သူရဲဘောကြောင်လွန်းသည်ဟု သူ မခံစားမိပါချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကုအန်နှင့် သူ့ဆက်ဆံရေးကို ထောက်ထားပြီး ကုအန်က သေချာပေါက် ဂရုစိုက်ပေးလိမ့်မည်။

ဟမ့်... ဂျူနီယာညီလေး ကုအန်က ငါ့ဆရာသခင်ကို ဘယ်လို ခြောက်ရမလဲ ဆိုတာ သိတာပဲ... တကယ်ကို မျက်နှာသာ မပေးဘူးပဲ။

လီယ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိပြီး ဂျူနီယာညီလေး ကုအန်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ဘယ်လောက် မြင့်မားနေပြီလဲ ဆိုတာကိုလည်း မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။

ဒီလောက် ပြိုင်ဘက်ကင်း စွမ်းအားကြီးတဲ့ ဖြစ်တည်မှုကြီးက ဂျူနီယာညီလေး ကုအန်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အလွယ်တကူ ရှုံးနိမ့်သွားရတာလဲ။

လီယ စဉ်းစား၍ မရနိုင်ပေ။ သူ နားကို မလည်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကုအန်က နှစ်ပေါင်း ဘယ်လောက် ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး ဒီလောက် စွမ်းအားကြီးလာဖို့ အခက်အခဲ ဘယ်လောက်ကို ခံစားခဲ့ရမှာလဲ။

လီယ စိတ်ကူး၍ မရပေ။

သတ်ဖြတ်ခြင်းဓားဘိုးဘေး လည်း စိတ်ကူး၍ မရနိုင်ပေ။ မူလဘူတနှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတတစ်ပါး အနေဖြင့် သူ့အသိပညာထဲတွင် နယ်နိမိတ်တံခါးပေါက် ကို စောင့်ကြပ်နေသည့် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား မှလွဲ၍ သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် သည် အစွမ်းထက်ဆုံး ဖြစ်တည်မှု ဖြစ်သည်။

ယခင်က ဆရာသခင်ဓားအရှင် သည် သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် ၏ ကိုယ်ပွားကို သုတ်သင်ခဲ့ပြီး ဆရာသခင်ဓားအရှင် ၏ စွမ်းအားကို ငြင်းပယ်၍ မရကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။

သို့သော် အခုတော့..

သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် ရှုံးနိမ့်ခြင်းကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဓားဘိုးဘေး လက်ခံနိုင်သော်လည်း သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် မှာ ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့သည်ကိုမူ လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ သည် သတ်ဖြတ်ခြင်းဓားဘိုးဘေး ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က မဟာကောင်းကင်နှင့်မြေပြင် ၏ ဗဟိုချက် ဖြစ်ခဲ့သော နေရာသည် အမှန်တကယ်ပင် ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အကြောင်းနှင့်အကျိုး များကို ဖုံးကွယ်ထားပေသည်။

ထိုဖြစ်တည်မှုက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို သူ မစပ်ရဲတော့ဘဲ မေ့ပစ်နိုင်ရန်သာ မျှော်လင့်မိသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှင်သန်လာခဲ့သဖြင့် စကားမပြောလျှင်တောင် အချို့အရာများကို မှတ်မိနေခြင်းသည် အဆုံးမဲ့ ဒုက္ခများကို ယူဆောင်လာနိုင်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်ကုအန်သည် သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ သို့ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းဓားဘိုးဘေး ကို အသက်ချမ်းသာ ပေးခဲ့ခြင်းမှာ ပထမအချက် အနေဖြင့် လီယ၏ မျက်နှာကြောင့် ဖြစ်ပြီး ဒုတိယ အချက်မှာ အကြောင်းနှင့်အကျိုး ကို ဖယ်ရှားနိုင်သည့် နည်းလမ်းများ သူ၌ ရှိနေသဖြင့် ဤဖြစ်ရပ် ပြန့်နှံ့သွားမည် မဟုတ်ကြောင်း သေချာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ့ခြံဝန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလိုက်ပြီး ညာလက်ကို မြှောက်ကာ လှန်လိုက်ရာ ပုလဲနက် တစ်လုံး ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် အဖြစ်မှ ပြောင်းလဲထားခြင်း ဖြစ်၏။

ပုလဲနက် သည် သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစစ် မဟုတ်သော်လည်း ကုအန်၏ အကြောင်းနှင့်အကျိုး စွမ်းအားဖြင့် ဖိနှိပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ပုလဲနက် အတွင်းတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် မှာ မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ဘဲ ထွက်ပြေး၍ မရနိုင်ကာ ကုအန်၏ စီရင်မှုကိုသာ ခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။

သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် သည် လုံမျိုးနွယ်၏ ဂျူနီယာများစွာကို ပူးကပ်ခဲ့ဖူးရာ ကုအန်အနေဖြင့် သူ့ကို ဤတိုင်း သတ်ပစ်လိုက်၍ မရဘဲ အကြောင်းရင်းများကို နားလည်ရန် လိုအပ်သည်။

သူသည်သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် ကို ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း စတင် ပြုလုပ်လိုက်၏။ ခြံဝန်းထဲရှိ ပန်းများနှင့် မြက်ပင်များမှာ အနည်းငယ် ယိမ်းနွဲ့နေကြပြီး စာကလေးများက သစ်ပင်အိုကြီးများပေါ်တွင် တေးသီနေကြရာ ခြံဝန်း၏ သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုကို ပိုမို တိုးပွားစေသည်။

ရှန်ကျန်းသည် ဝါးခြင်းတောင်းကို သယ်လျက် ပြန်ရောက်လာ၏။ သူမ၏ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေပြီး အရပ်ထဲမှ ကြားဖူးသော တေးသွားလေး တစ်ပုဒ်ကို ညည်းနေမိ၏။

ကုအန် ပုလဲနက် တစ်လုံးကို ကိုင်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ရှင်ကိုင်ထားတဲ့ ပုလဲက ဘယ်က ရတာလဲ"

သူမ သိချင်ရုံသာ မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး သိပ်အများကြီး မတွေးမိပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကုအန်သည် ဂက်ဂျက် ပစ္စည်းလေးများကို ကလိရသည် နှစ်သက်ပြီး အခြားသူများအား ကျင့်ကြံခြင်း ဆိုသည်မှာ ကျွမ်းကျင်အဆင့် မြင့်သူများအတွက် နေ့စဉ် လေ့ကျင့်စရာ မလိုဘဲ လွယ်ကူသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ခံစားရစေသည်။

"မြစ်ထဲမှာ ကောက်ရတာ..."

ကုအန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း သူ့စိတ်နှလုံးမှာမူ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း မှတစ်ဆင့် လုံမျိုးနွယ်၏ ပါရမီရှင် မျိုးဆက်များ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဝမ်းနည်းဖွယ် အခြေအနေများကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ပေါ့ပါးသော ကိစ္စများမှာ ပူးကပ်ခံရခြင်း ဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်သော ကိစ္စများမှာ အဆုံးမဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ခံစားရကာ အရှင်လတ်လတ် နှိပ်စက် အသတ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် သည် လုံမျိုးနွယ်ထဲသို့ ဝင်စားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ထူးခြားသော ပါရမီရှိသည့် လုံမျိုးနွယ် တပည့်များကို ပစ်မှတ်ထားကာ ပူးကပ်ပြီး သူတို့၏ အသက်ကို လုယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ပူးကပ်ခြင်း မအောင်မြင်ပါက သူတို့၏ သွေးစည်းကို ယူဆောင်ရန် နည်းလမ်းရှာပြီး သားကောင်များကို စိတ်ကူး၍ မရနိုင်သော နာကျင်မှုများ ခံစားရစေသည်။

ကုအန် ခန့်မှန်းခဲ့သည့်အတိုင်း သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် သည် လုံကျန့်ကြောင့် လုံမျိုးနွယ်၏ သွေးစည်းကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားဧကရာဇ်သည် စကြဝဠာထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာနေစဉ်က လုံကျန့်ကို သတိထားမိခဲ့၏။ လုံကျန့်၏ ကြီးထွားနှုန်းမှာ အံ့မခန်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သဖြင့် သူ့ကို အမြဲတစေ လျှို့ဝှက် စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။

လုံကျန့် အမတလမ်းစဉ်ကိုးခု ကို ဖြတ်ကျော်သောအခါ သူ ခြိမ်းခြောက်ခံရသည်ဟု ခံစားမိသဖြင့် သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် လှုပ်ရှားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူက လုံရှင်းကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့ပြီး လုံရှင်းအား စစ်ခုံရုံး ပြန်လည် တည်ထောင်ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သည်။ သူသည် ပူးကပ်ရန် မကြိုးစားဘဲ လုံရှင်းနှင့် စစ်မှန်သော ဆရာတပည့် သံယောဇဉ် ရှိခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လုံရှင်းသည် အထွတ်အထိပ် ဖြစ်တည်မှု တစ်ခု၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် မှာ လက်စားမချေပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤအချက်သည် သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် ကို အကြီးအကျယ် ဆွပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက် လုံရှင်း၏ မြေးဖြစ်သူသည် လုံကျန့်ထက် မလျော့သော ပါရမီကို ပြသလာခဲ့သည်။ ထိုအခါ သူ လောဘတက်လာပြီး ဆက်တိုက် ရှာဖွေကာ ဆက်တိုက် ကျရှုံးခဲ့သဖြင့် သူ့ကို ပိုမို ခေါင်းမာစေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကြီးမားသော ကပ်ဘေးဆီသို့ ဦးတည်သွားစေခဲ့သည်။

လုံရှင်းကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သူမှာ အဝါရောင်ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းခြင်းလာသူ ဖြစ်ပြီး အတွေးမဲ့ဧကရာဇ် ဟု လူသိများသည်။

သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ထိုအချိန်က သူသည် မူလဘူတရွှေအမတ အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ မရောက်သေးပေ။ အတွေးမဲ့ဧကရာဇ် နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူ လုံးဝ အင်အားမရှိ ဖြစ်ခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်နည်းလမ်း တစ်ခုကို အသုံးပြု၍သာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုနောက်ပိုင်းတွင် သူသည် အတွေးမဲ့ဧကရာဇ် နှင့် နောက်တစ်ကြိမ် မတွေ့ဆုံတော့ဘဲ အဝါရောင်ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းခြင်း သို့လည်း မသွားရဲတော့ပေ။ ထိုနေရာသည် သူ့အတွက် တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ကုအန်သည် အခြား ဖြစ်တည်မှု တစ်ခုအကြောင်းကိုလည်း သိရှိလိုက်ရသည်။

အမတဧကရာဇ်

ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် စစ်ခုံရုံး ၏ သခင် ဖြစ်ပြီး လုံမျိုးနွယ်၏ အာဏာကို ဖြုတ်ချခဲ့သော စစ်ပွဲကို စတင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် စစ်ခုံရုံး ကို အချိန်အကြာဆုံး အုပ်ချုပ်ခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး သက်ရှိသတ္တဝါ တစ်ကောင်က သူ့ဘွဲ့ကို ရွတ်ဆိုနေသမျှ ကာလပတ်လုံး သူ ထာဝရ မသေနိုင်ဘဲ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။

သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် သည် အမတဧကရာဇ် ကိုလည်း သတိထားခဲ့ပြီး ထိုနှစ်ယောက် တစ်ခါမှ ထိပ်တိုက် မတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။

ပြောစရာ ရှိသည်မှာ အမတဧကရာဇ် သည် လုံမျိုးနွယ်ကို စိတ်မဝင်စားဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုံမျိုးနွယ် ပြန်လည် နိုးထလာမည်ကို ကြောက်ရွံ့၍ သုတ်သင်ရှင်းလင်းမှုကို စတင်ခဲ့သူများမှာ သူ၏ သားသမီးများ ဖြစ်ကြသည်။

ကုအန် မှတ်ဉာဏ်များကို ဆက်တိုက် ထုတ်ယူနေစဉ် ရှန်ကျန်းသည် အနီးရှိ ခုံတစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်၍ သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေ၏။

အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့် ကုအန်၏ လက်ထဲမှ ပုလဲနက်သည် ရိုးရှင်းသော မူလအစ မရှိကြောင်း သူမ ခံစားမိသည်။

ထို့အပြင် ကုအန်၏ လက်ရှိ အခြေအနေက သူမကို ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော နက်နဲဆန်းကြယ်သည့် ခံစားမှုမျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။

သူမ ပန်းချီဆွဲချင်စိတ် ပေါက်လာ၏။

ထို့ကြောင့် သူမ ပန်းချီဆေးစပ်ခွက် တစ်ခုကို ထုတ်ယူ၍ သူမရှေ့တွင် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး စက္ကူတစ်ရွက် ချိတ်ဆွဲကာ မင်နှင့် စုတ်တံကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

ကုအန် သူမ၏ လုပ်ရပ်များကို သတိထားမိသော်လည်း ဘာမှ မပြောပေ။ အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

အချိန်အကြာကြီး ကြာပြီးနောက် ကုအန်သည် သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို လုယူပြီးနောက် ညာလက်ကို ဆုပ်လိုက်ရာ ပုလဲနက် ကွဲကြေသွားလေသည်။

[သင်သည် သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် (မူလဘူတရွှေအမတ အလယ်အလတ်အဆင့်) ၏ သက်တမ်း ၁၅,၀၉၈,၂၇၃,၆၂၈ နှစ်ကို အောင်မြင်စွာ သိမ်းပိုက်လိုက်သည်]

သက်တမ်း ၁၅ ဘီလီယံ

ဤအချက်ပြစာသားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မူလဘူတရွှေအမတ များကို သတ်ဖြတ်လိုသော အမှောင်အတွေးများ ကုအန်၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သို့သော် သူ ချက်ချင်း ဖိနှိပ်လိုက်၏။ မူလဘူတရွှေအမတအဆင့်ထိ ရှင်သန်နိုင်ရန် ထိုသူသည် သေချာပေါက် သာမန် မဟုတ်ချေ။

သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် ကဲ့သို့ပင် သူ့ဆရာ၊ ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေများနှင့် တပည့်များမှာ အားလုံး ထူးခြားကြသည်။ သူ့တစ်ယောက်တည်းကို သတ်ဖြတ်ခြင်းက ကုအန်အနေဖြင့် အကြောင်းနှင့်အကျိုး ကို ဖျက်ပစ်နိုင်သဖြင့် ကိုင်တွယ်နိုင်သော်လည်း အများအပြားကို သတ်ဖြတ်လိုက်လျှင် ကြီးမားသော ဒုက္ခဆီသို့ အမြဲ ဦးတည်သွားစေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် ကို ရှင်းလင်းလိုက်ခြင်းက ကုအန်အတွက် ကြီးမားသော ပူပန်မှုတစ်ခုကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ ထိုနောက်တွင် သူသည် ဘဝကို အပြည့်အဝ ခံစားနိုင်ပြီး သူ့တပည့်များ ကြီးပြင်းလာသည်ကို ကြည့်ရှုနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကုအန် အနီးရှိ ရှန်ကျန်း ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ ဘယ်လို ပန်းချီကားမျိုး ဆွဲထားသလဲ ဆိုတာကို သိချင်သွားသည်။ ရှန်ကျန်းသည် စုတ်တံကို ကိုင်လျက် သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ဗလာဖြစ်နေပြီး ပန်းချီဆေးစပ်ခွက် ရှေ့တွင် လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။

ကုအန် ချက်ချင်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး သူမရှိရာသို့ လျှောက်သွားကာ သူမဘေးသို့ ရောက်သောအခါ ပန်းချီစက္ကူကို မျက်လုံးမှေး၍ ကြည့်လိုက်သည်။

စက္ကူပေါ်တွင် ဆံပင်ဖြူနှင့် သွေးရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် နေ၊ လ နှင့် ကြယ်များကို မော့ကြည့်နေပုံ ရေးဆွဲထားသည်။

ရှန်ကျန်း၏ ပန်းချီမှာ သိပ်မရှင်းလင်းသော်လည်း ကုအန် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်၏။

လုံရှင်း၏ မြေး၊ လုံကျွင်း၏ သား၊ လုံမျဲ့…

လုံမျဲ့ ဆိုသော အမည်မှ 'မျဲ့' (ပျက်သုဉ်းခြင်း) ဆိုသည့် စကားလုံးမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် ထံမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ မွေးကင်းစက သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် လာရောက် လည်ပတ်ခဲ့ပြီး ထိုအချိန်က နတ်ဘုရားဧကရာဇ်သည် လုံမျဲ့၏ ပါရမီကို သတိမထားမိခဲ့သေးပေ။

ပန်းချီကားထဲမှ ဤမြင်ကွင်းသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ပါဝင်ခြင်း မရှိပေ။ သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် သည် လုံမျဲ့ကို ဖမ်းဆီးပြီးနောက် ပူးကပ်ရန် မကြိုးစားမီ သူတို့သည် မဟာတာအို လမ်းစဉ် တွင် မဟာတာအို မုန်တိုင်းတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရရာ လုံမျဲ့ကို ပျက်စီးစေခဲ့ပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် ကိုလည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။

အခန်း ၅၅၈ ဗုဒ္ဓအင်မော်တယ်

လုံမျဲ့ အသက်ရှင်နေနိုင်မလား။

ကုအန်က ရှန်ကျန်း၏ ပန်းချီကားကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ထိုသို့ ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။ အမှန်စင်စစ် သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် ၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် သူနှင့် စစ်ခုံရုံး သည် လုံမျိုးနွယ်ကို သတ်ဖြတ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း လုံမျိုးနွယ်၏ မျိုးဆက်များသည် အမြဲတမ်း လွတ်မြောက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

လုံချင်း ဝင်ရောက်လာမှသာ သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် သည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပုံရပြီး လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ကြည့်လေ့လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုံမျဲ့က လုံမျိုးနွယ်၏ မျိုးဆက်များကို အရိပ်ထဲမှနေ ကာကွယ်ပေးနေတာ ဖြစ်နိုင်မလား။

ကုအန် ဤအရာကို တွေးတောနေရင်း လက်ကို မြှောက်ကာ ရှန်ကျန်း၏ ပခုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ပုတ်လိုက်သည်။

ရှန်ကျန်း ရုတ်တရက် အသိပြန်ဝင်လာ၏။ အသိစိတ်အရ သူမ ခေါင်းလှည့်ပြီး ကုအန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ကို မှတ်မိလိုက်သည်နှင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူမ ပြောလိုက်၏။ "စောစောက ကျွန်မ မှော်အတားအဆီး တစ်ခုခုထဲ ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်... ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို မြင်ရတယ်... အရမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းတာပဲ"

စကားပြောနေစဉ် သူမက သူမ၏ ပန်းချီကားကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကြောက်ရွံ့မှု ပေါ်လာသည်။

ကုအန် မေးလိုက်၏။ "တခြား ဘာမြင်သေးလဲ..."

ရှန်ကျန်းက သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော မှော်အတားအဆီး အကြောင်း စတင် ပြောပြသည်။

ပန်းချီကားထဲမှ တောင်တန်းများ အောက်တွင် အရိုးများ ပေါ်လိုက် ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေသော သွေးပင်လယ်ကြီး တစ်ခု ရှိနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်မြင်ကွင်းတခုပင် ဖြစ်သည်။ သွေးပင်လယ်ကြီးက သူမကို အလွန်အမင်း ဖိစီးစေသဖြင့် သူမ ရေးဆွဲရန်ပင် မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သွေးရောင်ဝတ်စုံနှင့် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော အမျိုးသားက သူမကို အဆုံးမဲ့ အထီးကျန်ဆန်သည့်ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်း၏။ သူမသည် ဤအမျိုးသား၏ အတိတ်ကို မမြင်ရသော်လည်း သူသယ်ဆောင်ထားသော သွေးပင်လယ်ကြီး၏ နက်ရှိုင်းသော ကလဲ့စားနှင့် သူ၏ အထီးကျန်ပြီး အားကိုးရာမဲ့သော ဖြစ်တည်မှုကို ခံစားနိုင်သည်။

လုံမျဲ့က သူမအပေါ် သက်ရောက်စေခဲ့သော ခံစားချက်များကို ရှန်ကျန်း ပြောပြသည်ကို နားထောင်ရင်း ကုအန် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ လုံမျိုးနွယ်အတွက် အကြောင်းနှင့်အကျိုး ဖြေရှင်းချက်က လုံးဝ မပြီးပြတ်သေးပုံပင်။

ရှန်ကျန်း ပြောပြီးသွားသောအခါ ကုအန်က နောက်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "မင်းရဲ့ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုက နှလုံးသားမိစ္ဆာကိုလည်း ခေါ်ဆောင်လာပုံပဲ... နောက်ဆို မင်း သတိထားရမယ်နော်"

ရှန်ကျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေ၏။

ဤပန်းချီကားချပ်ကို ဆွဲတုန်းက သူမ ကုအန်ကို ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဆိုလိုသည်မှာ ပန်းချီကားထဲမှ လူသည် ကုအန်နှင့် တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်ဆက်နွယ်မှု ရှိနိုင်ပေသည်။

ကုအန် စကားမပြောချင်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ဆက်မမေးတော့ပေ။ နှစ်များတစ်လျှောက် ကုအန်၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် သူမသည် ပန်းချီကားများစွာ ရေးဆွဲခဲ့ပြီး ကုအန်တွင် ထူးခြားသော နောက်ခံတစ်ခု ရှိကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ကုအန်အတွက် ဒုက္ခမရောက်စေရန် သူမ သိပ်အများကြီး မမေးမြန်းခြင်း ဖြစ်သည်။

ခေတ္တမျှ စကားပြောပြီးနောက် ကုအန် လှည့်ထွက်သွားပြီး အထဲသို့ ဝင်သွား၏။

သူသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို နက်နက်နဲနဲ ပြန်လည် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရန် လိုအပ်နေသေးပြီး စစ်ခုံရုံး ကို ဘယ်အချိန် လုပ်ရှားရမလဲ ဆိုတာ စဉ်းစားရပေဦးမည်။

စစ်ခုံရုံး သည် သူ၏ ဝင်စားခြင်းခန္ဓာကိုယ်မှ ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ၎င်းကို သူတစ်ပါးက လုယူသွားပြီး မကောင်းမှုအတွက် အသုံးပြုနေသဖြင့် သူ ဤ အကြောင်းနှင့်အကျိုး ကြိုးမျှင်ကို ဖြေရှင်းရပေမည်။

ကုအန် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ရှန်ကျန်း၏ အကြည့်က ပန်းချီကားပေါ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာ သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာ၏။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ... သူက ဘာလို့ ကုအန်နဲ့ တူနေရတာလဲ"

ရှန်ကျန်း သူမဘာသာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ရဲရင့်သော ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်မိသည်။

ပန်းချီကားထဲက လူက ကုအန်ရဲ့ အတိတ်ဘဝတွေထဲက တစ်ခု ဖြစ်နေမလား။

ယင်းကို တွေးမိလိုက်သောအခါ သူမ၏ စိတ်ထဲ ရုတ်တရက် မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကုအန်က သူ့ဘေးနားက လူတွေအပေါ် အမြဲ သဘောကောင်းပြီး ဒေါသလည်း မထွက်တတ်ဘူး။ တခြားသူတွေရဲ့ ဒုက္ခတွေကို ပခုံးပြောင်း ထမ်းပေးဖို့ အမြဲ ဆန္ဒရှိပေမယ့် သူကိုယ်တိုင်ကျတော့ သာမန်လူတွေ စိတ်ကူးလို့ မရနိုင်တဲ့ အခက်အခဲတွေကို ခံစားခဲ့ရတာပါလား။

ရှန်ကျန်းသည် ကုအန်ကို အမြဲတမ်း ကြီးမြတ်သည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့ပြီး လူများကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံနိုင်ရုံသာမက သက်ရှိသတ္တဝါ အားလုံးကိုပါ ကယ်တင်နိုင်သူဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ နယ်ပယ် မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ ကုအန်အပေါ် သူမ၏ လေးစားအားကျမှုမှာ တိုးပွားလာရုံသာ ရှိသည်။

ကုအန်က သူ့အပေါ် သူမ၏ အမြင်ကို အမြဲတမ်း ဆန်းသစ်အောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ရှန်ကျန်း ပန်းချီကားထဲမှ လူကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အကြည့်များက နောက်တစ်ကြိမ် အာရုံစူးစိုက်မှု လွတ်ကင်းသွားပြန်၏။

အဝါရောင်သဲများ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လေမုန်တိုင်းက ရေလွှမ်းမိုးမှုနှင့် ရက်စက်သော သားရဲများကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေသည်။ ရှေးဟောင်း ဘုရားကျောင်း တစ်ဆောင်သည် သဲမုန်တိုင်းကြားတွင် တည်ရှိနေ၏။

ကျန်းပုခု သည် ဆံပင်ဖြူများကို ခေါင်းနောက်တွင် စည်းနှောင်ထားပြီး ပင်မတံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဗုဒ္ဓခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

ဆန်းကြယ်နတ်ဘုရားသခင် နှင့် ဆန်းကြယ်သရဲဘုရင်များ သည် အခန်းပတ်လည်တွင် တရားထိုင်နေကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော်နှင့် အားနည်းနေကြကာ ဆန်းကြယ်နတ်ဘုရားသခင် ၏ မျက်နှာမှာ သွေးစွန်းအညစ်အကြေးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အလွန် ကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်။

ကျန်းလျိုတောက် ဟု ခေါ်သော ဆန်းကြယ်သရဲဘုရင် က မျက်လုံးဖွင့်၍ ကျန်းပုကူ ကို ကြည့်ကာ အားနည်းစွာ မေးလိုက်၏။

"မင်း ဘာတွေ့ခဲ့လဲ"

ကျန်းပုခု ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဆုံးမဲ့ ခြောက်သွေ့နေပြီး သက်ရှိဝိညာဉ် တစ်ကောင်မှ မရှိဘူး။ ခေါင်းပေါ်က နေက ပိုပိုပြီး ပူလာနေပြီ… ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေရင် ငါတို့ သေချာပေါက် အရည်ပျော်ပြီး သေရလိမ့်မယ်။"

ဤစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် ဆန်းကြယ်သရဲဘုရင်များ အားလုံး မျက်လုံးပွင့်လာကြသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... အခုတော့ ငါတို့ တကယ် ဒုက္ခရောက်ပြီ"

"ငါ ပြောသားပဲ... ငါတို့ အဲဒီ 'အမတ ကံတရား' နောက်ကို မလိုက်သင့်ပါဘူးလို့... အဲဒါက စိတ်ချရတာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတွေအရ ငါတို့ အတူတူ လှုပ်ရှားလို့ မရဘူး။"

"အခုမှ ဒါတွေ ပြောနေတော့ ဘာထူးမှာလဲ"

"သခင်ကြီး... တစ်ခုခုတော့ ပြောပါဦး... ငါတို့ ဒီအတိုင်း ထိုင်ပြီး ကံတရားကို လက်ခံလိုက်လို့ မဖြစ်ဘူးလေ။"

"အဲဒီကောင်စုတ်က သေချာပေါက် အရိပ်ထဲမှာ ပုန်းပြီး ငါတို့ ပြန်မတိုက်နိုင်အောင် အားနည်းသွားမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေတာ... ငါတို့သာ သူ့လက်ထဲ ကျရောက်သွားရင် ပူပြင်းတဲ့ နေရောင်အောက်မှာ သေရတာထက် ပိုဆိုးလိမ့်မယ်"

ဗုဒ္ဓခန်းမဆောင်မှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသော်လည်း ကျန်းပုခု ကမူ ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက သူ့အနောက်ရှိ ကြီးမားသော ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အလွန် ရှေးကျပုံ ပေါက်နေသည်။

ဤဘုရားကျောင်းထဲသို့ ရောက်ရှိကတည်းက ကျန်းပုခု သည် ဤဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်နှင့် ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားခဲ့ရသည်။ ဆန်းကြယ်နယ်မြေသခင် နှင့် ဆန်းကြယ် သရဲဘုရင်များ အားလုံး စစ်ဆေးခဲ့ကြသော်လည်း သူက မသက်မသာ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်၏။

သူသည် မလိုတမာ အကြည့်တစ်ခု၏ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသလို ခံစားနေရသည်။

ဆန်းကြယ်နတ်ဘုရားသခင် က ကျန်းပုခု ၏ အမူအရာတွင် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသည်ကို သတိထားမိပြီး မေးလိုက်၏။ "မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား"

ကျန်းပုခု သူ့ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူ ကျွန်တော်တို့ကို ဒီနယ်မြေထဲ မျှားခေါ်လာတာ ကြီးမားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့က အခုချိန်မှာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိဘူးဆိုပေမယ့်... ဒီအတိုင်း သေစောင့်နေဖို့ သက်သက်တော့ မဟုတ်တန်ရာဘူးလေ။"

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ဆန်းကြယ် သရဲဘုရင်များ ငြင်းခုံနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အားလုံး သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

ကျန်းပုခု အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "သူငယ်ချင်းတို့... ဒီကို လာတဲ့လမ်းမှာ သဲကန္တာရထဲက ဗုဒ္ဓခေါင်းတွေကို ခင်ဗျားတို့ မြင်ခဲ့ကြတယ်မလား... တစ်စုံတစ်ယောက်က တမင်တကာ ချထားပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ဒီဘုရားကျောင်းဆီ လမ်းပြနေသလိုပဲ... ကျွန်တော်တို့ ရှင်သန်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးက ဒီဘုရားကျောင်းထဲမှာ ရှိနေလောက်တယ်..."

ဒါကို ကြားတော့ ဆန်းကြယ် သရဲဘုရင်များ အားလုံး မတ်တတ်ထရပ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဆန်းကြယ်နယ်မြေသခင် ကလည်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးမိပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် လေးလံသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုက ဗုဒ္ဓခန်းမဆောင်အပေါ် လွှမ်းခြုံသွား၏။ ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် အားလုံး၏ အကြည့်များက ကြီးမားသော ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

မြေအောက်ကမ္ဘာကိုးခုကိုအာခံသူ က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။ "မင်းတို့ တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ခံစားရလား."

သူ့စကားများက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်ပြီး အခြားသော ဆန်းကြယ် သရဲဘုရင်များ ကိုလည်း ဝင်ပြောစေခဲ့ရာ ထိုသက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုက သူတို့စိတ်နှလုံးထဲမှ မသက်မသာ ဖြစ်မှုကို မောင်းထုတ်နိုင်မည် ဟု ထင်ရသည်။

ကျန်းပုခု ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များ ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်သွားပြီး ကြီးမားသော ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီး၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်နှာကြက်နှင့် ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ရုပ်ပွားတော်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် မျက်နှာသွင်ပြင်များ ဝေဝါးနေသည်။ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်၏ မျက်နှာမှာ ပြုံးနေသည်ကို ကျန်းပုခု မြင်လိုက်ရ၏။

ဤအရာက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို စိမ့်တက်သွားစေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု သူ့စိတ်နှလုံးထဲတွင် အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

မကြာမီ ဆန်းကြယ် သရဲဘုရင်များ လည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ရုပ်ပွားတော်ကြီးက အေးစက်ပြီး ဆိုးယုတ်သော အပြုံးဖြင့် ပြုံးနေသည်ကို သူတို့လည်း သတိထားမိလိုက်ပြီး ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော လောဘစိတ်ကို အာရုံခံလိုက်မိသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သူတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း စုစည်းလိုက်ကြပြီး ပခုံးချင်း ယှဉ်လျက် ရပ်လိုက်ကြသည်။

ဆန်းကြယ်နတ်ဘုရားသခင် က ကြီးမားသော ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်၏။ "ဘယ် စီနီယာ ဒီမှာ အနားယူနေတာလဲ... ကျွန်တော်တို့ နှောင့်ယှက်မိရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်ပေါက် ပြပေးနိုင်မလား"

သူ့စကားဆုံးသွားသည်နှင့် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်၏ မျက်လုံးများက ကောက်ကျစ်သော မျက်လုံးကျဉ်းလေး နှစ်ခုအဖြစ် တွန့်လိမ်သွားပြီး ပို၍ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလာသည်။

"မင်းတို့ အမတ ကံတရား ကို လိုချင်ကြတာမလား... အဲဒါ ဒီမှာ ရှိတယ်လေ"

ထိတ်လန့်ဖွယ် အေးစက်သော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ ကျန်းပုခု နှင့် အခြားသူများကို ပိုမို သတိထားမိစေပြီး ပို၍ တိုးကပ်သွားစေသည်။

ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း ဆန်းကြယ်နတ်ဘုရားသခင် က တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ "ကျွန်တော်တို့ အမတ ကံတရား ကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်... စီနီယာက ကျွန်တော်တို့ကို ထွက်သွားခွင့်ပြုမလား ဆိုတာ သိခွင့်ပြုပါ"

"ဒါပေါ့... မပြုဘူး"

အသံက နောက်ဆုံးစကားလုံးကို ဆွဲဆန့်ပြီးမှ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် ဆန်းကြယ် သရဲဘုရင်များ ကို လန့်ဖျပ်သွားစေကာ တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်၏ အကြည့်က ကျန်းပုခု ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။ "ငါက ဗုဒ္ဓအင်မော်တယ် ပဲ... ပြန်လည်ရှင်သန်ဖို့ သွေးနဲ့ အသား အများကြီး လိုအပ်တယ်... ငါက ပြန်မရှင်ချင်ပေမယ့်ပေါ့... မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ကို ငါ့အမွေဆက်ခံဖို့ ရွေးချယ်ရလိမ့်မယ်"

ဆန်းကြယ် သရဲဘုရင်များ ထဲမှ တစ်ဦးက သတ္တိမွေး၍ မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျန်တဲ့လူတွေကရော..."

ဗုဒ္ဓအင်မော်တယ် က သူ့ဘက်သို့ လှည့်၍ အရုပ်ဆိုးသော ရယ်သံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ဒါပေါ့... သူတို့ကို ငါ့ရဲ့ ဆက်ခံသူ က ဝါးမြိုပစ်မှာပေါ့"

ခန်းမဆောင်ကြီး တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

ကျန်းပုခု သည် စောစောက ဗုဒ္ဓအင်မော်တယ် ၏ အကြည့်အောက်တွင် မသက်မသာ ခံစားနေရပြီး သူတို့ အရုပ်လုပ် ကစားခံနေရသည်ဟု အလိုအလျောက် အာရုံခံမိသည်။ သူသည် ဆက်ခံသူ အဖြစ် ရွေးချယ်ခံရနိုင်ပြီး ကျန်လူအားလုံး၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရနိုင်ပေသည်။

"သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ် နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အကြောင်းနှင့်အကျိုး က မျှော်လင့်မထားဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်... သူ့ကို ဘယ်သူ သတ်လိုက်လဲ ငါ မသိဘူး... ငါ လွတ်မြောက်နိုင်ဖို့ ဆက်ခံသူ ရွေးချယ်မယ့် အချိန်နဲ့ မင်းတို့ ရောက်လာတာ ကွက်တိပဲ"

ဗုဒ္ဓအင်မော်တယ် ၏ အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကိုယ့်ဘာသာ ပြောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။