အခန်း (၆၀၅-၆၀၆)

အခန်း ၆၀၅ ဘိုးဘေးနဂါး စစ်ပွဲနှင့် စကြဝဠာကို ပိုင်းဖြတ်သော ဓား (၂)

သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားသည် စကားမပြောသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အေးစက်မှု ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

"မျိုးဆက်... မင်း လုပ်နိုင်တာ ဒီလောက်ပဲလား..."

သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရား တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားနေမိသည်။ သူ ရှိနေပါက လုံမိသားစုကို ကာကွယ်ပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း လုံချင်း၏ မျိုးဆက် ပြတ်သွားပါက လုံမျိုးနွယ် ပျက်စီးသွားမည်ကို သူ နားလည်ထား၏။

အမတအဆင့် ရောက်ပြီးနောက် သူသည် လောကီရေးရာများနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ခဲ့သည်။ သူ၏ မျိုးဆက်များကို ဆက်လက်ကာကွယ်ပေးနေရခြင်းမှာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စွဲလမ်းမှုတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

လုံမျိုးနွယ် ဤကဲ့သို့သော ကံကြမ္မာနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ကို သူ မလိုလားသော်လည်း ကံဆိုးစွာဖြင့် သူ ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်ကူညီ၍ မရနိုင်ချေ။

ထိုအချိန်တွင် ပုံရိပ်ယောင်ထဲ၌ တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ၎င်းသည် လုံမျဲ့ဓမ္မရုပ်သွင်၏ ခြေရင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး အတိအကျပြောရလျှင် လုံချင်း၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

လုံချင်း၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်တောက်ပသော အဖြူရောင်အလင်းဖြင့် လင်းလက်နေသည်။ သူ၏ အသားအရေသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး သူ၏ စိတ်ဆန္ဒမှာလည်း ပြန်လည်အားပြည့်လာ၏။

သူသည် ဆရာသခင်ကို တွေးတောနေစဉ် သူ၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ် နက်ရှိုင်းရာမှ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မရုပ်သွင်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော နာကျင်မှုနှင့် မတူပေ။ ဤစွမ်းအားသည် သူ့ကို အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေပြီး သူ၏ နာကျင်မှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။

ကျူး ကောင်းကင်အရှင်သည် ထိုအရာကို အာရုံခံမိသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

လုံမျဲ့ဓမ္မရုပ်သွင်သည်လည်း လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်၏။

မဟာအစီအရင်ကို ဦးဆောင်နေကြသော မူလဘူတရွှေအမတ ၁၆ ပါးသည် ကြီးမားသော ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရပြီး မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူတို့ကို နောက်သို့ တွန်းပို့နေသည်။

သူတို့ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး လုံချင်းကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

စစ်ခုံရုံးမှ ကျင့်ကြံသူများစွာလည်း လုံချင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ လုံချင်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပြင်းထန်သော အလင်းရောင်သည် ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် စတင်စုစည်းလာသည်ကို လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤပုံရိပ်သည် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး လုံမျဲ့ဓမ္မရုပ်သွင်မှာ ပြိုကွဲသွားကာ အဆုံးမဲ့ သွေးစွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဓမ္မရုပ်သွင်အသစ်ကို ဝန်းရံလိုက်သည်။ သွေးစွမ်းအင်များ၏ အနီရောင်မှာ လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်သွား၏။

ဖန်းရွှမ်သည် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာသော ဤပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ရင်တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေသည်။

သူ အကြောက်ဆုံးသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်တည်မှုကြီး ပေါ်ထွက်လာတော့မည်ဟု သူ၏ မသိစိတ်က ပြောပြနေ၏။

လုံမျဲ့ဓမ္မရုပ်သွင်သည် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်မဟာကမ္ဘာ၏ ကောင်းကင်ယံတွင် ထင်ဟပ်နေသဖြင့် သက်ရှိအားလုံး ဓမ္မရုပ်သွင်အသစ်ကို မြင်တွေ့နိုင်ကြသည်။

ဤဓမ္မရုပ်သွင်အသစ်သည် တစ်ကိုယ်လုံး အဖြူရောင်အလင်းများ တောက်ပနေပြီး လုံမျဲ့ဓမ္မရုပ်သွင်နှင့် တူညီသော အရွယ်အစားအထိ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာသည်။ လုံမျဲ့ဓမ္မရုပ်သွင်၏ ဖျက်ဆီးလိုသော အရှိန်အဝါနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤဓမ္မရုပ်သွင်၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို ကျယ်ပြန့်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါကာ အချိန်၏ ရင်းမြစ်မှ လာပြီး မဟာတာအို၏ ပြောင်းလဲမှုအားလုံးကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေအတွင်း၌ အန်ရှင်း၊ ကောင်းကင်မိစ္ဆာကလေးနှင့် အခြားသူများသည် ရတနာသွန်းလုပ်သည့် မီးဖိုပေါ်ရှိ မှန်မှတစ်ဆင့် ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

သူတို့အားလုံး ကုအန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ထူးဆန်းသော အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်နေကြ၏။

လုရှန်က မနေနိုင်ဘဲ ဦးဆုံး မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ... အဲဒီ ဓမ္မရုပ်သွင်က ဆရာ မဟုတ်ဘူးလား"

လုံချင်းထံမှ စုစည်းပေါ်ထွက်လာသော ဓမ္မရုပ်သွင်မှာ လုံကျန့်၏ ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်သည်။ ဝတ်စုံ၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ကုအန်နှင့် ကွဲပြားသော်လည်း ကိုယ်နေဟန်ထားနှင့် မျက်နှာအသွင်အပြင်မှာ ကုအန်နှင့် အလွန် တူညီနေသည်။

ပြီးတော့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် တိုက်ဆိုင်နိုင်မှာလဲ... လုံချင်းကလည်း ကုအန်ရဲ့ တပည့်ပဲလေ။

"ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မရုပ်သွင်က ဘိုးဘေးတွေကိုပဲ ဆင့်ခေါ်နိုင်တယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား..." ရှန်ကျန်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ အသံမှာ တိုးညှင်းသော်လည်း လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သွား၏။

ကုအန်က လုံချင်းရဲ့ ဘိုးဘေး ဖြစ်နေတာလား...

သွေးကျဉ်းထောင်သူတော်စင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ချက်ချင်း ယုံကြည်လိုက်သည်။

ကုအန်နောက်သို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ပါခဲ့ပြီး မိဘမဲ့ကလေးများစွာကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသော်လည်း ကုအန်က အခြားမည်သူ့ကိုမျှ မွေးစားခဲ့ခြင်း မရှိသည်ကို သူ သတိထားမိသည်။ ထို့အပြင် လုံချင်းက ကုအန်နှင့် မည်မျှတူညီကြောင်း သူ သတိထားမိသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ကုအန်သည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မှန်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကာ ယန်ဟုန်ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ရုံသာ ရှိသည်။ သူ စကားမပြောလိုသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် လူတိုင်း မှန်ကိုသာ ပြန်လည်အာရုံစိုက်လိုက်ကြ၏။

လုံချင်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဓမ္မရုပ်သွင် အပြည့်အဝ ခိုင်မာသွားသောအခါ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်မဟာကမ္ဘာကို လွှမ်းခြုံထားသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားများ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် သက်ရှိအားလုံး သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြသည်။

ထိုက်ချန်တိုက်ကြီး၏ အစွန်းတွင် လှိုင်းလုံးများ ကမ်းခြေကို ရိုက်ခတ်နေသည်။

လီယသည် ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းတွင် ရပ်လျက် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်နေပြီး မျက်ဝန်းများ တုန်ရီနေ၏။

"ဂျူနီယာညီလေးကု"

လီယသည် ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မရုပ်သွင်ကို မသိသော်လည်း ထိုဓမ္မရုပ်သွင်မှာ ကုအန်နှင့် တူညီကြောင်း ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

ဂျူနီယာညီလေးကုက ကမ္ဘာကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ကယ်တင်လိုက်ပြန်ပြီ...

ဒါဆို ဂျူနီယာညီလေးကုက ဘယ်တော့မှ မထွက်ခွာခဲ့ဘူးပေါ့...

ထိုအချိန်တွင် လီယသည် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဂျူနီယာညီလေးကု မထွက်ခွာသေးသဖြင့် သူလည်း ထွက်ခွာ၍ မဖြစ်တော့ပေ။

သူသည် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်မဟာကမ္ဘာတွင် နေရစ်ပြီး သက်ရှိအားလုံးကို ကာကွယ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျန်းပုခုကို ရှာဖွေရန်အတွက် သဲလွန်စ မရှိသဖြင့် တာအိုကို ရရှိပြီးမှသာ ရှာဖွေခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

အခြားတစ်နေရာတွင် ပိုင်ရှန့်သည် မိုးထိအောင် မြင့်မားသော ဓမ္မရုပ်သွင်ကို မော့ကြည့်နေပြီး ထူးဆန်းသော အမူအရာ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

တစ်နည်းနည်းနဲ့ ဒီပုံရိပ်ကို ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။ သို့သော် စုကျင်းကမူ သိပ်ပြီး တွေးမနေခဲ့ချေ။ ကုအန်သည် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အမှတ်အသား ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် အစကတည်းက ကုအန်ကို မကြိုက်ခဲ့သဖြင့် သဘာဝကျကျပင် သူ့ကို စိတ်ထဲထားမည် မဟုတ်ချေ။

သေမျိုးကမ္ဘာ၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ ခြောက်သွေ့သော လွင်ပြင်တစ်ခုတွင် ဝတ်ရုံကြီးဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လေပြင်းနှင့် သဲမုန်တိုင်းကြားမှ လျှောက်လှမ်းလာနေသည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံရှိ ကြီးမားသော ဓမ္မရုပ်သွင်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ၏ ရာသီဥတုဒဏ်ခံထားရသော မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ကုအန်... မင်း တကယ်ပဲ ရှိနေသေးတာကိုး..."

ဝူကျွယ် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ လေပြင်းနှင့် သဲမုန်တိုင်းကို ဆန့်ကျင်လျက် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွား၏။

ကုအန်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ စိတ်နှလုံး လုံးဝ အေးချမ်းသွားသည်။ ကောင်းကင် ပြိုကျမည် မဟုတ်သဖြင့် သူ၏ ကံတရားကို သူ ဆက်လက်ရှာဖွေနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

သက်ရှိအားလုံး၏ အကြည့်များက ကုအန်၏ ဓမ္မရုပ်သွင်ပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေကြသည်။ ကုအန်၏ မိတ်ဆွေဟောင်းများမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော သက်ရှိအများစုမှာ မျှော်လင့်ချက်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤဓမ္မရုပ်သွင်ကို စတင်မြင်တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် သက်ရှိအားလုံး နက်ရှိုင်းသော ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီခံစားချက်က ထူးဆန်းပေမယ့် တကယ်ပဲ ရှိနေတာ...

လုံချင်း ဖြည်းညင်းစွာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မှင်သက်သွားသည်။ အသက်ရှူချိန် နှစ်ချက်ကြာပြီးနောက် သူ ရုတ်တရက် လှည့်ပြီး လေထဲသို့ ပျံတက်သွား၏။ သူ ဓမ္မရုပ်သွင်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသောအခါ လုံးဝ ကြောင်အသွားသည်။ အမည်နာမတစ်ခု သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာ၏။

လုံကျန့်

လုံမျိုးနွယ်၏ စစ်မှန်သော ကမ္ဘာဦးဘိုးဘေး၊ စစ်ခုံရုံးကို အမှန်တကယ် တည်ထောင်ခဲ့သော ရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်သည့် လုံကျန့်၏ အမည်ကို သူ ကြားဖူးသည်။ ဧကရာဇ်လုံရှင်းမှာ လုံကျန့်၏ အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူက ကမ္ဘာဦးဘိုးဘေးကို တကယ်ပဲ ဆင့်ခေါ်နိုင်ခဲ့တာလား...

ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရေးအကြီးဆုံး အချက် မဟုတ်သေးဘူး...

သူ့ကို အံ့ဩသွားစေတာက ကမ္ဘာဦးဘိုးဘေးရဲ့ မျက်နှာက သူ့ဆရာရဲ့ မျက်နှာနဲ့ ဘယ်လောက်တောင် တူနေလဲဆိုတာပဲ...

မဟုတ်ဘူး... တူရုံတင် မဟုတ်ဘူး...

ဒါ သူ့ဆရာပဲ...

ရုတ်တရက် သူ သဘောပေါက်သွားပြီး သံသယများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ့ဆရာက သူ့ကို ဘာလို့ မွေးစားခဲ့တာလဲ။

အခန်း ၆၀၆ ဘိုးဘေးနဂါး စစ်ပွဲနှင့် စကြဝဠာကို ပိုင်းဖြတ်သော ဓား (၃)

ဆရာ... ဘာလို့ သူ့ကိုကူညီပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားဧကရာဇ်ကို တိုက်ခိုက်ပေးချင်ရတာလဲ။

သူ ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး ကြီးမားသော အံ့ဩဝမ်းသာမှုများ လွှမ်းခြုံသွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာသည်။

"လုံမျိုးနွယ်မှာ ဒီလိုဘိုးဘေးမျိုး ရှိနေတာပဲ..."

ကျူး ကောင်းကင်အရှင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

လုံမျဲ့ဓမ္မရုပ်သွင် တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် သူ့အတွက် ဒုက္ခရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ယခု ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓမ္မရုပ်သွင် ပေါ်ထွက်လာခြင်းက သူ့ကို မယှဉ်နိုင်သော ရန်သူနှင့် တွေ့နေရသကဲ့သို့ ကျောချမ်းသွားစေသည်။

သူ၏ အာရုံခံစားမှုကို သူ ယုံကြည်သည်...

"ဆရာ... ဆရာ လှုပ်ရှားရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ..." ကျူး ကောင်းကင်အရှင်၏ အသံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး လှောင်ပြောင်သရော်သည့် လေသံ ပါနေသည်။

စစ်ခုံရုံး ကျင့်ကြံသူအားလုံး ကျူး ကောင်းကင်အရှင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ လူတိုင်းလိုလို အံ့ဩသည့် အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်နေကြသည်။

စစ်ခုံရုံး ကျင့်ကြံသူ အများစု၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကျူး ကောင်းကင်အရှင်သည် အသန်မာဆုံးဖြစ်ပြီး သူက ဆရာဖြစ်သူကို ခေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။

စစ်ခုံရုံးသခင်ရဲ့ ဆရာဆိုတော့... အဲဒါ ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်နေမလား။

ကျူး ကောင်းကင်အရှင်၏ စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ နောက်ဘက် အမှောင်ထု ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ဧရာမ မျက်လုံးတစ်စုံ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ကျူး ကောင်းကင်အရှင်၏ အရပ်အမောင်းမှာ မိုးထိအောင် မြင့်မားသော်လည်း ဤမျက်လုံးများ၏ ရှေ့တွင် သူသည် မျက်လုံးသူငယ်အိမ်လောက်ပင် မရှိချေ။

ဤမျက်လုံးများကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ သက်ရှိတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်မဟာကမ္ဘာ၏ ကောင်းကင်ယံတွင်လည်း ဤမျက်လုံးများ ပေါ်လာသဖြင့် သက်ရှိအားလုံး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးတို့ မည်သည့်အရာနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် ကုအန်၏ ဓမ္မရုပ်သွင်ကိုသာ အာရုံစိုက်ထားနိုင်တော့၏။

ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်လောက်တယ်။

လုံချင်း နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျူး ကောင်းကင်အရှင် နောက်မှ ပုံရိပ်ကြောင့် အလားတူ ကြောက်လန့်သွားသည်။

ဒါက ဘယ်လိုမျက်လုံးမျိုးလဲ။

သူသည် နှစ်ပေါင်း နှစ်သောင်းကြာ အသက်ရှင်ခဲ့ပြီး ယခင်ဘဝ အတွေ့အကြုံများ ရှိခဲ့သော်လည်း ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်လုံးများကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးချေ။ ၎င်းတို့သည် စကြဝဠာ၏ ချောက်နက်ကြီးသဖွယ် အဆိုးရွားဆုံးသော ထိတ်လန့်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

"သူက ငါရှာနေတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး... သူက အကြောင်းနှင့်အကျိုး ဓမ္မရုပ်သွင်တစ်ခုပဲ..."

အေးစက်ပြီး ဂရုမစိုက်သော အသံတစ်သံ စကြဝဠာအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး မဟာကမ္ဘာတစ်ထောင်ရှိ သက်ရှိအားလုံး ကြားလိုက်ရသည်။

စကားလုံးတစ်လုံးစီတိုင်းက သက်ရှိအားလုံး၏ နှလုံးသားကို တုန်ခါသွားစေပြီး အထွတ်အထိပ် ကောင်းကင်တာအိုက ကောင်းကင်ဥပဒေသများကို ကြေညာနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ကျူး ကောင်းကင်အရှင် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် အခြားအသံတစ်သံက သူ၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်၏။

"မင်းရှာနေတဲ့သူက ငါဖြစ်လောက်တယ်"

စစ်ခုံရုံး ကျင့်ကြံသူအားလုံး တညီတညွတ်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မူလဘူတရွှေအမတများနှင့် အဝေးမှ ကြည့်ရှုနေကြသော ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံသူများလည်း ပါဝင်သည်။

အသံက လုံချင်း နောက်မှ ဓမ္မရုပ်သွင်ထံမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။

လုံချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိ၏။

အဲဒါ ဆရာ့အသံပဲ။

သူ့ဆရာက သူ့ရဲ့ ကမ္ဘာဦးဘိုးဘေး ...စစ်နတ်ဘုရားဘိုးဘေးနဂါးပဲ...

ဤအမှန်တရားက သူ့ကို ပြိုလဲမသွားစေဘဲ ကံကောင်းသည်ဟုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ အလေးစားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်က သူ့ဘိုးဘေး ဖြစ်နေခြင်းမှာ အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ကုအန်၏ ဓမ္မရုပ်သွင်သည် ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးထဲတွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်လာပြီး ဓားတစ်ချောင်းအဖြစ် လျင်မြန်စွာ စုစည်းသွားသည်။

သူ ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည့် အချိန်တွင် ကုအန်၏ အသံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာ၏။

"ပျက်စီးစမ်း"

ဂလင်း...

မှန်ကွဲသကဲ့သို့ အာကာသ ကွဲအက်သွားပြီး မူလဘူတရွှေအမတများ အပါအဝင် သက်ရှိအားလုံး မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ ရပ်တန့်သွားကြသည်။ သူတို့၏ ရှေ့တွင် ထူထပ်သော အာကာသ အပိုင်းအစများကို တွေ့လိုက်ရပြီး ကျူး ကောင်းကင်အရှင်၏ နောက်တွင် ပိုမို ခမ်းနားထည်ဝါသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဝါရောင် ဆံပင်ခြောက်များသည် ဝတ်ရုံထက်ပင် ရှည်လျားပြီး မျက်နှာမှာ အရိုးပေါ်အရေတင်မက တွန့်လိပ်နေကာ မျက်လုံးများ ချိုင့်ဝင်နေ၏။ သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်တစ်ခုလုံးမှာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြောက်စရာကောင်းသည်။

၎င်းမှာ အမတဧကရာဇ် ဖြစ်သည်။

အမတဧကရာဇ်၏ မျက်နှာတွင် အံ့ဩမှုများ ပေါ်လာ၏။

လုံချင်းသည်လည်း အမတဧကရာဇ် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသဖြင့် လန့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ အာရုံက ဓားအလင်းတန်းဆီသို့ ရောက်သွား၏။ မတော်တဆ ကြည့်လိုက်မိရာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးထက် ရှည်လျားသော ငွေရောင်ဓားသွားတစ်ခုက သူ၏ ရှေ့တွင် ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ ကောင်းကင်မြစ်တစ်ခု ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

၎င်းမှာ ကုအန်၏ ဓမ္မရုပ်သွင် လက်ထဲမှ ဓားပင် ဖြစ်သည်။

လုံချင်း မလှုပ်ရှားနိုင်သလို မည်သည့်အသံကိုမျှလည်း မကြားနိုင်တော့ချေ။

သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ သက်ရှိအားလုံး အကြားအာရုံ ပျောက်ဆုံးကုန်ကြပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်ကြဘဲ ဓမ္မရုပ်သွင်က ဓားကို မြှောက်၍ ကျူး ကောင်းကင်အရှင်နှင့် အမတဧကရာဇ်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်ကိုသာ မြင်တွေ့နေရသည်။

ကျူး ကောင်းကင်အရှင်နှင့် သူ၏ နောက်မှ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးလည်း မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ ရန်သူ၏ ခေါင်းဖြတ်ခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် စစ်ခုံရုံး ကျင့်ကြံသူအားလုံး အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။

ကုအန်၏ ဓားချက်တစ်ချက်ကြောင့် ဓားအလင်းတန်း ပေါက်ကွဲထွက်လာရာ မူလဘူတရွှေအမတများ၏ အမြင်အာရုံကပင် အပြည့်အဝ မဖမ်းယူနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်လွန်းလှသည်။ စကြဝဠာကြီး နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော မြင်ကွင်းမှာ အလွန် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှ၏။

တစ်ခဏအတွင်း ကျူး ကောင်းကင်အရှင်မှာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အမတဧကရာဇ်မှာ ဓားအလင်းတန်း၏ ခုတ်ပိုင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

အာကာသ ထပ်မံကွဲအက်သွားပြီး ကွဲကြေနေသော အပိုင်းအစများ လျင်မြန်စွာ ပြန့်ကျဲသွားကာ သက်ရှိအားလုံး၏ အာရုံများကို ရိုက်ခတ်နေသော ပုံရိပ်ယောင်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့ တုံ့ပြန်မှု မပြုလုပ်နိုင်မီ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

"မင်း..."

စကားလုံးတစ်လုံးတည်း ပြောပြီးသည်နှင့် အမတဧကရာဇ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဓားအလင်းတန်း ထောင်ပေါင်းများစွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီးနောက် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရှိကာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

စကြဝဠာတစ်ခုလုံး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ စကြဝဠာကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းလိုက်သော ဓားအလင်းတန်းသည် လေထဲတွင် တွဲလွဲခိုနေဆဲဖြစ်ပြီး သတိပြန်ဝင်လာသော ကျင့်ကြံသူများသည် အစွန်းနှစ်ဖက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်း၏ အဆုံးကို မမြင်ရသဖြင့် စကြဝဠာတစ်ခုလုံး အမှန်တကယ်ပင် နှစ်ပိုင်းကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။