အခန်း (၁၂၇-၁၂၈)

အခန်း ၁၂၇ သူမကို ကျွေးရမှာ ဘာများ နှမြောစရာရှိလို့လဲ

"ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း"

"ဂါး..."

"ဒိုင်း..."

ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီးနှင့်အတူ ပိုင်လုတောင်ထွတ် (သမင်ဖြူတောင်ထွတ်) ပင် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

ခြံဝန်းထဲတွင် လက်ဖက်ရည်သောက်နေသော ရှန်ချီမှာလည်း လန့်ဖြန့်သွားကာ သူ၏ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံး တုန်ခါသွားပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ ဖိတ်စင်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ သခင်မလေးဘိုင်က မြောက်ဘက်နယ်မြေမှာ ဆူပူသောင်းကျန်းနေတာ တစ်လကျော်လောက် ရှိနေပြီ။ တပည့်တွေကလည်း အဲဒီအကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေကြတော့ သက်ရောက်မှုက သိပ်မကောင်းဘူးလို့ ခံစားရတယ်" ချီတောက်မင်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

တစ်လကျော်ကြာသည်အထိ သမင်ဖြူကျောင်းတော်၏ မြောက်ဘက်ရှိ လူသူကင်းမဲ့သော တောင်တစ်တောင်မှ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးများ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာတတ်လေသည်။

ထို့အပြင် နဂါးများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများကိုလည်း တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ကြားနေရသည်။

သမင်ဖြူကျောင်းတော်မှ ပညာရှင်များ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အဖြူရောင်နဂါးတစ်ကောင်နှင့် မြရောင်နဂါးတစ်ကောင်တို့ တောင်ထွတ်အထက်တွင် အဆက်မပြတ် လှည့်ပတ်ပျံသန်းနေသည်ကို မြင်တွေ့ရတတ်သည်။

သမင်ဖြူကျောင်းတော်၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးဖြစ်သူ ရှန်ချီက ထိုလူသူကင်းမဲ့သော တောင်အနီးသို့ မည်သူမျှ ခြေတစ်လှမ်းပင် မချဉ်းကပ်ရန် အသိပေးချက်တစ်ရပ် ထုတ်ပြန်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် လူသားတို့၏ သိချင်စိတ်ဆိုသည်မှာ ထိုကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။ ပို၍ ဖုံးကွယ်ထားလေလေ လူတွေက ပို၍ သိချင်လာကြလေလေပင်။

ကောင်းကင်ယံတွင် ရေနဂါးကြီးနှစ်ကောင် လှည့်ပတ်ပျံသန်းနေပြီး တောင်များကိုပင် ခွဲဖြာပစ်တော့မည့်အလား ကြီးမားလှသော ဆူညံသောင်းကျန်းမှုကြီး ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကိုတော့ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ချေ။

"ဟူး..." ရှန်ချီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးဘိုင်က ကိစ္စတစ်ခု လုပ်ချင်တယ်လို့ ပြောလာတော့ ငါလည်း သဘောတူလိုက်တာလေ။ ပြီးတော့ သူမက ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်စရာ တစ်ခု ရှိသွားပြီလို့တောင် ပြောသေးတယ်၊ အဲဒီတော့ ငါက ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ"

ရှန်ချီက လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး သည်းခံလိုက်ကြတာပေါ့။ လူသားမျိုးနွယ်အတွက် မြောက်ပိုင်းပင်လယ်ကို သမင်ဖြူကျောင်းတော်က စည်းရုံးနေတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။ သခင်မလေးဘိုင်က အများဆုံးမှ နှစ်လ သုံးလလောက်ပဲ ကြာမယ်လို့ ပြောထားတာ အခုဆို တစ်လခွဲတောင် ကုန်သွားပြီဆိုတော့ ပြီးလုနီးပါး ဖြစ်နေလောက်ပါပြီ"

"ဘုန်း..."

ရှန်ချီ၏ စကားဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နောက်ထပ် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်ထွတ်တစ်ခုလုံး နောက်တစ်ကြိမ် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ရှန်ချီက သူ၏ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို မြဲမြံစွာ မကိုင်ထားနိုင်တော့ဘဲ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျကွဲသွားကာ ထောင့်စွန်းလေးတစ်ခု ပဲ့ထွက်သွားခဲ့သည်။

ပညာရှင်အဘိုးအိုမှာ အတော်လေး နှမြောတသ ဖြစ်သွားပုံရသည်။

"ဂါး..."

သမင်ဖြူကျောင်းတော်၏ မြောက်ဘက်ရှိ တောင်ထွတ်ဆီမှ နဂါးများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိရစ္ဆာန်များ၊ ဝိညာဉ်မိစ္ဆာများနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများပင်လျှင် ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရီနေကြသည်။

အဆင့်မြင့် သွေးဆက်ထံမှ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုက သူတို့ကို ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အလွန်အမင်း နေရခက်စေခဲ့သည်။

"ဘုန်း..."

ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုသည် အဖြူရောင်နဂါး၏ နဂါးဝင်သက်ထွက်သက်ကြောင့် အစအနအဖြစ် ကြေမွသွားခဲ့သည်။

စမ်းချောင်းငယ်တစ်ခုက ဖြည်းညင်းစွာ စီးဆင်းလာခဲ့သည်။

မူလက ဤနေရာသည် ရေကန်ငယ်လေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဘိုင်ရုရွှယ်နှင့် ရှောင်ချင်းတို့ တစ်လကျော်ကြာအောင် တောင်များကို တူးဖော်ပြီး ရေကြောင်းလွှဲလိုက်ပြီးနောက်...

မူလ ရေကန်ငယ်လေးသည် ရေကန်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အသက်ဝင်နေသော ရေများက အဆက်မပြတ် စီးဝင်နေကာ ကန်ရေများကလည်း ထွင်းထုထားသော စမ်းချောင်းတစ်လျှောက် အောက်သို့ စီးဆင်းသွားလေသည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဤရေကန်ကြီး၏ ပတ်လည်တွင် မှော်အစီအရင်တစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤမှော်အစီအရင်သည် သမင်ဖြူကျောင်းတော်မှ ထွက်ပေါ်လာသော စာပေတာအို ကံတရားများကို စုစည်းပေးနိုင်လေသည်။

စာပေတာအို ကံတရားများသည် ကန်ရေများ စီးဆင်းသွားသည်နှင့်အမျှ ပြန့်ကျဲပျောက်ကွယ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

၎င်းတို့သည် ရေကန်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် စုစည်းသိပ်သည်းနေမည်ဖြစ်ပြီး ဤစာပေကံတရားများကြောင့် ကန်ရေများမှာ မှင်ရောင်အဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"အစ်မ၊ ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီ မဟုတ်လား"

ရှောင်ချင်းက တိမ်တိုက်များပေါ်မှ ဆင်းသက်လာကာ လူသားပုံစံသို့ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သူမ၏ နဖူးမှ ချွေးသီးချွေးပေါက်လေးများကို သုတ်လိုက်သည်။

"နည်းနည်း လိုနေသေးတယ်။ မြောက်ပိုင်းပင်လယ်ကို ပြန်သွားပြီး ဝိညာဉ်စုစည်းမှု နက်နဲကျောက်တုံး တချို့ သွားယူချေ။ စာပေကံတရားကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ သော့ခတ်ထားဖို့ လိုတယ်"

သူမ၏ရှေ့ရှိ ရေကန်ကြီးကို ကြည့်ကာ ဘိုင်ရုရွှယ် အတော်လေး ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။

"အို... ဒါနဲ့၊ ဒီရေကန်ဘေးမှာ စိုက်ဖို့ ဝိညာဉ်ပန်းတွေနဲ့ ဝိညာဉ်အပင်တွေပါ တစ်ပါတည်း ယူလာခဲ့ဦး။

ရေချိုဝိညာဉ်ငါး၊ ပုစွန်၊ ကဏန်းစတဲ့ အကောင်တွေကိုလည်း ဒီကို ယူလာခဲ့လို့ ရတယ်။

အစ်မက ရေကန်အလယ်မှာ မဏ္ဍပ်တစ်ခု ဆောက်ဖို့လည်း စီစဉ်ထားသေးတယ်။ အဲဒါက သေချာပေါက် လှနေမှာပဲ။

ဒါ့အပြင် အဲဒီ တောင်နှင့်ပင်လယ်ပြားကိုပါ ဒီကို ရွှေ့လာခဲ့ပြီး ရေကန်အောက်ခြေမှာ ဖိထားလိုက်မယ်။ ပြီးရင် ငါ့ရဲ့ အသက်စွမ်းအင် အဆီအနှစ် နည်းနည်းလောက် အစက်ချလိုက်မယ်။ ရှောင်မို ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါကျရင် ဒီရေကန်က ရှောင်မိုကို သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုနိုင်သွားလိမ့်မယ်။

ဒီလိုဆိုရင် ဒီရေကန်က စုပ်ယူထားသမျှ စာပေတာအို ကံတရားတွေ အားလုံးကို ရှောင်မိုဆီ ပြန်လည် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

ရှောင်ချင်းက သူမ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းကို တင်းကျပ်စွာ ကိုက်လိုက်ပြီး သူမ၏အစ်မကို ရှုပ်ထွေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်မ၊ ဒီရေကန်ကြီးကို တည်ဆောက်ဖို့အတွက် အဲဒီ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ ရတနာတွေကို သုံးတာတော့ထားဦး

ဒါပေမဲ့ အစ်မရဲ့ အသက်စွမ်းအင် အဆီအနှစ်တွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားပြီ။ ပြီးတော့ အစ်မရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကလည်း နှောင့်နှေးသွားနိုင်တယ်။

ဒါက တကယ်ပဲ လိုအပ်လို့လား အစ်မရယ်"

ညီမဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်က လှည့်လာပြီး ရှောင်ချင်း၏ ခေါင်းလေးကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ချင်း၊ နင်က အစ်မအတွက် ကိစ္စရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးနေတာ အချိန်အရမ်း ကြာနေပြီဆိုတော့ နင်က အမြဲတမ်း သေချာ တွက်ချက်တတ်နေတာပါလေ။

ဒီရေကန်က အားထုတ်မှု အများကြီး လိုအပ်ပြီး ရှောင်မိုအတွက် အကျိုးကျေးဇူး နည်းနည်းလေးပဲ ယူဆောင်ပေးနိုင်တယ် ဆိုပေမဲ့လည်းလေ။

ရှောင်ချင်းရယ်။

သူ့အတွက် ဖြစ်နေသရွေ့၊ ပြီးတော့ သူ့အတွက် အကျိုးကျေးဇူးတွေ ယူဆောင်ပေးနိုင်သရွေ့။

အဲဒါက နည်းနည်းလေးပဲ ဖြစ်နေပါစေဦးတော့။

အစ်မအတွက်ကတော့ အားလုံးက လိုအပ်တာချည်းပါပဲ။

ဒီရေကန်ကြီးက လုံးဝ အသုံးမဝင်ဘူးဆိုရင်တောင်မှ။

ဒါပေမဲ့ သူ မြင်တွေ့ပြီး ပြုံးနိုင်သရွေ့၊ အစ်မကို သူ ချီးကျူးလာနိုင်သရွေ့။

အစ်မ ဘာလုပ်လုပ် တန်ပါတယ်"

စာမေးပွဲပြီးနောက် ရှောင်မိုက ခြံဝန်းထဲတွင် ထိုင်ကာ စာအုပ်များကို လှန်လှောဖတ်ရှုနေခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက ယခုအခါ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုနှင့် ဂိုဏ်းတူအစ်မတို့ စာမေးပွဲ ဖြေဆိုပြီးစီးရန် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ထို့နောက် သမင်ဖြူကျောင်းတော်သို့ အတူတကွ ပြန်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

"ဂိုဏ်းတူမောင်လေးရှောင်"

မွန်းတည့်ချိန် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပေါ့ပါးသွက်လက်ပြီး သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော ရင်းနှီးသည့် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရှောင်မို ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဂိုဏ်းတူအစ်မရှန်နှင့် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလော့တို့ သူ့ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှောင်မိုက ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး သူတို့၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အမှတ်အသားပြားများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပြုံးကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုလိုက်သည်။ "စာမေးပွဲ အောင်မြင်တဲ့အတွက် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုနဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်မကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး အစ်ကိုနဲ့ အစ်မတို့က ကျောင်းတော်ညွှန်မှူးတွေ ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ ကိုယ်ပိုင် တောင်ထွတ်တွေကို ဖွင့်လှစ်လို့ ရသွားပြီပေါ့"

"ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးဟာ။ အဲဒါနဲ့ ယှဉ်ရင် နင့်ရဲ့ ဖြောင့်မတ်သောပညာရှင်မွန် ကျောက်စိမ်းပြားက အများကြီး ပိုခက်ခဲတာ။" ရှန်ကျိုးလီက မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် ကွယ်ကာ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီတုန်းက နင့်ရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလော့က ပညာရှင်မွန် အဆင့်ပဲ ရခဲ့တာလေ"

"နင်ကတောင် ပညာရှင်မွန် စာမေးပွဲကို နှစ်ကြိမ် ဖြေခဲ့ရသေးတာပဲ" လော့ယန်က သူမနှင့် အငြင်းပွားမနေချင်တော့သဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ သူ၏ ဂိုဏ်းတူညီလေးအား ပြန်လည် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ "ဂုဏ်ပြုပါတယ် ဂိုဏ်းတူညီလေးရှောင်။ ညီလေးက ထိပ်တန်းအမှတ် ရပြီး ချက်ချင်းပဲ ဖြောင့်မတ်သောပညာရှင်မွန် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ ညီလေးက ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်မှာ နှစ်ငါးဆယ်အတွင်း ပထမဆုံးလူပဲ"

"ကံကောင်းသွားလို့ပါ" ရှောင်မိုက နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါထင်တာတော့ ကံကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ အားလုံးက အရည်အချင်းတွေချည်းပဲ။ အဲဒီတုန်းက နင့်ရဲ့ စာအုပ်လှန်လေပြေက ဟွာမင်တောင်ထွတ်ကိုတောင် ရောက်လာခဲ့တာ၊ အဲဒါက တကယ်ကို ငါတို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲ။" ရှန်ကျိုးလီက သူမ၏ လက်သီးဆုပ်လေးကို အားပါးတရ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ရှောင်မို တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံမှ ကြိုးကြာငှက်၏ အော်သံတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။

"ရှောင်မိုက ပညာရှင်မွန်အဆင့် ပထမ ရရှိတဲ့အတွက် စာပေကံတရားပုလဲတစ်လုံးကို ဆုချီးမြှင့်လိုက်တယ်။ မာနမကြီးဘဲ၊ စိတ်မလောဘဲ၊ မင်းရဲ့ ပညာသင်ကြားမှုတွေကို လုံ့လဝီရိယရှိရှိ ဆက်လက် သင်ယူလေ့လာနိုင်ပါစေ"

ကြိုးကြာဖြူက လူစကားကို ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် စာပေကံတရား အဖိုးတန်ပုလဲတစ်လုံးကို ချပေးလိုက်သည်။

ရှောင်မိုက လက်လှမ်းကာ ဖမ်းယူလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းတူမောင်လေးရှောင်၊ ဒီအဖိုးတန်ပုလဲက စားလို့ရတယ်။ စားပြီးသွားရင် စာပေတာအို ကံတရားရဲ့ အကာအကွယ်ကို ရရှိနိုင်ပြီး ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်ကို ဖြတ်ကျော်တဲ့အခါမှာတောင် ကံကြမ္မာအကျိုးဆက်တွေကို လျှော့ချပေးနိုင်တယ်။" ရှန်ကျိုးလီက ရှောင်မိုအတွက် ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ "မောင်လေး၊ မြန်မြန် စားကြည့်လိုက်လေ"

"ဟုတ်လား။" ရှောင်မိုက သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မစားတော့ပါဘူး။ ရုရွှယ်ကိုပဲ စားခိုင်းလိုက်တော့မယ်"

ရှောင်မို၏ စကားကို ကြားသောအခါ လော့ယန်နှင့် ရှန်ကျိုးလီတို့က အချင်းချင်း အကြည့်ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ လော့ယန်က ရှောင်မိုကို ကြည့်ကာ အကြံပေးလိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းတူညီလေး၊ ထိပ်တန်းအမှတ် ရတဲ့ ပညာရှင်တွေပဲ ဒီလို ဆုလာဘ်မျိုး ရနိုင်တာ။ ဒါက တကယ်ကို ရှားပါးတယ်။ ညီလေးက တကယ်ပဲ သူမကို ပေးရက်လို့လား"

ရှောင်မိုက သူ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုနှင့် ဂိုဏ်းတူအစ်မတို့ကို ကြည့်ကာ ပွင့်လင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "သူမကို ကျွေးရမှာ ဘာများ နှမြောစရာရှိလို့လဲ"

အခန်း ၁၂၈ ဒီယောက်ျားနှစ်ယောက်က တကယ်ကို ပျင်းစရာကောင်းတာပဲ

ရှောင်မိုနှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့သည် စာမေးပွဲဖြေဆိုပြီးစီးသွားသောအခါ အောင်ပွဲခံရန် မြို့ထဲရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ သွားခဲ့ကြပြီး နောက်နေ့မှသာ သမင်ဖြူကျောင်းတော်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့သုံးဦးသည် စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် ကျောင်းတော်သို့ လာရောက်ခဲ့စဉ်က ခရီးစဉ်ကိုယ်တိုင်က အကဲဖြတ်မှု၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် ကောင်းကင်မှ ပျံသန်းခြင်းမပြုနိုင်ဘဲ မြင်းလှည်းဖြင့်သာ ခရီးသွားခဲ့ကြရသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင် စာမေးပွဲပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်၍ ရှောင်မိုနှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့သည် သမင်ဖြူကျောင်းတော်သို့ ပျံသန်း၍ ပြန်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အရဆိုလျှင် ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် စုစုပေါင်း နှစ်ရက်ထက်ပို၍ ကြာမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလော့နှင့် ဂိုဏ်းတူအစ်မရှန်တို့က ကျောင်းတော်သို့ ထိုမျှအလျင်စလို မပြန်ချင်ကြသေးပေ။

ဒေသန္တရဓလေ့ထုံးစံများနှင့် ရှုခင်းများကို လေ့လာခံစားနိုင်ရန် သူတို့က မြင်းလှည်းဖြင့်ပင် အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုမှ ပြန်ရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။

ရှောင်မိုက ရုရွှယ်ကို တွေ့ရန် အမြန်ပြန်ချင်နေသော်လည်း ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလော့နှင့် ဂိုဏ်းတူအစ်မရှန်တို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မဖျက်ဆီးရက်နိုင်ခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သမင်ဖြူကျောင်းတော်မှ ပညာရှင်များမှာ တောင်ပေါ်မှ မကြာခဏ ဆင်းလေ့မရှိကြဘဲ အောက်သို့ဆင်းလာသည့် ခရီးစဉ်တိုင်းတွင်လည်း သတ်မှတ်ချက် ကန့်သတ်ချက်အချို့ ရှိနေတတ်သည်။

ရှောင်မိုက သူ့ဘာသာသူ တစ်ယောက်တည်း ပြန်ရန် အကြံပြုခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုနှင့် ဂိုဏ်းတူအစ်မတို့က ဆက်နေရန် အဆက်မပြတ် တိုက်တွန်းနေခဲ့ကြသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့နှင့်အတူ ခရီးဆက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ပိုကြာသွားခြင်းကလည်း ကိစ္စမရှိလှပေ။

အပြန်လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ရှောင်မိုသည် ဤလောကကြီး၏ ရှုထောင့်ပေါင်းစုံကို တကယ်ပင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ယခင်က ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလော့ လွှတ်ပေးခဲ့သော ယုန်မိစ္ဆာလေးပင်လျှင် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလော့ထံသို့ မုန်လာဥနီများကို တိတ်တိတ်လေး လာပို့ပေးခဲ့သေးသည်။

ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလော့၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်ပြီး ခပ်တည်တည်ဖြစ်နေကာ ထိုယုန်လေးကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့ အိပ်ပျော်နေချိန်တွင် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက မုန်လာဥနီများကို တိတ်တိတ်လေး ဆေးကြောပြီး အကုန်စားပစ်ခဲ့လေသည်။

"လူသားမျိုးနွယ်နဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တို့ကြားက စစ်ပွဲရဲ့ အခြေခံအကြောင်းရင်းက ဘာများလဲ"

"လူသားမျိုးနွယ်နဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်က တကယ်ပဲ အတူယှဉ်တွဲ မနေထိုင်နိုင်ကြတော့ဘူးလား"

မကြာသေးမီက ရှောင်မိုသည် ဤမေးခွန်းနှစ်ခုကို စဉ်းစားတွေးတောနေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်မို ရရှိခဲ့သော ကောက်ချက်မှာ အမုန်းတရား ပင်ဖြစ်သည်။

ဒဏ္ဍာရီများအရ ရှေးခေတ် ကမ္ဘာဦးဖန်ဆင်းစအချိန်က လူသားမျိုးနွယ်နှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တို့သည် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးရန် တစ်ချိန်က ပူးပေါင်းခဲ့ကြဖူးသည်ဟု ဆိုကြသည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် လူသားမျိုးနွယ်နှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် လူသားနှင့်မိစ္ဆာ စစ်ပွဲကြီး မဖြစ်ပွားမီအထိ ပွတ်တိုက်မှုများ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ထိုစစ်ပွဲကြီးတွင် လူသားမျိုးနွယ်ရော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ပါ ကြီးမားသော အသေအပျောက်များ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ကမ္ဘာပေါ်ရှိ နှစ်ဖက်စလုံး၏ လူဦးရေမှာ တစ်ဝက်ခန့်အထိ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ် လူသားနှင့်မိစ္ဆာ စစ်ပွဲကြီးအပြီးတွင် နှစ်ဖက်အကြား ပဋိပက္ခမှာ ဖြေရှင်းရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက် ဖြစ်သွားပြီး သေခန်းပြတ် ရန်ငြိုးကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များက လူသားမျိုးနွယ်၏ အသက်စွမ်းအင်အဆီအနှစ်ကို စုပ်ယူခြင်းနှင့် လူသားတို့၏ သွေးသားကို စားသုံးခြင်းက သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို များစွာ အထောက်အကူပြုသည်ကိုတော့ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ချေ။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင် အများအပြားက ဤဖြတ်လမ်းနည်းကို အသုံးပြုလာကြသည်နှင့်အမျှ လူသားမျိုးနွယ်ကလည်း သဘာဝကျကျပင် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်အပေါ် ပိုမို မုန်းတီးလာကြလေသည်။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များက လူသားများကို စားသုံးကြပြီး လူသားမျိုးနွယ်ကလည်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များကို အဆက်မပြတ် မျိုးဖြုတ်သုတ်သင်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် လူသားမျိုးနွယ်နှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တို့အကြား ပွတ်တိုက်မှုများက ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး သူတို့၏ အမုန်းတရားများမှာလည်း ပို၍ နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

လူသားမျိုးနွယ်နှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တို့ စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်၍ သေချာစွာ ဆွေးနွေးကြမည်လား။

လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

တိုက်ခိုက်ခြင်း သာ ရှိလေသည်။

ကမ္ဘာကြီး မှောင်မိုက်သွားသည်အထိ တိုက်ခိုက်ကြမည်။

လူသားတိုင်း၊ မိစ္ဆာတိုင်း မောပန်းနွမ်းနယ်သွားသည်အထိ တိုက်ခိုက်ကြမည်။

နှစ်ဖက်စလုံးက စစ်ပွဲ၏ အဓိပ္ပာယ် ကို မလွှဲမရှောင်သာ ပြန်လည်စဉ်းစားလာရသည်အထိ တိုက်ခိုက်ကြမည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ တိုတောင်းသော ငြိမ်းချမ်းရေးကာလတစ်ခု ရောက်ရှိလာနိုင်ကောင်းပါရဲ့။

တစ်ညတွင် သူတို့သုံးဦးသည် ဂူတစ်ဂူထဲ၌ စခန်းချခဲ့ကြသည်။

ဂိုဏ်းတူအစ်မရှန်သည် ရှောင်မို၏ ပခုံးကို မှီကာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်မိုက သူမကို ကောက်ရိုးပုံပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ချသိပ်ပေးလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းတူညီလေး၊ မင်းရဲ့ စရိုက်သဘာဝအရ လူသားနဲ့ မိစ္ဆာ စစ်ပွဲကြီး စတင်တဲ့အခါ စစ်မြေပြင်မှာ မင်း ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်နေမလဲဆိုတာကို ငါ တကယ်ပဲ စိတ်ကူးလို့ မရဘူး"

လော့ယန်က ရှောင်မိုကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

လော့ယန်က ဘယ်တော့မှ မပြုံးဘူးဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူက အလွန် ရှားရှားပါးပါးသာ ပြုံးတတ်ပြီး ပြုံးလိုက်လျှင်တောင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ်မျှသာ ကွေးညွတ်သွားလေ့ရှိသည်။

သူ့အနားတွင် အချိန်အကြာကြီး အတူမနေခဲ့ဘူးဆိုလျှင် သူ ပြုံးနေသည်ကိုပင် သတိပြုမိမည် မဟုတ်ပေ။

"သွားရမယ်ဆိုရင်တော့လည်း သွားရမှာပေါ့" ရှောင်မိုက ရှန်ကျိုးလီကို အဝတ်တစ်ထည် လွှမ်းခြုံပေးလိုက်ပြီးနောက် ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၏ ဘေးရှိ မီးပုံနားတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ "ကမ္ဘာနှစ်ခု ပါဝင်ပတ်သက်နေတဲ့ စစ်ပွဲကြီးမှာ ဘယ်သူကများ ကင်းလွတ်ခွင့် ရနိုင်မှာမို့လို့လဲ"

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ။" လော့ယန်က သူတို့အရှေ့ရှိ မီးပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘယ်သူကများ ကင်းလွတ်ခွင့် ရနိုင်မှာလဲ"

လော့ယန်နှင့် ရှောင်မို နှစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

သို့သော် နှစ်ယောက်စလုံး အနေရခက်ခြင်းမျိုး မခံစားရပေ။

နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင် အတွေးအသီးသီးဖြင့် နစ်မျောနေကြလေသည်။

"ဂိုဏ်းတူညီလေး" အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လော့ယန်က ရှောင်မိုကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဗျာ" ရှောင်မို ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလော့ကို ကြည့်လိုက်ရာ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေသော မီးရောင်က သူ၏ ခိုင်မာပြတ်သားသော မျက်နှာကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေလေသည်။

"မင်းရော ဂိုဏ်းတူညီမလေးရော၊ မသေစေနဲ့နော်"

လော့ယန်က သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းဖြင့် မီးတောက်များကို ထိုးဆွလိုက်ရာ မီးပုံထံမှ တဖြောက်ဖြောက် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဂူတစ်ခုလုံးတွင် ညင်သာစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလည်း မသေစေနဲ့နော်"

"ကောင်းပြီ"

ဂူထဲတွင် ကောက်ရိုးပုံပေါ်၌ လှဲလျောင်းနေသော ရှန်ကျိုးလီက သူမကိုယ်ပေါ်တွင် လွှမ်းခြုံထားသော အဝတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲခြုံလိုက်ရင်း လုံးဝ စကားပြောစရာပင် မရှိတော့အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဒီလူကြီးလူကောင်း ယောက်ျားနှစ်ယောက်က စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာ တစ်ခုခုကို ဆွေးနွေးကြလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့မိသည်။

သို့သော် သူတို့က အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း အကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။

"ဒီယောက်ျားနှစ်ယောက်က တကယ်ကို ပျင်းစရာကောင်းတာပဲ"

ရှန်ကျိုးလီက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ပြုံးယောင်သန်းသွားစေလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့။ အိပ်ချိန်တန်ပြီ။

ရှန်ကျိုးလီက တဖြည်းဖြည်း အိပ်မောကျသွားခဲ့သည်။

သူတို့က ပျင်းစရာကောင်းလှသည် ဆိုသော်ငြားလည်း။

သူတို့နှစ်ယောက် အစောင့်ကျနေခြင်းက သူမကို နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားစေခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော ထပြီးနောက် သူတို့သုံးဦး ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။

စုစုပေါင်း လဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ရှောင်မိုနှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ကျောင်းတော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။

သမင်ဖြူကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာလာချိန်မှ ပြန်ရောက်ချိန်အထိ စုစုပေါင်း ရက်ပေါင်း ခုနစ်ဆယ် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ဒီတောင်အောက်ဆင်းတဲ့ ခရီးစဉ်ရဲ့ အသေးစိတ်ကို ဆရာ့ဆီ သွားပြီး အစီရင်ခံလိုက်ဦးမယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ခရီးပန်းလာတာ ကောင်းကောင်း အနားယူကြဦး"

လော့ယန်က ရှောင်မိုနှင့် အခြားတစ်ဦးကို လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ပင်ပန်းသွားပါပြီ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို" ရှောင်မိုက ပြန်လည် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး လော့ယန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို လိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"အား... မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်မကတော့ အရင် သွားအိပ်တော့မယ်။" ရှန်ကျိုးလီက သမ်းဝေလိုက်ပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော လက်လေးကို ရှောင်မို၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းတူမောင်လေး၊ အစ်မနဲ့ အတူတူ သွားအိပ်မလား"

ရှောင်မိုက ဘေးသို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး အရိုအသေပေးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဲဒါ မလိုအပ်ပါဘူး။ အစ်မ၊ ဂရုစိုက်သွားပါဦး"

"ဟွန့်၊ ကပ်စေးနှဲလေး"

ရှန်ကျိုးလီက နှုတ်ခမ်းဆူကာ တောင်ပေါ်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ရှန်ကျိုးလီက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ခြံဝန်းဆီသို့ ချက်ချင်း မပြန်သေးဘဲ သူမ၏ အဘိုးဖြစ်သူရှိရာသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကျောင်းတော်၏ နန်းဆောင်သခင်ကြီးက သူမ၏ အဘိုးထံသို့ စာတစ်စောင် လူကိုယ်တိုင် ပေးပို့ရန် မှာကြားလိုက်သဖြင့် သူမ သွားရောက်ပေးပို့ရမည် ဖြစ်သည်။

ရှန်ကျိုးလီသည် သူမအဘိုး၏ ခြံဝန်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထုံးစံအတိုင်း သူမ၏အဘိုးမှာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စာဖတ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"ဘိုးဘိုး၊ နန်းဆောင်သခင်ကြီး ပေးလိုက်တဲ့ စာပါ။"

ရှန်ကျိုးလီက ခြံဝန်းထဲသို့ လျှောက်သွားပြီး စားပွဲပေါ်တွင် စာကို ချထားလိုက်ကာ ကျောက်တုံးထိုင်ခုံပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ယူကာ သူမကိုယ်တိုင် လက်ဖက်ရည် ငှဲ့သောက်လိုက်သည်။

"အင်း။" ရှန်ချီက စာအိတ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ဘိုးဘိုး၊ ခြံဝန်းထဲမှာ ဘာဖြစ်လို့ အသံလုံမှော်စီရင်စုကို တပ်ဆင်ထားရတာလဲ" ရှန်ကျိုးလီက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အို... အကျင့်ပါနေလို့ပါ။"

ရှန်ချီက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ခြံဝန်းကို ဖုံးလွှမ်းထားသော အသံလုံမှော်စီရင်စုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"မြေး ထွက်သွားတုန်းက မြောက်ပိုင်းပင်လယ်သခင်မက သမင်ဖြူကျောင်းတော်ရဲ့ မြောက်ဘက်က လူသူကင်းမဲ့တဲ့ တောင်တစ်တောင်မှာ ဆူပူသောင်းကျန်းမှု အကြီးအကျယ် လုပ်ခဲ့တယ်လေ။ တောင်ကို ခွဲဖြာနေသလိုမျိုး နေ့တိုင်း ဆူညံနေတာဆိုတော့ ဘိုးဘိုးလည်း မှော်စီရင်စု တပ်ဆင်ထားရတာပေါ့"

"သခင်မလေးဘိုင်က အဲဒီ လူသူကင်းမဲ့တဲ့တောင်မှာ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ" ရှန်ကျိုးလီက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူသိမှာလဲ" ရှန်ချီက သူ၏ စာအုပ်ပေါ်မှ ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ "ရှောင်မိုအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ပြင်ဆင်ဖို့ဆိုပဲ"

ရှောင်မိုက သူ၏ ခြံဝန်းဆီသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ရုရွှယ် အိမ်မှာမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် ရှောင်မို စိတ်မပူပါပေ။ ရုရွှယ်က ပစ္စည်းတချို့ ဝယ်ရန် တောင်အောက်ရှိ မြို့ထဲသို့ သွားကောင်း သွားနိုင်သည်လေ။

ရှောင်မိုက သူ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို အခန်းထဲတွင် ပြန်ထားလိုက်ပြီးနောက် လမ်းခရီးမှ သူ ဝယ်လာခဲ့သော မုန့်များ၊ စန်းကျာသကြားလုံးသီတံများနှင့် စာပေကံတရားပုလဲတို့ကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ ရုရွှယ်ကို အားလုံး ပေးရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက ဤမုန့်များကို ခင်းကျင်းပြသပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဖုန်တလိမ့်လိမ့်နှင့် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရှောင်မို တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး သူမကို မှတ်မိရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်ရသည်။ "ရုရွှယ်လား"