အခန်း (၅၉၅-၅၉၆)

အခန်း ၅၉၅ အကြောင်းအကျိုး၏ အစစ်အမှန်ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တန်ခိုးကြီးလှသော ကောင်းကင်ဗုဒ္ဓ

"အသက် ၁၁၃၆၉၁၀၂ နှစ်အရွယ်တွင် သင်သည် သံသရာအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာပြီး ထိုက်ကျယ်မဟာကမ္ဘာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့ရာ ရောက်လျှင်ရောက်ချင်းပင် ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ သင်သည် သင်၏ မြင့်မားလှသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ထိုဝိုင်းရံမှုကို ဖောက်ထွက်ကာ ထိုက်ကျယ်မဟာကမ္ဘာမှ ဖမ်းဆီးခံထားရသော တန်ခိုးရှင်အားလုံးကို လွှတ်ပေးခဲ့သည်။"

"အသက် ၁၁၃၆၉၃၂၀ နှစ်အရွယ်တွင် သင်သည် တာဟုန်မဟာကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်ခဲ့သည်။ သင်သည် ထိုမဟာကမ္ဘာ၏ သံသရာလမ်းစဉ်ကို လေ့လာဆန်းစစ်နေခြင်းက တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့၏။ ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းနှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတအဆင့်ထက် ကျော်လွန်သော တန်ခိုးရှင်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာပြီး သင့်ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။ အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် သင်သည် အမတဧကရာဇ်မျက်လုံးကို အသုံးပြု၍ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခဲ့သည်။"

ကုအန်သည် သူ့ရှေ့မှ အချက်ပြချက်များကို ကြည့်ရင်း ယုံရှန်းဧကရာဇ် ဒဏ်ရာရသွားသည်ကို တွေ့ရသော်လည်း အံ့ဩခြင်း မရှိချေ။

ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းနှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတအဆင့်ကိုပင် မထီမဲ့မြင်ပြုနေသည့် ထိုဧကရာဇ်မှာ ယခုထိ အသက်ရှင်နေနိုင်ခြင်းကပင် အမတဧကရာဇ်မျက်လုံး၏ အစွမ်းထက်မှုကို သက်သေပြနေပြီ ဖြစ်သည်။

တိုက်ပွဲအောင်မြင်မှုများအရ အမတဧကရာဇ်မျက်လုံးအတွင်းရှိ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များမှာ တိုက်ခိုက်ရေးအတွက်သာမက ထာဝရအသက်ဧကရာဇ်ကို ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန်လည်း အထောက်အကူပြုသည်မှာ ထင်ရှားလှသဖြင့် ထိုမျက်လုံးအပေါ် သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ ပိုမိုမြင့်တက်လာခဲ့၏။

သူသည် ယုံရှန်းဧကရာဇ်ထံမှ ဆက်ခံရမည့် မှတ်ဉာဏ်များကို ပို၍ ပို၍ မျှော်လင့်လာမိသည်။

ယုံရှန်းဧကရာဇ်၏ ဘဝကို ကိုယ်တိုင်တွေ့ကြုံခံစားရခြင်းက စာသားဖြင့် ဖော်ပြသည်ထက် ပိုမိုခမ်းနားပေလိမ့်မည်။

အမြဲတစေ တိုက်ခိုက်နေရခြင်း၊ အမြဲတစေ ဒဏ်ရာရနေရခြင်းနှင့် သေတွင်းမှ အမြဲလွတ်မြောက်နေရခြင်းတို့ကြောင့် ကုအန်သည် သူ၏ မူလရပ်တည်ချက်ကိုသာ ဆက်လက်ဆုပ်ကိုင်ထား၏။ ထိုအရာမှာ ရန်သူများကို ကလဲ့စားချေရန်နှင့် အကြောင်းမဲ့ ရန်သူမပွားရန် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မတရားမှုများကို တွေ့ရှိပါက သူသည် ယုံရှန်းဧကရာဇ်ကို ဖြောင့်မတ်စွာ လုပ်ဆောင်စေပေလိမည်။

ကုအန်သည် ကောင်းမှုများစွာ ပြုလုပ်ခြင်းမှ ရရှိသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို ယုံကြည်သည်။ ယုံရှန်းဧကရာဇ်မှာ အသက်နှစ်သန်းအရွယ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မူလဘူတရွှေအမတအဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ ခွန်အားမှာလည်း တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်သွားခဲ့၏။ သူ အဆင့်တက်နေစဉ်အတွင်း ထပ်မံတိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရသော်လည်း ထိုပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြားမှပင် ကပ်ဘေးကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ထိုဖြစ်ရပ်မှာ ခေတ်အဆက်ဆက် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ယုံရှန်းဧကရာဇ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ရင့်ကျက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူနှင့် ရွှမ်မိစ္ဆာဧကရာဇ်တို့မှာ ခဏခဏ လမ်းခွဲကြသော်လည်း အမြဲတမ်း ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြသဖြင့် ကုအန်က ရွှမ်မိစ္ဆာဧကရာဇ်မှာလည်း သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဟု တွေးမိလိုက်၏။ အမတဧကရာဇ်မျက်လုံး မရှိဘဲနှင့် ယုံရှန်းဧကရာဇ်၏ မာန်ဝံ့လှသော လမ်းစဉ်နောက်သို့ လိုက်ပါကာ အသက်ရှင်နေနိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရွှမ်မိစ္ဆာဧကရာဇ်မှာလည်း တစ်ချိန်က သူ၏ကမ္ဘာတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးပေလိမ့်မည်။

ယုံရှန်းဧကရာဇ် သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့သော မဟာကမ္ဘာတစ်ထောင်၏ အရေအတွက်မှာ ပို၍ ပို၍ များပြားလာခဲ့သည်။ သူသည် သံသရာအတွင်း ဖြတ်သန်းပြီး ကံကြမ္မာကို စူးစမ်းလေ့လာခဲ့ရာ မူလဘူတရွှေအမတအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်တွင် ပြိုင်ဘက် အနည်းငယ်သာ ရှိတော့၏။

ယံရှန်းဧကရာဇ်သည် သက်တမ်းပြန်လည်ဝင်စားခြင်း၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ မည်မျှအထိ ခရီးပေါက်နိုင်မည်ကို ကုအန် မျှော်လင့်စောင့်စားနေမိသည်။

သံသရာအချက်ပြမှုများက သံသရာ၏ အချိန်ကာလကို လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ တွန်းပို့နေ၏။

အသက်သန်းနှင့်ချီသော အချိန်တွင် ယုံရှန်းဧကရာဇ်မှာ ဟန်ထျန်းရွှေအမတအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရွှမ်မိစ္ဆာဧကရာဇ်၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ကောင်းကင်ခိုးယူသူအမတဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်အဖြစ် ခံယူရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ဂိုဏ်း၏ အင်အားကို တည်ဆောက်ကာ ယောင်ရွှမ်နတ်မိမယ်၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

အသက်သန်းငါးဆယ်ကျော်အရွယ်တွင် ထာဝရအသက်ဧကရာဇ်သည် မဟာတာအို၏ ကံကြမ္မာကို စုစည်းနိုင်ခဲ့ပြီး ထိုက်ချင်းရွှေအမတ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ အဆင့်တက်ပြီးနောက်တွင် တာအိုဧကရာဇ်တိုင်းမှာ သူ၏ ပုံရိပ်ကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရ၏။

ထိုအချိန်မှစ၍ ယုံရှန်းဧကရာဇ်မှာ တာအိုဧကရာဇ် ဖြစ်လာမည့် လမ်းစဉ်ထက်တွင် ဖျောက်ဖျက်၍ မရသော အမှတ်အသားတစ်ခုကို ချန်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် ပျော်ရွှင်ခြင်း မရှိသေးချေ။ သူသည် ယောင်ရွှမ်နတ်မိမယ်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘဲ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုမှာ ပျော့ပြောင်းမသွားသည့်အပြင် ပိုမို စွဲလမ်းလာခဲ့သည်။ တစ်ခါက ရွှမ်မိစ္ဆာဧကရာဇ်က ထိုစွဲလမ်းမှုကို စွန့်လွှတ်ပြီး ကောင်းကင်ခိုးယူသူအမတဂိုဏ်းကို တည်ဆောက်ရန်အတွက်သာ အာရုံစိုက်ဖို့ အကြံပေးခဲ့၏။ ထိုအရာက သူ၏ ဒေါသကို ဆွပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ရွှမ်မိစ္ဆာဧကရာဇ်ကိုပင် သတ်ဖြတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကုအန်မှာ ရံဖန်ရံခါ ရှန်ကျန်းကို သတိထားကြည့်မိ၏။ သူမ၏ စိတ်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုအတွင်း၌ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်။

ဤသည်က ယောင်ရွှမ်နတ်မိမယ် ရင်ဆိုင်နေရသော အခက်အဲများကို ကုအန်အား သတိရစေခဲ့၏။ ရှန်ကျန်းနှင့် ယောင်ရွှမ်နတ်မိမယ်တို့ကြားတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပတ်သက်မှုရှိနေသည်မှာ သူ ပို၍ သေချာလာခဲ့သည်။

မည်သို့သော ပတ်သက်မှုမျိုးလဲဆိုသည်ကိုမူ ဤသက်တမ်းပြန်လည်ဝင်စားခြင်း သံသရာအဆုံးသတ်မှသာ သူ အဖြေရပေလိမည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သက်တမ်းပြန်လည်ဝင်စားခြင်း၏ အစွမ်းထက်မှုကို သူ အံ့ဩနေမိ၏။ ၎င်းက မဆုံးသတ်မီမှာပင် လက်ရှိကမ္ဘာကို သက်ရောက်မှုရှိလာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အချက်ပြချက်များမှာ ဆက်လက်ပေါ်ထွက်နေပြီး နောက်ပိုင်းနှစ်များတွင် ကောင်းကင်ခိုးယူသော အမတဂိုဏ်းမှာ ပိုမို အင်အားကြီးမားလာခဲ့သည်။ တန်ခိုးကြီးသူများစွာမှာ ထာဝရအသက်ဧကရာဇ်ထံသို့ လာရောက် အမှုထမ်းကြသဖြင့် လုံကျန့်က စစ်ခုံရုံးကို တည်ထောင်ခဲ့စဉ်က ခမ်းနားထည်ဝါမှုကို ကုအန် သတိရသွားစေခဲ့၏။

စစ်ခုံရုံးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကောင်းကင်ခိုးယူသူအမတဂိုဏ်းမှာ ပိုမို နက်နဲသော အခြေခံအုတ်မြစ် ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားလှသော်လည်း ကုအန်၏ ခေတ်ကာလရှိ စစ်ခုံရုံးနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်မလားဆိုသည်ကိုမူ သူ မသိနိုင်ချေ။

နှစ်ပေါင်းသန်းနှင့်ချီပြီးနောက် ယုံရှန်းဧကရာဇ်သည် ကောင်းကင်ခိုးယူသော အမတဂိုဏ်းအပေါ် ငြီးငွေ့လာခဲ့ပြီး ယောင်ရွှမ်နတ်မိမယ်ကို တစ်ကိုယ်တည်း ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရွှမ်မိစ္ဆာဧကရာဇ် အတူမရှိသဖြင့် ယုံရှန်းဧကရာဇ်မှာ တိုက်ပွဲများနှင့် ကြုံရခဲလှသော်လည်း သူ၏ ခရီးတစ်လျှောက်တွင် သူ့ကို ချစ်မြတ်နိုးမိသော အမျိုးသမီးများ အမြဲရှိနေခဲ့၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကုအန်က သူတို့အားလုံးကို ငြင်းပယ်ပေးခဲ့သည်။

"အသက် ၁၂၇၇၄၆၃၂ နှစ်အရွယ်တွင် သင်သည် အဆုံးမဲ့ တာအိုပင်လယ်၌ တာအိုကို ဆင်ခြင်နေစဉ် ကောင်းကင်ပြစ်ဒဏ်ခတ်နတ်ဘုရား၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ကျင့်စဉ်စွမ်းအား ကွာခြားမှု ရှိသော်လည်း သင်က သူ့ကို တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့၏။"

"အသက် ၁၂၇၇၄၆၃၃ နှစ်အရွယ်တွင် ကောင်းကင်တာအိုရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဆင်းသက်လာပြီး ကောင်းကင်နန်းတော်မှ နတ်ဘုရားများနှင့် နတ်စစ်သည်များက တိုက်ခိုက်လာကာ သင် ထွက်မပြေးနိုင်အောင် စကြဝဠာကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။ သင်သည် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအတွင်း ပိတ်မိနေခဲ့၏။ ကောင်းကင်တာအို၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် အမတဧကရာဇ်မျက်လုံးကပင် သင့်ကို လွတ်မြောက်အောင် မကူညီနိုင်ခဲ့ချေ။ အမတနတ်ဘုရားများက သင့်ကို သတ်ဖြတ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကောင်းကင်ဗုဒ္ဓက စကြဝဠာကို ဖောက်ထွက်ဝင်ရောက်လာပြီး သင့်ကို အတင်းအဓမ္မ ကယ်ထုတ်သွားခဲ့ရာ သူကိုယ်တိုင်လည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။"

"အသက် ၁၂၇၇၄၆၃၄ နှစ်အရွယ်တွင် ကောင်းကင်ဗုဒ္ဓက သင့်ကို အကြောင်းနှင့်အကျိုးမြစ်အတွင်းသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မထွက်လာရန် မှာကြားခဲ့သည်။ သင်သည် ထွက်ခွာသွားသော ကောင်းကင်ဗုဒ္ဓ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။"

"အသက် ၁၂၇၇၄၆၅၆ နှစ်အရွယ်တွင် သင်သည် အကြောင်းနှင့်အကျိုးမြစ်အတွင်း၌ မဟာအကြောင်းနှင့်အကျိုး ကျောက်တိုင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး ထိုကျောက်တိုင်ကို စတင်လေ့လာဆင်ခြင်ခဲ့သည်။"

ကောင်းကင်နန်းတော်နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီပဲ

ကုအန်သည် ကောင်းကင်ဗုဒ္ဓက ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရထားလျက်နှင့်ပင် ကောင်းကင်နန်းတော်ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပြီး ယုံရှန်းဧကရာဇ်ကို ကယ်တင်နိုင်သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အံ့ဩသွားခဲ့၏။

ဤသည်က ကောင်းကင်ဗုဒ္ဓ၏ အစွမ်းအားကြီးမှုကို သက်သေပြလိုက်ခြင်းပင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယုံရှန်းဧကရာဇ်သည်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားကို ပြသခဲ့သည်။ မူလဘူတရွှေအမတအဆင့်သာ ရှိသေးသော်လည်း အမတနတ်ဘုရားများကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ကုအန် ယခင်က တွေ့ကြုံခဲ့ရသော ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားများ၊ ထာဝရကောင်းကင်နတ်ဘုရားများနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားများ အားလုံးမှာ ဟန်ထျန်းရွှေအမတအဆင့်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုကောင်းကင်ပြစ်ဒဏ်ခတ်နတ်ဘုရားမှာ ယခုမှ တက်လှမ်းလာသည် ဆိုလျှင်ပင် အနည်းဆုံး မူလဘူတရွှေအမတအဆင့်တော့ ရှိပေလိမ့်မည်။

ယုံရှန်းဧကရာဇ်မှာ သက်တမ်းကို ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ အမတဧကရာဇ်မျက်လုံးအပေါ်တွင်သာ အဓိက မှီခိုနေရခြင်းဖြစ်ကြောင်း သတိပြုရမည်။

"အသက် ၁၂၇၇၄၅၈၉၇ နှစ်အရွယ်တွင် မဟာအကြောင်းနှင့်အကျိုးကျောက်တိုင်မှတစ်ဆင့် သင်သည် သင်၏ အစစ်အမှန်ခန္ဓာကိုယ်မဟုတ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။"

"အသက် ၁၂၇၇၄၇၀၀၄ နှစ်အရွယ်တွင် သင်သည် မိမိကိုယ်တိုင်၏ အကြောင်းနှင့်အကျိုးကို လက်ခံလိုက်ပြီး ထိုအမှန်တရားမှာ ကောင်းမွန်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။ သင်က ယောင်ရွှမ်နတ်မိမယ်ကို မကယ်တင်နိုင်သော်လည်း ပိုမိုစွမ်းအားကြီးသော သင်က ကယ်တင်နိုင်ပေလိမည်။ သင်သည် ယောင်ရွှမ်နတ်မိမယ် ချန်ထားရစ်ခဲ့သော ဆံပင်တစ်မျှင်ကို ထုတ်ယူ၍ ၎င်း၏ အကြောင်းနှင့်အကျိုးကို လိုက်လံရှာဖွေလိုက်သည်။"

"အသက် ၁၂၇၉၀၁၅၄၆ နှစ်အရွယ်တွင် အကြောင်းနှင့်အကျိုးအတွင်းရှိ အခြားသော အထောက်အထားများ၏ တည်နေရာကို သင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ အစစ်အမှန်ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှာမတွေ့သဖြင့် သင်သည် ယောင်ရွှမ်နတ်မိမယ်၏ ဆံပင်ကို ယူဆောင်လျက် မဟာအကြောင်းနှင့်အကျိုးကျောက်တိုင်အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားရန် ရွေးချယ်လိုက်၏။"

"သင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး သင်၏လမ်းစဉ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။"

"သံသရာ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။"

ဟမ်...

ပြီးသွားပြီလား...

ယုံရှန်းဧကရာဇ်၏ ဘဝက ဤကဲ့သို့ အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မည်ဟု ကုအန် မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

သူသည် သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေမှ ထွက်ခွာခြင်း မပြုဘဲ ထိုနေရာမှာပင် အမွေအနှစ်မှတ်ဉာဏ်များကို လက်ခံရယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်မဟာကမ္ဘာ၏ ခံနိုင်ရည်စွမ်းအားမှာ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုကောင်းလာပြီဖြစ်သည့်အပြင် သူ၏ သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေမှာလည်း သက်တမ်းအတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် နယ်မြေအတွင်းရှိ လူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကိုတော့ ခံရပေလိမည်။

ကုအန် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရာ ကြီးမားလှသော မှတ်ဉာဏ်များက သူ၏ စိတ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး အချိန်ခရီးသွားနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ယုံရှန်းဧကရာဇ် ပထမဆုံး မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်သည့် အချိန်မှစ၍ ဘဝကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ကျင်းလန်အမတအိမ်တော်မှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုကြီးမားပြီး သီးခြားကမ္ဘာတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ မြူခိုးအမတနန်းတော်တွင် ထိုကဲ့သို့သော အမတအိမ်တော်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ ရှိပြီး အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များလည်း ရှိသည်။ ကျင်းလန်အမတအိမ်တော်မှာ အဆင့်နိမ့် အမတအိမ်တော်ဟု သတ်မှတ်ခံရသော်လည်း အမတဧကရာဇ်မျက်လုံး မွေးဖွားလာခြင်းက တန်ခိုးကြီးသူများစွာကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့၏။

အခြားသူများ၏ ပြောစကားများမှတစ်ဆင့် အမတဧကရာဇ်မျက်လုံးမှာ တစ်ခုတည်းရှိခြင်းမဟုတ်ဘဲ အများအပြား ရှိတတ်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် မြူခိုးအမတနန်းတော်က ယုံရှန်းဧကရာဇ်ကို ကောင်းကင်ခိုးယူသူဧကရာဇ်နှင့် တွဲဖက်မမြင်ခဲ့ကြောင်း ကုအန် သိရှိလိုက်ရသည်။

မကြာမီတွင် ကံဆိုးမိုးမှောင် ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ရွှမ်မိစ္ဆာဧကရာဇ်က တိုက်ခိုက်လာပြီး လင်တောင်သို့ ပို့ဆောင်နေစဉ်အတွင်း အမတဧကရာဇ်မျက်လုံးကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ လုယူခဲ့သည်။ လမ်းခရီးတွင် ယုံရှန်းဧကရာဇ်၏ မိဘများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးသွားခဲ့ကြ၏။

ဤအတွေ့အကြုံများက ကုအန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားမှု မဖြစ်စေခဲ့ချေ။ သူသည် သက်တမ်းပြန်လည်ဝင်စားခြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်သန်းဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ယုံရှန်းဧကရာဇ်၏ အမြင်မှတစ်ဆင့် ကုအန်သည် မဟာတာအိုကမ္ဘာလောကကြီး၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ အမြင်အာရုံများ ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့သည်။

လင်တောင်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူလည်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရ၏။

လင်တောင်၏ မြင့်မားမှုမှာ စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ကြယ်များသဖွယ် ဝန်းရံနေသော မဟာကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကမ္ဘာများကို တွေ့ရသည်။ ထိုကမ္ဘာများအားလုံးမှာ လင်တောင်၏ ရှေ့တွင် အလွန် သေးငယ်နေ၏။ စကြဝဠာအတွင်းရှိ နက်ဗျူလာများပင်လျှင် လင်တောင်လောက် မကြီးမားချေ။

လင်တောင်အတွင်းရှိ ဗုဒ္ဓတိုင်းတွင် ထူးခြားသော အရှိန်အဝါများ ရှိကြပြီး အချို့မှာ ပေပေါင်းသောင်းချီ မြင့်မားသော ရွှေကိုယ်ခန္ဓာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ ကုအန်သည် ကောင်းကင်ဗုဒ္ဓကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ကောင်းကင်ဗုဒ္ဓ၏ ပုံရိပ်ကို နားလည်လိုက်သည်နှင့် ယုံရှန်းဧကရာဇ်ကို ကောင်းကင်နန်းတော်၏ လက်မှ ဘာကြောင့် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် ကောင်းကင်ဗုဒ္ဓမှာ ထိုက်ချင်းရွှေအမတအဆင့်ကို ကျော်လွန်နေကြောင်း ကုအန် အတည်ပြုနိုင်လိုက်သည်။

တပည့်ဖြစ်လာပြီးနောက် ကောင်းကင်ဗုဒ္ဓနှင့် ယုံရှန်းဧကရာဇ်တို့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိချိန်တွင် သက်ရှိအားလုံးကို လွှမ်းမိုးထားသော အရှိန်အဝါကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။ သူသည် ကြင်နာတတ်သော ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ယုံရှန်းဧကရာဇ်ကို ကျင့်ကြံနည်းများ သင်ကြားပေးပြီး သံသယများကို လမ်းပြဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။

ဗောဓိမြင့်မြတ်သစ်ပင်ရှေ့တွင် ယုံရှန်းဧကရာဇ်မှာ သူ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို မေ့ပျောက်သွားခဲ့၏။

ကောင်းကင်ဗုဒ္ဓက စစ်မှန်သော ဗုဒ္ဓတစ်ပါး မည်သို့ရှိသင့်သည်ကို ကုအန်အား မြင်တွေ့စေခဲ့သည်။ သက်ရှိအားလုံး၏ ဝန်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်သော စွမ်းအားနှင့် အားအနည်းဆုံးသူများကို စောင့်ရှောက်ပေးသော ကရုဏာတရား နှစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အခန်း ၅၉၆ စစ်ခုံရုံး တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ ပြိုင်ဘက်ကင်း

ကုအန်သည် သူ၏ သံသရာပြန်လည်ဝင်စားခြင်းဆိုင်ရာ မှတ်ဉာဏ်များအတွင်း နစ်မြောနေစဉ် သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက သူ့ထံသို့ လှိုင်းလုံးသဖွယ် တိုးဝင်လာသဖြင့် အတွင်းရှိ တပည့်များ လန့်နိုးသွားကြသည်။

ရှန်ကျန်းက ပထမဆုံး နိုးလာသူဖြစ်သည်။ သူမသည် မျက်လုံးများမှိတ်၍ တရားမှတ်နေသော ကုအန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

အန်ရှင်းက ရောက်ရှိလာပြီးနောက် လုရှန်၊ ချန်ချွမ်၊ ထျန်းယောင်အာနှင့် အခြားသူများလည်း နောက်မှ လိုက်ပါရောက်ရှိလာကြသည်။ အသက်ရှူချိန် ငါးချက်စာအတွင်းမှာပင် လူတိုင်း ခြံဝင်းအတွင်းသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြ၏။

သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေအတွင်းရှိ ထူးခြားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှုပ်ရှားမှုမှာ ကုအန်ထံမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါမှသာ သူတို့အားလုံး သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြသည်။

"ဆရာသခင် ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"ကြည့်ရတာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ဖို့ ကြိုးစားနေပုံပဲ"

"ငါတို့ဆရာသခင်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ဒီလောက် မြင့်မားနေတာတောင် ရုတ်တရက် ဉာဏ်အလင်းပွင့်နိုင်သေးတာပဲ... ဆရာ့ရဲ့ ပါရမီက ငါတို့ ထင်ထားတာထက် ပိုကောင်းလောက်တယ်..."

"ပေါက်ကရတွေ မပြောစမ်းပါနဲ့... ဆရာသခင်က ပါရမီရှင်ဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲလေ... မဟုတ်ရင် လက်ရှိအဆင့်ကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာနိုင်မှာလဲ"

"လျှောက်ပြီး ခန့်မှန်းမနေကြနဲ့တော့... မြန်မြန် ထိုင်ကြ... ဆရာသခင်ရဲ့ တာအိုလမ်းစဉ်ကို သေချာ အာရုံခံကြည့်ကြရအောင်"

လူတိုင်းက ကုအန်ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည် စိုးသဖြင့် တီးတိုး တိုင်ပင်ဆွေးနွေးနေကြသည်။ သွေးကျဉ်းထောင်သူတော်စင်၏ သတိပေးမှုကို ကြားပြီးနောက် လူတိုင်း ဝင်ထိုင်လိုက်ကြပြီး လေးလေးနက်နက် ဆင်ခြင်သုံးသပ်လိုက်ကြ၏။

သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများမှာ လှပနေပြီး နေရောင်ခြည်ကလည်း နူးညံ့စွာ ကျရောက်နေသဖြင့် အရာအားလုံးက ပြီးပြည့်စုံနေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

တစ်နာရီခန့် ကြာသောအခါ ကုအန် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ လူတိုင်း ခြံဝင်းအတွင်း၌ တရားထိုင်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ ရှန်ကျန်းထံသို့သာ အကြည့်လွှဲလိုက်၏။

"သိပ်ကို ကြီးမားတဲ့ စွဲလမ်းမှုပါလား..."

ကုအန် စိတ်ထဲတွင် ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ ရှန်ကျန်းနှင့် ယောင်ရွှမ်နတ်မိမယ်တို့ကြားမှ ပတ်သက်မှုကို သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ်တွင် သူတို့နှစ်ဦးကြား၌ မည်သည့် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်မှုမှ မရှိချေ။ ယုံရှန်းဧကရာဇ်က ယောင်ရွှမ်နတ်မိမယ်၏ ကံတရားကို ရှန်ကျန်းထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မူလကိုယ်ဖြစ်သော ကုအန်က ရှန်ကျန်းမှတစ်ဆင့် ယောင်ရွှမ်နတ်မိမယ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ကယ်တင်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ခြင်း ဖြစ်၏။

ယောင်ရွှမ်နတ်မိမယ်မှာ ထူးခြားသော ပါရမီရှင် တာအိုဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကံတရား အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကပင် ရှန်ကျန်း၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်၏။

ရှန်ကျန်းမှာ အစပိုင်းတွင် ယုံရှန်းဧကရာဇ်၏ ရွေးချယ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသူ မဟုတ်ပေ။ ကုအန်နှင့် တွေ့ဆုံပြီးမှသာ ယုံရှန်းဧကရာဇ်က သူမအား ကံတရားကို ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ယုံရှန်းဧကရာဇ်က မဟာအကြောင်းနှင့်အကျိုးကျောက်တိုင်နှင့် ပေါင်းစပ်ပြီးနောက် ပြုလုပ်ခဲ့သော အရာဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ မူလကိုယ် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို တွက်ချက်၍ မရနိုင်သဖြင့် မဟာအကြောင်းနှင့်အကျိုးကျောက်တိုင်၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။

သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း မဟာအကြောင်းနှင့်အကျိုးကျောက်တိုင်၏ စွမ်းအားကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ အသုံးပြုနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်ဆန္ဒ မပျောက်ပျက်မီ နောက်ဆုံးအချိန်၌ အနာဂတ်ကာလရှိ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်မဟာကမ္ဘာကို လှမ်း၍ ချိတ်ဆက်နိုင်ခဲ့သည်။ ကုအန် ဂရုစိုက်သော လူများထဲတွင် ရှန်ကျန်းတစ်ယောက်သာလျှင် ကုအန်မှလွဲ၍ အခြားမည်သူ့ကိုမှ စိတ်ထဲမထားရှိကြောင်း သူ သိသဖြင့် သူမကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော ပတ်သက်မှုမျိုးကသာ ယောင်ရွှမ်နတ်မိမယ်ကို သွားရောက်ကယ်တင်ရန် ကုအန်အား တွန်းအားပေးနိုင်မည်ဟု ယုံရှန်းဧကရာဇ်က ယုံကြည်ခဲ့၏။

ထို့အပြင် ယုံရှန်းဧကရာဇ်သည် မူလခန္ဓာကိုယ်ကို ကြိုတင်ကျေးဇူးဆပ်သော အနေဖြင့် မဟာအကြောင်းနှင့်အကျိုးကျောက်တိုင်အတွင်း၌ အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားရစ်ခဲ့သေးသည်။

ဤကိစ္စမှတစ်ဆင့် ရှန်ကျန်း၏ သူ့အပေါ်ထားရှိသော သံယောဇဉ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားကြောင်း ကုအန် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမက ဖွင့်မပြောသော်လည်း အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်၍ သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ရှန်ကျန်း သူ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့စဉ်က သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အစစ်အမှန်ကို သူမ မသိခဲ့ချေ။ သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်နှင့် စိတ်ဆန္ဒများ တိုက်ဆိုင်သောကြောင့်သာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကုအန်က ရှန်ကျန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။

ရှန်ကျန်းမှာ မည်သူ့အတွက်မှ အစားထိုးခံ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် သူမအဖြစ်သာ ရှိနေခြင်းကပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယုံရှန်းဧကရာဇ်၏ ကံတရားနှင့် ပတ်သက်၍မူ ကုအန် တာဝန်ယူလိုက်မည် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ယုံရှန်းဧကရာဇ် ပင် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အဓိကအားဖြင့် တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တွင် ယုံရှန်းဧကရာဇ်အတွက် ယောင်ရွှမ်နတ်မိမယ်ကို သူ ကူညီရှာဖွေပေးပေလိမည်။

ကုအန် စိတ်တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ခရမ်းရွှေရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အတွင်း၌ မီးတောက်များ တငွေ့ငွေ့ လောင်ကျွမ်းလာ၏။

အမတဧကရာဇ်မျက်လုံး...

ယုံရှန်းဧကရာဇ်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ဆက်ခံပြီးနောက် ကုအန်သည် အမတဧကရာဇ်မျက်လုံးကို ရုတ်ခြည်း တတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

မှတ်သားစရာကောင်းသည်မှာ သူ၏ အမတဧကရာဇ်မျက်လုံးသည် ကောင်းကင်ခိုးယူသူဧကရာဇ်နှင့် မည်သည့်ပတ်သက်မှုမှ မရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာလည်း ယုံရှန်းဧကရာဇ်၏ နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ယုံရှန်းဧကရာဇ်သည် မဟာအကြောင်းနှင့်အကျိုးကျောက်တိုင်အတွင်း၌ ကောင်းကင်ခိုးယူသူဧကရာဇ်၏ အမတဧကရာဇ်မျက်လုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။ ကုအန်အနေဖြင့် ကိုယ်ပိုင် အမတဧကရာဇ်မျက်လုံးကို ဖွဲ့စည်းနိုင်ရခြင်းမှာ ၎င်းသည် သွေးစည်းနှင့် ဝိညာဉ်ကို သက်ရောက်မှုရှိစေသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကွဲ တစ်ခုကဲ့သို့ ကျင့်ကြံယူနိုင်သော စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ယုံရှန်းဧကရာဇ်သည် နှစ်ပေါင်း သန်းပေါင်းများစွာကြာအောင် အမတဧကရာဇ်မျက်လုံးကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏ အနှစ်သာရကို သဘောပေါက် နားလည်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကုအန်သည် အမတဧကရာဇ်မျက်လုံးကို တိုက်ရိုက် ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းသည် မည်သည့် ကံတရားအနှောင်အဖွဲ့မှ မပါရှိသော အမတဧကရာဇ်မျက်လုံးအသစ် ဖြစ်သည်။

အမတဧကရာဇ်မျက်လုံးမှာ မဟာတာအို၏ ဖန်တီးမှုဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံရန် အလွန် ခက်ခဲလှသည်။ လူတစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များမှာလည်း ကွဲပြားခြားနားနိုင်သည်။

ယခုအခါ ကုအန်၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများမှာ အမတဧကရာဇ်မျက်လုံးထံသို့ စုစည်းနေပြီး သူ့အတွက် သီးသန့်ဖြစ်သော အမတဧကရာဇ်မျက်လုံး နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို ပေါ်ထွက်လာစေတော့မည် ဖြစ်သည်။

ကုအန်သည် သူ၏ တာအိုဆန္ဒကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး အခြားသူများ အမတဧကရာဇ်မျက်လုံးကို မမြင်တွေ့စေရန်အတွက် သူတို့ကို ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ဖြစ်စဉ်အတွင်း၌ နှစ်မြှုပ်ထားလိုက်သည်။

ညကောင်းကင်ယံမှာ ကြည်လင်နေပြီး လမင်းက ထိန်ထိန်သာနေကာ ကြယ်ရောင် အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ တစ်ချိန်က ကုအန် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသော တတိယဆေးတောင်ကြားရှိ မျှော်စင်အတွင်း၌ လုံချင်းနှင့် ရဲချန်းတို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြ၏။ သူတို့ စကားပြောနေကြသည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်ပြီး ရဲချန်းက ပြောပြ၍ လုံချင်းက နားထောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရဲချန်းက သူ၏ နှစ်ပေါင်းကိုးထောင်ကြာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများကို ပြောပြပြီးနောက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော် အမှားတွေကို တကယ် သိမြင်ပါပြီ... ပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူဖို့လည်း ဆန္ဒရှိပါတယ်... ဂိုဏ်းစည်းကမ်းအရ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပေးပါ..."

သူသည် သူ့အစ်မအတွက် လက်စားချေသောအနေဖြင့် ချွေ့ရှန်လင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ရာ သူ၏ အာဃာတမှာ ငြိမ်းအေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ အမှားများအတွက် တာဝန်ယူရမည့်အချိန် ရောက်လာပြီ ဖြစ်၏။

သူသည် အဓိပတိဂိုဏ်းအတွင်းသို့ အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်ခဲ့စဉ်က အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခြင်းမျိုး မပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း လူများစွာကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့ပြီး အဓိပတိဂိုဏ်းကို အတိုင်းအတာမရှိ ဆုံးရှုံးမှုများ ဖြစ်စေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

လုံချင်းက ရဲချန်းကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ဆရာက အဓိပတိဂိုဏ်းအတွက် တာဝန်ယူခိုင်းမယ်ဆိုရင် မင်း ဆန္ဒရှိရဲ့လား..."

"ဘာတာဝန်လဲ..."

ရဲချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။

လုံချင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ် တာဝန်လေ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရဲချန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်မိသည်။

"ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ဒါ့အပြင် အစ်ကိုကြီးလုံထန်က အသင့်တော်ဆုံး မဟုတ်ဘူးလား..."

သူ စကားပြောနေရင်း ကုအန်၏ ပုံရိပ်က သူ့စိတ်ထဲတွင် ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူ ဘာတွေးနေမှန်း မသဲကွဲသော်လည်း ဤကိစ္စမှာ ရယ်စရာကောင်းသည်ဟုသာ ခံစားနေရသည်။

လုံချင်း၏ အကြည့်များက တည်ငြိမ်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အတိတ်အတွေ့အကြုံတွေကို ပြောပြလို့ ပြီးသွားပြီဆိုတော့ မင်းရဲ့ဆရာကလည်း သူ့ရဲ့ အတိတ်အကြောင်း ပြောပြရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီပေါ့..."

ရဲချန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲမှ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများကို ဖိနှိပ်ကာ ပြန်ထိုင်လိုက်ရ၏။

လုံချင်းသည် လုံမျိုးနွယ်၏ အတိတ်အကြောင်းနှင့် စစ်ခုံရုံးနှင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သော နက်ရှိုင်းလှသည့် အငြိုးအတေးများအကြောင်းကို စတင်ပြောပြလိုက်သည်။

သူ၏ဆရာမှာ ပြင်ပကောင်းကင်မှ လာသူဖြစ်ကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသောအခါ ရဲချန်းမှာ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ဖြတ်မမေးဘဲ ဂရုတစိုက်သာ နားထောင်နေခဲ့၏။

အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ရဲချန်း၏ အမူအရာမှာ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေပြီး အဆုံးသတ်တွင်မူ သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ လေးလံထိုင်းမှိုင်းသွားခဲ့သည်။

သူ၏ဆရာက ဤမျှ လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို ထမ်းရွက်ထားရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။ ဆရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများမှာ ပြောပလောက်စရာ မရှိပေ။

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေးက ရဲချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပျံထွက်လာပြီး လုံချင်းကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေး ပေါ်လာသည်ကို မြင်သော်လည်း လုံချင်းက ဂရုမစိုက်ဘဲ သူထမ်းပိုးထားရသော ကံတရားအကြောင်းကိုသာ ဆက်လက်ပြောကြားနေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လုံချင်းက အတိတ်အကြောင်း ပြောပြပြီးသွားသဖြင့် ရဲချန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ငါက သေဖို့ ကံပါလာပြီးသားပါ... ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေကို ဒီလမ်းဟောင်းအတိုင်း မလျှောက်စေချင်ဘူး... သူတို့ကို အဓိပတိဂိုဏ်းနဲ့ ဝေးဝေးနေစေချင်တယ်... လုံမျိုးနွယ်ရဲ့ ကံတရားနဲ့ ဝေးဝေးနေစေချင်တယ်... ငါ့ရဲ့ အမြင်က ဂိုဏ်းအကြီးအကဲချုပ်ရဲ့ အမြင်နဲ့ ကွဲပြားနေတာမို့လို့ မင်းကို နောက်ထပ် ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်လာဖို့ ငါ ထောက်ခံပေးချင်တာ..."

"မင်းရဲ့ပါရမီက အဓိပတိဂိုဏ်းရဲ့ အနာဂတ်မှာ အသန်မာဆုံး ဖြစ်လာနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ချန်းအာ... မင်းရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို ပြုပြင်ဖို့ လိုသေးတယ်... ထက်မြက်တာက ကောင်းပေမယ့် ကိစ္စတိုင်းမှာ ထွက်ပေါက်တစ်ခု ချန်ထားပေးသင့်တယ်... သိပ်ပြီး အစွန်းမရောက်စေနဲ့"

သူ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါရှိချေ။

ရဲချန်းက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... ဘာလို့ ဒီလောက်ကြီးလေးတဲ့ ကံတရားကို ထမ်းပိုးထားရတာလဲ... စစ်ခုံရုံးက အခုထိ ရောက်မလာသေးဘူး မဟုတ်လား... စစ်ခုံရုံးက ပျက်စီးသွားပြီလားမှ မသိတာ... ဒါမှမဟုတ် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်မဟာကမ္ဘာကို ရှာမတွေ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... စစ်ခုံရုံးရဲ့ အင်အားက မင်း စိတ်ကူးလို့ရတာထက် ကျော်လွန်တယ်... အရင်တုန်းက လုံမျိုးနွယ်အကြောင်း ငါလည်း ကြားဖူးပါတယ်... လုံမျိုးနွယ်ရဲ့ သွေးစည်းတွေ ကျန်ရှိနေသေးလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး... စစ်ခုံရုံးက လုံမျိုးနွယ်ကို သေချာပေါက် လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေးက စိုးရိမ်သော လေသံဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်၏။

ရဲချန်းက ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"စစ်ခုံရုံးက တကယ်ပဲ မရှုံးနိမ့်နိုင်ဘူးလား..."

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေးက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"တကယ်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်..."

ရဲချန်းက လက်မခံနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာဘိုးဘေးက ဝင်ပါမယ်ဆိုရင်ရော... စစ်ခုံရုံးက တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား"

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေးမှာ ကုအန်အကြောင်း တွေးမိလိုက်သဖြင့် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ဒါက လုံမျိုးနွယ်ရဲ့ ကံတရားပါ... မင်းရဲ့ဘိုးဘေး ဝင်ပါစရာ မလိုပါဘူး... ဒါ့အပြင် စစ်ခုံရုံးရဲ့ အရှိန်အဝါက ကြီးမားလွန်းတယ်... မင်းက အပြင်လောကက မဟာကမ္ဘာတွေကို မရောက်ဖူးသေးတော့ စစ်ခုံရုံးက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ မသိဘူး"

လုံချင်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါ့ရဲ့ကံတရားက ငါ့ရဲ့ဆရာနဲ့ မပတ်သက်စေရဘူး... သူက ငါ့ကို လက်ခံပေးခဲ့ပြီး လုပ်နိုင်သလောက် လုပ်ပေးခဲ့ပြီးပြီ... အဲဒီတုန်းက ငါ ဒီလိုကံတရားမျိုး ထမ်းပိုးရမှာကို သူ မလိုလားခဲ့ဘူး... ငါ့သဘောနဲ့ငါ လုပ်ခဲ့တာ..."

သူက ရဲချန်းကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ချန်းအာ... မင်းရဲ့ဆရာကလည်း ငယ်ငယ်တုန်းက မင်းလိုပဲ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်ခဲ့တာပါပဲ... ငါ မင်းကို ဒီအကြောင်းတွေ ပြောပြတာက ငါ့အတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးစေချင်လို့ မဟုတ်ဘူး... လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်ကံတရား ရှိတယ်ဆိုတာ ပြောပြချင်လို့... လူတစ်ယောက် ထိန်းချုပ်နိုင်တာက ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စတွေပဲ ရှိတယ်"

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ရဲချန်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေးသည် ဆရာနှင့် တပည့်နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်လေးလံလာခဲ့၏။

သူသည် စစ်ခုံရုံး၏ အစွမ်းထက်မှုကို လုံချင်းထက်ပင် ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိသူ ဖြစ်သည်။

"လက်ရှိ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နဲ့ဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စတေးဖို့ ပြင်ဆင်ထားရင်တောင် စစ်ခုံရုံးကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းသေသွားရင် စစ်ခုံရုံးက မင်းရဲ့ မျိုးဆက်တွေကိုလည်း အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်း ဘာကို အားကိုးနေလဲ ငါ မသိပေမယ့် လုံမျိုးနွယ်ရဲ့ ကံတရားကို အပြီးတိုင် အဆုံးသတ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်"

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေးက လုံချင်းကို ကြည့်၍ သတိပေးလိုက်၏။

သူ စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် အင်အားကြီးမားတဲ့ အရာတစ်ခု ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်မဟာကမ္ဘာဆီ ချဉ်းကပ်လာတာကို ငါ ခံစားနေရတယ်... အရင်တုန်းကတော့ ငါ အံ့ဩခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ အဲဒီ အင်အားကြီးတဲ့အရာက စစ်ခုံရုံး ဖြစ်ရမယ်လို့ ငါ ထင်တယ်"

လုံချင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းတွေ ရှိပါတယ်... တကယ်တော့ ကျွန်တော်လည်း ခံစားမိပါတယ်... ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စကို ထုတ်ပြောပြတာပါ... ခင်ဗျား ရှိနေတာကိုလည်း ရှောင်မနေတော့ပါဘူး"

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေးက လုံချင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ စစ်ခုံရုံးက ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်မဟာကမ္ဘာကို သတ်ဖြတ်ချေမှုန်းမယ်ဆိုရင် ငါ ရဲချန်းကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားမှာ... မင်းတို့ ဆရာတပည့် သံယောဇဉ် ကြီးမားပေမယ့် ငါလည်း သူ့ကို ဂရုစိုက်တယ်"

လုံချင်းက ပြန်မပြောဘဲ စားပွဲပေါ်ရှိ အေးစက်နေသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုသာ ကောက်ယူလိုက်သည်။

ရဲချန်းက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြတ်သားသွား၏။ သူက လုံချင်းကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... ဆရာ ပြောပြတဲ့ မူဝါဒတွေကို ကျွန်တော် မှတ်သားထားပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ ဆရာ့ရဲ့ ကံတရားကို ကျွန်တော် ကူညီချင်တယ်... စစ်ခုံရုံးပဲ မဟုတ်လား... သူတို့ တကယ်ပဲ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ ကျွန်တော် မယုံပါဘူး"

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေးက မျက်လုံးပြူးကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဟေ့ကောင်လေး... မင်းမှာ ဘာအစွမ်းရှိလို့ ကြွားဝါနေတာလဲ... ငါ့ရဲ့ အစွမ်းမပါဘဲနဲ့ မင်းက ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်နဲ့ ဘာများ ကွာခြားလို့လဲ"

ရဲချန်းက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မတိုက်ခိုက်နိုင်ရင်တောင် လုံမျိုးနွယ်ကို ကာကွယ်ပေးမှာပါ... ဆရာ... စိတ်ချပါ... ကျွန်တော် သေလမ်းရှာမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဆရာ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ ကတိကို ကျွန်တော် မှတ်မိပါတယ်... ကျွန်တော် ကတိပေးခဲ့တာကို ဖြည့်ဆည်းပြီးသွားရင် စစ်ခုံရုံးကို ရင်ဆိုင်နိုင်လောက်တဲ့ အင်အား ရှိလာကောင်း ရှိလာနိုင်ပါတယ်"

ကောင်းကင်ထောက်ပံ့သူဘိုးဘေးက ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားလုံးများ ထွက်မလာခဲ့ချေ။

မင်း အဲဒီတာဝန်ကို ပြီးမြောက်သွားရင်တောင် စစ်ခုံရုံးကို လှုပ်ခါနိုင်ဖို့ အများကြီး လိုသေးတယ်ဟု သူ ပြောချင်နေမိသည်။