အခန်း (၅၇၃-၅၇၄)

အခန်း ၅၇၃ လောက၏ အသန်မာဆုံးသူ

အဓိပတိ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် သက်ရှိအားလုံးမှာ ရှန့်ထျန်း၏ စွမ်းအားကို သတိပြုမိလိုက်ကြ၏။ ထိုရှေးဟောင်း ဒဏ္ဍာရီများက လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ခေတ်ကာလများ မပြောင်းလဲမီ အချိန်က ရှန့်ထျန်းသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် အစွမ်းထက်ဆုံးသော ဖြစ်တည်မှု ဖြစ်ခဲ့ပြီး အထွတ်အထိပ် အုပ်စိုးသူ၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စစ်မှန်သော ဧကရာဇ် ဖြစ်ခဲ့၏။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ဩဇာကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ လောကတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သဖြင့် သူမ၏ အမည်မှာ လူပြောနည်းပါးသွားခဲ့သည်။

ရှန့်ထျန်း ဘာလုပ်နေသနည်း။

သူမ မည်မျှအထိ သန်မာသနည်း။

မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများက မြေပြင်အထက်တွင် မျောလွင့်နေသည့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုအသီးကို မော့ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် တွေးတော ခန့်မှန်းနေကြ၏။

ရှန့်ထျန်း၌ အလွန်ကောင်းမွန်သော ပုံရိပ်တစ်ခု ရှိခဲ့ပြီး ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်များ၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူမအကြောင်း သိသူများက သူမ အရာအားလုံးကို ကယ်တင်နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်လာကြသည်။

သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

ကုအန်က သူ၏ အခန်းထဲတွင် နေ၍ တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရှုနေ၏။ ကျူရှီးသည် အဓိပတိ နတ်ဆိုးဘုံမှ တိုက်ခိုက်မှုများကို ခုခံရင်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုအသီး၏ စွမ်းအားကို စုပ်ယူနေသည်။ သူမက ထောင်ပေါင်းများစွာသော ရန်သူများကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရင်း ကြီးမားလှသော စွမ်းအားကို ပြသနေ၏။

ထို အဓိပတိ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည်လည်း မူလဘူတနှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတ တစ်ပါး ဖြစ်ပြီး အဆင့်ချင်း တူညီနေသည့်အပြင် စွမ်းအားကြီး လက်အောက်ငယ်သား တစ်သိုက်၏ ကူညီမှု ရှိနေသော်လည်း ကျူရှီးကို အသာစီးမရနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

ဤအခြေအနေအတိုင်း ဆိုလျှင် ကျူရှီးသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုအသီးနှင့် သေချာပေါက် ပေါင်းစည်းသွားပေလိမ့်မည်။

ကျူရှီး၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ သူမသည် မူလဘူတနှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတအဆင့်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေပြီဟု ကုအန် ခံစားလိုက်ရ၏။ သူမက မူလဘူတနှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတအဆင့်သို့ ယခုမှ ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး အာကာပြင်တာအိုအမတအဆင့်မှ ယခုလေးတင် အဆင့်ချိုးဖျက်လာခြင်း ဖြစ်သည့်အတွက် ဤအချက်က အတော်လေး ချဲ့ကားလွန်းရာ ကျနေသည်။

အင်မော်တယ် ရှာဖွေသူ၏ စွမ်းအားကို ငှားရမ်းထားခြင်းက ကျူရှီးကို အထောက်အကူ ပြုနေသော်လည်း သူမကိုယ်ပိုင် တိုက်ခိုက်ရေး ပါရမီကလည်း အလွန် အားကောင်းလှ၏။

ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာရှိ သက်ရှိအားလုံးကို ကြည့်လိုက်လျှင် တိုက်ခိုက်ရေး ပါရမီ သက်သက်ဖြင့် ဆုံးဖြတ်ပါက အန်ဟောင် တစ်ယောက်တည်းသာ ကျူရှီးကိုကပ်သီလေး ယှဉ်နိုင်မည်ဟု ကုအန် ခံစားလိုက်ရသည်။

လီယ၊ လုရှန်၊ ယန်ကျန့်၊ ချန်ချွမ်နှင့် အခြားသူများမှာမူ များစွာ နောက်ကျ ကျန်ရစ်နေကြ၏။

ကုအန်၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ဖြင့် သူ ဤသို့သော ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး ချနိုင်ရန် ယုံကြည်ချက် ရှိပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကမ္ဘာလောကရှိ သက်ရှိအားလုံးသည် သူ၏ မြင်ကွင်းအောက်တွင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

"တပည့်... ရှေ့ဆက် မင်း ဘာလုပ်မလဲ"

ကုအန်က အန်ဟောင်ကို ရည်ညွှန်း၍ တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်တာအို ရွှေအမြုတေ၏ လမ်းပြမှုအောက်တွင် အန်ဟောင်သည်လည်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုအသီးကို လုယူလိုစိတ် ရှိနေ၏။

သို့သော် ကောင်းကင်တာအို ရွှေအမြုတေ၏ စွမ်းအား ရှိနေလျှင်ပင် သူက ကျူရှီး၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကောင်းကင်တာအို ရွှေရောင်အမြုတေနှင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုအသီး နှစ်ခုစလုံးက လူတစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တာအိုအသီးက ရွှေအမြုတေမှ ပြောင်းလဲလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုဖြစ်တည်မှုက တာအိုအသီးနှင့် ရွှေအမြုတေ နှစ်ခုစလုံးကို မည်သို့ ထိန်းသိမ်းထားနိုင် သို့မဟုတ် မည်သည့် တာအိုသိုင်းကို ကျင့်ကြံခဲ့သနည်း ဆိုသည်မှာ မသိနိုင်သော အရာ ဖြစ်နေ၏။

သူက ရွှေအမြုတေ နှစ်ခုကို သန့်စင်နိုင်သည်များလား...

ကုအန်သည် ထိုဖြစ်တည်မှု ပေါ်ထွက်လာမည့် အချိန်ကို စတင် မျှော်လင့်လာမိသည်။

လက်ရှိ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှုများ အားလုံးသည် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနှင့် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်မဟာကမ္ဘာကို တည်ထောင်သူတို့ ကြားမှ ကစားပွဲတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး သက်ရှိအားလုံးမှာ နယ်ရုပ်များသာ ဖြစ်ကြ၏။

ကုအန်မှလွဲ၍ အင်မော်တယ် ရှာဖွေသူသည်သာ တစ်ခုတည်းသော ပြောင်းလဲနိုင်သည့် ကိန်းရှင် ဖြစ်သည်။ အတိတ်က လုံကျွင်းကို ထည့်တွက်စရာ မလိုပေ။ သူက ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်ချေ။

ကုအန် ဆက်လက် တွက်ချက်နေစဉ်မှာပင် အဓိပတိ နတ်ဆိုးဘုံနှင့် ရှန့်ထျန်းတို့၏ တိုက်ပွဲမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး လောကကြီးက ၎င်း၏ သက်ရောက်မှုများကို ခံစားလာရကာ အတိုင်းအတာမှာလည်း ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာ၏။

ဆိုရိုးစကား ရှိသည့်အတိုင်း အင်မော်တယ်များ တိုက်ခိုက်ကြလျှင် သေမျိုးများ မြေစာပင် ဖြစ်ရသည် ဆိုသကဲ့သို့ပင်။ သူတို့ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ဖိအား အနည်းငယ်ကပင် ဒေသတစ်ခုလုံးကို အကျပ်အတည်းတွင်းသို့ ကျရောက်သွားစေရန် လုံလောက်နေသည်။

အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွား၏။

အန်ရှင်း၊ ထျန်းယောင်အာ၊ လုရှန်နှင့် အခြားသူများမှာ စိတ်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် မကျင့်ကြံနိုင်ကြပေ။ သူတို့ အတူတကွ စုဝေးကာ ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေသော ထိုတိုက်ပွဲအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်။ ကုအန် ချန်ထားခဲ့သော ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုအသီးကို ထင်ဟပ် ပြသနေပြီး ထိုနေရာက စစ်မြေပြင် ဖြစ်နေ၏။

တားဆီးမရနိုင်သော ကျူရှီးကို ကြည့်ရင်း သူမကို ယခင်က မြင်ဖူးသူများ အားလုံး အံ့သြနေကြသည်။ တစ်ချိန်က ကြောက်တတ်သော အမျိုးသမီး တပည့်လေး၌ ဤမျှ လွှမ်းမိုးနိုင်သော ဘက်ခြမ်းတစ်ခု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့မိကြချေ။

"အဓိပတိ နတ်ဆိုးဘုံက သူမကို တားနိုင်မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး..."

"သူမက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုအသီးရဲ့ စွမ်းအားကို စုပ်ယူနေပုံပဲ..."

"ဘုရားရေ... သူမသာ အောင်မြင်စွာ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့ရင် ထပ်ပြီး အဆင့်တက်သွားဦးမှာလား..."

"ဒီတာအိုအသီးက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ကိုယ်တိုင်ပဲ... အဲဒါကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် ကမ္ဘာလောက တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ... တွေးကြည့်လို့တောင် မရဘူး..."

"ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဆရာ ပြောထားတာကို မမေ့နဲ့... ဒီအရာအားလုံးက အမတ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ လုပ်ကြံဖန်တီးမှုတွေပဲ... သူတို့က အခုထိ ပေါ်မလာသေးဘူး..."

တပည့်များက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အချင်းချင်း ဆွေးနွေးနေကြ၏။ သူတို့သည် ကျူရှီးနှင့် အဓိပတိ နတ်ဆိုးဘုံ၏ အင်အားကို အံ့သြနေကြသော်လည်း ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိကြပေ။ သူတို့ ထုတ်မပြောကြသော်လည်း ကုအန်က အသန်မာဆုံး ဖြစ်သည်ဟု လူတိုင်း စိတ်ထဲတွင် ခံစားနေကြရသည်။

မဟာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ နိဂုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော သွေးကျဥ်းထောင်သူတော်စင်ပင်လျှင် တည်ငြိမ်နေ၏။

သူ့အမြင်တွင်မူ သူ၏ဆရာက စကြဝဠာကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော ထိုဖြစ်တည်မှုကို မနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ သူ့ဆရာက ဖရိုဖရဲ အခြေအနေကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုရဲနေသမျှ ကာလပတ်လုံး သူ ထိတ်လန့်နေမည် မဟုတ်ပေ။

သူ့ဆရာက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုအသီးကို လုယူချင်နေသည်ဟုပင် သူ သံသယ ဝင်မိသေးသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် နှစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွား၏။

တာအိုအသီးအတွက် တိုက်ပွဲက ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေပြီး အဓိပတိ နတ်ဆိုးဘုံသည် သူတို့၏ အင်အား တစ်ဝက်ခန့် ဆုံးရှုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။ မြေပြင် အများအပြားမှာလည်း အက်ကွဲကုန်ပြီး သက်ရှိများစွာ သေဆုံးခဲ့ရ၏။

ပင်လယ်လှိုင်းတံပိုးများက အဝေးဆီသို့ အဆုံးမရှိ လှိမ့်ဝင်သွားပြီး မှော်ရတနာများနှင့် ပျံသန်းနေသော သက်ရှိများစွာက ၎င်းတို့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ဂိုဏ်းအသီးသီးက နေရာ ရွှေ့ပြောင်းနေကြပြီး သူတို့၏ ပြည်သူများကို ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်ပြေးနေကြသော နန်းတွင်းမင်းဆက်များလည်း ရှိနေသည်။ သို့သော် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေစဉ် အတွင်း၌ စည်းလုံးမှုများ ရှိသကဲ့သို့ မရိုးသားသော လုပ်ရပ်များလည်း ဖြစ်ပွားနေကြ၏။

ထိုက်ချန်း တိုက်ကြီးသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုအသီးနှင့် ဝေးကွာသော်လည်း တိုက်ကြီး၏ အစွန်အဖျားရှိ မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများမှာ ဆူနာမီလှိုင်းများကို ပိတ်ဆို့ ကာကွယ်နေကြရသည်။ လက်တလောတွင် ဘေးအန္တရာယ် မရှိသေးသော်လည်း လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း လေးလံလာကြ၏။

အချိန် ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သက်ရှိအားလုံးအတွက် ဘေးအန္တရာယ်များ ပိုမို ယူဆောင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထိုနေ့ နေ့လယ်ခင်း၌ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် အဆုံးမဲ့ ကြီးမားသော ဖိအားတစ်ခု သက်ဆင်းလာ၏။ ဤဖိအားက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးရှိ သက်ရှိများကို နေရထိုင်ရ ခက်သွားစေခြင်း မရှိဘဲ ပြန်လည် လန်းဆန်းလာသော ခံစားမှုမျိုးကို ယူဆောင်လာပေးသည်။

"ဟမ်... အဲဒီ ရွှေရောင်အမြုတေက ဆက်ခံမယ့်သူ တကယ် ရှာတွေ့သွားတာပဲ... နေပါဦး... ဒါ ဖြစ်နိုင်တာက..."

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုအသီးပေါ်တွင် ရပ်နေသော အင်မော်တယ် ရှာဖွေသူက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သိပ်မဝေးသော နေရာတွင် ကျူရှီးက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုအသီး၏ စွမ်းအားကို ဆက်လက် စုပ်ယူနေ၏။

အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်လျှင် ကျူရှီးသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုအသီးထက်ပင် ပိုကြီးမားသော ဓမ္မရုပ်သွင်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းနေသည်။ ထိုရုပ်သွင်ကြီး၌ လက်တံပေါင်း တစ်ထောင် ရှိပြီး တစ်ခုစီတွင် ကွဲပြားသော မှော်ရတနာများကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။ ဓမ္မရုပ်သွင်မှာ အချိန်မရွေး ပြောင်းလဲနေပြီး ကြည့်ရှုရသည်မှာ မျက်စိကျိန်းမတတ်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျူရှီးက ခေါင်းလှည့်၍ သူ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ "ဒါ ဘာဖြစ်နိုင်လို့လဲ..."

အင်မော်တယ် ရှာဖွေသူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်တစ်ချက် ဖြစ်ပေါ်သွားသော်လည်း ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

သူ သူမကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျူရှီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း သူမ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

ဤအခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ရာ သူမအတွက် နောက်ဆုတ်စရာ လမ်းမရှိတော့ပေ။

အမှန်တကယ်တွင် ယခုအချိန်ထိ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားကို မမြင်ရသည့်အတွက် တစ်စုံတစ်ခု လွဲချော်နေကြောင်း ကျူရှီး ခံစားလိုက်ရသည်။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား မရှိနေခြင်းက သူမ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များ အောင်မြင်သွားလျှင်ပင် သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဆိုလိုနေပြီး ၎င်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အလားအလာ တစ်ခု ဖြစ်နေ၏။

ကျူရှီးသည် သူမခြေအောက်ရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုအသီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်များက ရွှေရောင် တာအိုလမ်းကြောင်းများကို ဖောက်ထွင်း၍ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုအသီးကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

မျက်စိကျိန်းမတတ် လင်းလက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုက ဘေးဘက်မှ ဝင်ရောက်လာပြီး ကျူရှီး၏ မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကောင်းကင်ယံတွင် ကြီးမားသော နေမင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးကို အလင်းပေးလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

တစ်ခဏချင်းတွင် တစ်ကမ္ဘာလုံး ပြင်းထန်သော အလင်းရောင်ဖြင့် လွှမ်းခြုံခံလိုက်ရပြီး အနီးနားရှိ တိုက်ကြီးများနှင့် သမုဒ္ဒရာများမှာ အရောင်အသွေးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...

ကြီးမားသော နေမင်းကြီးထဲမှ မီးတောက်လှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်များထက် ကြီးမားသော ရွှေနဂါးကြီးများ အဖြစ် ဖွဲ့စည်းကာ ပူပြင်းသော အပူချိန်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ကြ၏။

"ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုအသီးကို... ငါ အန်ဟောင်လည်း လိုချင်တယ်..."

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခုက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး သက်ရှိအားလုံး ကြားလိုက်ရသည်။

အန်ဟောင် ဆိုသော အမည်က သက်ရှိအားလုံး၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ချက်ချင်း စွဲထင်သွား၏။ သူ့ကို သိသူများမှာ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေကြပြီး မသိသူများမှာမူ တင်းမာသွားကြသည်။

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရုံဖြင့် လူကို အညံ့ခံချင်စိတ် ပေါက်သွားစေသည်။ ဤမျှ စွမ်းအားကြီးသော ဖြစ်တည်မှုက စစ်မြေပြင်သို့ ဝင်ရောက်လာခြင်းသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအတွက် ပိုမိုကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်ကို သေချာပေါက် ယူဆောင်လာပေလိမ့်မည်။

"အန်ဟောင်..."

အဓိပတိဂိုဏ်း၊ တတိယဆေးတောင်ကြား အတွင်း၌ အိုမင်းနေသော လုပိုင်ထျန်းသည် သူ့ဥယျာဉ်ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း ကောင်းကင်ပေါ်မှ တောက်ပသော နေမင်းကို မော့ကြည့်ကာ တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်၏။

သူ၏ နောက်ကျိနေသော မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာသည်။

စိတ်အာရုံ ဝေဝါးနေစဉ် အတွင်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ကိုးထောင်က တက်ကြွသော လူငယ်လေး သူ့ရှေ့တွင် ပြန်လည် ရပ်တန့်နေသည်ကို သူ မြင်ယောင်လိုက်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

"ငါ တကယ် အိုသွားပြီပဲ..." လုပိုင်ထျန်းက တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ သေချာပေါက် မအိုသေးပါဘူး... မင်း ဘယ်နေရာကနေ ဒီအရာအားလုံးကို ကြည့်နေတာလဲ..."

အခန်း ၅၇၄ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်အမတအရှင်၊ အဓိပတိ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်

အန်ဟောင်သည် ကောင်းကင်တာအို ရွှေအမြုတေနှင့်အတူ ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုခမ်းနားထည်ဝါသော ကောင်းကင်အရှိန်အဝါကြောင့် မဟာကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးရှိ အခြေအနေမှာ ပို၍ တင်းမာလာ၏။

ကျူရှီးသည် အန်ဟောင်၏ အားပါသော အော်ဟစ်သံကို တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် ဓမ္မရုပ်သွင်ကို တိုက်ရိုက် ထိန်းချုပ်၍ အန်ဟောင်ထံ တိုက်ခိုက်လိုက်၏။ မူလဘူတ ရှေးဦးအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ဥပဒေသများကို တုန်လှုပ်သွားစေကာ ကောင်းကင်ယံရှိ မိုးခြိမ်းတိမ်တိုက်များကို အရောင်ပြောင်းလဲ၍ လှုပ်ရှားသွားစေသည်။

ကောင်းကင်တာအို ရွှေအမြုတေနှင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုအသီးတို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုက မဟာကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တစ်ခုလုံးကို သက်ရောက်မှု ရှိစေခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သက်ရှိအားလုံးအတွက် နောက်ဆုတ်စရာ လမ်းမရှိတော့ချေ။ ဘေးအန္တရာယ်သည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုအသီးမှတဆင့် အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ မဟာကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို နေရာအနှံ့အပြား၌ ပုံသေနည်းမရှိ အက်ကွဲသွားစေခြင်း ဖြစ်၏။

ဤမျှ စွမ်းအားကြီးမားသော အင်အားစု နှစ်ခု၏ ရှေ့မှောက်တွင် တိုက်ပွဲဝင်လိုသော မည်သည့် သက်ရှိမဆို အနားကပ်နိုင်စွမ်းပင် မရှိကြပေ။

သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ်၏ လက်အောက်ငယ်သား ခုနစ်ဦးသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုအသီးကို စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိကြဘဲ ပြင်ပကောင်းကင်သို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်။

သူတို့သည် နယ်နိမိတ်တံခါး ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး တရားထိုင်နေသော ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ ရှေ့မှောက်တွင် လေးစားသမှုဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက ရှည်လျားသော အမိန့်ပေး တိုကင်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နတ်ဘုရား... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မဟာကမ္ဘာကို ပြန်ချင်ပါတယ်"

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်မကြည့်သော်လည်း သူ့နောက်ကျောဘက်ရှိ နယ်နိမိတ်တံခါးမှာ စတင် တုန်ခါလာပြီး အတွင်းမှ ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာ၏။ ထိုအခါမှသာ ထိုလူခုနစ်ဦးမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြပြီး နယ်နိမိတ်တံခါး အတွင်းသို့ ချက်ချင်း ပျံသန်း ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

သူတို့၏ ပုံရိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် နယ်နိမိတ်တံခါးသည် လျင်မြန်စွာ ငြိမ်သက်သွားပြီး အတွင်းမှ တောက်ပသော အလင်းရောင်များလည်း မှေးမှိန်သွား၏။

အမည်းရောင် ချီစွမ်းအင်ထု တစ်ခုသည် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ ဘေးတွင် လေထုထဲမှ စုစည်းကာ ပေါ်ထွက်လာပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်း ရက်စက်အေးစက်သော မျက်နှာတစ်ခု အဖြစ် ဖွဲ့စည်းသွားသည်။

"နတ်ဘုရား... ဒီတိုက်ပွဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဓိပတိနတ်ဆိုးဘုံက အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးနေပြီ... ဘာလို့ အခုထိ ဝင်မပါသေးတာလဲ"

ထူးဆန်းသော မျက်နှာက နားမလည်နိုင်သည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုမျက်လုံးများသည် နေနှင့် လထက်ပင် ပိုမို တောက်ပနေပြီး ကောင်းကင်အာဏာစက်ကိုလည်း ပြသနေ၏။ သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ထူးဆန်းသော မျက်နှာ၏ အရှိန်အဝါမှာ သိသာထင်ရှားစွာ အားနည်းသွားသည်။

"ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင် ယုံကြည်ချက် ရှိပြီးသားပါ... မင်း လိုချင်တာက အဓိပတိနတ်ဆိုးဘုံကို သီးခြားလွတ်လပ်တဲ့ မဟာကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ဖြစ်လာစေချင်တာ မဟုတ်လား... ဒီနတ်ဆိုးတွေ မျိုးသုဉ်းသွားရင်တောင် ကိစ္စမရှိပါဘူး..."

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ လေသံမှာ ပြတ်သားခိုင်မာလွန်းသဖြင့် ထူးဆန်းသော မျက်နှာမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရ၏။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ အကြည့်များက ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ့မျက်လုံးများက လစ်လျူရှုထားသယောင် ရှိသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို မျှော်လင့်နေပုံလည်း ရ၏။

"မေးပါရစေ နတ်ဘုရား... အခု ကောင်းကင်တာအို ကံကြမ္မာလည်း ပျက်ပြယ်သွားပြီဆိုတော့ ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာကို ဘာလို့ ဖျက်ဆီးမပစ်လိုက်တာလဲ... ခင်ဗျားရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုအသီး ဖြစ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

အခြေအနေများ တိုးတက်ပြောင်းလဲလာသည်နှင့်အမျှ ထူးဆန်းသော မျက်နှာသည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာပြီး ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်၏။

သူ့စိတ်မလုံခြုံမှု၏ အရင်းအမြစ်ကို သူကိုယ်တိုင်လည်း အတိအကျ ရှာမတွေ့နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

သူ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား အကြောင်းကို နားလည်ထားသည်။ ဤနတ်ဘုရားသည် လှည့်စားခြင်းကို မုန်းတီးပြီး ပေးထားသော ကတိများကို တည်တတ်သူ ဖြစ်၏။

သို့သော် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား ဘာတွေ တွေးနေသလဲ ဆိုသည်ကိုမူ သူ နားမလည်နိုင်ချေ။

"ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာကို ဘယ်သူ ဖန်တီးခဲ့သလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား..."

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဝင်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

ထူးဆန်းသော မျက်နှာက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဖန်တီးရှင် တစ်ယောက် ရှိတယ် ဆိုတာလောက်ပဲ သိတာပါ... သူ့ရဲ့ အထောက်အထားနဲ့ နာမည်ကိုတော့ မသိပါဘူး..."

"သူက ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်အမတအရှင်ပဲ... နှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတအဆင့်ကို ကျော်လွန်ပြီး ရွှေအမတတာအိုအသီးကို စုစည်းနိုင်ခဲ့သူ... ကောင်းကင်နန်းတော်က အမတအရာရှိက သူ့ကို လာရောက် စည်းရုံးပြီး ကောင်းကင်တာအို အမတရာထူး ပေးအပ်ခဲ့တယ်... ကောင်းကင်တာအို ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး အသက်ရှင်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးပေါ့..." ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက ရှင်းပြလိုက်၏။

"သူ ငြင်းပယ်ခဲ့တာလား..."

"အင်း... ဒါကြောင့် သူ အဲဒီလို ကံကြမ္မာနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး သူ့ရဲ့ မဟာကမ္ဘာကလည်း ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ ကောင်းချီးပေးမှုကို မရရှိခဲ့တာပေါ့..."

ထူးဆန်းသော မျက်နှာသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို စဉ်းစားလိုက်၏။

ဒါက သတိပေးလိုက်တာများလား။

ဒါမှမဟုတ် ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ လွှမ်းမိုးကြီးစိုးမှုကို ကြော်ငြာနေတာလား။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက ထူးဆန်းသော မျက်နှာဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ သူ့အကြည့်များကြောင့် ထူးဆန်းသော မျက်နှာ၏ အရောင်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ပြောင်းလဲသွား၏။

"အဓိပတိ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်... မင်းက သံသရာစက်ဝန်းမှာ အကြိမ်ပေါင်း သောင်းချီ ကျင်လည်ခဲ့ပြီးပြီ... ဒါပေမဲ့ ရွှေအမတတာအိုအသီး ရဖို့ အမြဲတမ်း ခြေတစ်လှမ်း လိုနေခဲ့တယ်... အဲဒီ လိုအပ်ချက်က လောကအပေါ် မင်းရဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှုအပေါ်မှာ မူတည်နေတာ... မင်းသာ မဟာကမ္ဘာတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်လိုက်တာနဲ့ အလိုလိုနေရင်း အဆင့်ချိုးဖျက်သွားနိုင်လိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးကို ဘယ်သူ ဖန်တီးထားသလဲ၊ စည်းမျဉ်းတွေကို ဘယ်သူ သတ်မှတ်ထားသလဲ ဆိုတာ မင်း အမြဲ သတိရနေရမယ်... ကောင်းကင်တာအိုက မင်းကို တစ်ခုခု လုပ်စေချင်တဲ့အခါ ကောင်းကင်တာအိုကို ဆန့်ကျင်လိုက်တာနဲ့ မင်းရဲ့ အဆုံးမဲ့ ကပ်ဘေးတွေ စတင်လာလိမ့်မယ်..."

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ လေသံကြောင့် အဓိပတိ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ဟု ခေါ်ဆိုခံရသူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားရ၏။

ထိုအချိန်တွင် လူသားကမ္ဘာ၌ ကြီးကျယ်သော တိုက်ပွဲကြီးမှာ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်တာအို ရွှေအမြုတေကို ထိန်းချုပ်ထားသော ကုအန်သည် ဆံပင်များ ဖြူဖွေးနေပြီး အရေပြားပေါ်တွင် သွေးစက်များပင် စတင် ယိုစိမ့်ထွက်လာ၏။

ထိုသို့ ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူသည် ကျူရှီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ကျူရှီးက သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အထင်အမြင်သေးသော လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

အန်ဟောင် ဘာအတွက် တိုက်ခိုက်နေသလဲ ဆိုသည်ကို သူမ နားမလည်ပေ။ သို့သော် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုအသီးသည် ထောင်ချောက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများသည် ၎င်းအတွက် ရူးသွပ်နေကြပြီး ကိုယ့်အသက်ကိုပင် ပဓာန မထားဘဲ မိုက်မဲနေကြ၏။

အင်မော်တယ် ရှာဖွေသူသည် အန်ဟောင်ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ကျူရှီးကို ရံဖန်ရံခါ လှည့်ကြည့်နေသည်။

ရုတ်တရက် ကျူရှီးက စကား ပြောလိုက်၏။ "ကြည့်ရတာ ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကယ်တင်ရှင်လို့ မှတ်ယူနေကြပုံပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါက ပိုသန်မာတယ်..."

"ငါ မမှားဘူးဆိုရင် ငါတို့ ရင်ဆိုင်နေရတာ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး... ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ဖြစ်တည်မှုနဲ့ နင့်ရဲ့ တပည့်လည်း ပါသေးတယ်..."

စကားဆုံးသည်နှင့် ကျူရှီး၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး အင်မော်တယ် ရှာဖွေသူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

အင်မော်တယ် ရှာဖွေသူသည် သူ့တပည့် လက်စားချေရန် ကူညီပေးမည့် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူမကို လာရောက် ရှာဖွေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ့တပည့်မှာ လုံးဝ သေဆုံးသွားခြင်း မရှိသေးသဖြင့် သူတို့ကြားမှ ယုံကြည်မှုမှာ သဘာဝကျစွာပင် ပြိုလဲတော့မည် ဖြစ်၏။

အင်မော်တယ် ရှာဖွေသူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါ သူ့အကြောင်းကို သေချာ မမြင်ခဲ့မိဘူး... သူ ဒီလောက်ထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဖုံးကွယ်ထားလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်လာမယ့် ကိစ္စက မင်းအတွက် ကောင်းပါတယ်... မင်း ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့..."

ကျူရှီးသည် ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူမအထက်ရှိ လက်တစ်ထောင် ဓမ္မရုပ်သွင်ကြီးက လက်ဟန်အနေအထားများ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး အမျိုးမျိုးသော မှော်ရတနာများမှ မျက်စိကျိန်းမတတ် အလင်းရောင်များ တောက်ပလာ၏။

ကောင်းကင်တာအို ရွှေအမြုတေ၏ ရှေ့တွင် မျောလွင့်နေသော အန်ဟောင်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူ့ရှေ့မှ ကမ္ဘာလောကကြီး ရုတ်ခြည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အဆုံးအစမဲ့သည့် တိတ်ဆိတ်ခြောက်သွေ့သော နယ်မြေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွား၏။ အထက်တွင် ကောင်းကင်မရှိဘဲ တောက်ပသော ကြယ်တာရာများသာ ရှိပြီး ကျူရှီး၏ ဓမ္မရုပ်သွင်ကြီးက သူ့အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေသည်။

အန်ဟောင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သူ့နောက်ကျောဘက်တွင် ကောင်းကင်တာအို ရွှေအမြုတေဆီမှ နောက်ထပ် မီးတောက်လှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို အမြန် ဆွဲယူသွားသည်။

"ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ကို သူ ဝင်ူးတော့မယ်... နင်က ဆရာ့ရဲ့ တပည့်၊ ဆရာ အချစ်ဆုံး တပည့် ဖြစ်ပေမဲ့ ငါ့ကိုယ်ငါတော့ အရှုံးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျူရှီး၏ အသံသည် ကြယ်တာရာ လေဟာနယ်အောက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ဖိနှိပ်နိုင်သော စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ကောင်းကင်တာအို ရွှေအမြုတေ အတွင်း၌ မျက်လုံးတစ်လုံး ပေါ်လာပြီး အမြုတေ တစ်ခုလုံးကို နေရာယူလိုက်သည်။ ထိုမျက်လုံးသည် အန်ဟောင်၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ကွဲပြားခြားနားနေ၏။

ထိုအချိန်၌ လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင်မူ ကောင်းကင်တာအို ရွှေအမြုတေသည် ကျူရှီး၏ ဓမ္မရုပ်သွင်နှင့် ဝင်ဆောင့်မိပြီး ရုပ်သွင်ကြီးကို ပြိုကွဲသွားစေကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုအသီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ကျူရှီးနှင့် အင်မော်တယ် ရှာဖွေသူတို့မှာမူ အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။

စကြဝဠာ ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာသည် တုန်ခါမှု လှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး စကြဝဠာအတွင်းသို့ ပြင်းထန်စွာ ပျံ့နှံ့သွား၏။

ကောင်းကင်တာအို အလင်းလွှာများ လုံးဝ ပျက်ပြယ်သွားပြီး ပြင်ပကောင်းကင်သို့ ထွက်ပြေးနေကြသော သက်ရှိများမှာ ထိုတုန်ခါမှုကြောင့် လုံးဝ ပျက်သုဉ်းသွားကြရသည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုအသီးကို တိုက်ခိုက်နေကြသော အဓိပတိ နတ်ဆိုးဘုံမှ မိစ္ဆာဆိုးများမှာ သုတ်သင်ခံလိုက်ရ၏။ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် လူသားကမ္ဘာမှ ကျင့်ကြံသူများမှာမူ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်း မရှိကြပေ။

အခြားတစ်နေရာ၌ ဖြစ်သည်။

နယ်နိမိတ်တံခါး ရှေ့တွင်..

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ အဓိပတိ နတ်ဆိုးဧကရာဇ် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူက ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အံ့သြထိတ်လန့်သော အမူအရာ ပေါ်လာ၏။

"ဒီအရှိန်အဝါ... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... သူ တကယ် အသက်ရှင်နေသေးတာလား..." အဓိပတိ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်က အာမေဋိတ် သံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ဧရာမ ပုဆိန်ကြီး တစ်လက် သူ့လက်ထဲတွင် ပေါ်လာ၏။ ထိုပုဆိန်ပေါ်တွင် ကောင်းကင်တာအို မီးတောက်များ ရစ်ပတ်နေပြီး ၎င်းသည် အကြွင်းမဲ့ အမိန့်အာဏာကို ကိုယ်စားပြုသော အဖြူရောင် မီးတောက်များ ဖြစ်သည်။

"ငါ ဒီတိုက်ပွဲကို စောင့်မျှော်နေခဲ့တာ ကြာလှပြီ... နှစ်တွေ ဘယ်လောက် ကုန်ဆုံးသွားပြီလဲ ဆိုတာတောင် မေ့နေပါပြီ..."

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ အသံ ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ သူ၏ လေသံမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် အဖြစ် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး ပြင်းပြသော စိတ်ဆန္ဒများ ပါဝင်နေသည်။

အဝေးတစ်နေရာရှိ သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ အတွင်း၌ ကုအန်သည် ရုတ်တရက် ထလိုက်၏။ သူ၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဟောင်အာနဲ့ သူက တကယ်ပဲ..."

အန်ဟောင်၏ ရုပ်ခန္ဓာသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုအသီးနှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီး ကွဲပြားခြားနားသော အရှိန်အဝါတစ်ခု အဖြစ်သို့ပင် ပြောင်းလဲသွားကြောင်း ကုအန် သတိပြုမိလိုက်သည်။

အတိတ်ဘဝတစ်ခု နိုးထလာသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း ကွဲပြားနေ၏။

အန်ဟောင်သည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာကို တည်ထောင်သူနှင့် သေချာပေါက် ဆက်နွယ်နေသော်လည်း ဝင်စားသူတစ်ဦးတော့ ဖြစ်ပုံမရပေ။

အန်ဟောင်၏ ပြောင်းလဲမှုကြောင့် အံ့သြမိသော်လည်း ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ စွမ်းအားသည် အန်ဟောင် ဖြစ်စေ၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုအသီး ဖြစ်စေ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော အရာ မဟုတ်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားမှသာ ရပေလိမ့်မည်။

ကောင်းပြီ...

ကုအန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲတွင် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှား ပြုလုပ်လိုက်ရာ နယ်နိမိတ်တံခါး ရှေ့ရှိ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနှင့် လုံးဝ ခြားနားနေ၏။

သူ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်နေသည်။

တစ်ဘက်လူက လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်၏။