အခန်း (၅၈၉-၅၉၀)

အခန်း ၅၈၉ စွန်း၊ အဓိပတိဂိုဏ်း၏ ကပ်ဘေး

ကုအန်၏ အကြည့်အောက်တွင် ကောင်လေးတစ်ယောက် တံခါးပေါက်မှ ထွက်လာ၏။ ဆံပင်နက်နက်၊ အသက် ၁၀ နှစ်ကျော်အရွယ်၊ အလွန် ပိန်လှီပြီး စုတ်ပြဲနေသော ဘောင်းဘီတစ်ထည် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ မျက်နှာတွင် ဖုန်များ ပေကျံနေ၏။

သူသည် တံခါးပေါက် အရိပ်အောက်တွင် ရပ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေသည်။

[စွန်း (နိဗ္ဗာနအဆင့်) - ၀/၉၉၉၉/၉၉၉၉]

သူ၏ နိဗ္ဗာနအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းသည် သိပ်မမြင့်မားသော်လည်း သူ့အကြောင်းနှင့် အကျိုးသည် အလွန် ရှုပ်ထွေးလွန်းလှသဖြင့် ကုအန် ကဲ့သို့သော စွမ်းအားရှင်ကြီးပင် ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေ၏။

ရှုပ်ထွေးပွေလီနေသော အကြောင်းနှင့် အကျိုးသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ ကောင်းကင်သင်္ချိုင်း အတွင်းရှိ တာအိုစည်းမျဉ်းများနှင့် နက်နဲစွာ ဆက်နွယ်နေသည်။ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကောင်လေးသည် မဟာတာအို၏ ချုပ်နှောင်ခြင်း ခံထားရသည်ဟု ကုအန် ခံစားလိုက်ရ၏။

အဓိက မေးခွန်းမှာ သူက ဘယ်လိုလုပ် အသက် သုည ဖြစ်နေရသနည်း။

အခုမှ မွေးဖွားတာလား...

ကုအန်သည် စွန်းကို စိတ်ဝင်စားလာသော်လည်း သူ့အဓိက ဦးစားပေးမှာ အဆင့်ချိုးဖျက်ရန် ဖြစ်သည်။ ခေတ္တမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်၏။

အဆင့်ချိုးဖျက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လှုပ်ရှားမှုများသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ ကောင်းကင်သင်္ချိုင်း တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားရာ တံခါးပေါက်ဝရှိ စွန်းမှာ ပို၍ ကြောက်လန့်သွားပြီး တံခါးနောက်သို့ ပြန်ဝင်သွားကာ ခေါင်းလေးသာ ပြူကြည့်နေတော့သည်။

ကုအန် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်နှင့် အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွား၏။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ကုအန်သည် ထိုက်ချင်း ရွှေအမတ အဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုက်ချင်း ရွှေအမတ အဖြစ် တည်ရှိနေခြင်းသည် ရွှေအမတ တာအိုအသီး၏ မြင့်တက်လာမှုအပေါ် မူတည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ တာအိုအသီး၏ အထက်တွင် ထိုက်ချင်း (အဆုံးမဲ့ သန့်စင်ခြင်း) မှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ကောင်းကင်ပြာရောင် ကွက်လပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကုအန်ကို ကောင်းကင်တာအိုအကြောင်း သတိရသွားစေ၏။

ကောင်းကင်တာအိုသည် မဟာကမ္ဘာတစ်ထောင်ကို ဤကဲ့သို့ပင် လွှမ်းခြုံထားသည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုက်ချင်း ရွှေအမတ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်းသည် သူ့ကံကြမ္မာပုံစံကို ပြောင်းလဲစေပြီး မဟာတာအို၏ ကန့်သတ်ချက်များမှ လွတ်မြောက်စေသည်။ နယ်နိမိတ်တံခါးကို မဖြတ်သန်းဘဲ မဟာကမ္ဘာ အပြင်ဘက်သို့ ခုန်ထွက်နိုင်စွမ်း ရှိလာ၏။ မဟာကမ္ဘာတစ်ထောင်၏ အပြင်ဘက် နယ်မြေများကိုပင် လှမ်းမြင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဘာမှမရှိခြင်း၊ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ခြင်း... အလင်းရောင်ပင် မရှိသော လုံးဝ ဗလာနယ်မြေ

မျှော်လင့်ချက်မဲ့ ကောင်းကင်သင်္ချိုင်း သည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာလောက် မကြီးမားသော်လည်း မဟာကမ္ဘာတစ်ထောင် ကဲ့သို့သော တည်ဆောက်ပုံမျိုး ရှိနေသည်။

မှော်စွမ်းအား တိုးတက်လာသည်သာ မက သူ့စိတ်မျက်လုံးနှင့် နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံတို့လည်း ပြောင်းလဲသွား၏။ ထိုက်ချင်း ရွှေအမတ တစ်ပါး အနေဖြင့် သူ လိုရာခရီးကို စိတ်ကူးလိုက်ရုံဖြင့် ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ် ရောက်ရှိသွားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

သက်တမ်းအတားအဆီး အတွင်း၌ ကုအန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထုတ်လွှတ်နေပြီး တာအိုဝိညာဉ်ချီများသည် သူ့ပတ်လည်တွင် လေဆင်နှာမောင်းများ ဖန်တီးကာ ကြယ်တာရာ ထောင်ပေါင်းများစွာ တောက်ပနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ထိုက်ချင်း ရွှေအမတ အဆင့်သို့ အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ကုအန်သည် ပိုမြင့်သော အဆင့်များကို စတင် စိန်ခေါ်လိုက်သည်။

ထိုက်ချင်း ရွှေအမတ နှောင်းပိုင်းအဆင့် သို့ ရောက်ရှိပြီးမှသာ သူ့စိတ်အာရုံများ လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာ၏။ သူ မျက်လုံး ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူသည် ပိုမို ထူးခြားလာပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော လွှမ်းမိုးမှု အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

ထိုက်ချင်း ရွှေအမတ... ရွှေအမတ တာအိုအသီး၏ အထွတ်အထိပ် ဖြစ်ပြီး တာအိုအသီး နယ်ပယ်၏ ဆဌမမြောက် အဆင့်လည်း ဖြစ်သည်။ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူ အလွန် နည်းပါးကြောင်း မဟာတာအိုက သူ့ကို ပြောပြနေ၏။

ဤအဆင့်သည် မဟာတာအို ကိုယ်တိုင်ပင် အပြည့်အဝ ကန့်သတ်၍ မရနိုင်သော နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူ့ရွှေအမတ တာအိုအသီးသည် ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကုအန် ခံစားလိုက်ရ၏။ နောက်ထပ် အဆင့်ချိုးဖျက်မှု တစ်ကြိမ် ပြုလုပ်ပါက ပိုမို ကြီးမားသော အခွင့်အရေးများ ရရှိမည် ဖြစ်ပြီး သူ့တာအိုအသီးလည်း ပုံစံသစ် တစ်မျိုး ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

တာအိုဝိညာဉ်ချီများသည် ကုအန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဆက်လက် စီးဝင်နေပြီး အားကောင်းသော မဟာတာအို စွမ်းအားများက သူ့အဆင့်ချိုးဖျက်မှုကို ကာကွယ်ပေးနေသကဲ့သို့ သူ့ကို ဝန်းရံထားကြသည်။

ကုအန်၏ အကြည့်များ အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားရာ ကြီးမားသော နန်းတော်တံခါးဝတွင် စွန်းကို မတွေ့ရတော့ပေ။

သူ အနည်းငယ် လွမ်းဆွတ်သလို ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုခံစားချက်က သူ့ကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေ၏။

သူ့ပင်ကိုယ်အာရုံက စွန်းနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွယ်မှု တစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း ပြောပြနေသော်လည်း အနာဂတ်နှင့် သက်ဆိုင်နေသဖြင့် သူ ပြန်လည် မမှတ်မိနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

သက်တမ်း ပြန်လည်ဝင်စားခြင်း နှင့် သက်ဆိုင်နိုင်ပြီး စွန်းသည် သူ့အတိတ်ဘဝ ဝင်စားသူ တစ်ဦးဦးနှင့် ဆက်နွယ်နေနိုင်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

မျှော်လင့်ချက်မဲ့ ကောင်းကင်သင်္ချိုင်း ကို စတင် မြင်တွေ့ကတည်းက ဤနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ခုက သူ့ကို စောင့်မျှော်နေသလို၊ သူ ရင်ဆိုင်ရမည့် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေသလို ခံစားခဲ့ရသည်။

ကုအန်သည် ကြီးမားသော နန်းတော်ကြီးကို တွေးတောဆင်ခြင်စွာ ကြည့်နေမိ၏။

သူ အောင်မြင်စွာ အဆင့်ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့ ကောင်းကင်သင်္ချိုင်း၏ အကြောင်းနှင့် အကျိုးကို အပြည့်အဝ မဖော်ထုတ်နိုင်သေးပေ။ သို့သော် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးသည် ကောင်းကင်သင်္ချိုင်း ဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော စွမ်းအားရှင်ကြီးများ၏ အကြောင်းနှင့် အကျိုးများကို မြှုပ်နှံထားကြောင်း သူ သေချာနေသည်။ သူတို့ မသေဆုံးမီ မြင်ကွင်းများကိုပင် သူ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။

မျှော်လင့်ချက်မဲ့ ကောင်းကင်သင်္ချိုင်း သည် တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း အမှန်တကယ် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။ သက်တမ်းအတားအဆီးသာ မရှိလျှင် သင်္ချိုင်းထဲ၌ တစ်နာရီခန့် နေလိုက်သည်နှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရပြီး လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုစွမ်းအားက ဘာလဲ ဆိုတာ ကုအန် မပြောနိုင်သော်လည်း ကောင်းကင်တာအိုထက် မနိမ့်ကျသော စွမ်းအား တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ခံစားနေရသည်။

အချိန်များ ဆက်လက် ကုန်ဆုံးသွား၏။ ကုအန်သည် ထိုက်ချင်း ရွှေအမတ ပြည့်စုံခြင်းအဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့ ကောင်းကင်သင်္ချိုင်း အတွင်းမှ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

စွန်းမှလွဲ၍ အခြား အရှိန်အဝါများကို သူ အာရုံမခံစားရပေ။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ ကောင်းကင်သင်္ချိုင်း အတွင်း၌ စွန်းတစ်ယောက်တည်းသာ သက်ရှိဝိညာဉ် အဖြစ် ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

သူ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တိုးတက်မှု ရပ်တန့်သွားသောအခါ ကုအန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြန်လည် ပို့ ကူးပြောင်း ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

စွန်းနှင့် ပတ်သက်သော ရှုပ်ထွေးမှုများကိုမူ အချိန်က အဖြေပေးပါစေဟုသာ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ သက်တမ်း အဆင့်ချိုးဖျက်ခြင်း လုပ်ဆောင်ချက် ရှိနေသဖြင့် အနာဂတ်တွင် ပြန်လာနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိနေသေးသည်။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ကုအန် ပုန်းကွယ်စိတ်ဝိညာဉ်နန်းတော် အတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

သူ့စွမ်းရည်ပြဘောင်ကွက်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သက်တမ်းအတားအဆီး အတွက် အသုံးပြုခဲ့ရသော သက်တမ်းမှာ နှစ် ၇၀ ဘီလီယံ ရှိပြီး သက်တမ်း နှစ် ၁၀၀ ဘီလီယံခန့် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ကိစ္စမရှိပါဘူး... သက်တမ်း ကျန်ပါသေးတယ်။

ကျင့်ကြံခြင်း စတင်နေပြီ ဖြစ်သော ပင်လယ်နက်နဂါးငါးကြင်း ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကုအန် နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

သူ သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ သို့ မပြန်ဘဲ အဓိပတိဂိုဏ်း၏ ပြင်ပဂိုဏ်းမြို့တော် သို့ ခြေတစ်လှမ်းတည်းဖြင့် ရောက်ရှိသွားသည်။

အဓိပတိဂိုဏ်းသို့ သူ နောက်ဆုံး ရောက်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း သောင်းချီ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ယခင် ခေတ်ကာလနှင့် ယှဉ်လျှင် အဓိပတိဂိုဏ်းသည် ပိုမို စည်ပင်ဝပြောလာပြီး ပြင်ပဂိုဏ်းမြို့တော် သည်ပင် တိုးချဲ့ထားကာ ယခင် ပင်မမြို့တော်ထက် ပိုမို ကြီးမားကျယ်ပြန့်နေသည်။

ကုအန်သည် လမ်းမပေါ်ရှိ လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော်လည်း မည်သူ့အာရုံကိုမျှ မဖမ်းစားနိုင်ပေ။ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ တပည့်များက သူ့ကို မြင်လျှင်ပင် ထူးခြားသော အမူအရာ ရှိသူဟုသာ ထင်မြင်ကြပြီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းအပေါ် သံသယ မဝင်ကြချေ။ ဤသည်မှာ သူ့တာအိုဆန္ဒ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု ဖြစ်သည်။

သူသည် လူများ၏ ခံယူချက်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်ပြီး စိတ်ကိုပင် ကြိုးကိုင်နိုင်သည်။

ယနေ့ အဓိပတိဂိုဏ်းသည် အလွန် စည်ကားနေ၏။ ကုအန် လမ်းလျှောက်နေရင်း အဓိပတိဂိုဏ်းသားများ၏ ဆွေးနွေးသံများကို နားထောင်နေသည်။

"ကြားတာတော့ အကြီးအကဲချုပ် ကျူးရှင်း ကိုယ်တိုင် ဝင်တိုက်တာတောင် ရဲချန်း ကို မနိုင်ဘူးတဲ့..."

"ကမ္ဘာဦးဖရိုဖရဲခန္ဓာ က အဲဒီလောက်တောင် စွမ်းလား..."

"အဲလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ရဲချန်း လက်ထဲမှာ အမတလမ်းစဉ် အန္တိမ ရတနာ ရှိနေပြီး သူ့နောက်မှာ အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရှိနေတာ သေချာတယ်... သူ့ကို ထောက်ပံ့နေတဲ့ ကွမ်ယွမ် သူတော်စင်ဂိုဏ်း မှာ အမတလမ်းစဉ် ကိုးဆင့် ကို ကျော်လွန်တဲ့ မဟာစွမ်းအားရှင်တွေ ရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်..."

"အဓိပတိဂိုဏ်း ရှုံးသွားမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

"ရဲချန်း ကလည်း ငါတို့ အဓိပတိဂိုဏ်းက တပည့်ဟောင်းပဲလေ... အခုတော့ ရန်သူ ဖြစ်လာပြီ... အဲဒီတုန်းက ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ မသိဘူး..."

ကုအန်သည် ထိုဆွေးနွေးသံများကို နားထောင်နေသော်လည်း ရဲချန်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။

ခေတ်သစ်သည် ပါရမီရှင် အသစ်များကို မွေးထုတ်ပေးမည် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် လက်ရှိ မဟာကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် ယခင် ခေတ်ကာလထက် များစွာ သာလွန်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

မဟာကမ္ဘာတစ်ထောင် ပုံစံသစ် မဖွဲ့စည်းမီက မဟာကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ထောင်ပေါင်းများစွာသည် စကြဝဠာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေခဲ့သည်။ ရှေးခေတ်မှ ယနေ့အထိ လွတ်ငြိမ်းရာအမတ အဆင့်ကို ကျော်လွန်လိုသူများသည် ကိုယ့်ကမ္ဘာကို စွန့်ခွာ၍ စကြဝဠာထဲတွင် အခွင့်အရေး ရှာဖွေလေ့ ရှိကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိမိတို့၏ ကမ္ဘာသည် သူတို့ကို ပိုမြင့်သော အဆင့်သို့ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ယခု မဟာကမ္ဘာတစ်ထောင်သည် မူလ အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်တာအို ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ အခွင့်အရေးများ နေရာအနှံ့ ရှိနေပြီး မဟာစွမ်းအားရှင်များ ပိုမို ပြန်လာကြသည်။ အချို့က မဟာတာအိုမြစ်မှ လာကြပြီး အချို့က သံသရာစက်ဝန်းမှ လာကြသည်။ နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် လာကြသဖြင့် ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ၏ စုစုပေါင်း အင်အားသည် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာ၏။

ကောင်းကင်နန်းတော် အနေဖြင့် အလွန် မြင့်မားသော နေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် ဤအချက်ကို သတိမပြုမိဘဲ ဖြစ်နေနိုင်သည်။ စစ်ခုံရုံး မှာမူ ပို၍ပင် ရှာဖွေရ ခက်ခဲ၏။

အဓိပတိဂိုဏ်းသို့ ပြန်လာခြင်းမှာ လွမ်းဆွတ်မှုကြောင့် ဖြစ်ပြီး ပြန်လာကြည့်ချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းရင်း လမ်းဘေး မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရှုနေ၏။ မသိလိုက်ဘဲ စာကြည့်ဆောင် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ အထဲသို့ မဝင်တော့ပေ။

ယခင် သူရောက်ရှိခဲ့စဉ်ကနှင့် ယှဉ်လျှင် စာကြည့်ဆောင်သည် ခမ်းနားထည်ဝါနေပြီး စိမ်းသက်သော ခံစားမှုမျိုး ပေးစွမ်းနေ၏။

မိတ်ဆွေဟောင်းများ၏ ပုံရိပ်များသည် ကုအန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပေါ်လာပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

မိတ်ဆွေဟောင်းများ မရှိကြတော့သော်လည်း အတိတ်က အမှတ်တရများသည် လှပနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ပြန်ပြောင်း သတိရတိုင်း သူ့စိတ်အခြေအနေ ကြည်လင်လာလေ့ ရှိ၏။

ယနေ့ခေတ် အဓိပတိဂိုဏ်း အတွင်း၌ ကုအန်ကို မှတ်မိသူ အလွန် နည်းပါးသည်။ ထိုသူများသည် အလွန် လေးစားခံရသူများ ဖြစ်ပြီး တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေလေ့ ရှိသဖြင့် ပြင်ပဂိုဏ်းမြို့တော် အတွင်း လမ်းလျှောက်ထွက်လာမည့်သူများ မဟုတ်ကြပေ။

ကုအန်သည် စာကြည့်ဆောင် ရှေ့တွင် ရပ်၍ အဆောက်အအုံကို ကြည့်ရင်း အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်နေမိသည်။

သူ့နောက်ကျောဘက် ကောင်းကင်အမိုးခုံးသည် အရောင်ပြောင်းလဲသွားပြီး မိုးခြိမ်းတိမ်တိုက်များ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီမှ ရွေ့လျားလာကာ ပြင်ပဂိုဏ်းမြို့တော် အထက် ကောင်းကင်ကို လျင်မြန်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွား၏။

ကမ္ဘာလောကကြီး မှောင်မိုက်သွားသောအခါ ကုအန်၏ အတွေးများ လက်ရှိအချိန်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကမ္ဘာမြေ၏ အဆုံးတွင် လျှပ်စီးများ လက်နေပြီး ကမ္ဘာပျက်တော့မည့်အလား မိုးခြိမ်းသံများ ဟိန်းဟောက်နေသည်။

မူလဘူတနှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတ အဆင့်ရှိသော အကြီးအကဲချုပ် ကျူးရှင်းသည် ရဲချန်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ ပိုမို တိကျစွာ ပြောရလျှင် ရဲချန်းလက်ထဲမှ အမတလမ်းစဉ် အန္တိမ ရတနာ ကို မတားဆီးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို အမတလမ်းစဉ် အန္တိမ ရတနာ အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်သည် ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းနှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတ တစ်ပါး၏ ဝိညာဉ် ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ် သက်သက်သာ ဖြစ်သဖြင့် မူလဘူတနှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတ အဆင့် စွမ်းအားကိုသာ ထုတ်သုံးနိုင်သော်လည်း အမတလမ်းစဉ် အန္တိမ ရတနာ နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ တူညီသော အဆင့်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော စွမ်းအားကို ရရှိသွားခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုဝိညာဉ်၏ မူလဇစ်မြစ်ကို ကုအန် တစ်ချက်တည်းဖြင့် သိမြင်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး ဟု အမည်ရသော ဤဝိညာဉ်သည် အခြား မဟာကမ္ဘာတစ်ထောင်မှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက မဟာကမ္ဘာတစ်ထောင်ကို ဖျက်ဆီးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် မဟာတာအို အမိန့်အာဏာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ခိုးဝင်လာခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် လိုက်လံရှာဖွေနေသော အင်အားစုများထံမှ ထွက်ပြေးလာခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး သည် ရဲချန်းနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ရဲချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံကို သဘောကျသဖြင့် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အတူနေထိုင်ပြီးနောက် နက်ရှိုင်းသော ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ ရဲချန်းက လက်စားချေရန် ဆုံးဖြတ်ထားသဖြင့် ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး အနေဖြင့် ကူညီရုံမှတပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

ကျူးရှင်းကို အနိုင်ယူပြီးနောက် ရဲချန်းသည် အဓိပတိဂိုဏ်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်လာ၏။

အသက် ကိုးထောင်ကျော်နေပြီ ဖြစ်သော ရဲချန်းသည် အချုပ်အနှောင်မဲ့အမတ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ပူပင်မဲ့အမတ အဆင့်နှင့် မဝေးတော့ပေ။ သူ့ပါရမီသည် လက်ရှိခေတ်တွင် ထိပ်တန်းဟု သတ်မှတ်နိုင်၏။

သို့သော် သူ့စွမ်းအားသည် ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး အပေါ် အဓိက မှီခိုနေရသည်။ ကမ္ဘာလောကက ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး ရှိနေကြောင်း မသိကြသဖြင့် ရဲချန်း၏ ပါရမီကို အလွန်အကျွံ ထင်ကြေးပေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်၌ပင် တိုက်ကြီး၏ အစွန်အဖျား၊ လှိမ့်ဝင်လာသော မိုးတိမ်တိုက်များ အထက်တွင် အနက်ရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး လေကို ဆန်၍ ပျံသန်းလာသည်။ သူ့မျက်နှာထား တည်ကြည်ပြီး မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများ စူးရှနေ၏။ ညာဘက်လက်တွင် ရှေးဟောင်း အပြာရောင် မျှော်စင်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ထိုမျှော်စင်မှ သက်တံရောင် အလင်းတန်းများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်ကာ တိမ်ပင်လယ်ကို ရိုက်ခတ်နေသည်။

သူကား ရဲချန်း ပင် ဖြစ်၏။

အခန်း ၅၉၀ ကြီးစိုးသော ဘိုးဘေး

အဝေးမှ ခမ်းနားထည်ဝါသော အဓိပတိဂိုဏ်းကို ကြည့်ရင်း ရဲချန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လွမ်းဆွတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "နောက်ဆုံးတော့ ငါ ပြန်ရောက်လာပြီ... အရင်တုန်းကထက် စာရင် တကယ့် လူသားကမ္ဘာရဲ့ မြင့်မြတ်နယ်မြေနဲ့ ပိုတူလာပြီပဲ..."

ရှေးဟောင်း အပြာရောင် မျှော်စင် အတွင်းမှ အိုမင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ "အဓိပတိဂိုဏ်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါလည်း စိတ်ဝင်စားမိတယ်... ဆရာသခင်ဓားအရှင် ရဲ့ ကာကွယ်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ ဂိုဏ်းက ဘယ်လိုမျိုးလဲ ဆိုတာ သိချင်တယ်..."

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး...

ရဲချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ ဆရာသခင်ဓားအရှင် က အဓိပတိဂိုဏ်းကို စွန့်ခွာသွားခဲ့ပြီ... သူတောင် ငြီးငွေ့သွားပြီ ထင်ပါရဲ့"

သူ ကောင်းကင်ဖာထေး စင်မြင့် ကို သွားရောက်ခဲ့ဖူးပြီး ဆရာသခင်ဓားအရှင်၏ ကြီးမားသော ဓားစိတ်ဆန္ဒကို ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဆရာသခင်ဓားအရှင်ကို လေးစားအားကျသူ တစ်ဦး ဖြစ်၏။

"အရာရာတိုင်းမှာ အကန့်အသတ် ရှိတယ်... သိပ်ပြီး အစွန်းမရောက်စေနဲ့..." ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

ရဲချန်း ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ မျက်လုံးများ ပိုမို ရှုပ်ထွေးသွား၏။

အဓိပတိဂိုဏ်းမှ မထွက်ခွာမီ တတိယဆေးတောင်ကြားတွင် သူ့ဆရာနှင့် ငြင်းခုံခဲ့သည်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိသည်။ သူ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ အစ်မများကို မထိခိုက်စေခဲ့ကြောင်း အတင်းအကျပ် ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူ့စီနီယာအစ်မက သက်သေခံပေးသော်လည်း ဆရာက လက်မခံခဲ့ပေ။ ဂိုဏ်းအတွင်း ဒေါသများကို ငြိမ်းသတ်ရန် ဆရာက သူ့ကို အရင် ထွက်ခွာခိုင်းခဲ့၏။ သူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူ့အစ်မ အသတ်ခံခဲ့ရသည်။

သူ့မိဘများ၏ အုတ်ဂူရှေ့တွင် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သော သူ့တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုး ဖြစ်သည်။

အမှန်တရားကို သိလိုက်ရသောအခါ ကောင်းကင်ပြိုကျသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ ဆရာ့ထံမှ တရားမျှတမှု တောင်းခံခဲ့သော်လည်း ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသည်။ ယနေ့ထက်တိုင် လက်စားမချေရသေးပေ။

သူ့ဘက်မှ ရပ်တည်မပေးခဲ့သော ဆရာ့ကို သူ မုန်းတီးသည်။ အဓိပတိဂိုဏ်းကို ပို၍ မုန်းတီးသည်။ မြင့်မြတ်နယ်မြေဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ဩဇာကြီးမားသော မိသားစုများ လွှမ်းမိုးထားပြီး အားကောင်းသော ကျောထောက်နောက်ခံ မရှိလျှင် ရပ်တည်ရန် ခက်ခဲလှ၏။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ တရားမျှတမှုကို သေချာပေါက် တောင်းဆိုရမယ်...

တရားမျှတမှု ရရှိပြီးပါက သူသည် အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားပြီး ပိုမို ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာလောကကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဤဘဝတွင် နောက်ထပ် ပြန်လာတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူ့စိတ်ထဲတွင် နောက်ထပ် အတွေးတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။

သူ့စီနီယာအစ်မကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် တွေ့ဆုံရန် ဖြစ်၏။

စီနီယာအစ်မကို တွေးမိလိုက်သောအခါ သူ့မျက်လုံးများထဲရှိ အေးစက်မှုများ လျော့ကျသွားသည်။

"ရဲချန်း... မင်း ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းတာလဲ... အဓိပတိဂိုဏ်းရဲ့ တပည့် ဖြစ်ပြီးတော့ ကိုယ့်ဂိုဏ်းကို ပြန်သစ္စာဖောက်ချင်တာလား..."

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်ပြီး နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသော အသံကြီး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ရဲချန်း ပြန်မပြောဘဲ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ သူ့အရှိန်အဝါများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး မှော်စွမ်းအားများ သူ့နောက်တွင် စုစည်းကာ မြင့်မားသော တောင်တန်းများ၊ မြစ်ချောင်းများ၊ တောက်ပသော နေနှင့် လ၊ ကျယ်ပြန့်သော မြစ်ကြီးများ ပါဝင်သည့် ဓမ္မရုပ်သွင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အနှစ်သာရများ ထိုရုပ်သွင်ထဲမှ စီးဆင်းထွက်ပေါ်လာ၏။

ရှေ့မှ တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွင်း၍ မှော်ရတနာများ ကိုင်ဆောင်ထားသော အဓိပတိဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရဲချန်းကို လျင်မြန်စွာ ဝိုင်းရံကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

...

ဂွမ်း... ဂွမ်း...

ပြင်ပဂိုဏ်းမြို့တော် တုန်ခါသွားပြီး မြို့ကာကွယ်ရေး အစီအရင် တက်လာသည်ကို ကုအန် မြင်လိုက်ရသည်။ လမ်းပေါ်မှ လူများသည် ရဲချန်း ရောက်ရှိလာမှုကြောင့် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ကာ အလျင်အမြန် သွားလာနေကြ၏။

ကုအန် လှည့်၍ ကောင်းကင်ဖာထေး စင်မြင့် ဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ ရဲချန်းသည် အဓိပတိဂိုဏ်းကို ဘေးအန္တရာယ် ယူဆောင်လာမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ကြိုမြင်နေသည်။ ရဲချန်းနှင့် လုံချင်းတို့ တွေ့ဆုံပြီး ဆရာ တပည့် ဆက်ဆံရေး ပြတ်စဲသွားပါက ရဲချန်းသည် ကံတရား အကြောင်းအကျိုးများကို လုံးဝ ဖြတ်တောက်ပြီး သူ့ဘဝလမ်းကြောင်း အစစ်အမှန်ကို လျှောက်လှမ်းပေလိမ့်မည်။

ကမ္ဘာဦးဖရိုဖရဲခန္ဓာ သည် သာမန်မဟုတ်ဘဲ ကျူရှီး၏ ကမ္ဘာဦးအကြောင်းနှင့် အကျိုးခန္ဓာ ထက်ပင် အဆင့်မြင့်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံသာ ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူ၏ အလားအလာသည် သူတို့၏ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်း အပေါ် မူတည်သည်။

ရဲချန်းနှင့် လုံချင်းတို့၏ ရန်ငြိုးသည် ကုအန်ကို စိတ်ဝင်စားစေသော်လည်း သူ ဘက်မလိုက်လိုပေ။

ရုတ်တရက် မိသားစု သံယောဇဉ်များကို ဖြတ်တောက်ခဲ့သော ကျိရှောင်ယု ကို သတိရမိသည်။ လူသားကမ္ဘာ၏ ကိစ္စရပ်များသည် ပြီးပြည့်စုံခြင်း မရှိတတ်ပေ။

ကျိရှောင်ယုသည် ယင်ယန် အမတနယ်မြေ သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာသည် မဟာကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အစိတ်အပိုင်း မဟုတ်ဘဲ စကြဝဠာ လေဟာနယ်ထဲတွင် ရှိနေ၏။

တာအိုအသီးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ကြိုးပမ်းနေသော ကျိရှောင်ယုကို ကုအန် ရံဖန်ရံခါ စောင့်ကြည့်လေ့ရှိသည်။ မဟာကမ္ဘာတစ်ထောင် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်း သတင်းကို ကြားသိသော်လည်း ကျိရှောင်ယုသည် ကုအန်ကို လာတွေ့ရန် ဆန္ဒမရှိပေ။

သူမ၏ ရည်မှန်းချက်များကို ကုအန် ကြားသိနေရသည်။ သူမသည် ကုအန်နှင့် တူညီသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိမှသာ ကုအန်နှင့် ပြန်လည် တွေ့ဆုံမည် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ကို သူ လေးစားမိ၏။

လူသားကမ္ဘာအတွက် နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းသည် ကြာမြင့်သော အချိန် ဖြစ်သော်လည်း တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေသော ကျိရှောင်ယု အတွက်မူ တိုတောင်းလှသဖြင့် ကုအန်နှင့် မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဟု မခံစားရပေ။

ကျိရှောင်ယုကို တွေးမိပြီးနောက် ရဲလန်ကို သတိရမိသည်။

သံသရာစက်ဝန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရဲလန်သည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာတွင် ဝင်စားခြင်း မရှိသေးပေ။ နောက်တစ်ဆင့် အနေဖြင့် ရဲလန်ကို ရှာဖွေရန် ကုအန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တာအိုဖျက်ဆီး ကံတရားတံဆိပ် နှင့် ထိုက်ချင်း ရွှေအမတ အဆင့်တို့ ရှိနေသဖြင့် ရဲလန်ကို ရှာဖွေရန် ကုအန်အတွက် ခက်ခဲမည် မဟုတ်ပေ။

ကုအန် တွေးတောရင်း လမ်းများအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်ဖာထေး စင်မြင့် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာ၏။

ကောင်းကင်ဖာထေး စင်မြင့်သည် မူလပုံစံအတိုင်း ရှိနေပြီး လူအများအပြား ရှိနေသည်။ ကျိုးရိကျန် သည် ကောင်းကင်ခွဲ ပုဆိန် ကို စောင့်ကြပ်ရင်း လေထဲတွင် ခြေချိတ်ထိုင်နေပြီး ကောင်းကင်အရှိန်အဝါများ ထုတ်လွှတ်နေ၏။

အမတလမ်းစဉ် အန္တိမ ရတနာ ၏ ဖိအားသည် ပြင်ပဂိုဏ်းမြို့တော် ကို လွှမ်းခြုံထားသော်လည်း ကျိုးရိကျန် မျက်လုံးပိတ်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး မိုးပြိုကျလျှင်ပင် ပြောင်းလဲမည် မဟုတ်သော တည်ငြိမ်မှုမျိုး ရှိနေသည်။

ကျိုးရိကျန်ကို ကြည့်ရင်း ကုအန် စိတ်ချသွား၏။

ကျိုးရိကျန်သည် တောင်စောင့်နတ် ကျောင်းဆောင် မှ သူတော်စင်ရွှမ်မြှောင် ထက်ပင် သူ့အပေါ် ပိုမို သစ္စာရှိသူ ဖြစ်သည်။ မိသားစု ပြဿနာ မရှိလျှင် သူသည် ကောင်းကင်ဖာထေး စင်မြင့် ကို နှစ်ပေါင်း နှစ်သောင်းကျော် စောင့်ကြပ်ခဲ့ပြီး ဆရာသခင်ဓားအရှင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။

ကုအန်သည်လည်း သူ့ကို မျက်နှာမလိုက်ဘဲ တာအိုဆန္ဒကို အသုံးပြု၍ ဓားတာအို ဉာဏ်အလင်းပွင့်ရန် ရံဖန်ရံခါ လမ်းညွှန်ပေးခဲ့၏။

ယခုအခါ ကျိုးရိကျန်သည်လည်း အချုပ်အနှောင်မဲ့အမတ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူ့ဓားတာအို အောင်မြင်မှုသည် ချန်ချွမ်ထက် များစွာ မနိမ့်ကျပေ။

ကောင်းကင်ခွဲ ပုဆိန် ၏ အမွေအနှစ်ကို လွှဲပြောင်းပေးပြီးပါက ကျိုးရိကျန်ကို သူ့နောက်လိုက်ခွင့် ပေးရန် ကုအန် စီစဉ်ထားသည်။

ကုအန်တွင် စီးတော်ယာဉ်များ၊ တပည့်များနှင့် မိစ္ဆာအိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များ ရှိသော်လည်း ဓားအစေခံ တစ်ဦး လိုအပ်နေသေး၏။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ခွဲ ပုဆိန် ရှေ့တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ တန်းစီနေသော တပည့်များက ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ကမန်းကတန်း ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးလိုက်ကြ၏။

ရောက်လာသူမှာ အဓိပတိဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် လုံချင်း ပင် ဖြစ်သည်။ လုံချင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကောင်းကင်ခွဲ ပုဆိန် ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။

လေထဲတွင် တရားမှတ်နေသော ကျိုးရိကျန်သည် လုံချင်းကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် မျက်လုံးပြန်ပိတ်လိုက်၏။

ဆရာသခင်ဓားအရှင်၏ ပခုံးပုတ်ခြင်းကို ခံရဖူးပြီး ဓားစိတ်ဆန္ဒကို အမွေဆက်ခံထားသဖြင့် ကျိုးရိကျန်သည် အဓိပတိဂိုဏ်းတွင် အလွန် မြင့်မားသော အဆင့်အတန်း ရှိသည်။ လုံချင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် သူက စီနီယာ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူနိုင်ပြီး လုံချင်းကလည်း သူ့ကို လေးစားရသည်။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း

အဝေးမှ မိုးခြိမ်းသံများ ပိုမို ကျယ်လောင်လာပြီး အမတလမ်းစဉ် အန္တိမ ရတနာ ၏ ဖိနှိပ်မှု အရှိန်အဝါများ နီးကပ်လာနေ၏။

ကျူးရှင်းသည် လုံချင်းဘေးတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူ့နောက်မှာ ငါ့ထက် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်တဲ့သူ တစ်ယောက် ရှိနေတယ်... အဓိပတိဂိုဏ်းက သူ့ကို တားလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူသည် အဓိပတိဂိုဏ်း၏ ထိပ်တန်း ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ပြီး သူ့အောက်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကွာဟချက် ကြီးမားစွာ ရှိနေသည်။

သူ့စကားကို ကြားသော်လည်း လုံချင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

ကျူးရှင်း ဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ပြင်ပဂိုဏ်းမြို့တော်၏ မြို့ကာကွယ်ရေး အစီအရင် ရုတ်တရက် ကွဲအက်သွားပြီး သက်တံရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသည်။ ကျူးရှင်းသည် လက်ဖဝါးကို မြှောက်ကာ သူ့မှော်စွမ်းအားဖြင့် လုံချင်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ရ၏။

အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရွှေရောင်ချီများ လျှံကျလာသောအခါ ရဲချန်း ပေါ်လာသည်။ သူ့ခြေအောက်ရှိ စင်မြင့် ကွဲအက်သွားပြီး ကျောက်တုံးများ လွင့်စဉ်ကုန်၏။

ကျိုးရိကျန် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူ့အကြည့်များက ရဲချန်း ခြေအောက်ရှိ နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဓားမျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။

အစိမ်းရောင် ရှေးဟောင်း မျှော်စင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရဲချန်းသည် ကျူးရှင်းကို လစ်လျူရှုကာ လုံချင်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။ "ဆရာ... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်"

လုံချင်း ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ တပည့်ဟောင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူ့မျက်နှာထား တည်ငြိမ်နေပြီး မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိပေ။

သူတို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံမိကြပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်သာ မြင်တွေ့နေကြသည်။

"မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ" လုံချင်းက မေးလိုက်၏။

ရဲချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် တရားမျှတမှု လိုချင်တယ်... ချွေ့မိသားစု ကို အများသူရှေ့ ပြစ်တင်ရှုတ်ချပြီး ကျွန်တော့်အစ်မအတွက် လက်စားချေပေးတာ လိုချင်ပါတယ်"

လုံချင်း ဘာမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေ၏။

ရဲချန်း မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မော့လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူ လှောင်ပြုံး ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။ "ကြည့်ရတာ နှစ်ကိုးထောင် ကြာပြီးနောက် အဓိပတိဂိုဏ်းမှာ ချွေ့မိသားစုရဲ့ အဆင့်အတန်းက ပိုမြင့်လာပုံပဲ... ဆရာလည်း သူတို့ကို မထိရဲဘူး မဟုတ်လား..."

လုံချင်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းအစ်မကို သတ်ခဲ့တဲ့သူကို ကွပ်မျက်ပြီးပြီလေ... ချွေ့မိသားစု တစ်ခုလုံးကို မင်းအစ်မနဲ့အတူ သေဆုံးစေချင်တာလား... ချွေ့မိသားစုမှာ လူဘယ်နှယောက် ရှိလဲ၊ သူတို့ မရှိရင် အဓိပတိဂိုဏ်း ဘာတွေ ဆုံးရှုံးသွားမလဲ ဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား"

ရဲချန်း ရှေ့တိုးလိုက်ရာ အစိမ်းရောင် ရှေးဟောင်း မျှော်စင်မှ မျက်စိကျိန်းမတတ် အလင်းရောင်များ တောက်ပလာသည်။

ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ မြေကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့အနက်ရောင် ဝတ်စုံ တလွင့်လွင့် ဖြစ်ကာ ဖိနှိပ်မှု အရှိန်အဝါများ ပိုမို ပြင်းထန်လာ၏။

"သူ သေသွားပြီ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အစ်မက အဓိပတိဂိုဏ်းရဲ့ တပည့် တစ်ယောက် အနေနဲ့ တိတ်တဆိတ် သေဆုံးသွားခဲ့ရတယ်... အဲဒါ တကယ် မှန်ကန်လို့လား... ပြီးတော့ အဲဒီလူက နယ်ရုပ်လေး တစ်ရုပ်ပါ... ကျွန်တော့်အစ်မကို တကယ် ဒုက္ခပေးချင်ခဲ့တဲ့သူက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ ဆရာ တကယ် မသိဘူးလား"

ရဲချန်းက ရန်လိုစွာ ပြောလိုက်ရာ အစိမ်းရောင် ရှေးဟောင်း မျှော်စင်၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ကောင်းကင်ဖာထေး စင်မြင့် တုန်ခါသွား၏။

ကျူးရှင်း မနေနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "တော်ကြတော့... အဲဒီ ချွေ့မိသားစုဝင်က အဓိပတိဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွားတာ ကြာပြီ... အဓိပတိဂိုဏ်းက လူအင်အား သုံးပြီး လိုက်ဖမ်းပေးဖို့ မျှော်လင့်နေတာလား... ကမ္ဘာလောကကြီးက ဘယ်လောက် ကျယ်ပြန့်လဲ... မင်းအစ်မအတွက် အဓိပတိဂိုဏ်းက ဘယ်လောက်ထိ စတေးပေးမှ မင်း ကျေနပ်မှာလဲ..."

ချွေ့မိသားစုသည် တရားခံအစစ်ကို ထွက်ပြေးခွင့် ပေးခဲ့ပြီး လူသတ်သမားကို ကွပ်မျက်ခဲ့သည်။ အဓိပတိဂိုဏ်း အနေဖြင့် သူတို့ကို အရေးယူရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။ အထူးသဖြင့် ချွေ့မိသားစုသည် ဂိုဏ်းဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးကို ကူညီပေးခဲ့ပြီး ယခုအခါ ဂိုဏ်းအတွင်း ထိပ်တန်း မိသားစု သုံးခုတွင် ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျူးရှင်းသည် ဤကဲ့သို့သော ပဋိပက္ခမျိုးကို မကြာခဏ ကြုံတွေ့ရသည်။ သူ လုပ်ပေးနိုင်သည်မှာ လူသတ်သမားကို အသက်ပေးဆပ်စေခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အာဏာစက် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုသည် အကျိုးစီးပွားကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ မူလဘူတနှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတ ၏ အရှိန်အဝါသည် ရဲချန်းထံသို့ တိုးဝင်သွားရာ ရဲချန်း နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားသည်။

အစိမ်းရောင် ရှေးဟောင်း မျှော်စင်ထဲမှ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ခုန်ထွက်လာ၏။ ဆံပင်ဖြူနှင့် တာအိုဆရာ အဘိုးအို တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး သည် လေထဲတွင် မျောလွင့်နေပြီး ကျူးရှင်းကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေ... ခင်ဗျားက ဒီမဟာကမ္ဘာတစ်ထောင်နဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူး ထင်တယ်... လူသားကမ္ဘာရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ဘာလို့ ဒီလောက် ခေါင်းမာမာနဲ့ ဖက်တွယ်ထားတာလဲ... အကျိုးစီးပွားကို ကြည့်မယ် ဆိုရင်... အားနည်းသူတွေကို နှိပ်စက်တဲ့ မိသားစု တစ်ခုအတွက်နဲ့ ငါနဲ့ ကမ္ဘာဦးဖရိုဖရဲခန္ဓာ ကို ရန်စရတာ တန်ရဲ့လား..."

သူ ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးရှင်း၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားကို မေးချင်တယ်... ခင်ဗျားလို မြင့်မားတဲ့ တာအိုကျင့်ကြံမှု ရှိတဲ့သူက သူ့ရဲ့ ခေါင်းမာမှုကြောင့် ကြီးမားတဲ့ ကပ်ဘေး ဆိုက်ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ဘူးလား..."

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး ၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ဒီဘဝမှာ သူ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော တောင်းဆိုမှုပဲ... သူ့ဆရာ တစ်ယောက် အနေနဲ့ ငါ ကူညီရမယ်... လူသားကမ္ဘာမှာ 'တစ်ရက် ဆရာ၊ တစ်သက် ဖခင်' ဆိုတဲ့ စကား ရှိတယ်... မဟာကမ္ဘာတစ်ထောင်မှာ ဆရာက တပည့်ကို ပိုကာကွယ်ပေးသင့်တယ်... အနာဂတ်မှာ သူ ဘာဖြစ်မယ် ဆိုတာ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... အခု သူ့ကို ကူညီပေးချင်ရုံပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုံချင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွား၏။

ကျိုးရိကျန်သည် ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး ကို ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအားကို ခံစားမိသော်လည်း သူ စိုးရိမ်ခြင်း မရှိပေ။

ဆရာသခင်ဓားအရှင် ထွက်ခွာသွားသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း အဘိုးအိုသည် အဓိပတိဂိုဏ်းကို စောင့်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ကျိုးရိကျန် အမြဲ ခံစားနေရသည်။

ကောင်းကင်ဖာထေး စင်မြင့် ၏ ဓားစိတ်ဆန္ဒ မပျောက်ကွယ်သရွေ့ အဓိပတိဂိုဏ်း ပြိုလဲမည် မဟုတ်ဟု ကျိုးရိကျန် ယုံကြည်ထားသည်။

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရဲချန်း နက်ရှိုင်းသော ကျေးဇူးတင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း မျက်နှာတွင် ထုတ်မပြပေ။ သူ လုံချင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

တချိန်တုန်းက သူသည် ဤဆရာသခင်ကို ဖခင်သဖွယ် လေးစားခဲ့ဖူးသည်။

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး ၏ ခိုင်မာသော ရပ်တည်ချက်သည် ကျူးရှင်းကို ကြီးမားသော ဖိအား ဖြစ်စေသည်။ သူ လုံချင်းကိုသာ ကြည့်နိုင်တော့သည်။

"တစ်ခုခု ပြောပါဦး... တိုက်ရမယ် ဆိုရင် ငါ အသက်စွန့်ပြီး ကူညီပေးမယ်... ဒီကောင်က ဝိညာဉ် အပိုင်းအစပဲ ရှိတာ... သူ မတတ်နိုင်ပါဘူး" ကျူးရှင်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

ရဲချန်း၏ မျက်လုံးများထဲမှ စိတ်ပျက်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံချင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူ တကယ် အမှားလုပ်ခဲ့မိသလား။

သူ့အမြင်တွင် အဓိပတိဂိုဏ်းသည် ဆရာနှင့် လုပိုင်ထျန်းတို့ ချန်ထားခဲ့သော အမွေအနှစ် ဖြစ်သည်။ သူ ကောင်းစွာ ကာကွယ်ရမည်။ ထို့ကြောင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် အဓိပတိဂိုဏ်းသည် သားသမီး၊ တပည့်များထက် ပိုအရေးကြီးသည်။

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး က လုံချင်းကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ချွေ့မိသားစု ကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့က လက်ဖဝါး တစ်ဖက် လှန်လိုက်သလို လွယ်လွယ်လေးပါ... ဒါပေမဲ့ ငါ့တပည့် လိုချင်တာက မင်းရဲ့ ရပ်တည်ချက်ပါ... နဂါးဂိတ်တံခါးသခင်... အတိတ်က အမှားတွေကြောင့် အဓိပတိဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို ဆွဲထည့်ချင်နေတာလား..."