အခန်း (၅၉၁-၅၉၂)

အခန်း ၅၉၁ - အဓိပတိဂိုဏ်း၏ ဒဏ္ဍာရီ

အဓိပတိဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို ဆွဲထည့်မယ်။

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး ၏ အသံသည် အဓိပတိဂိုဏ်း တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသဖြင့် လူတိုင်း ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ကြားလိုက်ကြရ၏။

ဤရက်များ အတွင်း ရဲချန်းနှင့် ဂိုဏ်းကြားမှ ရန်ငြိုးများကို တပည့်များက တူးဆွဖော်ထုတ်ခဲ့ကြသည်။ ဩဇာကြီးမားသော ချွေ့မိသားစုကို မနှစ်သက်သူများလည်း ရှိနေသဖြင့် မြှောက်ပင့်ပေးသူများ ရှိနေသော်လည်း အမှန်တရားသည် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။

ရဲချန်းကို ကိုယ်ချင်းစာကြသော်လည်း သူ၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ရန်ငြိုးကြောင့် အဓိပတိဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို အန္တရာယ် ပေးမည် ဆိုလျှင် သူတို့ လက်မခံနိုင်ကြပေ။

ကိုယ်ချင်းစာရုံဖြင့် ခုခံကာကွယ်မှု မလုပ်ဘဲ ရဲချန်း လာသတ်မည်ကို ထိုင်စောင့်နေ၍ မရနိုင်ပေ။

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး ၏ စကားများသည် အဓိပတိဂိုဏ်းသားများ၏ ဒေါသကို ဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး တပည့်အများအပြား ပြင်ပဂိုဏ်းမြို့တော် ဆီသို့ ပျံသန်းလာကြသည်။

လုံချင်း၏ မျက်နှာထားလည်း အေးစက်သွား၏။ ရဲချန်းက ဆရာ တပည့် ဆက်ဆံရေးကို ထည့်သွင်း ပြောဆိုခဲ့သဖြင့် သူ နောင်တရမိသော်လည်း ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး က အဓိပတိဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည့်အခါ သူ့ရင်ထဲမှ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် နောင်တများသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး ကို စိုက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ "အဓိပတိဂိုဏ်းထဲမှာ မင်းသဘောအတိုင်း လုပ်လို့ရမယ် ထင်နေတာလား"

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် မီးခိုးရောင် အရှိန်အဝါများ သူ့မျက်လုံးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ပိုမို ထူးခြားဆန်းကြယ်သွားစေသည်။

သူ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး လောက် မမြင့်မားသော်လည်း သူ့တွင် အားကိုးစရာ ရှိနေ၏။

ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မရုပ်သွင်...

လေထဲတွင် ခြေချိတ်ထိုင်နေသော ကျိုးရိကျန်သည်လည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "အမှားအမှန်၊ ကျေးဇူးနဲ့ အငြိုး... ဒါတွေကို ဆွေးနွေးလို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက အဓိပတိဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို ခြိမ်းခြောက်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့... အဲဒီစကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းဖို့ အကြံပေးချင်တယ်... မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ဒီအကြောင်းနဲ့ အကျိုးရဲ့ အကျိုးဆက်ကို ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

အချုပ်အနှောင်မဲ့အမတ တစ်ပါးကပင် ဤမျှ မာန်တက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး သည် ဤလူများ ရူးသွပ်နေကြပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်၏။

ဆရာသခင်ဓားအရှင် က သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးနေတုန်းပဲလို့ ထင်နေကြတာလား။

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး ၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံသည် အဓိပတိဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော်လည်း ဆရာသခင်ဓားအရှင်၏ အရှိန်အဝါကို မတွေ့ရပေ။ ကျူးရှင်းနှင့် ယှဉ်နိုင်သော အရှိန်အဝါမျိုးပင် မရှိချေ။

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ပုံရိပ်များ ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာကြသည်။ လုံချင်း၏ သမီး လုံယာလည်း ရောက်ရှိလာ၏။ သူမကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရဲချန်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လုံယာသည် ရဲချန်းကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် နာကြည်းဟန် ပါဝင်နေသဖြင့် ရဲချန်း သူမကို မျက်လုံးချင်း မဆိုင်ရဲဘဲ ဖြစ်သွား၏။

ရွှေချည်ထိုး အဖြူရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ချောမောခန့်ညားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး လုံချင်းရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ အရပ်ရှည်ပြီး ဆံပင်ရှည်များကို သရဖူဖြင့် စည်းနှောင်ထားကာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ကျက်သရေရှိမှုနှင့် မာနတရားများ ပေါ်လွင်နေ၏။

"ရဲချန်း... အကြွေးတိုင်းမှာ မြီစား ရှိသလို၊ ရန်ငြိုးတိုင်းမှာ တရားခံ ရှိတယ်... ဆရာက မင်းဆန္ဒအတိုင်း မကူညီပေးခဲ့ပေမဲ့ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရိုးသားစွာ မေးကြည့်ပါဦး... ဆရာ မင်းကို မတရား ဆက်ဆံခဲ့ဖူးလား... မင်း အဓိပတိဂိုဏ်းက မထွက်ခင်တုန်းက မင်းရခဲ့တဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေက ငါ့ထက် နည်းလို့လား... ချွေ့မိသားစုက တပည့်နဲ့ ပဋိပက္ခ ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး အခွင့်အရေး တစ်ခုတည်းကို လုယူခဲ့ကြတာလေ... သူ သေသွားတော့ ချွေ့မိသားစုက မင်းကို အငြိုးမထားဘဲ နေမလား... ဒါ မင်းရဲ့ အမြော်အမြင် နည်းပါးမှုကြောင့် မဟုတ်ဘူးလား..."

ဤချောမောသော အမျိုးသားမှာ လုံချင်း၏ သား လုံထန် ဖြစ်ပြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ ရဲချန်းကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "မင်း သိတာက အမုန်းတရား တစ်ခုတည်းလား... အဓိပတိဂိုဏ်းက မင်းအပေါ် ထားခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးတရားတွေကရော... လူတစ်ယောက်၊ မိသားစု တစ်စုအပေါ် မုန်းတီးမှုကြောင့် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ဆွဲထည့်ချင်တာလား... မင်း တကယ်ပဲ အပြစ်ကင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"မင်းအစ်မကို မင်း အရမ်း တန်ဖိုးထားတယ် ဆိုရင်... မင်း တိုက်ခိုက်နေတုန်းက ဘာလို့ သူမအကြောင်း မစဉ်းစားခဲ့တာလဲ... ငါတို့က မင်းအစ်မကို တသက်လုံး စောင့်ရှောက်ပေးရမယ့် တာဝန်ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

ဆက်တိုက် မေးခွန်းထုတ်မှုများကြောင့် ရဲချန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူ့တွင် အဓိပတိဂိုဏ်းနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ရန်ငြိုးမရှိချေ။ ရဲချန်း မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို သူ စောင့်ကြည့်လိုသည်။

သူ့အမြင်တွင် ရဲချန်းသည် ထိုကဲ့သို့သော ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုမျိုးကို ကြုံတွေ့ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရှင်းလင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်သင့်သည်။

"မင်းအပေါ် ကောင်းခဲ့တဲ့ လူတွေကို မင်းက ပိုပြီး တောင်းဆိုနေတာပဲ... ဘယ်လို အခွင့်အရေးနဲ့ ဒီလို ပြုမူနေရတာလဲ" လုံထန်က အားပါးတရ ပြောလိုက်၏။

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး နှင့် အမတလမ်းစဉ် အန္တိမ ရတနာ တို့သည် စွမ်းအားကြီးမားသော်လည်း သူ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းပင် တိုးလိုက်သေးသည်။

လုံထန်၏ ရပ်တည်ချက်ကို မြင်သောအခါ ကျူးရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

ရဲချန်းသည် ကမ္ဘာဦးဖရိုဖရဲခန္ဓာ ကို ကျင့်ကြံထားသော်လည်း ကျူးရှင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် လုံထန်ကို မမီသေးပေ။

မတရားဘူးလို့ ခံစားနေရတာလား။

လုံချင်း၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရဲချန်း ရရှိခဲ့စဉ်က လစ်လျူရှုခံခဲ့ရသော လုံထန် မည်သို့ ခံစားရမည်ကို ရဲချန်း တွေးဖူးပါသလား။

လုံချင်းသည် သူ့ဆက်ဆံရေးနှင့် အမူအရာများတွင် ဘက်လိုက်မှု ရှိခဲ့သည်မှာ မှန်ပါသည်။ သူနှင့် ရင်းနှီးလေလေ ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားလေလေ ဖြစ်တတ်သည်။ အဓိကအားဖြင့် သူ့စွမ်းအင်နှင့် အရင်းအမြစ်များ အကန့်အသတ် ရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။ သူ့အမြင်တွင် သူ့သားသမီးများကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းရန် အထူးတလည် ကြိုးစားစရာ မလိုဟု ယူဆထားသည်။

တစ်ဘဝပြီး တစ်ဘဝ ကျင်လည်ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများကြောင့် သူသည် ပြင်ပလူများ သူ့လက်အောက်တွင် မည်သို့ ခံစားရမည်ကို ပိုမို ဂရုစိုက်တတ်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ကျူးရှင်း အနေဖြင့် ထိုအပြစ်အနာအဆာသည် ကိစ္စကြီး မဟုတ်ဟု ထင်မြင်သည်။

လက်ရှိ ပြဿနာမှာ လုံချင်း ဘာမှားခဲ့သလဲ ဆိုတာ မဟုတ်ဘဲ သူက ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး လောက် မသန်မာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသာ ပိုသန်မာခဲ့လျှင် ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး ဤမျှ မာန်တက်ရဲပါမည်လား။

လူအများအပြား ကောင်းကင်ဖာထေး စင်မြင့် ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး တစ်ချိန်က ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ဖြစ်ခဲ့သော ရဲချန်းကို ဖျောင်းဖျကြသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ပါရမီရှင် တစ်ဦးသည် အဓိပတိဂိုဏ်း၏ ရန်သူ ဖြစ်သွားမည် ဆိုလျှင် နှမြောစရာ ကောင်းလှ၏။ အထူးသဖြင့် ပဋိပက္ခကို ဖြေရှင်းနိုင်သည့် အခြေအနေတွင် အဘယ်ကြောင့် အစွန်းရောက်ရမည်နည်း။

ရဲချန်းသည် သူ့ဂိုဏ်းသားဟောင်းများနှင့် ဆရာများကို ကြည့်ရင်း စိတ်နှလုံး ယိမ်းယိုင်သွားသည်။

သို့သော် သူ့အစ်မ သေဆုံးမှုကို ပြန်တွေးမိတိုင်း သူ လက်မလွှတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

အဓိပတိဂိုဏ်းမှ သူ စိတ်အေးလက်အေး ထွက်ခွာသွားနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ့ဆရာက သူ့အစ်မကို စောင့်ရှောက်ပေးမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချွေ့မိသားစုကို ဆုံးမမည့်အစား သူ့ဆရာက ချွေ့မိသားစုကို သူ့အစ်မအား သတ်ဖြတ်ခွင့် ပေးခဲ့သည်။

ဘာကြောင့်လဲ။

သူ့ဆရာက ဂိုဏ်းချုပ်လေယ

ရဲချန်း၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး လူတွေ ဖျောင်းဖျလေ သူ ပိုမုန်းတီးလေ ဖြစ်လာသည်။

အစမှ အဆုံးထိ ချွေ့မိသားစု ပေါ်မလာခဲ့သလို အဓိပတိဂိုဏ်းကလည်း ဖမ်းဆီးရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ ချွေ့မိသားစုကပဲ သားကောင် ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

"ဆရာ..."

ရဲချန်း၏ အသံသည် နက်ရှိုင်းပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ အခြားအသံများကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး နှင့် လုံချင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ နှစ်ယောက်စလုံးက သူ့ဆရာများ ဖြစ်ကြသော်လည်း တစ်ယောက်က သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနေပြီး အခြားတစ်ယောက်က ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ရပ်တည်နေသည်။

ကျိုးရိကျန်သည် ရဲချန်း၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ မတ်တတ်ရပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။

သူ အော်မဟစ်လိုက်ဘဲ သူ့စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို လျင်မြန်စွာ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး က မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ပြောပါ... မင်း ဘာလုပ်ချင်လဲ... ဆရာ မင်းကို ကူညီမယ်..."

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင် အပူချိန် ကျဆင်းသွား၏။ အစိမ်းရောင် ရှေးဟောင်း မျှော်စင်မှ သက်တံရောင် အလင်းတန်းများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာကို ထင်ရှားစေသည်။

ရဲချန်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "သတ်မယ်... အကုန် သေတဲ့အထိ..."

"လူငယ်... စကားကို ဆင်ခြင်ပါ... တချို့စကားတွေက ပြောပြီးရင် ပြန်ရုတ်သိမ်းလို့ မရတော့ဘူး..."

ရုတ်တရက် နောက်ကျောဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် မျောလွင့်နေသော ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး သည် ပခုံးပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက် လာတင်သည်ကို ခံစားလိုက်ရကာ ကောင်းကင်ဖာထေး စင်မြင့် ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွား၏။

ဝိညာဉ် အပိုင်းအစ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး သည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြုတ်ကျခြင်း ခံစားမှုကို မေ့လျော့နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

သူ အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပုံရိပ်တစ်ခု သူ့နောက်တွင် ရပ်နေပြီး လက်တစ်ဖက်က သူ့ပခုံးပေါ် တင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ကုအန် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းကြောင့် ရဲချန်း အပါအဝင် လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

စွမ်းအားကြီးသော ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး ကို အလွယ်တကူ ဖမ်းချုပ်ထားနိုင်သူ...

ကုအန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံချင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိပြီး မျက်နှာတွင် ရှက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာသည်။

ယခင်ခေတ်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော အကြီးအကဲ တစ်ဦးသည် မယုံကြည်နိုင်စွာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး စကားလုံးများကို ပြန်မြိုချလိုက်သည်။

ကျူးရှင်း အတွက်လည်း ကုအန်ကို ပထမဆုံး မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကုအန်၏ ပုံရိပ်သည် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

နေပါဦး...

ဒါ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားကို ဖိနှိပ်ခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်ဘူးလား။

ကျူးရှင်းသည် လုံချင်းကို အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုံချင်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်ပြီး သူ့ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ကြောင်း ပိုမို သေချာသွားသည်။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားသော်လည်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိသည်။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားကို အလွယ်တကူ ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်တည်မှုက ဘာတွေ တွေးနေမလဲ ဆိုတာ သူ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ပေ။

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး သည် လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေ၏။ သူ့ အမတလမ်းစဉ် အန္တိမ ရတနာ ကိုပင် ပြန်လည် သိမ်းဆည်း၍ မရနိုင်ပေ။ သူ့ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်မှု လှိုင်းလုံးများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ကုအန်သည် သူ့လက်အောက်မှ ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး ကို လစ်လျူရှုပြီး ရဲချန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ " မင်းရဲ့ ရန်သူတွေက ဒီမှာ မရှိပါဘူး... အရာအများစုကို ပြန်လည် ကုစားလို့ ရပါတယ်... သေဆုံးသွားသူတွေအတွက် လက်စားချေနိုင်ပေမဲ့ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသူတွေကိုလည်း တန်ဖိုးထားသင့်တယ်..."

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး မြေကြီးပေါ်တွင် ဖိနှိပ်ခံထားရပြီး လှည့်ကြည့်ရန်ပင် မစွမ်းနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ရဲချန်း ကြောက်လန့်သွား၏။

ကုအန်သည် ငယ်ရွယ်ပုံ ပေါက်သော်လည်း ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ..." ရဲချန်းက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲရှိ မေးခွန်းကို သူ ထုတ်မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ရဲချန်း ကုအန်ကို ပြစ်မှားမိမည် စိုးရိမ်သဖြင့် လုံချင်း ကမန်းကတန်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဆရာဘိုးဘေးကို ဒူးထောက်ပြီး အရိုအသေ မပေးသေးဘူးလား..."

ဘိုးဘေး...

ရဲချန်း မှင်သက်သွားသည်။ လုံထန်၊ လုံယာနှင့် အခြား လုံမိသားစုဝင်များလည်း ထိုနည်းတူပင်။

ဒီလူက လုံချင်းရဲ့ ဆရာလား...

နေပါဦး...

လုံချင်းရဲ့ ဆရာ ဆိုတာက...

လူအများအပြား သဘောပေါက်လာကြပြီး အချို့က အသက်ရှူမှားသွားကြကာ အချို့က တုန်ယင်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

ရဲချန်းလည်း ကုအန်၏ အထောက်အထားကို သဘောပေါက်သွားပြီး ခေါင်းထဲတွင် ဝီခေါ်သွား၏။ သူ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ငြိမ်သက်နေမိသည်။

ကုအန်၏ ဘယ်လက် မြှောက်တက်သွားပြီး လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လူတစ်ယောက် သူ့လက်အောက်တွင် ပေါ်လာပြီး ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ထိုလူသည် ခမ်းနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချောမောသော်လည်း မျက်နှာတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေ၏။

ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြောင့် သူ ကြောင်အသွားသည်။ ရဲချန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့မျက်နှာအမူအရာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွား၏။

ရဲချန်း၏ နာမည်ဆိုးသည် နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေပြီး သူ ရဲချန်းနှင့် တွေ့ဆုံရမည်ကို အမြဲ ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။

သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရဲချန်း၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

"မင်း..."

ချွေ့ရှန်လင် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရသည်။

ကုအန် သူတို့၏ အငြင်းအခုန်များကို နားမထောင်ချင်ပေ။ အကြောင်းနှင့် အကျိုး တွက်ချက်မှုများမှတဆင့် အမှန်တရားကို သူ သိရှိပြီး ဖြစ်၏။

ချွေ့ရှန်လင်၏ အစ်ကိုသည် လုံယာကို ကြိုက်နှစ်သက်သော်လည်း လုံယာက ရဲချန်းနှင့် ရင်းနှီးနေသဖြင့် ရဲချန်းကို သီးသန့် သတိပေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ရာမှ ရန်ငြိုးဖွဲ့မိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ချွေ့ရှန်လင်၏ အစ်ကို သေဆုံးရခြင်းမှာ ရဲချန်းကို တိုက်ခိုက်ရင်း ကံဆိုးစွာဖြင့် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ရဲချန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချွေ့ရှန်လင် အဓိပတိဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး သူ့အစ်ကို သေဆုံးမှုကို သိရှိသွားသည်။

သူက ရဲချန်းကို တူညီသော နာကျင်မှုမျိုး ခံစားစေချင်ခဲ့သည်။

ချွေ့မိသားစုလည်း အကျပ်ရိုက်နေ၏။ လုံချင်းနှင့် ကျူးရှင်းတို့ကို သတိထားနေရသဖြင့် ချွေ့ရှန်လင်ကို အဝေးသို့ ပို့ဆောင်ထားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ချွေ့မိသားစု ဖြစ်စေ၊ ရဲချန်း ဖြစ်စေ နှစ်ဖက်စလုံး ပေးဆပ်ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ အဓိပတိဂိုဏ်းသည်လည်း ချွေ့မိသားစုနှင့် ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အတိတ်က ကိစ္စအဖြစ် ထားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ကျူးရှင်း၏ ကြီးစိုးမှုကြောင့် ချွေ့မိသားစုသည် ချွေ့ရှန်လင်ကို ပြန်မခေါ်ရဲခဲ့ပေ။

ကုအန်က ရဲချန်းကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "မင်းအစ်မအတွက် လက်စားချေတာကို မင်းဆရာက ကူညီပေးတယ်... အဲဒါ ကောင်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းဆရာရဲ့ ဘိုးဘေးက သူ့ကို ကူညီတာကိုလည်း မင်း လက်ခံရမယ်... ဘယ်လိုလဲ"

ရဲချန်း စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။

သူ့ရှေ့မှ လူသည် အဓိပတိဂိုဏ်း၏ ဒဏ္ဍာရီ ဖြစ်သည်ဟူသော အတွေးက သူ့စိတ်ကို ဗရမ်းဗတာ ဖြစ်စေသည်။

လုံချင်း ကုအန်နားသို့ ကမန်းကတန်း တိုးကပ်လာပြီး ပြောလိုက်၏။ "ဆရာ... ချန်းအာ က စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်မိတာပါ... ဆရာ တစ်ယောက် အနေနဲ့ ကျွန်တော့်အမှားပါ..."

အဓိပတိဂိုဏ်းသည် ကုအန်၏ ပျော့ကွက် ဖြစ်သည်ဟု သူ အမြဲ ယုံကြည်ထားသဖြင့် ကုအန် ဒေါသထွက်မည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကုအန် လုံချင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "မင်း ငါ့ကို စိတ်ပျက်စေတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုံချင်း၏ မျက်နှာ အရောင်ပြောင်းလဲသွားပြီး ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ယောက်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ဘဲ စိုးရိမ်တကြီး ဒူးထောက်လိုက်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ် ဒူးထောက်သည်ကို မြင်သောအခါ အဓိပတိဂိုဏ်းသားများ အားလုံး တညီတညွတ်တည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြ၏။ ကျိုးရိကျန် အပါအဝင် ဖြစ်သည်။

အခန်း ၅၉၂ ဖြောင့်မတ်သော တာအို၊ ထာဝရအသက်

ပြင်ပဂိုဏ်းမြို့တော်သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွား၏။ ကူညီရန် ရောက်ရှိလာသော ကျင့်ကြံသူများသည် ကောင်းကင်ဖာထေး စင်မြင့် ပေါ်မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အံ့သြမှင်သက်နေကြသည်။ သူတို့ ပျံသန်းမှု နှေးကွေးသွားပြီး လုံချင်းကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

ဂိုဏ်းချုပ် ဒူးထောက်လိုက်တာလား...

ကုအန်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့မျက်နှာအစစ်ကို မမြင်နိုင်ကြဘဲ ခေါင်းမူးဝေလာကြသည်။

သူ့ဆရာက သူ့ဘက်မှ ပြောဆိုပေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရဲချန်းလည်း သတိပြန်ဝင်လာ၏။

ဟုတ်သားပဲ... ငါက ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး ရဲ့ အကူအညီကို ယူနိုင်ရင် ငါ့ဘိုးဘေးက ဘာလို့ ငါ့ဆရာကို မကူညီနိုင်ရမှာလဲ...

ချွေ့ရှန်လင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရဲချန်း၏ စိတ်ထဲမှ အမုန်းတရားများ လျော့ပါးသွားသည်။

သေဆုံးသွားသူ ပြန်မရှင်နိုင်တော့သဖြင့် သူ အခြားသူများကို အပြစ်တင်မိခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ်တမ်းတော့ သူ့အမှားပါပဲ... သူ့အစ်မကို သူ ကောင်းကောင်း မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး... ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်ရမှာလဲ...

ရဲချန်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ကုအန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ရန်သူကို ဖမ်းပေးတဲ့အတွက် ဘိုးဘေးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်တော် လက်စားချေသင့်ပါတယ်... ဆရာ့ကို စိတ်မပျက်ပါနဲ့... သူက ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ယောက် အနေနဲ့ အကန့်အသတ်တွေ ရှိနေမှာပါ... ကျွန်တော်ကသာ တပည့်တစ်ယောက် အနေနဲ့ သူ့အခက်အခဲတွေကို မဖြေရှင်းပေးနိုင်ဘဲ ဒုက္ခပေးခဲ့မိတာပါ... ဆရာ့ကို စိတ်ပျက်စေမိတာ ကျွန်တော်ပါ..."

လုံချင်း သူ့အတွက် ဒူးထောက်ပေးလိုက်သောအခါ လုံချင်းအပေါ်ထားရှိသော အမုန်းတရားများ လုံးဝ ပျက်ပြယ်သွားခဲ့သည်။

လုံထန် ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်စဉ်းစားမိပြီး သူ အလွန် ရှက်ရွံ့မိ၏။ ယခု သူ လုပ်ချင်သည်မှာ ချွေ့ရှန်လင်ကို သတ်ပြီး ထွက်ခွာသွားရန်သာ ဖြစ်သည်။

ကုအန်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ထွက်ပြေးရုံနဲ့ ပြဿနာ မပြီးဘူး... မင်း အဓိပတိဂိုဏ်းကို ဒုက္ခတွေ အများကြီး ပေးခဲ့ပြီးတော့ ဒီအတိုင်း ထွက်သွားလို့ ရမယ် ထင်နေတာလား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရဲချန်း ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ပြန်ပြောစရာ စကားရှာမတွေ့ပေ။

သူ တမင်တကာ လူသတ်ခဲ့ခြင်း မရှိသော်လည်း သူ့လုပ်ရပ်များကြောင့် အဓိပတိဂိုဏ်း နစ်နာဆုံးရှုံးမှု ကြီးမားခဲ့သည်မှာ ငြင်းမရပေ။

"လက်စားချေပြီးရင် မင်းဆရာနဲ့ သီးသန့် စကားပြောလိုက်ပါ... မင်းကံကြမ္မာကို သူ ဆုံးဖြတ်ပါစေ..."

ပြောပြီးသည်နှင့် ကုအန်သည် မှော်စွမ်းအား ပိတ်ဆို့ခံထားရသော ချွေ့ရှန်လင်ကို ရဲချန်းထံသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ သေမျိုးကဲ့သို့ အားနည်းနေသော ချွေ့ရှန်လင်သည် လွတ်လပ်မှု ရသည်နှင့် အဝေးသို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

သို့သော် ရဲချန်းသည် သူ့ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လည်ပင်းကို ညှစ်ကာ မြှောက်တင်လိုက်သည်။

ကုအန် လှည့်ထွက်သွားရင်း ပြောလိုက်၏။ "ကျိုးရိကျန်... ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးရိကျန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ကုအန်နောက်သို့ ကမန်းကတန်း လိုက်ပါသွားသည်။ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ကောင်းကင်ဖာထေး စင်မြင့် ပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။

ကုအန် ထွက်သွားသည်နှင့် ရဲချန်းသည် သူ့သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

"ချွေ့ရှန်လင်... ငါ့အစ်မရဲ့ အသက်ကို ပြန်ပေးစမ်း..."

ရဲချန်း အားကုန် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ စုဆောင်းထားသော နာကျည်းမှုနှင့် နာကျင်မှုများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာ၏။

သူ့အသံသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ အဓိပတိဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူ အများအပြား မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်မှာ ရဲချန်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဂိုဏ်းချုပ် ဒူးထောက်အရိုအသေပေးခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူက ဘယ်သူလဲ...

ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဒူးထောက်စေခဲ့ရုံသာမက ရဲချန်းကိုပါ အဓိပတိဂိုဏ်းအပေါ် အမုန်းတရား လျော့ပါးသွားစေခဲ့သော ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် အဓိပတိဂိုဏ်းသားများကို စိတ်ကူးယဉ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

...

ကောင်းကင်ရှိ မိုးတိမ်တိုက်များ တဖြည်းဖြည်း ကွဲလွင့်သွားပြီး နေရောင်ခြည်များ တတိယဆေးတောင်ကြား သို့ ကျရောက်လာသည်။

သစ်ပင်အိုကြီး အောက်တွင် ကျိုးရိကျန်သည် ကုအန်အတွက် လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးပြီးနောက် လေးစားသမှုဖြင့် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။ သူ့ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိုးရိမ်မှုများ ရောထွေးနေသည်။

အဖြစ်အပျက်ကြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော်လည်း ကုအန်က သူ့ကို ခေါ်ထုတ်လာခြင်းသည် သူ့အတွက် သီးသန့် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံမှာလား... ဒါမှမဟုတ် ကောင်းကင်ဖာထေး စင်မြင့် ကို စောင့်ကြပ်တာ လက်လျှော့ခိုင်းမှာလား...

နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင် ကုန်လွန်ခဲ့ပြီ။ လူအများအပြား၊ သူ့သားအပါအဝင် လူတိုင်းက သူ့ကို လက်လျှော့ရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။ သူ ယိမ်းယိုင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဇွဲမလျှော့ခဲ့ပေ။

နှစ်ထောင်ချီ ကြာမြင့်သော ဘဝသည် မည်မျှ ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ် ကောင်းကြောင်း သူတစ်ယောက်တည်းသာ သိသည်။

ကျိုးရိကျန်၏ အတွေးများကို ကုအန် ကြားသိနေရသဖြင့် ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်၏။ "မကြောက်ပါနဲ့... မင်း ကောင်းကင်ဖာထေး စင်မြင့် ကို စောင့်ကြပ်တာက ငါ့အတွက် ထူးထူးခြားခြား အဓိပ္ပာယ် မရှိပေမဲ့ မင်းရဲ့ ရိုးသားမှုကို ငါ သဘောကျတယ်..."

ကျိုးရိကျန် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ကုအန်က ပြုံး၍ ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ငါ မင်းကို ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု ပေးမယ်... တစ်ခုက ငါ့ရဲ့ ဓားအစေခံ အဖြစ် ငါ့နောက်ကို ထာဝရ လိုက်ပါဖို့... နောက်တစ်ခုက ကမ္ဘာ့အထွတ်အထိပ် ရောက်စေမယ့် ဓားသိုင်းပညာကို သင်ပေးဖို့..."

"ကျွန်တော် ဆရာ့နောက် လိုက်ပါမယ်..." ကျိုးရိကျန် ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကုအန်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး သတိပေးလိုက်၏။ "ငါ့နောက် လိုက်ရင် မင်းမိသားစုကို စွန့်လွှတ်နိုင်ပါ့မလား"

ကျိုးရိကျန် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သူတို့ကို စွန့်လွှတ်ပြီးပါပြီ... သူတို့ကို ပေးနိုင်တာ အကုန်ပေးပြီးပါပြီ... ဆရာ့နောက် လိုက်ဖို့ ရွေးချယ်တာက အမတ ဖြစ်ဖို့ ရွေးချယ်တာပါ... ဆရာ့နောက် လိုက်ရင် စစ်မှန်တဲ့ အမတ ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်" သူ့လိုအပ်ချက်ကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပြောလိုက်၏။

ထိုသဘောထားက ကုအန်ကို ပို၍ သဘောကျစေသည်။

ကုအန် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ကောင်းကင်ခွဲ ပုဆိန် ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို တစ်ယောက်ယောက် ရယူသွားတာနဲ့ မင်း ထာဝရ ကို လာခဲ့ပါ..."

" ထာဝရ... အဲဒါ ဘယ်နေရာလဲ..." ကျိုးရိကျန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သက်တမ်း မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါ ငါ့ရဲ့ နယ်မြေပဲ..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ကုအန်သည် နှစ်များစွာ အတွင်း အဓိပတိဂိုဏ်း၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု အခြေအနေများကို မေးမြန်းလိုက်၏။ သူ သိရှိထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ကျင့်ကြံသူများ၏ နှုတ်မှတဆင့် သိလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျိုးရိကျန် ခေတ္တ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် အမှန်အတိုင်း ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"လက်ရှိ အဓိပတိဂိုဏ်းက မြင့်မြတ်နယ်မြေ ဖြစ်လာပါပြီ... ဖြောင့်မတ်သော တာအိုလမ်းစဉ် ရဲ့ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရှိနေဆဲပဲ... ဂိုဏ်းကြီးထွားလာတာနဲ့အမျှ ပြည်တွင်းပဋိပက္ခတွေ ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး... ဂိုဏ်းချုပ်က မကြာခဏ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံလေ့ ရှိပြီး အကြီးအကဲချုပ် ကျူးရှင်း က အာဏာကို ထိန်းချုပ်ထားပါတယ်... ကျူးရှင်း က တော်တော် လုပ်ရည်ကိုင်ရည် ရှိပါတယ်..."

ကျိုးရိကျန် အသေးစိတ် ပြောပြနေစဉ် ကုအန်က ဂရုတစိုက် နားထောင်နေ၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လုံချင်းသည် ရဲချန်းကို တတိယဆေးတောင်ကြား သို့ ပြန်ခေါ်လာသည်။ သစ်ပင်အောက်တွင် ကျိုးရိကျန် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်၍ စားပွဲပေါ်မှ လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေသည်ကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်လိုက်ရ၏။

လုံချင်း ခေတ္တ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ကျိုးရိကျန်ထံ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ရဲချန်းသည် ဆရာဘိုးဘေးကို လိုက်ရှာနေမိ၏။

လက်စားချေပြီးနောက် ဆရာဘိုးဘေး၏ စွမ်းအားကို ပြန်လည် ဆင်ခြင်မိပြီး သူ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး က အသန်မာဆုံးဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ဆရာဘိုးဘေး၏ ရှေ့မှောက်တွင် မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤအဖြစ်အပျက်က သူ့ကို နှိုးဆော်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ အကယ်၍ ထိုနေ့က ဆရာဘိုးဘေးနှင့် မတွေ့ခဲ့လျှင် သူ သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

သူသည် ဆရာဘိုးဘေးကို လေးစားအားကျလာသည်။ ထိုမျှ စွမ်းအားကြီးသော်လည်း မာန်မာန မရှိဘဲ တရားမျှတသော ပုဂ္ဂိုလ်... သူ ဖြစ်ချင်သော ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

လုံချင်းနှင့် ရဲချန်း ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးရိကျန် တည်ငြိမ်သော အမူအရာ ပြန်လုပ်လိုက်၏။

လုံချင်း ဦးညွှတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "စီနီယာ... ကျွန်တော့်ဆရာ ဘယ်ရောက်သွားလဲ... ဘာမှာခဲ့သေးလဲ..."

ကျိုးရိကျန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "သူ ဘယ်သွားလဲ ဆိုတာ ငါ စုံစမ်းလို့ မရပါဘူး... ဘာမှလည်း မှာမသွားပါဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုံချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

ကျိုးရိကျန်က အဓိပ္ပာယ်ပါသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဂိုဏ်းချုပ်... နောက်တစ်ခါ ကောင်းကင်ဖာထေး စင်မြင့် ကို လာရင် ကောင်းကင်ခွဲ ပုဆိန် ကိုပဲ အာရုံမစိုက်ပါနဲ့... တကယ်တော့ ကောင်းကင်ဖာထေး စင်မြင့် ပေါ်မှာ အရေးကြီးဆုံး အရာက အမွေအနှစ် မဟုတ်ဘူး... ဓားစိတ်ဆန္ဒလည်း မဟုတ်ဘူး... သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ 'ဖြောင့်မတ်သော တာအို' ဆိုတဲ့ စကားလုံး နှစ်လုံးပါ..."

"'ဖြောင့်မတ်သော တာအို' ဆိုတာ ဘာလဲ..."

"လူတိုင်း နားလည်မှုချင်း မတူကြပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အမြင်ကတော့ မှန်တာကို မှန်တယ်၊ မှားတာကို မှားတယ်လို့ မြင်တာပါပဲ... ဖြောင့်မတ်သော တာအို ဆိုတာ လူသားကမ္ဘာရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကို ဦးဆောင်သင့်တယ်..."

စကားဆုံးသည်နှင့် ကျိုးရိကျန် နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

လုံချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ရဲချန်းသည် လုံချင်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

အပြစ်တင်ခံရပြီးနောက် ဆရာ့လုပ်ရပ်များကို ပြန်ကြည့်မိသောအခါ ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ရသည်မှာ အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်ကြောင်း သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ရဲချန်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ဆန်းစစ်ကြည့်မိသည်။ သူက တကယ်တမ်း ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ...

သူက 'ဖြောင့်မတ်သော တာအို' ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ ထိုက်တန်ရဲ့လား။

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး က သူ့ကို သင်ပေးခဲ့သည်မှာ ကိုယ့်အတွက် မစဉ်းစားလျှင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးက ဖျက်ဆီးလိမ့်မည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ အမတ ကျင့်ကြံခြင်း ဆိုသည်မှာ ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့ ဘိုးဘေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျင့်ကြံသူများ အနေဖြင့် ယုံကြည်ချက်နှင့် မူဝါဒများ ရှိသင့်ကြောင်း သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ အတွင်း သူ စွမ်းအားရှင် အများအပြားကို မြင်ဖူးသော်လည်း အမူအရာပိုင်းတွင် ဆရာဘိုးဘေးကို ယှဉ်နိုင်သူ မရှိပေ။

ဆရာဘိုးဘေးက စကားအနည်းငယ်သာ ပြောခဲ့သော်လည်း ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် စကားလုံးတိုင်းသည် အဓိပ္ပာယ် ပြည့်ဝနေ၏။

သစ်ပင်အိုကြီး အောက်တွင် လုံချင်းနှင့် ရဲချန်းတို့သည် ကိုယ်ပိုင် အတွေးများဖြင့် သူတို့၏ လုပ်ရပ်များနှင့် အတိတ်ကို ပြန်လည် သုံးသပ်နေကြသည်။

...

ကုအန်သည် သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး သာမန် ဘဝပုံစံကို ပြန်လည် စတင်လိုက်သည်။ လုံချင်းက ရဲချန်းကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်မည်ကို သူ ဂရုမစိုက်ပေ။

အဓိပတိဂိုဏ်း ပျက်စီးသွားလျှင်ပင် သူ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ချေ။

ယခုတစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့ခြင်းမှာ ရဲချန်းကို သူ့တပည့်ဟု သတ်မှတ်သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး သူ့တပည့်များသည် အဓိပတိဂိုဏ်းနှင့် ရန်သူ မဖြစ်သင့်ပေ။

မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ အဓိပတိဂိုဏ်းသည် ကုအန်၏ စိတ်ထဲတွင် နေရာတစ်နေရာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကုအန်သည် လှုပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ စာဖတ်နေ၏။ ခြံဝင်းထဲတွင် ဒယ်အိုးကြီးက တာအိုရတနာများကို ဆက်လက် သွန်းလုပ်နေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ် စောင့်ကြပ်နေသူမှာ အန်ရှင်း မဟုတ်ဘဲ ရှန်ကျန်း ဖြစ်သည်။

အန်ရှင်း ကျင့်ကြံရန် လိုအပ်သဖြင့် ကုအန် သူမကို ဒုက္ခမပေးလိုပေ။ ထို့အပြင် ရှန်ကျန်းသည် ရတနာ သွန်းလုပ်ခြင်းကို စိတ်ဝင်စားနေသည်။

ရှန်ကျန်းသည် ကုအန်ကို ရံဖန်ရံခါ လှမ်းကြည့်တတ်ပြီး စကားပြောချင်သော်လည်း မပြောဖြစ်ပေ။ ယခုတစ်ကြိမ် ကုအန် ပြောင်းလဲသွားကြောင်း သူမ ခံစားနေရသော်လည်း အတိအကျ မပြောပြတတ်ချေ။

စာဖတ်နေရင်း ကုအန်၏ စိတ်အာရုံသည် ထိုလူငယ်လေး၏ ပုံရိပ်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြန်၏။

အဲဒီလူငယ်လေးက ဘာလို့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ ကောင်းကင်သင်္ချိုင်း ထဲမှာ ပိတ်မိနေတာလဲ...သူ့စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေနိုင်တဲ့ အရာက ဘာများလဲ...မဖြစ်ဘူး...သက်တမ်း ပြန်လည်ဝင်စားခြင်း စတင်ရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ...

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ကုအန် ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ သူ့တွင် သက်တမ်း နှစ် ၁၀၀ ဘီလီယံ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် တစ်ကြိမ်လောက် စမ်းသပ်ခြင်းက ဖြုန်းတီးရာ မရောက်ပေ။

သူ့စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်လုံးရှေ့တွင် အသိပေးချက်များ ပေါ်လာ၏။

[သင်သည် ပြန်လည်ဝင်စားခြင်း ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ကို စတင်ရန် သက်တမ်း နှစ် ၁၀ သန်း အသုံးပြုလိုက်သည်။]

[တာအိုစည်းမျဉ်းများနှင့် ချိတ်ဆက်နေသည်။]

[ပြန်လည်ဝင်စားမည့် ကမ္ဘာများကို ရှာဖွေနေသည်။]

[သင် ရွေးချယ်နိုင်သော ကမ္ဘာများမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည် -]

[၁။ ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ]

[၂။ မြူခိုး အမတနန်းတော်]

[၃။ ထိုက်ရှီ မဟာကမ္ဘာ]

ယခုတစ်ကြိမ် ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ မဟုတ်လျှင် အနာဂတ်တွင် ပြန်လည်ဝင်စားနိုင်ခြေ ရှစ်ဆယ်၊ ကိုးဆယ် ရာခိုင်နှုန်းခန့် ရှိသည်။

ကုအန် အနာဂတ်ကို စိတ်မဝင်စားပေ။ အများစုကို သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သူ့အကြည့်က မြူခိုး အမတနန်းတော် ထံ ရောက်ရှိသွားသည်။

ယခင် သက်တမ်း အဆင့်ချိုးဖျက်ခြင်းတွင်လည်း ဤနေရာကို ပြသခဲ့သဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ မြူခိုး အမတနန်းတော် တွင် ထိုက်ချင်း ရွှေအမတ များ ရှိနေကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော နေရာတွင် မွေးဖွားလာခြင်းက ပိုမိုမြင့်မားသော အလားအလာကို ရရှိစေနိုင်သည်။

ဒါကိုပဲ ရွေးမယ်။

ကုအန် ရွေးချယ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ် အသိပေးချက်များ ပေါ်လာ၏။

[သင်သည် မြူခိုး အမတနန်းတော် တွင် ဝင်စားရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။]

[ဤကမ္ဘာ၏ တာအိုစည်းမျဉ်းများ အားကောင်းမှုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစား၍ သက်တမ်းခိုးယူခြင်း စွမ်းရည်နှင့် အဆင့်သတ်မှတ်ခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်များကို ယာယီ အသုံးပြုနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။]

[ပြန်လည်ဝင်စားခြင်း ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ် စတင်ပါပြီ။]

သက်တမ်းခိုးယူခြင်း စွမ်းရည် မပါဘူးတဲ့လား။

ထိုစာသားကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း ကုအန် စိတ်ပျက်ခြင်း မရှိဘဲ စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။

အဲဒါ အကောင်းဆုံးပဲ... ဝင်စားသူက ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားမှာ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး။

သို့သော် ယခင်က လုဟန် သည်လည်း ထိုကဲ့သို့ စတင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သက်တမ်းခိုးယူနိုင်စွမ်း ရရှိခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ် ပိုမို တည်ငြိမ်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်မိသည်။

တွေးတောနေစဉ် ကုအန်သည် အသိပေးချက်များကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေ၏။

[ပထမနှစ်တွင် သင်သည် မြူခိုး အမတနန်းတော် ရှိ ကျင်းလန် အမတအိမ်တော် တွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။ သင်သည် အမတဧကရာဇ် မျက်လုံး နှင့် မွေးဖွားလာသဖြင့် အမတအိမ်တော် တစ်ခုလုံး အံ့အားသင့်ခဲ့ရသည်။ အိမ်တော်သခင်က သင့်ကို ယုံရှန်း (ထာဝရအသက် - Eternal Life) ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။]

[အသက် နှစ်နှစ် အရွယ်တွင် ကျင်းလန် အမတအိမ်တော် သည် အာကာသ မိစ္ဆာများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ သင့်မျက်လုံးများ အဖောက်ခံလိုက်ရပြီး ကံဆိုးမိုးမှောင် ကျရောက်စေခဲ့သည်။ အိမ်တော်ရှိ စွမ်းအားရှင်များက သင် အသက် ၂၀ ကျော်သည်အထိ အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဟောကိန်းထုတ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုကံကြမ္မာကို လက်မခံနိုင်သဖြင့် အိမ်တော်သခင်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သင့်မိဘများက သင့်ကို လင်တောင် သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။]

အစကတည်းက ခက်ခဲလိုက်တာ...

အသက် ၂၀ မကျော်ဘူးတဲ့လား...

ကုအန် ချက်ချင်း တင်းမာသွား၏။ မြူခိုး အမတနန်းတော် မှ လင်တောင် သို့ အသက် ၂၀ အတွင်း ရောက်နိုင်ပါ့မလား...

ယုံရှန်း အနေဖြင့် သက်တမ်း ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းနိုင်ပြီး ကံတရားကို ကျော်လွှားနိုင်ရန် သူ မျှော်လင့်နေမိသည်။