အခန်း (၁၂၅-၁၂၆)

အခန်း ၁၂၅ ပညာရှင်မွန်အဆင့် စာမေးပွဲ

ရှောင်မိုတို့အဖွဲ့သည် သမင်ဖြူကျောင်းတော်မှ ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်သို့ သွားရောက်ရန် တစ်လခန့် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ခရီးစဉ်သက်သက်အတွက် တစ်လတိတိ အချိန်ကြာမြင့်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

ယင်းအစား ဤတစ်လတာ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်တွင် ရှောင်မိုတို့အဖွဲ့သည် ရပ်နားလိုက်၊ ခရီးဆက်လိုက်ဖြင့် လမ်းခရီးတွင် ကိစ္စရပ်များစွာနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

အသေးအမွှားကိစ္စများအနေဖြင့် မြို့တစ်မြို့တွင် လမ်းပျောက်နေသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးအား သူမ၏မိခင်ကို ရှာဖွေပေးခြင်းမျိုး ပါဝင်ပြီး၊ ပိုမိုကြီးမားသော ကိစ္စရပ်များတွင် မိသားစုအချို့အတွက် နတ်ဆိုးသရဲတစ္ဆေများကို နှင်ထုတ်ပေးခြင်းတို့ ပါဝင်လေသည်။

သရဲတစ္ဆေနှင်ထုတ်ခြင်းကို တာအိုဘုန်းကြီးများနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဘုန်းတော်ကြီးများက အများဆုံး လုပ်ဆောင်လေ့ရှိသော်လည်း ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်များကလည်း လုံးဝ မလုပ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ထိုကဲ့သို့သောအခြေအနေများနှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ သူတို့က ကူညီပေးရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ဤသည်က ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်မှ စမ်းသပ်သည့် စာမေးပွဲတစ်ခု ဟုတ်မဟုတ် ဆိုသည်ကိုတော့ သူတို့သုံးဦးစလုံး မသိခဲ့သလို ဂရုလည်းမစိုက်ခဲ့ကြပေ။

ထို့အပြင် ရှောင်မိုနှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့သည် တောင်ပေါ်သို့တက်ကာ ဓားပြများကို နှိမ်နင်းခဲ့ပြီး လူစားတတ်ကာ အန္တရာယ်ပေးတတ်သော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်အချို့ကိုလည်း နှိမ်နင်းခဲ့ကြသည်။

သူတို့သုံးဦးစလုံးထံတွင် လောကကြီးကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုရန် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာသော ပညာရှင်များ၏ အငွေ့အသက်မျိုး ရှိနေလေသည်။

သို့သော်လည်း ဤခရီးသွားနေသည့် ရက်များအတွင်း လောကကြီးတစ်ခုလုံးက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာနေကြောင်းကို ရှောင်မို သိရှိလာခဲ့သည်။

လူသားမျိုးနွယ်နှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တို့အကြား စစ်ပွဲကြီး မဖြစ်ပွားသေးသော်လည်း စစ်ပွဲမတိုင်မီ တင်းမာနေသော အခြေအနေများက တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းကြီးဂိုဏ်းငယ်များကို ဆိုထားဘိ၊ သာမန်သေမျိုးလူသား မင်းဆက်တိုင်းပြည်တိုင်းကပင် ထိုအသက်ရှင်ရေး သေရေး စစ်ပွဲကြီးကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီဖြစ်သည်။

ဤလေထုက သာမန်ပြည်သူများထံသို့ သဘာဝကျကျပင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

လူသားမျိုးနွယ်နှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တို့ကြား စစ်ပွဲကြီးက တကယ်တမ်း ဘယ်အချိန်မှာ စတင်ဖြစ်ပွားလာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ကြပေ။

ဤစစ်ပွဲကြီး မည်မျှကြာရှည်မည်ကိုလည်း မည်သူမျှ မသိကြပေ။

သူတို့သုံးဦး ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်အနီးသို့ ရောက်ခါနီးတွင် ယုန်မိစ္ဆာတစ်ကောင်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ လော့ယန်က သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက ကြင်နာတတ်တယ်လို့ ပြောရအောင်လည်း အဲဒီ အန္တရာယ်ပေးတတ်ပြီး လူစားတဲ့ မိစ္ဆာကောင်တွေကို ဓားနဲ့ခုတ်တဲ့အခါမှာ လက်စွပ်ဖြတ်သမားတစ်ယောက်လို မျက်တောင်တစ်ချက်တောင် မခတ်ခဲ့ဘူး"

ရှန်ကျိုးလီက သစ်ပင်တစ်ပင်ကို မှီကာ လက်ပိုက်ထားရင်း လော့ယန်ကို ပြုံး၍ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက ပြတ်သားတယ်လို့ ပြောရအောင်လည်း အခုလေးတင် ယုန်မိစ္ဆာလေးတစ်ကောင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြန်တယ်။ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် သူမက လူတွေကို ဒုက္ခပေးလာမှာကို ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက မကြောက်ဘူးလား"

"ငါ ကြောက်စရာ ဘာအကြောင်းရှိလို့လဲ"

လော့ယန်က သူ၏ ဓားရှည်ကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းလိုက်သည်။

"သူမက ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခမပေးခဲ့ပါဘူး။ အခုချိန်အထိ ကျင့်ကြံဖို့အတွက် နေနဲ့လရဲ့ အဆီအနှစ်တွေကိုပဲ ကြိုးကြိုးစားစား စုပ်ယူခဲ့တာပါ။ သူမကိုသာ ငါ သတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ငါက အဲဒီ အန္တရာယ်ပေးတတ်တဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေနဲ့ ဘာကွာတော့မှာလဲ။

နောင်တစ်ချိန်မှာ သူမက လူတွေကို ဒုက္ခပေးလာခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း အဲဒါက အနာဂတ်ကိစ္စလေ။ အနာဂတ်မှာ ဘာဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူက တပ်အပ် သေချာပြောနိုင်မှာလဲ။

ငါက ပစ္စုပ္ပန်ကိုပဲ ဂရုစိုက်တယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့် လော့ယန်က ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ရှန်ကျိုးလီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမဘေးရှိ ရှောင်မိုကို ပြောလိုက်သည်။ "နင့်ရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက ဟန်ရေးပြရတာကို သဘောကျနေတာပါ"

ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်သည်။ "တခြားဟာတွေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရင်တောင် ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ပြောသွားတဲ့ထဲမှာ ကျွန်တော် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သဘောတူတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ပါတယ်"

"ဘယ်စကားလဲ"

"ငါက ပစ္စုပ္ပန်ကိုပဲ ဂရုစိုက်တယ် ဆိုတာလေ" ရှောင်မိုက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ကျိုးလီက မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်သွားပြီး ရှောင်မိုကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းတူမောင်လေးက ဂိုဏ်းတူအစ်မအပေါ်ထားတဲ့ မောင်လေးရဲ့ ချစ်မေတ္တာကို ထုတ်ဖော်ပြသနေတာလား။ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ပြန်ရောက်တဲ့အခါကျရင် သခင်မလေးဘိုင်ကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲဆိုတာကိုတော့ ဂိုဏ်းတူမောင်လေး သေချာ စဉ်းစားထားဦးနော်"

ရှောင်မို တစ်ခဏမျှ ငြိမ်ကျသွားပြီးနောက် သူ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်မ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"ဟေး... ဂိုဏ်းတူမောင်လေး၊ သိပ်မြန်မြန်ကြီး မလျှောက်ပါနဲ့ဟာ။ အစ်မ တကယ်ပြောနေတာ၊ နင် တကယ်ပဲ မစဉ်းစားတော့ဘူးလား" ရှန်ကျိုးလီက နောက်မှ ပြေးလိုက်သွားသော်လည်း သူမ၏ နောက်ပြောင်နေသော စကားများမှာ တကယ်ပြောနေသည့်ပုံ လုံးဝ မပေါက်ပေ။

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ရှောင်မိုနှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့သည် ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်၏ တောင်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ရှောင်မိုတို့အဖွဲ့အပြင် အခြားကျောင်းတော်များမှ ပညာရှင်များလည်း ရှိနေကြသည်။

ကြီးမြတ်သော ကျောင်းတော်ကြီးလေးခုမှ ပညာရှင်များသာမက လောကအရပ်ရပ်ရှိ ကျောင်းတော်အသီးသီးမှ ပညာရှင်များလည်း ပါဝင်ကြသည်။

ကြီးမြတ်သော ကျောင်းတော်ကြီးလေးခု ဆိုသည်မှာ ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်အပြင်ဘက်ရှိ အကျော်ကြားဆုံး ကျောင်းတော်လေးခုသာ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့အပြင် အခြားသော ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော် အကြီးအသေး ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသေးသည်။

ဤကျောင်းတော်များအားလုံးသည် ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်၏ စီမံအုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိကြသည်။

"တက်သွားကြရအောင်"

လော့ယန်က တောင်ထွတ်ပေါ်ရှိ ထူထပ်လှသော စာပေကံတရားများကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဂိုဏ်းတူညီလေးနှင့် ဂိုဏ်းတူညီမကို ဦးဆောင်ကာ ကျောင်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်၏ ပိုင်နက်နယ်မြေမှာ အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှသည်။

ဤကျယ်ပြန့်လှသော တောင်တန်းများနှင့် လွင်ပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ကျောင်းတော်၏ အစိတ်အပိုင်းများပင် ဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုတို့အဖွဲ့သည် သူတို့၏ ကျောက်စိမ်းပြားများဖြင့် စာရင်းသွင်းပြီးနောက် ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ ဂိုဏ်းတူအစ်မတို့နှင့် လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။

လော့ယန်နှင့် ရှန်ကျိုးလီတို့သည် ကျောင်းတော်ညွှန်မှူး အဆင့် စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုရန် သွားကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့ အောင်မြင်ခဲ့ပါက မည်သည့် ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်တွင်မဆို တောင်ထွတ်တစ်ခု ဖွင့်လှစ်ကာ စာသင်ပြခြင်းနှင့် တပည့်လက်ခံခြင်းများကို ပြုလုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုကတော့ ပညာရှင်မွန် အဆင့် စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ အောင်မြင်သူများသည် ပညာရှင်မွန် ဟူသော ဘွဲ့ကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိပ်တန်းအဆင့်ဖြင့် အောင်မြင်ပါက ပညာရှင်မွန် ရှေ့တွင် ဖြောင့်မတ်သော ဟူသော စကားလုံးကို ထပ်မံဖြည့်စွက်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ပညာရှင်အများစုမှာ သာမန်အားဖြင့် ပညာရှင်မွန် ဘွဲ့ကိုသာ ရရှိလေ့ရှိကြသည်။ ဖြောင့်မတ်သော ပညာရှင်မွန် အတွက်မူ နောက်ထပ် စစ်ဆေးမှုတစ်ခု လိုအပ်လေသည်။

ကျောင်းတော်မှ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးအချို့၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ရှောင်မိုသည် ဤစာမေးပွဲကို ဖြေဆိုရန် ပညာရှင်မွန်တောင်ထွတ် သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အတူဖြေဆိုမည့်သူများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ လူကြီးလူငယ် အရွယ်စုံရှိပြီး အငယ်ဆုံးမှာ အသက်ဆယ့်ငါး၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးကာ အကြီးဆုံးမှာ ဆံပင်ဖြူနေပြီဖြစ်သည်။

ဤသည်က နန်းတွင်းစာမေးပွဲများနှင့် တူညီသော အချက်တစ်ချက် ဖြစ်ပုံရသည်။

သို့သော် ချွင်းချက်မရှိ ပညာရှင်တိုင်းထံမှ ဖြောင့်မတ်ပြီး ရိုသေလေးစားဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေကြသည်။

ရှောင်မိုသည် အတူဖြေဆိုမည့်သူအချို့နှင့် ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်စကားပြောဆိုပြီးနောက် ဤနေရာတွင် ရပ်နေသော ပညာရှင်များမှာ မူလအရေအတွက်၏ တစ်ဝက်ခန့်သာ ရှိတော့ကြောင်းကို သိလိုက်ရသည်။

ကျန်တစ်ဝက်မှာ ကျောင်းတော်သို့ လာရာလမ်းတွင် အရည်အချင်းမမီ ဟု သတ်မှတ်ခံရကာ သူတို့၏ ကျောင်းတော်များသို့ ပြန်သွားပြီး ဆက်လက်ကျင့်ကြံနေရပြီဖြစ်သည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် လူအုပ်ကြီး၏ တီးတိုးပြောဆိုသံများ တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ကျောင်းတော်မှ အကြီးအကဲတစ်ဦး ပျံသန်းလာပြီး လေထဲတွင် ရပ်ကာ လူတိုင်းကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများကလည်း အလျင်အမြန် ပြန်လည်အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။

ထိုအကြီးအကဲ၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်၌ ကျောင်းတော်ဒုတိယညွှန်မှူး ဟူသော စာလုံးများ ရေးထိုးထားလေသည်။

"အဝေးကြီးကနေ လာရောက်ကြတဲ့ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စာမေးပွဲကို အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ခွဲခြားထားပါတယ်"

အကြီးအကဲက လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ပြောကြားလိုက်သည်။

"ပထမအကဲဖြတ်မှုက မင်းတို့ရဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဗဟုသုတကို စစ်ဆေးမှာပါ။ စာသင်ဆောင်ထဲကို ဝင်ပြီး ကြိုက်တဲ့နေရာမှာ ထိုင်နိုင်ပါတယ်။ နောက်တစ်နာရီကြာရင် ကျွန်တော်တို့ မေးခွန်းလွှာတွေ ဝေပေးပါမယ်"

အကြီးအကဲ စကားပြောဆိုပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ရှောင်မိုလည်း စာသင်ဆောင်တစ်ခုကို ရှာဖွေဝင်ရောက်ကာ နေရာတစ်နေရာတွင် အေးအေးဆေးဆေး ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ကျောင်းတော်မှ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးအချို့ ဝင်လာပြီး မေးခွန်းလွှာများကို တစ်ရွက်ချင်း လိုက်ဝေပေးကြသည်။

ရှောင်မိုက မေးခွန်းလွှာများကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤမေးခွန်းလွှာများပေါ်ရှိ မေးခွန်းများမှာ တကယ်ကို နက်နဲပြီး ခက်ခဲလှသည်။

သို့သော် အဲဒါက အရေးအကြီးဆုံးအချက် မဟုတ်ပေ။

ရှောင်မို ဖတ်လိုက်ရသော စာလုံးတိုင်းက သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်များကို ကုန်ဆုံးသွားစေသည်ဟု ခံစားရစေသည်။

ရှောင်မိုက မေးခွန်းများကို ဖြေဆိုရန် စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်သောအခါ စုတ်တံနှင့် မှင်ရည်တို့၏ အလေးချိန်ကိုလည်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤစုတ်တံမှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သမင်ဖြူကျောင်းတော်၏ ရွေးချယ်ပွဲတွင် သူ အသုံးပြုခဲ့ဖူးသော စာပေချီစုတ်တံပင် ဖြစ်သည်။

ရှောင်မို အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မေးခွန်းဖြေဆိုရန် စုတ်တံကို မြှောက်လိုက်သည်။

စာမေးပွဲဖြေဆိုချိန်မှာ နံ့သာတိုင် သုံးတိုင်စာ အချိန်ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံး နံ့သာတိုင် တစ်ဝက်ခန့် လောင်ကျွမ်းသွားချိန်တွင် စာမေးပွဲဖြေဆိုသူအချို့မှာ ချွေးများ သံပြိုင်ကျလာပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများလည်း ပို၍ ဖြူရော်လာကြသည်။

ပထမဆုံး နံ့သာတိုင် ကုန်ဆုံးသွားပြီး ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးက ဒုတိယမြောက် နံ့သာတိုင်ကို ထွန်းညှိလိုက်ချိန်တွင် ပညာရှင်များမှာ ဆက်လက် မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ သူတို့၏ စားပွဲခုံများပေါ်သို့ တစ်ဆက်တည်း ပြိုလဲကျသွားကြလေသည်။

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြိုလဲကျသွားသော ပညာရှင်များကို ကြည့်ရင်း ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးမှာ ခေါင်းမခါဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူ မြင်ဖူးသမျှ အသုတ်တွေထဲမှာ ဒီအသုတ်က အဆိုးဆုံးပဲဟု ညည်းတွားနေပုံရသည်။

သို့သော်လည်း ဆက်လက်တောင့်ခံနိုင်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိတာတော့ မဟုတ်ပေ။

ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးက ပြတင်းပေါက်အနီး အနောက်ဆုံးတန်းရှိ ပညာရှင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူက မြန်လွန်းခြင်း မရှိသလို နှေးလွန်းခြင်းလည်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရေးသားနေသည်။ ချွေးအနည်းငယ် ထွက်နေသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲရွှဲစိုနေသည်အထိတော့ မဟုတ်ပေ။

သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအုတ်မြစ်က တကယ်ကို ခိုင်မာလှကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

သို့သော်လည်း ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ထိုသူ့ထံမှ အဘယ်ကြောင့် နဂါး၏ ခွန်အားအရှိန်အဝါအငွေ့အသက် ဖျော့ဖျော့လေး ထွက်ပေါ်နေရသနည်း ဆိုသည်ပင်။

အခန်း ၁၂၆ သက်သောင့်သက်သာရှိလှတဲ့ စာအုပ်လှန်လေပြေ၊ ဂိုဏ်းတူမောင်လေးရဲ့ ရနံ့လေး ရနေတယ်

"စာမေးပွဲ ပြီးဆုံးပါပြီ။ မေးခွန်းလွှာတွေကို သိမ်းပါ"

နံ့သာတိုင်သုံးတိုင် လောင်ကျွမ်းသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးက လူအုပ်ကြီးကို အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများ၏ မေးခွန်းလွှာများကို တစ်ရွက်ပြီးတစ်ရွက် သိမ်းဆည်းလိုက်ကြသည်။

"ဟူး"

ရှောင်မိုလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူ၏ နဖူးမှ ချွေးပူများကို သုတ်ရန် အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

တကယ်တမ်းတွင် အခြားသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် ရှောင်မိုက အခြေအနေ ကောင်းနေသေးသည်။

ပညာရှင်များစွာမှာ စာမေးပွဲ ဖြေဆိုပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် ခွန်အားမကျန်တော့ချေ။

မတ်တပ်ရပ်နိုင်လျှင်တောင်မှ သူတို့၏ ခြေလှမ်းများက အားနည်းယိမ်းယိုင်နေပြီး သူတို့၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာများမှာ ပြည့်တန်ဆာဆောင်မှ အမျိုးသမီးများအားလုံးက အလှည့်ကျ ပြုစုပေးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ရှောင်မိုက အမှတ်အသားပြားတစ်ခုကို လက်ခံရယူလိုက်ပြီး အနားယူရန် ကျောင်းတော်၏ သီးခြားခြံဝန်းဆီသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ မနက်ဖြန် ချန်နာရီ (နံနက် ၇ နာရီမှ ၉ နာရီအတွင်း) တွင် ပထမအဆင့် စာမေးပွဲ အောင်မြင်သူများ၏ စာရင်းကို ကြေညာမည်ဖြစ်သည်။

ထိုညတွင်။

ကျောင်းတော်မှ ဆရာများက စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများ၏ မေးခွန်းလွှာများကို အမှတ်ပေးနေကြသည်။

ဤစာမေးပွဲဖြေဆိုသူများ အဆုံးတိုင်အောင် တောင့်ခံနိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မတောင့်ခံနိုင်သည်ဖြစ်စေ သူတို့၏ အဖြေလွှာများကိုတော့ စစ်ဆေးရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အဆုံးတိုင်အောင် မတောင့်ခံနိုင်သော စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများမှာ ယေဘုယျအားဖြင့် ပထမအဆင့်ကို မအောင်မြင်နိုင်ကြပေ။

သို့သော် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ နေပြီးမှ အဖြေလွှာတင်သော ပညာရှင်များပင်လျှင် အောင်မြင်မည်ဟု အာမမခံနိုင်ပေ။

နံ့သာတိုင်သုံးတိုင်စာ အချိန်အထိ တောင့်ခံနိုင်ခဲ့သော စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများထဲတွင်ပင်။

အချို့သော စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများ၏ လက်ရေးမှာ အစပိုင်းတွင် သေသပ်ပြီး ပြည့်စုံသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ခွန်အားမလုံလောက်တော့ကြောင်း သိသာထင်ရှားစွာ ခံစားလာရပြီး သူတို့၏ လက်ရေးများမှာ နဂါးများ ပျံသန်းပြီး ဖီးနစ်ငှက်များ ကခုန်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်လာလေသည်။

အချို့သော စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများမှာ နံ့သာတိုင်သုံးတိုင် ကုန်ဆုံးသည်အထိ တောင့်ခံနိုင်ခဲ့သော်လည်း အဖြေများကို အဆုံးတိုင်အောင် မဖြေဆိုနိုင်ခဲ့ကြပေ။

အချို့သော စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများမှာ အစမှအဆုံးတိုင်အောင် ကောင်းမွန်စွာ ရေးသားနိုင်ခဲ့ပြီး အဖြေအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့၏ အတွေးများမှာ သိသိသာသာ ရှုပ်ထွေးလာခဲ့သည်။

သေချာပေါက်ပင် အဖြေလွှာကို အမှန်တကယ် ပြည့်စုံစွာ ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့သော ပညာရှင်များလည်း ရှိလေသည်။ အရေအတွက်မှာ အလွန်နည်းပါးပြီး လူငါးဆယ်ခန့်သာ ရှိကာ စာမေးပွဲဖြေဆိုသူ စုစုပေါင်း၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံခန့်သာ ရှိလေသည်။

"ဒီပညာရှင်က မေးခွန်းတွေကို တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း ဖြေဆိုထားတာပဲ" စီမာယွင်အမည်ရှိသော ကျောင်းတော်ညွှန်မှူးက အဖြေလွှာကို ကြည့်ကာ ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်ကို အကောင်းဆုံးပဲ။" ရွှီခယ်အမည်ရှိသော ကျောင်းတော်ညွှန်မှူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီအဖြေလွှာကို ငါလည်း ကြည့်ခဲ့တယ်။ အစကနေ အဆုံးအထိ လက်ရေးသေသပ်ပြီး အတွေးအခေါ် ရှင်းလင်းနေရုံသာမကဘဲ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရပ်အပေါ် သူ့ရဲ့ လေ့လာသုတေသနပြုမှုက တကယ့်ကို နက်နဲလှတယ်။ ရင့်ကျက်တဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် တွေ့ရတယ်"

"ဒီရှောင်မိုဆိုတာက ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး ဆရာကြီးချီရဲ့ တပည့် မဟုတ်ဘူးလား" ယွီဝမ်က မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်။" စီမာယွင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး ဆရာကြီးချီက တကယ်ကို တပည့်ကောင်းတစ်ယောက် လက်ခံလိုက်တာပဲ။ ဒါ့အပြင် ဒီရှောင်မိုက မြောက်ပိုင်းပင်လယ်သခင်မရဲ့ ချစ်သူဆိုပဲ။ သူမက တန်ခိုးအာဏာရော စည်းစိမ်ချမ်းသာပါ ပြည့်စုံတဲ့ အလှပိုင်ရှင်ကြီးလေ။ တကယ်ကို အားကျစရာပဲ"

"ဒီလူငယ်လေးက စိတ်နှလုံးပညာရပ် လို့ခေါ်တဲ့ အရာတစ်ခုကို သုတေသနပြုနေတယ်လို့ ဝမ်ချွမ် ပြောတာကိုလည်း ငါ ကြားခဲ့သေးတယ်"

"စိတ်နှလုံးပညာရပ် အဲဒါက ဘယ်လို ပညာရပ်မျိုးလဲ"

"အဲဒါက သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတဲ့ ပညာရပ်နယ်ပယ်တစ်ခုလေ။ ဝမ်ချွမ် ကျောင်းတော်ကို ပြန်လာတုန်းက ငါနဲ့ အရက်သောက်ရင်း စကားစပ်မိလို့ ကြားခဲ့ရတာ။ ငါပြောနိုင်တာကတော့... အဲဒါက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒီလမ်းစဉ်မှာသာ သူ တကယ် အောင်မြင်သွားမယ်ဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင့်ခြောက်ရာအတွင်းမှာ ပထမဆုံး ကွန်ဖြူးရှပ်သူတော်စင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး ဆရာကြီးချီက ပြောခဲ့သေးတယ်"

"ဟားဟားဟား၊ သူတော်စင် ဖြစ်လာမယ် သန်ဘက်ခါ စာမေးပွဲကို အရင် အောင်အောင် ဖြေပါစေဦး။" ယွီဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရှောင်မို၏ အဖြေလွှာပေါ်တွင် အရည်အချင်းပြည့်မီသည် ဟူသော စာလုံးကို ရေးချလိုက်သည်။ "ငါတို့က အဖြေလွှာတွေကို အမှတ်ပေးဖို့နဲ့ ပညာဗဟုသုတကို အကဲဖြတ်ဖို့ပဲ တာဝန်ရှိတယ်၊ ကျန်တာ ဘာမှမဆိုင်ဘူး"

နောက်တစ်နေ့တွင် ရှောင်မို အစောကြီး နိုးလာပြီး စာတစ်စောင် လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

စာထဲတွင် သူသည် စာမေးပွဲကို အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဒုတိယနှင့် နောက်ဆုံးအဆင့် စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုရန် မနက်ဖြန် ချန်နာရီတွင် ရွှယ်ဟိုင်တောင်ထွတ် (ပညာပင်လယ်တောင်ထွတ်) ဆီသို့ လာရောက်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း အသိပေးထားလေသည်။

ရှောင်မိုသည် စာမေးပွဲအောင်မြင်သည့်အတွက် ထူးခြားသော ဝမ်းမြောက်မှုမျိုး မခံစားရပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူသာ ပထမအဆင့် စာမေးပွဲကိုပင် မအောင်မြင်ခဲ့ပါက ဆရာကြီးချီ၏ မျက်နှာကို တကယ်ပင် အိုးမဲသုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ပြန်သွားရန်ပင် မျက်နှာရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် တတိယမြောက်နေ့ ချန်နာရီတွင် ရှောင်မိုသည် ရွှယ်ဟိုင်တောင်ထွတ်ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

တမြန်နေ့က ရာနှင့်ချီသော ပညာရှင်များနှင့် ယှဉ်လျှင်။

ဤနေရာသို့ လူခြောက်ဆယ့်သုံးယောက်သာ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

"ဒုတိယအဆင့် စာမေးပွဲ စတင်ပါတော့မယ်"

မနေ့က အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော ဆရာကြီးက ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကို လူတိုင်းအား ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ရှေ့တည့်တည့်က တောင်ထွတ်ကို အားလုံး မြင်ကြရဲ့လား။ အဲဒီတောင်ကို ချိုးရွှယ်တောင်ထွတ် (ပညာရှာတောင်ထွတ်) လို့ ခေါ်တယ်။ တောင်ထိပ်မှာ သစ်ပင်တချို့ ရှိတယ်။ မင်းတို့ လုပ်ရမှာက ရိုးရှင်းပါတယ်။ စာအုပ်လှန်လေပြေကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ဖို့ပါပဲ။ သစ်ပင် ဆယ်ပင်ထက်ပိုပြီး လှုပ်ရှားသွားရင် မင်းတို့ အောင်မြင်ပြီ"

အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော ဆရာကြီး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းမှာ မျက်မှောင်မကြုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

စာအုပ်လှန်လေပြေ ဆိုသည်မှာ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်များက အဆင့်တစ်ခုအထိ ကျင့်ကြံပြီးနောက် သဘာဝကျကျ တတ်မြောက်သွားသော ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

စာအုပ်လှန်လေပြေ၏ အားကောင်းမှုသည် ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုအပေါ် သူတို့၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုတို့နှင့် သက်ဆိုင်လေသည်။

အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော ဆရာကြီးက ရိုးရှင်းသည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ချိုးရွှယ်တောင်ထွတ်မှာ ရွှယ်ဟိုင်တောင်ထွတ်နှင့် ကျန်းငါးရာ (ပေ ၅၀၀၀ ခန့်) အပြည့် ကွာဝေးပြီး ထိုတောင်ထွတ်တွင် အကာအကွယ်မှော်အစီအရင်တစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။

ထို့အပြင် ကျွန်ုပ်တို့အုပ်စု၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်များမှာ နဂါးတံခါးအဆင့်တွင်သာ ရှိကြသေးရာ စာအုပ်လှန်လေပြေမှာ အလွန် အားနည်းလှသဖြင့် သစ်ပင်များကို လှုပ်ရှားစေရန်မှာ လုံးဝ မလွယ်ကူပေ။

"စာမေးပွဲကို စတင်ပါမယ်။ အစဉ်လိုက် ရှေ့ထွက်လာကြပါ။" အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော ဆရာကြီးယွီဝမ်က လက်နောက်ပစ်ကာ ဘေးသို့ ဆုတ်ပေးလိုက်သည်။

ပထမဆုံး ပညာရှင်က ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မျက်စိဖြင်မမြင်ရသော စာအုပ်လှန်လေပြေက ချိုးရွှယ်တောင်ထွတ်ဆီသို့ တိုက်ခတ်သွားသော်လည်း တောင်ထိပ်ရှိ သစ်ပင်နှင့် အပင်များမှာ လုံးဝ ငြိမ်သက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ထိုပညာရှင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူရော်သွားခဲ့သည်။

"နောက်တစ်ယောက်။" ယွီဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ဒုတိယမြောက် ပညာရှင်က ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချိုးရွှယ်တောင်ထွတ်၏ တောင်ထိပ်တွင် လှုပ်ရှားမှု ရှိလာသော်လည်း သစ်ပင်သုံးလေးပင်မျှသာ လေထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့သွားခဲ့သည်။

"နောက်တစ်ယောက်"

"နောက်တစ်ယောက်"

ယွီဝမ်က ထပ်ခါတလဲလဲ အော်ခေါ်နေသည်နှင့်အမျှ ပညာရှင်တစ်ဝက်ခန့်မှာ အစဉ်လိုက် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုပြီးသွားကြသည်။

ဤပညာရှင် သုံးဆယ်ကျော်အနက် သုံးယောက်သာ အောင်မြင်ခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် တောင်ထွတ်တစ်ခုလုံး၌ ရှောင်မို တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ရှောင်မိုမပါဘဲ ပညာရှင် စုစုပေါင်း ခုနစ်ယောက် စာမေးပွဲ အောင်မြင်ခဲ့သည်။ ရလဒ်အကောင်းဆုံးသူမှာ တောင်ထိပ်ရှိ သစ်ပင်ဆယ့်ငါးပင်ကို လှုပ်ရှားစေနိုင်ခဲ့သည်။

"မင်းက ရှောင်မို မလား။ မင်းက နောက်ဆုံးတစ်ယောက်ပဲ။" ယွီဝမ်က မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ရှောင်မိုကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်မိုက အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ချောက်ကမ်းပါးစွန်းဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

မနီးမဝေးရှိ တောင်ထွတ်ကို ကြည့်ကာ ရှောင်မိုက သူ၏ လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်၏ ဟွာမင်တောင်ထွတ်၌။

ဖြောင့်မတ်သောပညာရှင်မွန်များ အားလုံးမှာ တရားထိုင်ဖျာများပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး သူတို့၏ အဖြေလွှာများကို ရေးသားနေကြသည်။

ပူပြင်းလှသော နေရောင်ခြည်က သူတို့၏ နဖူးများပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ အပူဒဏ်ကို ကာကွယ်ရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုခွင့် မရှိသဖြင့် သူတို့ကိုယ်တိုင်သာ ချွေးများကို သုတ်နေရသည်။

"ကျစ် ဒီသခင်မလေး ကြီးမြတ်တဲ့ ကျောင်းတော်ကြီးလေးခုရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖြစ်လာတဲ့နေ့ကျရင် ဒီစည်းမျဉ်းကို သေချာပေါက် ပြင်ပစ်မယ်။ ဘာတဲ့ သူတို့ရဲ့ ကြွက်သားတွေကို ပင်ပန်းစေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆာလောင်စေတယ် ဟုတ်လား။ ဒါက မလိုအပ်ဘဲ ဒုက္ခခံနေရတာ သက်သက်ပဲ"

ရှန်ကျိုးလီက ပူပြင်းသော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နဖူးမှ ချွေးပူများကို သုတ်လိုက်သည်။

"ရှန်ကျိုးလီ၊ စာမေးပွဲဖြေနေတုန်း ပွစိပွစိ မလုပ်နဲ့" အရှေ့ဘက်ရှိ ကျောင်းတော်မဟာပူဇော်ခံတစ်ဦးက သူမကို သတိပေးလိုက်သည်။

လူများစွာက ရှန်ကျိုးလီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ညား... ညား... ညား" ရှန်ကျိုးလီက ကျောင်းတော်မဟာပူဇော်ခံကို မျက်နှာပြောင်လှောင်ပြလိုက်သည်။

ရှန်ကျိုးလီ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော လော့ယန်မှာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသဖြင့် ဤဂိုဏ်းတူညီမလေးကို မသိချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အေးမြသော လေပြေတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။

ဤအေးမြသော လေပြေမှာ သာမန် နွေရာသီ လေပြေထက် ပိုမို လတ်ဆတ်နေပြီး မှင်ရနံ့သင်းသင်းလေးများကိုပင် သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ကျောင်းတော်မဟာပူဇော်ခံ၏ အရှေ့တွင် ထင်ရှားစွာ ချထားသော ကွန်ဖြူးရှပ်ဂန္ထဝင်ကျမ်းစာအုပ်မှာ အေးမြသော လေပြေကြောင့် ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်ဟသွားခဲ့သည်။

"သက်သောင့်သက်သာရှိလှတဲ့ စာအုပ်လှန်လေပြေပါလား"

ရှန်ကျိုးလီက သက်သောင့်သက်သာရှိလှသော စာအုပ်လှန်လေပြေကို ခံစားရင်း မျက်လုံးလေးများကို မှေးထားလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းတူမောင်လေးရှောင်ရဲ့ ရနံ့လေးတောင် ပါလာသလိုပဲ"

ကျောင်းတော်မဟာပူဇော်ခံသည်လည်း ခေါင်းမော့ကာ အဝေးရှိ ချိုးရွှယ်တောင်ထွတ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တောင်ထွတ်တစ်ခုလုံးရှိ ပန်းများ၊ မြက်များနှင့် သစ်ပင်များ အားလုံးမှာ ပျော်ရွှင်စွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြလေသည်။