အခန်း (၆၁၅-၆၁၆)

အခန်း ၆၁၅ ပြောင်းလဲနိုင်သော အရာများ

ပညာရှိ စု၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ကုအန်နှင့် ရှောင်လန်တို့သည် တာအိုခုံရုံးသို့ အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီး တရားဝင် တပည့်များ ဖြစ်လာကြသည်။ ရှောင်လန်မှာမူ ပညာရှိ စု၏ တိုက်ရိုက်တပည့်ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ ရရှိသော အခွင့်အရေးနှင့် အဆင့်အတန်းမှာ ကုအန်ထက် များစွာ သာလွန်ခဲ့၏။

ရှောင်လန်၏ ပထမဆုံး ကျင့်ကြံခြင်းဂူမှာ အတွင်းပိုင်း အလွန် ကျယ်ဝန်းလှပြီး တတိယဆေးတောင်ကြားနှင့် ဆင်တူနေသဖြင့် တာအိုခုံရုံး၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ မည်မျှ နက်ရှိုင်းကြောင်း ကုအန် တွေးမိလိုက်သည်။

ရှောင်လန်မှာ ထူးခြားသော ပါရမီရှိသော်လည်း သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ မမြင့်မားလှပေ။ သို့သော် သူမ ရရှိထားသော ကျင့်ကြံခြင်းဂူမှာမူ သူမထက် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မြင့်မားသော တပည့်ပေါင်း တစ်သန်းကျော်၏ ဂူများထက် ပိုမို ကောင်းမွန်နေသေးသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းဂူသို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီးနောက် ရှောင်လန်သည် သူမ၏ သေးငယ်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ချေ။ သို့သော် ကုအန်က သူမကို ပြင်းထန်စွာ ဝေဖန်ခဲ့ပြီး အသက်ရှည်ခြင်းသည်သာ စစ်မှန်သော လမ်းစဉ်ဖြစ်ကြောင်း၊ ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ် အာရုံစိုက်ရန် ပြောကြားခဲ့၏။ ဤအရာက သူမကို ရှက်ရွံ့သွားစေပြီး အသေးအဖွဲ ကိစ္စများကို စွန့်လွှတ်ကာ လေးလေးနက်နက် ကျင့်ကြံခြင်း၌သာ အာရုံစိုက်စေခဲ့သည်။

ကုအန်သည် အလကား နေခြင်း မဟုတ်ချေ။ ရှောင်လန်ကို ဆေးအပင်များ စိုက်ပျိုးခြင်းနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းဂူကို စီမံခန့်ခွဲခြင်းများတွင် ကူညီပေးခဲ့သဖြင့် သူမသည် ကျင့်ကြံခြင်း၌သာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းဂူတစ်ခုလုံး ဆေးအပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး အရာအားလုံး သပ်ရပ်သန့်ရှင်းသွားသောအခါ ပညာရှိ စု လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ပြီး ကုအန်၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အလွန် ကျေနပ်သွားခဲ့၏။

ကုအန်တွင် ကောင်းမွန်သော အရည်အချင်းများစွာ ရှိနေသေးသည်ဟု သူမ ရုတ်တရက် တွေးမိလိုက်သည်။ ရှောင်လန် ကျင့်ကြံခြင်း၌ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နိုင်ခြင်းမှာ ကုအန်၏ ကောင်းမွန်သော လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"မင်း လုပ်တာ ကောင်းတယ်... သူမကို ဆက်ပြီး ကူညီပေးပါ... သူမက မင်းရဲ့ အမတကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်မှာ အကြီးမားဆုံး အခွင့်အလမ်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ပညာရှိ စု ထွက်ခွာမသွားမီ ပြောခဲ့သော စကားကြောင့် ကုအန်သည် သူ၏ အလုပ်ဟောင်းသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ခေါင်းခါလျက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ ရှောင်လန်ကို ကူညီခြင်းမှာ သူ လိုလိုလားလား လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်သလို အဆင်ပြေစွာဖြင့် သက်တမ်းများကိုလည်း ခိုးယူနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

မူလဘူတပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားသော ရှောင်လန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ တစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်များကို အလွယ်တကူ ပြန်လည်ရရှိနိုင်သည်။ သို့သော် ဤဘဝတွင် သူမသည် အခက်အခဲမရှိဘဲ ချောမွေ့စွာ ဖြတ်သန်းနေရသဖြင့် မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်ရမည့် အရိပ်အယောင် မရှိသေးပေ။

ကုအန်အနေဖြင့် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်ရရန် အလျင်လိုခြင်း မရှိချေ။ ဤဘဝတွင် ကြာကြာနေလေလေ မဟာတာအိုအပေါ် နားလည်မှု ပိုမို နက်ရှိုင်းလေလေ ဖြစ်သည်။

ကုအန်သည် ကျင့်ကြံခြင်းဂူထဲတွင် သူမနှင့်အတူ အမြဲတမ်း နေထိုင်နေမည် မဟုတ်ပေ။ ရံဖန်ရံခါ သူ၏ ကိုယ်ပွားနှင့် လဲလှယ်ထားခဲ့ပြီး အစစ်အမှန်ကိုယ်မှာမူ အခြားကိစ္စများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေလေ့ရှိသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်မှာ ရှည်လျားသော ဖြစ်စဉ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ အဆင့်မြင့်လေလေ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရန် အချိန်ပိုမို လိုအပ်လေလေ ဖြစ်၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နောက်ထပ် နှစ်တစ်ထောင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ကုအန်၏ နှစ်စဉ် သက်တမ်းဝင်ငွေမှာ ယခုနှစ်အတွင်း နှစ်သန်း ၄၀ အထိ တိုးတက်လာခဲ့၏။

နှစ်တစ်ထောင်အတွင်း ရှောင်လန်သည် နိဗ္ဗာနအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး အချုပ်အနှောင်မဲ့အမတအဆင့်သို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုကာလအတွင်း သူမသည် ရှောင်အိမ်တော်သို့ နှစ်ကြိမ် ပြန်သွားခဲ့ပြီး ရှောင်အိမ်တော်ကို ကျင့်ကြံရေးမိသားစုအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် အိမ်တော်သခင်ရှောင်၏ သက်တမ်း အကန့်အသတ်မှာ တိုတောင်းလွန်းသဖြင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရသည်။

တစ်နေ့တွင် ပညာရှိ စုက ရှောင်လန်ထံသို့ သတင်းစကားတစ်ခု ပေးပို့ခဲ့ရာ သူမသည် ကုအန်ကို ရှာဖွေပြီး ကျင့်ကြံခြင်းဂူမှ အတူတကွ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

"တာအိုခုံရုံးမှာ ဌာနခွဲပေါင်း တစ်သောင်းကျော် ရှိပြီး ယှဉ်ပြိုင်မှုက အရမ်း ပြင်းထန်တယ်... မကြာခင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ညီလာခံ ကျင်းပတော့မယ်လို့ ကြားတယ်... အခြားဂိုဏ်းက တပည့်တွေလည်း တက်ရောက်ကြလိမ့်မယ်... ဆရာက ငါတို့ရဲ့ အမြင်အာရုံတွေ ကျယ်ပြန့်လာအောင် တာအိုမြို့တော်ကို သွားစေချင်နေတယ်" ရှောင်လန်က ကုအန်၏ ဘေးတွင် တိမ်တိုက်စီး၍ ပျံသန်းရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

နိဗ္ဗာနအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် တက်ကြွလန်းဆန်းနေဆဲပင်။ အသက်တစ်ထောင် ပြည့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အချိန်အများစုကို တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် ကုန်ဆုံးခဲ့သဖြင့် တစ်နှစ်သားလောက်သာ နေထိုင်ခဲ့ရသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး မှတ်ဉာဏ် အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။

"ငါတို့ သေချာပေါက် သွားကြည့်သင့်တာပေါ့" ကုအန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်က တာအိုမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ တိုက်ဆိုင်စွာဖြင့် သူ၏ မျိုးဆက်ဖြစ်သော လုံထန်သည်လည်း ထိုမြို့တော်တွင် ရှိနေပြီး လက်ရှိတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် တိုက်ခိုက်လေ့ကျင့်နေ၏။

လုံထန်သည် သူ၏ အဆင့်အတွင်းရှိ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ပါရမီရှင်များကို ၉၇ ပွဲဆက်တိုက် အနိုင်ရရှိထားသဖြင့် သူ၏ အမည်မှာ မြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် ကျော်ကြားနေသည်။

ဝူကျွယ်လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။

ကုအန်သည် စိတ်ဓာတ်ကျတိုင်း တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်လေ့ရှိသော ဤညီနောင်ကို အမြဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ဝူကျွယ် သည် တစ်ကိုယ်တည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး အခက်အခဲများစွာကို ကျော်ဖြတ်ကာ အကြိမ်ကြိမ် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အဓိပတိဂိုဏ်းသို့ ပြန်မလာခဲ့ချေ။

ဝူကျွယ်နှင့် လုံထန်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မသိကြပေ။ လုံထန်သည်လည်း အဓိပတိဂိုဏ်းမှ ဖြစ်ကြောင်း ဘယ်တော့မှ ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့ချေ။ လက်ရှိအချိန်တွင် ဝူကျွယ်သည် လုံထန်၏ ပါရမီကို လေးစားအားကျစွာဖြင့် လူအုပ်ကြားထဲမှ ကြည့်ရှုနေသည်။

တာအိုမြို့တော်မှာ ကျယ်ပြောလှသဖြင့် ဝူကျွယ်နှင့် တွေ့ဆုံမိမည်ကို ကုအန် မစိုးရိမ်ပေ။ သူ ဆန္ဒမရှိဘဲနှင့် သူတို့ တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အလမ်း မရှိချေ။

လောလောဆယ်တွင် ကုအန်သည် ရှောင်လန်ကို အဖော်ပြုပေးပြီး သူမ ကြီးထွားလာအောင် ကူညီပေးလိုရုံသာ ရှိသည်။

လမ်းခရီးတွင် ရှောင်လန်သည် စကားမစဲဘဲ တာအိုမြို့တော်အကြောင်း ပြောပြပြီးနောက် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှု အောင်မြင်မှုများကို ဆွေးနွေးကာ ကုအန်ကို သူမ၏ ဂါထာများပင် သင်ပေးချင်နေသေးသည်။

သူတို့တွင် ဆရာတူသော်လည်း ရရှိထားသော အမွေအနှစ်များမှာ ကွဲပြားခြားနားသည်။ သူတို့သည် စကားပြောလိုက် ရယ်မောလိုက်ဖြင့် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ ကြာမြင့်အောင် ပျံသန်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တာအိုမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ကုအန်သည် စိတ်လျှော့လိုက်ပြီး ရှောင်လန်နှင့်အတူ အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

ရှောင်လန်သည်လည်း ဤရှားပါးသော အားလပ်ချိန်လေးကို တန်ဖိုးထားသဖြင့် ကုအန်၏ လက်မောင်းကို တွဲထားပြီး လွှတ်မပေးတော့ဘဲ တာအိုလက်တွဲဖော်များကဲ့သို့ ဟန်ပန် ပေါက်နေစေသည်။

သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ၊ ကုအန်၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌

ထျန်းယောင်အာသည် ရတနာသွန်းလုပ်သည့် မီးဖိုနောက်အောက်မှ ထိုက်ချင်းစစ်မှန်သောမီးကို ထိန်းချုပ်နေသည့် ရှန်ကျန်း၏ အနားသို့ ရောက်လာသည်။ ခဏမျှ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် သူမက မေးလိုက်၏။

"မိန်းကလေးရှန်... ဆရာသခင်ရဲ့ စိတ်က တခြားတစ်နေရာကို ရောက်နေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား..."

ရှန်ကျန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် အပြင်ရောက်နေတာပေါ့... မိန်းမတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားက ပြုစားထားတာ ဖြစ်လောက်တယ်"

သက်တမ်းနယ်မြေရှိ တပည့်များနှင့် တွေ့ဆုံရာတွင် ကုအန်သည် ကိုယ်ပွားထားခဲ့ရန် မလိုအပ်သဖြင့် သူ မကြာခဏ အပြင်ထွက်နေသည်ကို အားလုံး ခံစားမိကြသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ထျန်းယောင်အာ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မေးလိုက်၏။

"အဲဒါဆို ရှင် မစိုးရိမ်ဘူးလား..."

"ဘာကို စိုးရိမ်ရမှာလဲ... ငါတို့က သူ့နောက်ကိုလိုက်နေတာ အကြာကြီး ရှိနေပြီပဲ... ရောင့်ရဲတတ်ရမယ်လေ... ပြီးတော့ ငါတို့က သူ့ကို တကယ်ပဲ ချုပ်နှောင်ထားချင်တာလား... ငါတို့မှာ အစွမ်းရှိတယ်ဆိုရင်တောင် ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ရမှာလဲ..."

ရှန်ကျန်းက ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်ပြီး ထိုက်ချင်းစစ်မှန်သောမီးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထျန်းယောင်အာက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး "ကျွန်မကတော့ ဆရာသခင်ကို မချုပ်နှောင်ရဲပါဘူး... စူးစမ်းချင်လို့ပါ"

ရှန်ကျန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"အတိတ်က မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက် ပြန်လည်ဝင်စားလာတာ ဖြစ်လောက်တယ်... မဟုတ်ရင် သူ အဲဒီလောက် အချိန်တွေ ပေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

အတိတ်က မိတ်ဆွေဟောင်း ဟုတ်လား။

ထျန်းယောင်အာ စိတ်ဝင်စားသွားပြီး မည်သူဖြစ်ကြောင်း မေးလိုက်သည်။

ရှန်ကျန်းက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စနောက်လိုက်၏။

"သူ အဖော်ပြုပေးချင်လောက်တဲ့သူ နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်... တစ်ယောက်က ကျိမိသားစုက တတိယသခင်မလေး၊ နောက်တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ ဂျူနီယာညီမလေး... ဆယ်ပုံ ကိုးပုံလောက်ကတော့ သူ့ရဲ့ ဂျူနီယာညီမလေး ဖြစ်လောက်တယ်..."

သူမသည် ကုအန်နှင့် ရဲလန်တို့၏ ဇာတ်လမ်းကို စတင် ပြောပြလိုက်ရာ ထျန်းယောင်အာက ဂရုတစိုက် နားထောင်နေသည်။

ကုအန်နှင့် ရဲလန်တို့၏ ဇာတ်လမ်းမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း နားထောင်ရသူ ထျန်းယောင်အာ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူမသည် ကြေကွဲဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် လှပသော အချစ်ဇာတ်လမ်းများစွာကို ကြားဖူးသော်လည်း ဤဇာတ်လမ်းကို ကြားပြီးနောက် ဆရာသခင်၏ နှလုံးသားထဲတွင် အနှစ်သက်ဆုံး လူသားမှာ မိန်းကလေးရဲ ဖြစ်လောက်သည်ဟု ရုတ်တရက် တွေးမိလိုက်သည်။

ဆရာသခင်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်သော်လည်း တောင်ပေါ်တွင် ပုန်းအောင်းနေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းက သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သက်သေပြနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက်...

"ငါ့ကွယ်ရာမှာ အတင်းပြောနေကြတာလား"

ကုအန်၏ အသံက မိန်းကလေးနှစ်ဦး၏ စကားဝိုင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သဖြင့် သူတို့ လန့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကုအန်သည် သူတို့၏ အနောက်တည့်တည့်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ကောင်းကင်မိစ္ဆာကလေး၏ မျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် ရဲသွားသော်လည်း ရှန်ကျန်းမှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

ကုအန်သည် သူတို့ကြားမှ ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး ရတနာသွန်းလုပ်သည့် မီးဖိုနောက်ဆီသို့ သွားကာ သူ၏ စိတ်အာရုံကို အတွင်းသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

အတွင်းတွင် ရှောင်လန်အတွက် သူ သွန်းလုပ်ပေးနေသော တာအိုရတနာ ရှိပြီး ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ဖွင့် တာလော့အမတအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ကုအန်၏ တာအိုရတနာ သွန်းလုပ်ခြင်း အရှိန်နှင့် စွမ်းအားမှာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ရှောင်လန်ကို လက်ဆောင်ကြီးတစ်ခု ပေးပြီး ကောင်းကင်ဘုံ ပါရမီရှင်တစ်ဦးအဖြစ် သူမ၏ လမ်းခရီးကို ပိုမို လွယ်ကူစေရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

ထျန်းယောင်အာသည် ကုအန်၏ အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဆရာ... မိန်းကလေးရဲက တကယ်ပဲ ပြန်လည်ဝင်စားလာတာလား"

"အင်း... ရှန်ကျန်း ခန့်မှန်းတာ မှန်တယ်..."

ကုအန်က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး နှစ်များတစ်လျှောက် ရဲလန်၏ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်း အကြောင်းများကို အကျဉ်းချုံး ပြောပြလိုက်သည်။

ရဲလန်သည် ဘဝပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော်လည်း ကုအန်ကို မမေ့ပျောက်ခဲ့ကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသောအခါ ရှန်ကျန်းပင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

ထျန်းယောင်အာ၏ မျက်လုံးများမှာ ခံစားချက်များကြောင့် နီရဲလာပြီး ရှောင်လန်နှင့် တွေ့ဆုံချင်ကြောင်း ပြောလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ... သူ မင်းကို ကျော်တက်သွားအောင် ခွင့်မပြုနဲ့" ကုအန်က တိုက်ရိုက်အဖြေမပေးဘဲ စနောက်လိုက်သည်။

ထျန်းယောင်အာက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အပြုံးဖြင့် ကြွားဝါလိုက်၏။

"ကျွန်မက အချုပ်အနှောင်မဲ့အမတလေ... သူ ကျွန်မကို မီဖို့ဆိုတာ လွယ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ရှန်ကျန်းကမူ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည် "ဒီဘဝမှာ သူ့ရဲ့ ပါရမီက အရမ်းမြင့်မားလား"

"အင်း..

အရမ်း မြင့်မားတယ်..."

ကုအန်၏ အဖြေက ထျန်းယောင်အာ ကို အရေးတကြီး ဖြစ်သွားစေသည်။ သူမသည် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ သူမ၏ လေ့ကျင့်ရေးသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်သွားတော့သည်။

ရှန်ကျန်းသည်လည်း ကုအန်၏ ရတနာသွန်းလုပ်ခြင်းကို ဆက်လက် မနှောင့်ယှက်တော့ချေ။ ရှောင်လန်သည် သူမအပေါ် ဖိအားမပေးနိုင်ပေ။ သူမသည် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို အကန်းလိုက် လိုက်စားခြင်းထက် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို ပိုမို နှစ်သက်သည်။ မဟာတာအို၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်က သူမကို ပျော်ရွှင်စေသည် မဟုတ်ပါလား။

တာအိုရတနာများ သွန်းလုပ်ခြင်းသည် ကုအန်အတွက် ရိုးရှင်းလှပြီး အာရုံစိုက်ရန် မလိုအပ်ချေ။ သူသည် အခြား မဟာကမ္ဘာတစ်ခုတွင် ရှိနေသော တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အာရုံစိုက်နေသည်။

ကျန်းပုခု

သူသည် ဆန်းကြယ်နယ်မြေသခင်ကို ရှာဖွေရန်အတွက် ဗုဒ္ဓအမတ၏ စေခိုင်းမှုဖြင့် ထိုက်ကျယ်မဟာကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုက်ကျယ်မဟာကမ္ဘာအတွင်းတွင် အခက်အခဲများနှင့် ကြုံတွေ့နေရသည်။

ဤအခက်အခဲကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိမည် ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်လာကြမည် ဖြစ်သဖြင့် ကုအန် ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အနာဂတ်ကို သိရှိထားသော်လည်း သူ ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေမိ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တိုက်ပွဲအတွင်းတွင် ပြောင်းလဲနိုင်သော အရာတစ်ခု ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် ယခင်က ကျန်းပုခု၏ ကံကြမ္မာထဲတွင် မရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ကျန်းပုကူ၏ ဘဝတွင် မကြာခဏ ပေါ်လာတော့မည်ဖြစ်ပြီး သူနှင့် အလွန် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးတစ်ခုပင် တည်ဆောက်နိုင်ပေလိမည်။

အခန်း ၆၁၆ ပုံရိပ်ယောင် ကောင်းကင်နန်းတော်

ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးမှာ မုန်တိုင်းထန်နေပြီး မိုးတိမ်တိုက်များက ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းထားကာ လျှပ်စီးများ အဆက်မပြတ် လက်နေသဖြင့် ကောင်းကင်နှင့် ပင်လယ်ကြားတွင် အလွန် လေးလံသော ဖိအားကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

အနီရောင် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကျန်းပုခုသည် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေပြီး လှံရှည်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူ၏ နောက်ကျောတွင် ဆန်းကြယ်နယ်မြေသခင်က ကျောချင်းကပ်၍ ရပ်နေ၏။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အဝေးမှနေ၍ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပိတ်ဆို့ထားသော အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်များကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်များသည် အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း အစီအရင်တစ်ခုကို ဖန်တီးနေကြသည်။

ကျန်းပုခု၏ ဘေးတွင် နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်။ သူသည် ငါးတောင်ခန့် အကွာတွင် ရပ်နေပြီး အဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲနေကာ မျက်နှာတွင် အညစ်အကြေးများ ပေကျံနေပြီး ဆံပင်များ ရှုပ်ပွနေသဖြင့် သူတောင်းစားတစ်ယောက်နှင့် တူနေ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိန်လှီနေသော်လည်း ရန်သူများ ဝိုင်းရံထားသည့်ကြားမှ လှောင်ပြောင်သရော်သည့် အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားသည်။ ကျန်းပုခုနှင့် ဆန်းကြယ်နယ်မြေသခင်တို့၏ တင်းမာသော အမူအရာများနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

"ဟေး... ကျန်းပုခု... ကြည့်စမ်း... မင်း ငါ့ကို ရတနာ ပေးလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား... အနည်းဆုံးတော့ မင်း သေစရာ မလိုတော့ဘူးလေ... မင်းနောင်တမရဘူးလား" ပိန်လှီသော အမျိုးသားက ကျန်းပုခုကို ကြည့်ကာ စနောက်လိုက်သည်။

ကျန်းပုခုက ပြန်မပြောသော်လည်း ဆန်းကြယ်နယ်မြေသခင်က အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ရွှီယို... မင်းလည်း သေရမှာပဲ မဟုတ်လား..."

ရွှီယိုဟု အမည်ရသော ပိန်လှီသည့် အမျိုးသားက ဂရုမစိုက်သလို လက်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီး "ငါသေတာက ကိစ္စမရှိပါဘူး... ငါက သံသရာကပ်ဘေးကို ခံစားနေရုံ သက်သက်ပါ... သေသွားရင် နောက်ဘဝ ရှိသေးတယ်လေ... မင်းကတော့ အစစ်အမှန်ဆိုတော့ သေရင် တကယ် သေမှာ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆန်းကြယ်နယ်မြေသခင်၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွား၏။

"မင်းတို့သုံးယောက်လုံး ငါ့သားကို ဒုက္ခပေးရဲတယ်ပေါ့... ဒီနေ့ ဘယ်သူမှ မလွတ်စေရဘူး..."

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံတစ်သံ မိုးတိမ်တိုက်များအောက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကြီးမားသော ဒေါသအရှိန်အဝါကြောင့် အဝေးမှ တိမ်တိုက်များ ကွဲလွင့်သွားသည်။ တောင်များထက် ကြီးမားပြီး လက်ရှစ်ဖက် ပါရှိသော ရုပ်တုကြီးတစ်ခု ချဉ်းကပ်လာ၏။ လက်တစ်ဖက်စီတွင် နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုစီ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ရုပ်တု၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ငွေရောင်ဆံပင်များ လွင့်မျောနေပြီး ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများ ပိုင်ဆိုင်သည့် အဖြူရောင်ဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်။

ကျန်းပုခုသည် လက်ရှစ်ဖက်ပါ ရုပ်တုကြီးကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဝင်စားသူ ဆိုရင်တောင် သေချင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... အတူတူ တိုက်ခိုက်ကြရအောင်... ဖောက်ထွက်ပြီးသွားရင် နတ်ဘုရားရတနာကို တရားမျှတစွာ ယှဉ်ပြိုင်ခွင့် ပေးမယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီယိုက ပြုံးလိုက်ပြီး မဲနက်နေသော သွားတန်းများကို ပေါ်လာစေသည်အထိ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းက အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း နားလည်တာပဲ... အတူတူ ဖောက်ထွက်ကြတာပေါ့... နောက်ကျမနေနဲ့နော်... ငါက ပြန်လှည့်ကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး လက်ရှစ်ဖက်ပါ ရုပ်တုကြီးနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် အရပ်သို့ ပျံသန်းသွားရာ သူ၏ ရှေ့တွင် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော ကျင့်ကြံသူများစွာ ရှိနေသည်။

ဤတိုက်ပွဲသည် အဝေးမှ တန်ခိုးရှင်များစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီး ကုအန်သည် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာအတွင်းရှိ အဝေးဆုံးနေရာမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေ၏။

တာအိုရတနာတစ်ခု သွန်းလုပ်နေရင်း ကုအန်သည် တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရှုနေပြီး ရွှီယိုကို အဓိက အာရုံစိုက်နေသည်။

ရွှီယိုသည် ကျန်းပုခုကို မလိမ်ညာခဲ့ပေ။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ဝင်စားသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ၏ မူလကိုယ်မှာ သာမန်မဟုတ်ချေ။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ တူညီလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ကောင်းကင်တာအို ကံတရားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း ကုအန် အာရုံခံမိနေ၏။

ဆိုလိုသည်မှာ ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် ကောင်းကင်နန်းတော်မှ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ ကုအန်သာ ကောင်းကင်ဖွင့် တာလော့အမတအဆင့်သို့ မရောက်ရှိခဲ့ပါက ရွှီယို၏ မူလကိုယ် အကြောင်းနှင့်အကျိုးကို မြင်တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ရွှီယိုနှင့် ကျန်းပုခုတို့ တွေ့ဆုံခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ပေ။ ကျန်းပုခုသည် ကောင်းကင်နန်းတော်နှင့် ပတ်သက်မှုရှိသော ဗုဒ္ဓအမတ၏ အမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျန်းပုခု၏ ကံကြမ္မာအရ ရွှီယိုသည် သူ့ကို ဒုက္ခပေးရန် မဟုတ်ဘဲ ကူညီပံ့ပိုးရန် ရည်ရွယ်ထားပုံရသည်။

စူးစမ်းလိုစိတ် ရှိသော်လည်း ကုအန် ဆက်လက် စုံစမ်းရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။

ရွှီယိုသည် သူ၏ တည်ရှိမှုကို မသိရှိချေ။ မလိုအပ်ဘဲ ပြဿနာရှာစရာ အကြောင်းမရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

မဟာကမ္ဘာတစ်ထောင်၏ ထိပ်တန်း တန်ခိုးရှင်များအတွက်ပင် ကောင်းကင်နန်းတော်သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး နားလည်ရခက်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

သို့သော် မဟာကမ္ဘာသုံးထောင်အတွင်းတွင် ကောင်းကင်နတ်ဘုရားများစွာ လှည့်လည်သွားလာနေကြသည်။ အချို့က သူတို့၏ အထောက်အထားကို သိရှိသော်လည်း မသိချင်ယောင် ဆောင်နေကြ၏။

ကောင်းကင်နတ်ဘုရားများ၏ ကံတရားမှာ ကြီးမားလှသည်။ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာကို ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားတစ်ပါးတည်း စောင့်ကြပ်နေသော်လည်း အင်အားစုများစွာက အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်ရန် မဝံ့ရဲကြချေ။

သင့်လျော်သော အခွင့်အာဏာဖြင့် ခွင့်ပြုချက် ရရှိပါက ကမ္ဘာအဆုံးသတ်မည့် နေရာတစ်ခု ရှိနေပုံရပြီး ထိုနေရာသည် မဟာကမ္ဘာတစ်ထောင်၏ အစောင့်အရှောက်များ နေထိုင်ရာ နေရာဖြစ်နိုင်သည်။

ကုအန်သည် ခဏမျှ ဆက်လက် ကြည့်ရှုပြီးနောက် အာရုံလွှဲလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ရှိဘဝမှာ အေးချမ်းနေသဖြင့် ကောင်းကင်နန်းတော်နှင့် အလျင်စလို ပတ်သက်ရန် ဆန္ဒမရှိပေ။

မဖြစ်မနေ လိုအပ်မှသာလျှင် ကောင်းကင်နန်းတော်ကို ရန်စမည်ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာအတွင်း၌သာ အသက်ရှင်နေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ ကုအန်သည် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားအကြောင်း မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ဤဘဝတွင် ပိုင်ရှန့်သည် စုကျင်း၏ အကူအညီဖြင့် အမတကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်ပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကရုဏာတရား ပိုင်ဆိုင်မည်ဟု ကုအန် မျှော်လင့်မိ၏။ သို့မှသာ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာတွင် ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတစ်ပါးသည် စကြဝဠာကို ကာကွယ်ပေးရုံသာမက ကောင်းကင်နန်းတော်ကိုလည်း တည်ငြိမ်စေသည်။

ကုအန်သည် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းရန် စဉ်းစားနေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အမတနန်းတော်၏ ရတနာများကို လိုက်ရှာရာတွင် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသည် ကောင်းကင်နတ်ဘုရားများ၏ မူဝါဒများကို ချိုးဖောက်ခဲ့သဖြင့် ကောင်းကင်နန်းတော်အပေါ် အပြည့်အဝ သစ္စာမရှိကြောင်း ပြသနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသည် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာကို ဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ၎င်းမှာ ကောင်းကင်နန်းတော်က ပေးအပ်သော တာဝန်ဖြစ်ပြီး သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြန့်ကြာအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ခေတ်အဆက်ဆက် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု ပေါ်လာတိုင်း ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသည် ရှင်းပြချက်များကို စောင့်မနေဘဲ ချက်ချင်း အရေးယူခဲ့သည်။ ဤနည်းလမ်းက အနည်းဆုံးတော့ သက်ရှိများစွာကို ဘေးဒုက္ခများမှ ကင်းဝေးစေခဲ့သည်။

"ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား... မင်းရဲ့ အနာဂတ်ကို ငါ တကယ် မျှော်လင့်နေမိတယ်... မင်း ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်မိပါစေနဲ့... အဆင်မပြေရင် ငါ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို သတ်ရလိမ့်မယ်"

ကုအန် တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထိုအချိန်မရောက်မီ သူသည် အေးချမ်းသော ဘဝကို ဆက်လက် ခံစားနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

ရှောင်လန်သည် အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်များကို သဘာဝအလျောက် ပြန်လည်ရရှိလာသောအခါ သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေတွင် ဆက်နေမလား၊ ကမ္ဘာအနှံ့ ဆက်လက် လှည့်လည်သွားလာမလား ဆိုသည်ကို သူမဘာသာ ရွေးချယ်စေမည် ဖြစ်သည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာမှာ ကုအန်၏ မျက်လုံးထဲ၌ သေးငယ်နေပြီး သူသည် အရာအားလုံးကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်သော တန်ခိုးရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ညီလာခံသည် ငါးနှစ်ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

နယ်မြေတစ်ခုစီတွင် ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း စင်မြင့် ရှိကြပြီး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းတွင် ထူးချွန်သူများကို မြို့အနှံ့ ကြေညာပေးသဖြင့် ကမ္ဘာကျော် ကြားစေခဲ့သည်။

ရှောင်လန်သည် စိတ်ပျက်စေခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမ၏ မဟာတာအို နားလည်သဘောပေါက်မှုသည် ကျောက်တိုင်ကို ထိတွေ့နိုင်ခဲ့သဖြင့် သူမ၏ ထင်ရှားကျော်ကြားမှုကို အမှတ်အသား ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ပညာရှိ စုနှင့် သူမ၏ မိတ်ဆွေ ကျင့်ကြံသူများမှာ သူမ၏ ဘေးတွင် အလွန် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေကြသည်ကို ကုအန် မြင်တွေ့နေရ၏။

ပညာရှိ စုသည် ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်ပြီး အေးစက်စက် နေတတ်သော်လည်း ရှောင်လန်၏ ထူးချွန်သော စွမ်းဆောင်ရည်ကို မြင်သောအခါ တည်ငြိမ်မှုကို မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ချေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှောင်လန် ထိုမြင်ကွင်းကို မမြင်လိုက်ရပေ။

တာအိုခုံရုံးသည် ကျယ်ပြောလှပြီး ဌာနခွဲပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ ရှိသည်။ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ညီလာခံသည် သေမျိုးလောကမှ နန်းတွင်းစာမေးပွဲနှင့် ဆင်တူပြီး တပည့်များအတွက် ကံကြမ္မာ ပြောင်းလဲနိုင်မည့် အခွင့်အလမ်း ဖြစ်သည်။ သာမန် ဝိညာဉ်အမြစ် အရည်အချင်းရှိသော တပည့်များပင်လျှင် မျှော်လင့်ချက် ထားရှိနိုင်သည်၊ အကြောင်းမှာ တာအိုခုံရုံးသည် မဟာတာအို နားလည်သဘောပေါက်မှုကို ပိုမို တန်ဖိုးထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ညီလာခံ ပြီးဆုံးမှသာ ရှောင်လန် သတိပြန်ဝင်လာသည်။

ကုအန်သည် သူမကို စင်မြင့်အောက်သို့ လိုက်ပို့ပေးရာ မကြာမီ ပညာရှိ စုနှင့် အခြား ဆရာများ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"လာ... ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ တန်ခိုးရှင်ကြီးတွေနဲ့ သွားတွေ့ကြမယ်... မင်းရဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှုကို အထက်လူကြီးတွေက အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီ... တပည့်လေး... မင်း တကယ်ပဲ တာအိုခုံရုံးရဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မယ်" ပညာရှိ စုက ရှောင်လန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လန် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး ကုအန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကုအန်က မျက်လုံးတစ်ဖက် မှိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်၏။

"သွားလိုက်ပါ... ဒါ နှုတ်ဆက်တာ မဟုတ်ပါဘူး... မင်း ပြန်လာရင် ငါတို့ ကောင်းကောင်း စကားပြောကြတာပေါ့"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်လန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းလာပြီး ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ပညာရှိ စုက ရှောင်လန်ကို ဆွဲ၍ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။ အခြားသော တန်ခိုးကြီး ကျင့်ကြံသူများသည် သူတို့၏ တပည့်များကို ဂရုစိုက်နေကြပြီး ကုအန်နှင့် ပြောစရာမရှိသဖြင့် ကုအန်လည်း လှည့်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

"ကုအန် မဟုတ်လား... မင်း ပြင်ဆင်ထားတာ ပိုကောင်းမယ်... ရှောင်လန်က မကြာခင် အမြင့်ကြီးကို ပျံတက်တော့မှာ... မင်းရော ငါတို့ပါ မော့ကြည့်ရမယ့် ဖြစ်တည်မှုမျိုး ဖြစ်လာတော့မှာ..."

အလယ်အလတ်အရွယ် တာအိုဆရာတစ်ဦးက ကုအန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ကုအန် ခြေလှမ်းမရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ သူ၏ ကျောခိုင်းထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ပြီး အခြားသော တန်ခိုးကြီး ကျင့်ကြံသူများက ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ သူ ခေါင်းမာနေသည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသော်လည်း အချိန်နှင့် ပါရမီ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ခံစားချက်များမှာ မည်မျှ ကျိုးပဲ့လွယ်ကြောင်း သူတို့ မသိရှိကြချေ။

အမတကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်ဆိုသည်မှာ တာအိုနှလုံးသားကို ထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် မသိစိတ်ကို လွှမ်းမိုးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံသူများက သူတို့၏ ခံစားချက်များနှင့် ဆန္ဒများကို ကျော်လွှားနိုင်သောအခါ သူတို့အတွက် အကျိုးအရှိဆုံးနှင့် အသင့်တော်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်များကို သဘာဝကျကျ ချမှတ်နိုင်ကြသည်။

ကုအန်သည် အချုပ်အနှောင်မဲ့အမတများ၏ ဆွေးနွေးမှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လုံထန်အကြောင်းကိုသာ တွေးတောနေမိသည်။

လုံထန် ပြဿနာတက်တော့မည်ဖြစ်ရာ သူ ကူညီရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် လုံကျန့်ဖြစ်ပြီး လုံထန်မှာ သူ၏မျိုးဆက်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ ထို့အပြင် လုံထန် တာအိုခုံရုံးသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ လီရွှမ်တောက်၏ စီစဉ်မှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တလွဲတချော် ဖြစ်သွားပြီး လီမိသားစုနှင့် လုံမိသားစု ရန်ဖြစ်ကြပါက ကောင်းမွန်သော မြင်ကွင်းဖြစ်လာမည် မဟုတ်ချေ။

ကုအန်သည် ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ဆက်ဆံရေးများကို မစမ်းသပ်လိုပေ။

တာအိုမြို့တော်အတွင်း တိုက်ခိုက်ခွင့် မရှိသဖြင့် သူသည် လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းနေသည်။

လုံထန်သည် ယခုနှစ်များအတွင်း ကောင်းမွန်စွာ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ကုအန် သူ့ကို အတော်လေး ကျေနပ်နေမိ၏။ အပြစ်ပြောစရာ တစ်ခုရှိသည်ဆိုပါက သူသည် ဖြောင့်မတ်လွန်းပြီး ကိုယ်ကျိုးမကြည့်တတ်ခြင်းပင်။

ထိုကဲ့သို့သော စရိုက်မျိုးမှာ လုံမိသားစုတွင် ရှားပါးလှသဖြင့် ကုအန်သည် သူ့ကို ကယ်တင်ရုံသာမက တွန်းအားပေးရန်ပါ ရည်ရွယ်ထားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားလမ်းတစ်လမ်း၌ လုံထန်နှင့် အပြာရောင်ဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦး ပခုံးချင်းယှဉ်၍ လျှောက်လာနေကြသည်။

"မင်း တကယ်ပဲ အံ့မခန်းပါပဲကွာ... မင်းရဲ့ ရှေ့က ကျောက်တိုင်ကြီး လင်းလာတော့ အောက်ကလူတွေ အုတ်အော်သောင်းတင်း ဖြစ်သွားကြတယ်... လူအများကြီးက မင်းရဲ့ ဇစ်မြစ်ကို စုံစမ်းနေကြတယ်သိလား"

အပြာရောင်ဝတ် အမျိုးသားမှာ လီရွှမ်တောက် စေလွှတ်လိုက်သူဖြစ်ပြီး လုံထန်၏ ကျင့်ကြံခြင်းတွင် အဖော်ပြုပေးရန် ဖြစ်သည်။ တာအိုခုံရုံး၏ စည်ကားသိုက်မြိုက်မှုကို တွေ့ကြုံပြီးနောက် သူသည် ထိုက်ချန်တိုက်ကြီးမှာ ခေတ်နောက်ကျနေသည်ဟု ထင်မြင်ကာ အလွန် သတိထားနေထိုင်ခဲ့သည်။

ယခုနှစ်များအတွင်း လုံထန်က ပါရမီရှင်အမျိုးမျိုးကို ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့ပြီး တာအိုခုံရုံးမှ ပါရမီရှင်များပင် သူ့ကို မယှဉ်နိုင်သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူ အလွန် ဝမ်းသာနေမိ၏။

အထူးသဖြင့် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ညီလာခံ၌ သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ထူးခြားသည်။ လုံထန်၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုသည် အမြင့်ဆုံးမှတ်ကို ရရှိခဲ့ပြီး လူနည်းစုသာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်ခဲ့သည်။

အပြာရောင်ဝတ် အမျိုးသား၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လုံထန်မှာမူ အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းမှ ရရှိသော သိမြင်မှုများကို စဉ်းစားနေဆဲပင်။

သူ၏ လက်ရှိ တာအိုနည်းစနစ်များမှာ ရောထွေးနေသဖြင့် သူ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီး ကိုယ့်အတွက် အမှန်တကယ် သင့်တော်မည့် လမ်းစဉ်တစ်ခုကို ရှာဖွေရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။

သူတို့နှစ်ဦး မြို့တံခါးဘက်သို့ လျှောက်သွားကြရာ လုံထန်က စကားမပြောသော်လည်း အပြာရောင်ဝတ် အမျိုးသားကမူ စကားမစဲဘဲ ပြောဆိုနေသည်။ သူသည် နောက်ထပ် နှစ်တစ်သောင်းအကြာတွင် လုံထန်၏ အနာဂတ်ကို စိတ်ကူးယဉ်နေပြီး ယန်ကျန့်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ထိုက်ချန်မင်းဆက်၏ နံပါတ်တစ် စစ်သည်တော် ဖြစ်လာမည်ဟု ယုံကြည်နေ၏။

မြို့တံခါးသို့ ရောက်သည့်တိုင် လုံထန်မှာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းအကြောင်းကိုသာ တွေးတောနေဆဲပင်။

ရုတ်တရက် ပုံရိပ်တစ်ခု သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..." အပြာရောင်ဝတ် အမျိုးသားက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

လုံထန်၏ အတွေးများ ပြတ်တောက်သွားပြီး အလိုအလျောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျယ်သွားပြီး တောင့်တင်းသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်ပင် တုန်ရီလာတော့သည်။