အခန်း (၅၈၃-၅၈၄)

အခန်း ၅၈၃ - ကုအန်၏ ဇာတ်လမ်း

ကုအန် သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာရာ တောင်တန်းများပေါ်တွင် လူနှစ်ယောက် တိုက်ခိုက်နေသည်ကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်လိုက်ရ၏။ လုရှန်နှင့် ချန်ချွမ်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ဤနှစ်ယောက်သည် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် အပြင်းထန်ဆုံးသူများ ဖြစ်ကြပြီး သွေးကျဥ်းထောင်သူတော်စင် ထက်ပင် သာလွန်နေသေး၏။ သို့သော် သူတို့က လေ့ကျင့်ရေး သဘောမျိုးသာ တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်ပြီး ဒေါသတကြီး ရန်ဖြစ်နေကြခြင်း မဟုတ်သဖြင့် ကုအန် သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ မတားဆီးခဲ့ပေ။

ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းတိုက်ခိုက်နေသော ချန်ချွမ်၏ ကျက်သရေရှိမှုကို ကြည့်ရင်း ကုအန် အလွန် ကျေနပ်နေမိ၏။

သူ့မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် ရှောင်ချွမ်း ဤမျှ တက်ကြွပြီး ယုံကြည်မှု ရှိသည်ကို မတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။

ချန်ချွမ်း၏ အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်များကို မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်လည်ရရှိစေသင့်သလဲ ဆိုသည်ကိုလည်း သူ စဉ်းစားနေခဲ့သော်လည်း ထိုကိစ္စများကို အလျင်စလို မလုပ်သင့်ဘဲ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပျက်စေခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်မည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ရုတ်တရက် ပုံရိပ်တစ်ခု ကုအန်ဘေးတွင် ပေါ်လာသည်။ အန်ရှင်း ဖြစ်၏။ သူမက ကုအန်ကို ဝမ်းနည်းပက်လက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ... မနေ့က ထွက်သွားတုန်းက ဘာလို့ တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့တာလဲ"

"ဟမ်... မင်းက ဆရာလား... ငါက ဆရာလား"

"ဟာ... ကျွန်မက ဆရာနဲ့အတူ လိုက်သွားချင်ရုံလေးပါ..."

"ပျင်းနေရင် ချမ်ခွန်းဂိုဏ်းကို သွားလိုက်လေ... အဲဒီမှာ ထူးဆန်းတာတွေ အများကြီး ဖြစ်လာတော့မှာ... ငါလည်း သွားကြည့်မလို့..."

"တကယ်လား..."

"တကယ်ပေါ့..."

ကုအန် လိမ်ပြောနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာကို ပုံစံသစ် ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီးနောက် ကွဲပြားသော မဟာကမ္ဘာများ အချင်းချင်း စတင် ဆက်သွယ်မိလာကြသည်။ ဂိုဏ်းများသည် ကမ္ဘာလောက အနှံ့ လှည့်လည်သွားလာလာကြပြီး လာမည့် နှစ်များတွင် ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ တစ်ခုလုံး သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာတော့မည် ဖြစ်၏။

ခေတ်သစ်တစ်ခု စတင်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းများသည် အထွတ်အထိပ် ရောက်ရှိရန် ပြိုင်ဆိုင်ကြတော့မည်ဖြစ်သည်။ မတူညီသော မဟာကမ္ဘာများသည် မတူညီသော အမတ ကျင့်ကြံခြင်း ဒဿနများကို လက်ခံထားကြပြီး ထိုဒဿနများ ထိပ်တိုက်တွေ့သည့်အခါ ပိုမို တောက်ပသော မီးပွားများ ပွင့်ထွက်လာပေလိမ့်မည်။

နောက်ခေတ်သည် ယခင်က မကြုံဖူးလောက်အောင် ထူးခြားပေလိမ့်မည်။

ခေတ်ဟောင်းမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော မဟာစွမ်းအားရှင်များသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာကြမည် ဖြစ်ပြီး မဟာကမ္ဘာသစ်သည် ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမို သန်မာလာမည် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စည်းမျဉ်းသစ်များသည် ပါရမီရှင်များကို ပိုမို မွေးထုတ်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ထိုပါရမီရှင်များ၏ အလားအလာများကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်၏။

ကုအန်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ကံတရားကို ခံစားမိလိုက်ရာ အန္တိမ သက်တမ်း ကိုးထောင်ကိုးရာ ကိုးဆယ့်ကိုးနှစ် ပိုင်ဆိုင်သော ပါရမီရှင်များစွာ မွေးဖွားလာတော့မည်ကို ကြိုတင် မြင်တွေ့နေရသည်။

သူ အလွန် မျှော်လင့်နေမိ၏။

ဆရာနှင့် တပည့် စကားစမြည် ပြောဆိုရင်း တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။ လေပြည်လေညှင်းကြောင့် အန်ရှင်း အနည်းငယ် စိတ်လွင့်သွား၏။

သတိမထားမိလိုက်ဘဲ သူမ အသက် ကိုးထောင်ငါးရာ နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဘဝအတွေ့အကြုံများ မကြွယ်ဝသော်လည်း အေးချမ်းပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော ဘဝတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။

သူမ ဘေးနားမှ ဆရာ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သူ့ဘေးတိုက်မျက်နှာက သူမ၏ စိတ်နှလုံးကို ငြိမ်းချမ်းသွားစေသည်။

သူမလည်း စတင် မျှော်လင့်လာမိသည်။

နောက်ထပ် နှစ်တစ်သောင်း၊ နှစ်တစ်သန်း၊ နှစ်ဆယ်သန်း ကြာသည့်တိုင်အောင် သူမ ဆရာ့ဘေးနားတွင် လိုက်ပါနိုင်ဦးမည်လား...

အကယ်၍ လိုက်ပါခွင့် ရခဲ့လျှင် မည်သည့် မြင်ကွင်းမျိုးများကို သူမ မြင်တွေ့ရမည်နည်း...

...

ချမ်ခွန်းဂိုဏ်း၏ နွေဦးပွဲတော် ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ပြီး တောင်တန်းများကြားတွင် ကျင့်ကြံသူများ၏ အရိပ်အယောင်များကို နေရာအနှံ့ တွေ့မြင်နေရသည်။ ကျင့်ကြံသူ အများစုသည် တောင်များ ဝန်းရံထားသော ဧရာမ မြို့ကြီးတစ်မြို့ဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းနေကြ၏။ ထိုမြို့ကြီးမှ အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေပြီး အမတ မြို့တော်တစ်ခု၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤမြို့သည် ချမ်ခွန်းဂိုဏ်း၏ ပင်မမြို့တော် ဖြစ်သည်။ မဟာကမ္ဘာကို ပုံစံသစ် ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းပြီးကတည်းက နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ချမ်ခွန်းဂိုဏ်းသည် အခွင့်အရေးကို အရယူ၍ လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်ကိုးပါးတိုက်ကြီး ပေါ်ရှိ ဖြောင့်မတ်သော တာအိုဂိုဏ်းများ၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာရုံသာမက ပတ်ဝန်းကျင် ပင်လယ်ပြင်များတွင်ပါ ဩဇာအာဏာ တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ယခုနှစ်တွင် ချမ်ခွန်းဂိုဏ်းသည် 'သွန်သင်ချက်တစ်ရာ ညီလာခံ' ကို ကျင်းပရန် စီစဉ်ထားပြီး နယ်မြေအ​တွင်းနှင့် ပင်လယ်ရပ်ခြားမှ ဖြောင့်မတ်သော တာအိုဂိုဏ်းပေါင်း ရာချီကို ဖိတ်ခေါ်ကာ တာအိုသိုင်းကွက်များကို ဆွေးနွေးဖလှယ်ကြမည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ချမ်ခွန်းဂိုဏ်း အနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ပွဲမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကျင်းပခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ချမ်ခွန်းဂိုဏ်း၏ ပင်မမြို့တော်သည် ထူးထူးခြားခြား စည်ကားသိုက်မြိုက်နေ၏။

ပင်မမြို့တော် အတွင်းရှိ စာကြည့်ဆောင်တွင် လူများ ပြည့်ကျပ်နေသည်။

အန်ရှင်း၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ချမ်ခွန်းဂိုဏ်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံသည် အဓိပတိဂိုဏ်းနှင့် အတော်လေး တူညီနေ၏။ သို့သော် ချမ်ခွန်းဂိုဏ်းသည် အဓိပတိဂိုဏ်းနှင့် အလှမ်းဝေးကွာသဖြင့် လောလောဆယ်တွင် ဂိုဏ်းနှစ်ခု ထိတွေ့ဆက်ဆံမှု မရှိသေးပေ။

"'ချမ်ခွန်းအရှင်သခင်' စာအုပ်က ဘာလို့ ထပ်ကုန်သွားရတာလဲ... ချမ်ခွန်းဂိုဏ်းရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်နဲ့ ဘာလို့ စာအုပ် နည်းနည်းလောက် ပိုမရိုက်နိုင်ရတာလဲ..."

လူငယ် အမျိုးသား တပည့်တစ်ဦး ရှေ့တွင် ရပ်၍ စာကြည့်ဆောင် တပည့်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

စာကြည့်ဆောင် တပည့်က လက်ကာပြပြီး ပြောလိုက်၏။ "စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်တော့်ကို လာအော်လဲ အလကားပါပဲ... ကျွန်တော်က အရောင်းပိုင်းပဲ တာဝန်ယူထားတာ"

လူငယ် အမျိုးသား တပည့်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ထို့နောက် အခြားတပည့်တစ်ဦး ကောင်တာသို့ ရောက်လာပြီး 'ချမ်ခွန်းအရှင်သခင်' စာအုပ်အကြောင်း မေးမြန်းပြန်၏။

ထိုအချိန်တွင် စာကြည့်ဆောင် ဒုတိယထပ်၌ အပြာရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ကုအန်သည် စာအုပ်စင်တန်း တစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်၍ စာအုပ်များကို လိုက်ကြည့်နေသည်။ ထျန်းယောင်အာ ရောက်လာပြီး သူ ဖတ်နေသော စာအုပ်ခေါင်းစဉ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်မိ၏။

"သခင်လေး... ဒီလို စာအုပ်မျိုးက သခင်လေး အချိန်ပေးရလောက်အောင် တန်လို့လား..."

နယ်မြေ အပြင်ဘက် ရောက်လျှင် သူ့ကို ဆရာဟု မခေါ်ဘဲ သခင်လေးဟု ခေါ်ရန် ကုအန် မှာကြားထားသည်။ ထျန်းယောင်အာ နားမလည်သော်လည်း သခင်လေးဟု ခေါ်ရသည်မှာ နားထောင်ကောင်းသည်ဟု ယူဆမိ၏။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ ဆက်ဆံရေး ပိုမို တန်းတူညီမျှ ရှိသည်ဟု ခံစားရစေပြီး ရံဖန်ရံခါ သူမကို စိတ်ကူးယဉ်စေသည်။

'ဝိညာဉ်ကိုးပါး သူရဲကောင်း ဒဏ္ဍာရီ' ကို ကိုင်ထားသော ကုအန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။ "စာအုပ် ဖြစ်နေသရွေ့ ဖတ်ရကျိုးနပ်ပါတယ်..."

ချမ်ခွန်းဂိုဏ်း အတွင်း၌ သူ စာစတင် ရေးသားကတည်းက ဝတ္ထုရေစီးကြောင်း တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး 'ဝိညာဉ်ကိုးပါး သူရဲကောင်း ဒဏ္ဍာရီ' သည် ဇာတ်လိုက်၏ စွန့်စားခန်းများအကြောင်း ရေးသားထားသော ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ဖြစ်ကာ သူ့စတိုင်ကို အတုယူရန် ကြိုးစားထားကြောင်း သိသာနေသည်။

ကုအန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ထျန်းယောင်အာ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။ သူမ မြို့ထဲ လမ်းလျှောက်ထွက်ရန် စီစဉ်ထား၏။ အချုပ်အနှောင်မဲ့အမတအဆင့် ရှိသော သူမသည် ချမ်ခွန်းဂိုဏ်း အတွင်း၌ မဟာကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသဖြင့် ပြဿနာ တက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် ကုအန် ရှိနေသဖြင့် ပို၍ စိတ်ချရသည်။

ထျန်းယောင်အာ ထွက်သွားပြီးနောက် ကုအန် ဆက်လက် ဖတ်ရှုနေ၏။

မကြာမီ အမျိုးသမီး နှစ်ဦး ဒုတိယထပ်သို့ တက်လာကြသည်။ လီရွှမ်ယွီ နှင့် ထန်ချိုင် တို့မှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ပေ။

အန်ရှင်း ကယ်တင်လိုက်ကတည်းက သူတို့သည် ဝိညာဉ်ကိုးပါးတိုက်ကြီး ပေါ်တွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ချမ်ခွန်းဂိုဏ်း အာဏာရလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပြီး ယခုအခါ ချမ်ခွန်းဂိုဏ်း၏ တပည့်များ ဖြစ်နေကြပြီ။

အမှန်တကယ်တွင် သူတို့၏ အဆင့်အတန်းအရ အကြီးအကဲများ ဖြစ်လာနိုင်သော်လည်း ချမ်ခွန်းဂိုဏ်းနှင့် အလွန်အမင်း ပတ်သက်ဆက်နွယ်နေမည်ကို မလိုလားကြပေ။ အချိန်တန်လျှင် ထွက်ခွာသွားကြမည်ကို သိထားကြသည်။

"အစ်မ... ကျွန်မတို့ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ..." ထန်ချိုင်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။ စာကြည့်ဆောင်တွင် သာမန်စာအုပ်များသာ ရှိသည်။ အကယ်၍ တာအိုသိုင်းကွက်များကို လိုချင်လျှင် ကျမ်းစာဆောင် သို့ သွားသင့်၏။

လီရွှမ်ယွီက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ဒီတိုင်း လိုက်ကြည့်တာပါ... နင့်စိတ်က လောလွန်းနေတယ်... စိတ်ရှည်အောင် လေ့ကျင့်တာ ကောင်းပါတယ်"

သူမ၏ အကြည့်များက ဒုတိယထပ်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေပြီး တပည့်တစ်ယောက်ချင်းစီကို တစ်စုံတစ်ခု ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ကြည့်နေ၏။ သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူမ ရှာဖွေနေသော လူကို မတွေ့ရသဖြင့် စိတ်ပျက်သွားသော အရိပ်အယောင် သူမ မျက်လုံးများထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

လီရွှမ်ယွီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ထန်ချိုင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွား၏။ သူမသည် နှစ်ပေါင်း ရှစ်ရာကြာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းကို ယခုလေးတင် ပြီးစီးခဲ့သည်ကို စိတ်မရှည်ဘူးဟု ပြောနေသေးသလော...

သူမ ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် လီရွှမ်ယွီက တတိယထပ်သို့ တက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျွန်မ တကယ် စိတ်မရှည်တာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒီနှစ်တွေမှာ..." ထန်ချိုင်က လီရွှမ်ယွီနောက်သို့ လိုက်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ပြောဆိုရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

"စီနီယာအစ်မလီ..."

အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လီရွှမ်ယွီ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စာအုပ်စင်တန်း နှစ်ခုကြားမှ စာအုပ်တစ်အုပ် ကိုင်၍ လျှောက်လာသော ကုအန်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လီရွှမ်ယွီ အနည်းငယ် မှင်သက်သွားသည်။ သူ့ကို မတွေ့ရသည်မှာ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းခန့် ရှိပြီ ဖြစ်ရာ ကုအန်သည် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ လူနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ကုအန်သည် သတိကြီးပြီး အနေအေးသော်လည်း ယခု သူမရှေ့မှ ကုအန်သည် ချောမောခန့်ညားပြီး ထူးခြားနေကာ သေမျိုးများကြား လျှောက်လှမ်းနေသော အမတ တစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထန်ချိုင်က ကုအန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် သံသယများ ပေါ်လာ၏။ ကုအန်ကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ အံ့သြသွားသည်။ ချောလိုက်တဲ့ လူ...

ဒါက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် သုံးသပ်ချက်သာ ဖြစ်ပြီး မြင်မြင်ချင်း ချစ်မိသွားခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ကမ္ဘာလောက အနှံ့ သွားလာခဲ့ပြီး လူများစွာကို မြင်ဖူးသော်လည်း ကုအန်ကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါမျိုး ရှိသည့် ကျင့်ကြံသူကို မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။

သူမ ချစ်မြတ်နိုးရသော လီယပင်လျှင် ကုအန်နှင့် ယှဉ်နိုင်သော အရှိန်အဝါ မရှိပေ။ သူမကို လီယ၏ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်မှာ လီယ၏ သူရဲကောင်းဆန်မှုနှင့် သစ္စာရှိမှုတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကုအန်က လီရွှမ်ယွီထံ လျှောက်သွားပြီး ပြုံး၍ မေးလိုက်၏။ "စီနီယာအစ်မလီ... ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား"

လီရွှမ်ယွီ သတိပြန်ဝင်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မှတ်မိတာပေါ့... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်မ ဒီကို လာတာ မောင်လေးကို လာရှာတာပါ... မောင်လေးရဲ့ တပည့်ကလည်း ဒီတိုက်ကြီးပေါ်မှာ ရှိနေတာ ဆိုတော့လေ... ပြီးတော့ ချမ်ခွန်းဂိုဏ်းရဲ့ အရာရာတိုင်းက အဓိပတိဂိုဏ်းနဲ့ တော်တော် တူနေတယ်... အဲဒါ မောင်လေးနဲ့ ပတ်သက်နေမယ်လို့ ကျွန်မ ခန့်မှန်းမိတယ်..."

ကုအန်သည် ဆရာသခင်ဓားအရှင် ဖြစ်ကြောင်း သူမ မသိသော်လည်း အန်ရှင်း၏ အစွမ်းအစက ကုအန်၏ တာအိုကျင့်ကြံမှုသည် သူမထက် သာလွန်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေ၏။

သူမ ကုအန်ကို ရှာဖွေချင်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ လူကိုယ်တိုင် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုလို၍ ဖြစ်သည်။

သူမ မတုံးအပေ။ အန်ရှင်း လာရောက် ကယ်တင်ခြင်းမှာ ကုအန်၏ ညွှန်ကြားချက်ကြောင့် ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။

"ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီလောက် စွမ်းရည်တွေ မရှိပါဘူး... ကျွန်တော်တို့ တည်းခိုခန်း တစ်ခုခု သွားပြီး အတိတ်အကြောင်း ပြောကြမလား..." ကုအန်က ပြုံး၍ မေးလိုက်ရာ လီရွှမ်ယွီ ငြင်းစရာ အကြောင်း မရှိပေ။

ကုအန်သည် ထန်ချိုင်ကို လစ်လျူမရှုဘဲ မိတ်ဆက်စကား ပြောလိုက်သည်။

နှုတ်ဆက်စကား ပြောပြီးနောက် သူတို့ သုံးဦး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာကြ၏။

ကုအန်က "ဝိညာဉ်ကိုးပါး သူရဲကောင်း ဒဏ္ဍာရီ" ကို ဝယ်ယူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ထန်ချိုင်၏ မျက်နှာအမူအရာ ထူးဆန်းသွားသည်။

ကုအန်သည် အန်ရှင်း၏ ဆရာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူမ သူ့ကို အထင်ကြီး လေးစားမိသော်လည်း ဤမျှ မဟာကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက ဤကဲ့သို့ အသေးအဖွဲ စာအုပ်များကို ဖတ်ရှုလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မထားခဲ့ပေ။

မဟာကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဆိုသည်မှာ မဟာတာအိုကို လိုက်စားနေသင့်သည် မဟုတ်ပါလော...

လီရွှမ်ယွီကမူ ဂရုမစိုက်ပေ။ ကုအန် စာဖတ်ဝါသနာပါကြောင်း သူမ သိထားသည်။ ကုအန်တွင် တူညီသော ဝါသနာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်ရခြင်းက သူမကို ရင်းနှီးမှု ခံစားရစေပြီး သူတို့ကြားမှ အကွာအဝေး ကျဉ်းမြောင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်စေ၏။

နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့ သုံးဦးသည် အနီးဆုံး တည်းခိုခန်းတွင် ဝင်ထိုင်ကြပြီး တစ်ယောက်၏ အတွေ့အကြုံများကို တစ်ယောက် မေးမြန်းကြသည်။ ထို့နောက် ကုအန်က စကားလမ်းကြောင်းကို လီယထံ လွှဲလိုက်၏။ လီယသည် သူတို့၏ ဆက်နွယ်မှု ဗဟိုချက် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

လီယအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် ထန်ချိုင် ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီယ၏ ကျော်ကြားမှုသည် ဝိညာဉ်ကိုးပါးတိုက်ကြီး အထိ ပျံ့နှံ့နေပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

ထာဝရကိုးပါး မြင့်မြတ်နှလုံးသားဓား ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လီယသည် ကမ္ဘာလောက၏ ထိပ်တန်း ဓားကျင့်ကြံသူ မဟုတ်သေးသော်လည်း သူ့စွမ်းအားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့စွန့်စားလိုစိတ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူ့ကျော်ကြားမှုမှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွား၏။

"လူတွေ ပြောကြတာတော့ သူက လှုပ်ခါခြင်းအလင်းရောင် သူတော်စင်ဂိုဏ်း က သူတော်စင်နဲ့ ရန်ငြိုးဖွဲ့မိပြီး အလိုက်ခံနေရတယ်တဲ့... ကျွန်မ သူ့ကို ကူညီချင်ပေမဲ့ အစ်မက ကျွန်မ သွားရင် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မယ်လို့ ပြောတယ်... ကုအန်... ရှင်က လီယရဲ့ ဂျူနီယာညီလေး ဆိုတော့ သူ့ကို ကူညီပေးလို့ ရမလား..." ထန်ချိုင်က ကုအန်ကို အသနားခံသော လေသံဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် လီယနှင့်အတူ အခက်အခဲများစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသဖြင့် သူ့ကျော်ကြားမှု နောက်ကွယ်မှ ဒုက္ခများကို သိရှိနားလည်သည်။

သူ အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာရနေတာ ဖြစ်ရမယ်... မဟုတ်ရင် ရန်ငြိုးဖွဲ့တဲ့ အဆင့်ထိ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး...

ကုအန် ပြန်မဖြေမီ လီရွှမ်ယွီက အေးစက်စွာ ဝင်ပြောလိုက်၏။ "ထန်ချိုင်... ဂျူနီယာညီလေး ကုအန်ကို လီယ ကိစ္စတွေနဲ့ ဒုက္ခမပေးပါနဲ့... အဲဒါတွေက သူ့ရွေးချယ်မှုတွေပါ... ဂျူနီယာညီလေး ကုအန်က ကျွန်မတို့ကို ကယ်ခဲ့ပြီးပြီ... ကျွန်မတို့ သူ့အပေါ် ကျေးဇူးကြွေး အများကြီး ရှိနေတာ... ဘယ်လိုလုပ် ထပ်ပြီး ဒုက္ခပေးရမှာလဲ..."

"ဒါပေမဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ဆိုတာ မရှိဘူး..."

လီရွှမ်ယွီက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သဖြင့် ထန်ချိုင် ခေါင်းငြိမ့်ရုံမှတပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ကုအန်က လီရွှမ်ယွီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ တည်ကြည်လေးနက်မှုက ရယ်စရာ ကောင်းနေသည်ဟု ထင်မြင်မိပြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။ "လှုပ်ခါခြင်းအလင်းရောင် သူတော်စင်ဂိုဏ်းက တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်ပါတယ်... အမတလမ်းစဉ် ခြောက်ဆင့်မြောက်မှာ ရှိတဲ့ ဆန်းကြယ်ဓမ္မအမတ ရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်... သူတို့ကို သွားရန်စလို့ မလွယ်ဘူး..."

အမတလမ်းစဉ် ခြောက်ဆင့်မြောက်...

လီရွှမ်ယွီ၏ မျက်နှာ အရောင်မရှိအောင် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားပြီး ထန်ချိုင်လည်း တင်းမာသွားသည်။

ကုအန်က သူတို့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်၏။ "မပူပါနဲ့... အမတလမ်းစဉ် အန္တိမ ရတနာ၊ ဆန်းကြယ်မြို့တော် နဲ့ ထာဝရကိုးပါး မြင့်မြတ်နှလုံးသားဓား ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ စီနီယာအစ်ကိုလီက ကံကောင်းခြင်းတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူပါ... သူ အန္တရာယ်ကို ကျော်လွှားနိုင်မှာပါ... အဲဒီဓားက ကမ္ဘာလောကရဲ့ ထိပ်တန်း နတ်ဘုရားဓားလေ..."

သူ့စကားကို ကြားသောအခါ လီရွှမ်ယွီ ခေါင်းငြိမ့်ရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး ထန်ချိုင်မှာမူ နက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အတွင်းသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ထို့နောက် ကုအန်က ချမ်ခွန်းဂိုဏ်း၏ သွန်သင်ချက်တစ်ရာ ညီလာခံ အကြောင်း ပြောဆိုလိုက်၏။ လီရွှမ်ယွီ ပါဝင် ဆွေးနွေးနေသော်လည်း လေထု အခြေအနေမှာ သိသိသာသာ အေးစက်သွားသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ကုအန်သည် အမျိုးသမီး နှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

လီရွှမ်ယွီနှင့် ထန်ချိုင်တို့သည် တည်းခိုခန်း အပေါက်ဝတွင် ရပ်၍ ကုအန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။

"အစ်မ... သူက လီယရဲ့ ဂျူနီယာညီလေး ဆိုတော့ အဓိပတိဂိုဏ်းကပဲလေ... သူက ဘာလို့ ဒီလောက် ဝေးတဲ့ နေရာကို တစ်ယောက်တည်း ရောက်နေတာလဲ..." ထန်ချိုင်က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ထွက်ခွာသွားသော ကုအန်၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း လီရွှမ်ယွီက ပြောလိုက်၏။ "သူ့မှာ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး တစ်ခုခု ရှိလို့ နေရပ်ကို စွန့်ခွာလာရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... ဘဝမှာ ကိုယ်မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေတွေကြောင့် တွန်းအားပေးခံရတာတွေလည်း ရှိတတ်ပါတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီယကဲ့သို့ပင် ကုအန်၏ ပုံရိပ်နောက်ကွယ်၌ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ရှိနေသည်ဟု ထန်ချိုင် ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး လူအုပ်ထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကုအန်၏ လက်မောင်းကို ချိတ်ကာ ရယ်မော စကားပြောဆိုရင်း လျှောက်သွားသည်ကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရ၏။ သူတို့၏ ရင်းနှီးမှုမှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။ မကြာမီ သူတို့သည် လူအုပ်ကြီးထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ထန်ချိုင် ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး မေးခွန်းတစ်ခု မေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အသံထွက်မလာနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

လီရွှမ်ယွီလည်း နှုတ်ဆိတ်နေတော့၏။

အခန်း ၅၈၄ - ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ် ဝင်စားခြင်း၊ အသက်ကို ချေးယူခြင်း

ပူပြင်းသော နွေရာသီ နေ့တစ်နေ့တွင် သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ အတွင်းရှိ ရေကန်ဘေးတွင် ကုအန်သည် သူ၏ တပည့်များကို မဟာတာအိုအကြောင်း ဟောပြောနေ၏။

တပည့်များသည် စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေကြသည်။

လူတိုင်း တာအိုတရားတွင် ဈာန်ဝင်စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကုအန်သည် သူ့ရင်ဘတ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပလွေတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူပြီး အနီးကပ် လေ့လာကြည့်ရှုလိုက်၏။

"ကုအန်... ရှင် ပြောတဲ့ မဟာတာအိုက တကယ်ကို နက်နဲပြီး ကျယ်ပြန့်လွန်းတယ်... ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မြင်ကွင်းပေါင်းများစွာ ပေါ်လာစေတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အရမ်း သိချင်နေတာတခုက... ရှင်က မဟာတာအိုရဲ့ ပုံရိပ်တွေကို တကယ် မြင်ဖူးတာလား..."

ရှန်ကျန်းသည် မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ကုအန်ကို ကြည့်ကာ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

သူမသည် ကုအန်နှင့် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေပြီး သူမ၏ အသံမှာ တိုးညှင်းလွန်းသဖြင့် အခြားသူများကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေပေ။

ကုအန်က ရှန်ကျန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "မဟာတာအိုက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာပဲ... မင်း ဘာတွေ မြင်ရလဲ... မင်း ဘယ်ကို သွားချင်တာလဲ..."

ရှန်ကျန်းက စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ စကြဝဠာနဲ့ ကြယ်တာရာတွေကို မြင်ရတယ်... ပြီးတော့ တံခါးတစ်ပေါက်ဆီ ဦးတည်သွားနေတဲ့ အဖြူရောင် လှေကားထစ် တစ်ခုကိုလည်း မြင်ရတယ်..."

"ဘယ်လို တံခါးမျိုးလဲ..."

"ဖော်ပြလို့ မရဘူး... အခု ကျွန်မ မှတ်မိတာက ဝေဝါးနေတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တံခါးတစ်ပေါက် ဆိုတာတော့ သေချာတယ်..."

ရှန်ကျန်းက ပြန်ပြောပြနေရင်း ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဆက်မေးလိုက်၏။ "ကုအန်... ကျွန်မ မြင်ရတဲ့ အဲဒီ မြင်ကွင်းတွေက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ တွက်ချက်မှု ပုံစံမျိုး ဖြစ်နိုင်မလား..."

ကုအန်က သူမကို ပြုံးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါကို မင်းကိုယ်တိုင် ခံစားပြီး ဆုံးဖြတ်ရမှာပါ... မင်း ဒီအကြောင်းကို တွေးတောနေတာ ကောင်းပါတယ်... မသိနားမလည်တဲ့ အရာတွေအပေါ် ထားရှိတဲ့ ရိုသေလေးစားမှုကို ဘယ်တော့မှ မပျောက်စေနဲ့... အမြဲတမ်း သတိရှိပါ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ သတိရှိတာက မရှိတာထက် ပိုအကျိုးရှိတတ်လို့ပဲ..."

ရှန်ကျန်း ခေါင်းငြိမ့်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်မ သတိထားပါ့မယ်... မဟာတာအိုက ကျွန်မကို နေရာတစ်ခုခုဆီ လမ်းညွှန်မယ် ဆိုရင်တောင် ကျွန်မ သေချာပေါက် သွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူမသည် အန်ဟောင်နှင့် ကျူရှီးတို့၏ အတွေ့အကြုံများကို ကုအန်ထံမှ ကြားသိခဲ့ဖူးသဖြင့် ရှင်းပြ၍ မရနိုင်သော အခွင့်အရေးများ အပေါ် ပို၍ သတိထားမိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

တာအိုကို ရှာဖွေစဉ် မြင်တွေ့ရသော မြင်ကွင်းများသည် မြှားခေါ်မှု တစ်ခုနှင့် တူနေသဖြင့် သူမ အလှည့်စား မခံလိုပေ။

"ဆုံးဖြတ်ရ ခက်တဲ့ ကိစ္စတွေ ကြုံလာရင် ငါကို လာပြောလို့ ရပါတယ်" ကုအန်က ပြောပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်ကာ အနီးနားရှိ တောအုပ်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ရှန်ကျန်းတွင် မေးစရာ မေးခွန်းများ မကျန်တော့သဖြင့် ကုအန်နောက်သို့ လိုက်မသွားပေ။ နှစ်များစွာ ကြာပြီးနောက် ကုအန် ဘယ်သွားသလဲ ဆိုတာကို သူမ သိပ်မသိချင်တော့ချေ။

ယခု သူမ လိုလားသည်မှာ မဟာတာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ မဟာတာအို၏ ကျယ်ပြန့်မှု အတွင်း၌ သူမ လိုချင်သော အရာအားလုံးကို ခံစားနိုင်သည်။ သူမ ကုအန် ကဲ့သို့သော မဟာကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် ဆန္ဒရှိ၏။

အခြားတစ်နေရာ၌ ဖြစ်သည်။ ကုအန်သည် တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းတည်းဖြင့် လူသားကမ္ဘာရှိ အခြားနေရာ တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ဤနေရာသည် သေမျိုးမြို့တစ်မြို့ ဖြစ်ပြီး လမ်းမများပေါ်တွင် လူများဖြင့် စည်ကားနေသည်။ လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ကျင့်ကြံသူများကို မတွေ့ရဘဲ အသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာ နှစ်ကောင်၊ သုံးကောင်ခန့်သာ ရှိသည်။ သို့သော် သူတို့သည် မည်သူ့ကိုမျှ အန္တရာယ် မပြုဘဲ ဧကရာဇ်ပန်းမျှော်စင် ဟု ခေါ်သော အဆောက်အအုံတွင် ဖျော်ဖြေတင်ဆက်နေကြသည်။

ကုအန်သည် လမ်းမပေါ်တွင် ပေါ်လာသော်လည်း ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လုပ်နေကြသူများ သတိမထားမိကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သူကမျှ သူ့ကို မမြင်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတွေ့မှုကို မခံစားရပေ။

ကုအန်၏ အကြည့်များက လမ်းဘေးရှိ ခြံဝင်းတံတိုင်း ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော သူတောင်းစားတစ်စုထံ ကျရောက်သွား၏။ ထိုအထဲတွင် အသက် တစ်ဆယ့်လေး၊ တစ်ဆယ့်ငါးနှစ် အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချပြီး ထိုင်နေသည်။ သေချာ ကြည့်လိုက်လျှင် သူ့၌ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး မရှိဘဲ ညာဘက်လက်တွင် လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းသာ ရှိတော့သည်။ သူ မည်မျှ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်း ခံခဲ့ရသည်ကို မှန်းဆရ ခက်ခဲလှ၏။

ဤကောင်လေးသည် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား ဝင်စားသူ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ၃၉ ကြိမ်မြောက် ဝင်စားခြင်း ဖြစ်၏။

သူ့ကို ကျေးရွာတစ်ရွာတွင် မွေးဖွားခဲ့ပြီး အသက် တစ်နှစ် မပြည့်မီမှာပင် သူ့မိသားစုကို ဓားပြများ ဝင်ရောက်စီးနင်းခဲ့သည်။ ဓားပြများက လူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်ပြီး သူ့ကို ရောင်းစားခဲ့ကြ၏။ မတည်ငြိမ်မှုများနှင့် ရုန်းကန်ရမှုများ ကြုံတွေ့ပြီးနောက် သူသည် ဤကဲ့သို့ ဆိုးရွားသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား ဒုက္ခရောက်နေသော်လည်း ကုအန် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ ဘဝအသီးသီးကို သူ စောင့်ကြည့်လေ့ရှိသည်။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားကို လှောင်ပြောင်လို၍ မဟုတ်ဘဲ သူသေဆုံးချိန်တွင် အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ် အချို့ကို ပြန်လည် အမှတ်ရစေပြီး အမတ နတ်ဘုရားများနှင့် သေမျိုးများကြား ကွာခြားချက်ကို ခံစားမိစေရန် ဖြစ်သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ ကုအန် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားကို ဒုက္ခဆင်းရဲသော ဘဝတစ်ခု ဖြတ်သန်းစေရန် တမင် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း မရှိသော်လည်း သံသရာစက်ဝန်း အတွင်းရှိ သူ့ဘဝ အများစုမှာ ဆင်းရဲဒုက္ခများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့သော ဘဝတွင် မွေးဖွားလာလျှင်ပင် အသက်တိုလေ့ ရှိပြီး အကောင်းဆုံး အခြေအနေ၌ပင် အသက် ၇၀ ထိသာ နေရလေ့ရှိသည်။

ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် သေမျိုး အများစုသည် အသက် ၇၀ ကျော် နေထိုင်ရန် ခက်ခဲသဖြင့် ဤအချက်မှာ ပုံမှန်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ပူပြင်းသော နွေရာသီတွင် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ ဤဘဝသည် စည်ကားသော လမ်းမများပေါ်တွင် ကုန်ဆုံးသွားမည် ဖြစ်ပြီး မည်သူကမျှ သူ့သေဆုံးမှုကို ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ အနီးနားရှိ သူဌေးအိမ်မှ အစေခံ တစ်ယောက်က သူ့အလောင်းကို ဆွဲယူသွားပြီး တောထဲတွင် စွန့်ပစ်လိုက်ကာ မြေခွေးများ၏ စားသောက်ခြင်းကို ခံရမည့် အချိန်အထိ မည်သူကမျှ ဂရုစိုက်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ကုအန်သည် လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်၍ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားကို ကြည့်နေပြီး လူများက အိပ်မက်ထဲတွင် သွားလာနေကြသကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြ၏။

ယခုဘဝတွင် ရှောင်ဝူ ဟု အမည်ရသော ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားကို သူတောင်းစား အဘိုးကြီး တစ်ဦးက မွေးစားခဲ့သည်။ သူသည် အဘိုးကြီး ခေါ်ယူမွေးစားသော ပဉ္စမမြောက် ကလေး ဖြစ်သဖြင့် ရှောင်ဝူ (နံပါတ် ၅ လေး) ဟု အမည်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နှစ်စတွင် သူတောင်းစား အဘိုးကြီး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ရှောင်ဝူသည် အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ရန် အကြီးဆုံး အစ်ကိုနောက်သို့ လိုက်ပါနေရ၏။ လက်ရှိတွင် သူသည် ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရသည်။

ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ ရှာဖွေရန်အတွက် အကြီးဆုံး အစ်ကိုသည် အခြားလမ်းတစ်ခုရှိ ဆေးဆိုင်မှ အစေခံများ၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံနေရ၏။

ဤမြို့သည် အလွန် စည်ကားလှသည်။ လူများသည် သောက်စားပျော်ပါးနေကြပြီး ဝိုင်နှင့် အသားများကို စားပွဲများပေါ်တွင် ဖိတ်စင်အောင် စားသောက်နေကြ၏။ အချို့က သစ်ပင်အောက်တွင် ကဗျာရွတ်ဆို၍ အချစ်အကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြပြီး အချို့မှာမူ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ အသက်မျှင်းနေရပြီး မိသားစုဝင်များက ဆေးဖိုးဝါးခ အတွက် ရန်ဖြစ်နေကြသည်။ ဖုတ်ကောင်များကဲ့သို့ မိမိတို့၏ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များကို လုပ်ဆောင်နေကြသူများလည်း ရှိပြီး အနာဂတ်ကို မတွေးဘဲ တစ်နေ့တာ အလုပ်များ မြန်မြန်ပြီးစီးရန်သာ စိတ်ကူးနေကြ၏။

မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများ၏ အခြေအနေများသည် ကုအန်၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသော်လည်း သူ့မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ ရှောင်ဝူကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

ရှောင်ဝူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လိုက်၏။ သူ့ရှေ့ရှိ လမ်းမများသည် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေပြီး အနီးနားရှိ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုများသည် လက်လှမ်းမမီနိုင်လောက်အောင် ဝေးကွာနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

စိတ်ဝေဝါးနေစဉ် အတွင်း လမ်းမပေါ်တွင် နောက်ထပ် ပုံရိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။ လူများက ထိုပုံရိပ်ကို ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသဖြင့် အလွန် ထူးဆန်းနေသည်။

သူ့လက်များ တုန်ယင်နေပြီး မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ သူ အမြင်မှားနေခြင်း ဟုတ်မဟုတ် သေချာအောင် လုပ်လိုက်၏။ အမှန်တကယ်ပင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ မြင်ရပြီး အခြားသူများ မမြင်ရသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

"ဒါ အမတ နတ်ဘုရား တစ်ပါးများ ဖြစ်မလား..."

ရှောင်ဝူ အားနည်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ့ဘေးနားရှိ သူတောင်းစား နှစ်ယောက်မှာ အိပ်ပျော်နေကြသဖြင့် သူ့ရေရွတ်သံကို မကြားကြပေ။ အခြားသူတောင်းစားများကလည်း သူ့ကို ဂရုမစိုက်ကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ သေတော့မည်ကို လူတိုင်း သိထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဝူ သူ့ကို မြင်ရသဖြင့် ကုအန် အံ့သြသွား၏။ ရှောင်ဝူ သူ့ကို မြင်နိုင်စေရန် သူ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ထိုအတွေးဖြင့် ကုအန်သည် သူ့အရှိန်အဝါကို နက်ရှိုင်းစေလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ဆိုသလိုပင် ရှောင်ဝူ၏ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ဝူသည် အခြား နေရာများကို အလိုအလျောက် လိုက်ရှာလိုက်သည်။ သို့သော် မည်မျှပင် ကြိုးစားကြည့်ရှုစေကာမူ ကုအန်ကို ထပ်မတွေ့ရတော့ပေ။

"အမြင်မှားတာပဲ ဖြစ်မှာပါ... ငါလို လူက အမတ နတ်ဘုရားနဲ့ တွေ့ဖို့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ရှောင်ဝူ ခေါင်းငိုက်စိုက်ချလိုက်ပြီး ရောဂါဝေဒနာကို ဆက်လက် ခံစားနေရ၏။

နေဝင်ရီတရော အချိန် ရောက်သောအခါ လောင်တ (အစ်ကိုကြီး) ဟု ခေါ်သော ရှောင်ဝူ၏ အစ်ကိုသည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် လျှောက်လာသည်။

သူသည် ရှောင်ဝူ၏ ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သွေးများ ပေကျံနေသော ဆေးအိတ်ကို မြေကြီးပေါ်တွင် ချကာ ရှောင်ဝူကို လှုပ်နှိုးလိုက်သော်လည်း တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။

လောင်တ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သွေးများဖြင့် ရဲနေ၏။ သူ့ညာဘက်လက် တုန်ယင်စွာဖြင့် ရှောင်ဝူ၏ နှာခေါင်းဝသို့ ရောက်သွားသည်။ မကြာမီ သူ လန့်သွား၏။ သူ ရှောင်ဝူကို တွန်းမထုတ်ဘဲ ကျောပိုးလိုက်ပြီး ဆေးအိတ်ကို ယူကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ထို့နောက် လောင်တသည် ရှောင်ဝူကို ကျောပိုး၍ မြို့ထဲရှိ ဆေးဆိုင် အကြီးအသေး အကုန် လိုက်သွားသော်လည်း မည်သူကမျှ ရှောင်ဝူကို ကုသပေးလိုခြင်း မရှိကြပေ။

မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် လောင်တ အံကြိတ်၍ ရှောင်ဝူကို ကျောပိုးကာ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။

ညအချိန် ရောက်လာသောအခါ လောင်တသည် နောက်ကျောဘက်မှ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသော မြို့ပြ စည်ကားမှုများကို ပြန်မကြည့်တော့ဘဲ မယိမ်းယိုင်သော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

လောင်တသည် ရှောင်ဝူကို ကျောပိုး၍ ဦးတည်ရာမဲ့ လျှောက်သွားနေ၏။ ဘယ်သွားရမှန်း မသိသော်လည်း လက်မလျှော့လိုပေ။

ဝံပုလွေ အူသံ ကြားလိုက်ရမှသာ သူ သတိပြန်ဝင်လာပြီး လမ်းပျောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"မကြောက်နဲ့နော် ရှောင်ဝူ... အစ်ကိုကြီး မင်းကို သေချာပေါက် ကယ်မယ်... သေချာပေါက်..."

လောင်တ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

တောတောင်ထဲတွင် အင်မော်တယ်များ နေထိုင်ကြောင်း ကျေးလက်ဒဏ္ဍာရီများ အမြဲ ရှိတတ်သည်။ လူသားကမ္ဘာမှ သမားတော်များက သူ့ညီကို မကယ်ချင်ကြသဖြင့် သူ အမတ တစ်ပါးကို ရှာဖွေရပေမည်။

"ခ်ခ်ခ်... သူက သေနေပြီလေ... မင်းက ဘယ်ကို ခေါ်သွားမလို့လဲ..."

"ညီအစ်ကို မေတ္တာကလည်း နက်ရှိုင်းလိုက်တာ..."

"ကဲ... ငါတို့ သူ့ကို ကယ်ပေးလို့ ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းဘက်က တစ်ခုခု ပြန်ပေးဆပ်ရမယ်..."

အမျိုးသမီး အသံ သုံးသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ညုတုတုနှင့် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသဖြင့် စိတ်ကူးယဉ်စရာ ကောင်းသော်လည်း မှောင်မိုက်သော ညအချိန် ဖြစ်နေသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

လောင်တ ကြောက်လန့်သွားပြီး ညစ်ပတ်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုများကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။ သူ တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။ "ကျွန်တော့်ညီကို ကယ်ဖို့ ဘာပေးဆပ်ရမှာလဲ..."

မိစ္ဆာများလား...

သူတို့အသံတွေက အမတတွေနဲ့ မတူဘူး...

လောင်တ ထိုသို့ တွေးမိသော်လည်း အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိသဖြင့် အားတင်း၍ မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် တောအုပ် နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ လေအေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသဖြင့် လောင်တ အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်လိုက်မိ၏။ သူ့ရှေ့ရှိ သစ်ပင်စည်ပေါ်တွင် မြေခွေးဖြူ သုံးကောင် ပေါ်လာသည်။ ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးနေကြပြီး မျက်လုံးများက အမှောင်ထဲတွင် အစိမ်းရောင် တောက်နေသဖြင့် အတော်လေး ကြောက်စရာ ကောင်းနေ၏။

လောင်တ၏ ခြေထောက်များ ကြောက်လန့်၍ တုန်ယင်နေသည်။ မိစ္ဆာများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ရှောင်ဝူကို ပစ်ချပြီး ထွက်မပြေးပေ။

မြေခွေးဖြူ တစ်ကောင်က ရယ်မောလိုက်၏။ "ငါတို့ရဲ့ အစေခံ လုပ်မယ် ဆိုရင် သူ့ကို ကယ်ပေးမယ်..."

လောင်တ သတ္တိမွေးပြီး မေးလိုက်သည်။ "အစေခံပဲလား..."

"တသက်လုံး အစေခံ လုပ်ရမှာ... အိုပြီး သေတဲ့အထိပေါ့... ဪ ဒါနဲ့... မင်းညီ အသက်ရှင်ချင်တယ် ဆိုရင် တခြားလူရဲ့ အသက်ကို ချေးယူရလိမ့်မယ်... မိုးမလင်းခင် လူတစ်ယောက်ကို သတ်ပြီး ငါတို့ဆီ ယူလာခဲ့ရမယ်... မဟုတ်ရင် မိုးလင်းသွားတာနဲ့ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား ကိုယ်တိုင် ဆင်းလာရင်တောင် ကံတရားကို ပြောင်းလဲနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

အလယ်မှ မြေခွေးဖြူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ရာ လောင်တ ကျောချမ်းသွား၏။

လူ... လူသတ်ရမယ် ဟုတ်လား။