အခန်း (၁၂၉-၁၃၀)

အခန်း ၁၂၉ မိုင်တစ်ထောင်အထိ လျှံကျသွားခဲ့သော ဤမိုရေကန်ကြီး

ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ရှောင်မိုကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းပင် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

"ရှောင်မို၊ နင် ပြန်ရောက်လာပြီပဲ"

ဘိုင်ရုရွှယ်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် ခြံဝန်းထဲသို့ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

"အင်း၊ ငါ ပြန်ရောက်ပြီ။" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ ရုရွှယ်၊ နင် ဘာဖြစ်လာတာလဲ"

ရုရွှယ်၏ ငွေဖြူရောင် ဆံကေသာများနှင့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေပြီး သူမကိုယ်ပေါ်တွင် မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းတူးထားသကဲ့သို့ ရွှံ့ဗွက်များဖြင့် လုံးဝ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေလေသည်။

"အို... အို... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဘိုင်ရုရွှယ်က မှော်မန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ သူမကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ "ရှောင်မို၊ နင် ပြန်လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ။ နင့်အတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားတယ်၊ လာကြည့်လှည့်"

ရှောင်မို ဘာမှမပြောနိုင်သေးမီမှာပင် ဘိုင်ရုရွှယ်က သူ့ကို ခြံဝန်းအပြင်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော သူမ၏ မျက်နှာဘေးတိုက်သွင်ပြင်လေးကို ကြည့်ကာ ရှောင်မိုက စိတ်ထဲမှ ပြုံးလိုက်မိပြီး ဤတစ်ကြိမ်တော့ သူမ ဘာအကြံသစ်တွေ ရနေပြန်ပြီလဲဟု တွေးတောနေမိသည်။

မကြာမီတွင် ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုကို တောင်ထွတ်တစ်ခု၏ အောက်ခြေသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက သူ၏အရှေ့ရှိ တောင်ထွတ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ဤတောင်ထွတ်မှာ ကျောင်းတော်ပိုင် လူသူကင်းမဲ့သော တောင်တစ်တောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပေါကြွယ်ဝသော်လည်း သမင်ဖြူကျောင်းတော်တွင် ဤနေရာကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် အပိုအရင်းအမြစ်များ မရှိခဲ့ပေ။

"နင့်မျက်လုံးတွေကို ငါ ဖုံးထားမယ် ရှောင်မို၊ နင် ခိုးမကြည့်ရဘူးနော်" ဘိုင်ရုရွှယ်က အနက်ရောင်အဝတ်စတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီလေ" ရှောင်မိုက သဘောတူညီစွာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ခြေဖျားထောက်လိုက်ရာ သူမ၏ နူးညံ့သော ကိုယ်ခန္ဓာလေးက သူ၏ ကျောပြင်နှင့် ပွတ်တိုက်မိသွားခဲ့သည်။

ရှောင်မို တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားခဲ့သည်။

ရုရွှယ်ကို သူ အထင်သေးနေမိသေးကြောင်းကို သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများကို အနက်ရောင်အဝတ်စဖြင့် ဂရုတစိုက် ချည်နှောင်ပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မို၏ အရှေ့သို့ ခုန်ထွက်လာပြီး လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်သည်။ "ဒါ ဘယ်နှချောင်းလဲ"

ရှောင်မိုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါ မမြင်ရဘူး"

"မမြင်ရရင် ပြီးတာပဲ၊ သွားကြစို့" ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မို၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ တောင်ပေါ်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

နေရောင်ခြည်က သစ်ရွက်များကြားရှိ ကွက်လပ်များမှတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းကျဆင်းလာပြီး အရိပ်အကွက်လေးများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ မှောင်မိုက်သော သစ်ခေါက်များပေါ်ရှိ ရေညှိများမှာ ချောကျိကျိဖြစ်နေပြီး အားနည်းသော အလင်းရောင်အောက်တွင် စိမ်းလန်းသော အရောင်ဖျော့ဖျော့လေး တောက်ပနေကာ အရိပ်များကြားတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ပုန်းကွယ်နေသော မေ့လျော့ခံ ကြယ်ပွင့်လေးများနှင့်ပင် တူနေလေသည်။

သိပ်သည်းလှသော ခြုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းများက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု နီးကပ်စွာ ပူးကပ်နေပြီး သစ်ရွက်ဖျားများတွင် တွဲခိုနေသော နှင်းပေါက်လေးများမှာ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ဘဲ ငိုကြွေးနေသူတစ်ဦး၏ မျက်ရည်များအလား ကြည်လင်တောက်ပကာ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေလေသည်။

တောင်တစ်ဝက်ခန့်အရောက်တွင် သူမသည် ရှောင်မို၏ ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိကြောင်း ဘိုင်ရုရွှယ် ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။

မိန်းမပျိုလေး၏ ပါးပြင်များက တိတ်တဆိတ် နီမြန်းသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သော လက်ချောင်းလေးများက အနည်းငယ် တင်းကျပ်သွားပြီး ရှောင်မို၏ လက်ကို တိတ်တိတ်လေး ပို၍ မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သော်လည်း ရှောင်မို သတိထားမိသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

မိန်းကလေး၏ လက်ဝါးပြင်မှ နွေးထွေးမှုနှင့် နူးညံ့မှုကို ခံစားရသော်လည်း ရှောင်မိုက မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မပြခဲ့ပေ။

ရှောင်မို သတိမထားမိသည်ကို မြင်သောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်က ပို၍ ရဲတင်းလာပုံရပြီး ယခင်က သူမ ဖတ်ဖူးခဲ့သော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ပြန်လည်သတိရသွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မိန်းကလေး၏ သွယ်လျသော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လက်ချောင်းလေးများက သူ၏ လက်ချောင်းများကြားသို့ တိုးဝင်ယှက်နွှယ်လာပြီး သူတို့၏ လက်ဝါးနှစ်ဖက်မှာ ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်မိသွားကြောင်းကို ရှောင်မို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤရဲတင်းသော လုပ်ရပ်များကို တိတ်တဆိတ် လုပ်ဆောင်ပြီးစီးသွားသောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ပါးပြင်ပေါ်ရှိ နီမြန်းမှုများက သူမ၏ နားရွက်ဖျားများအထိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူ့ကို မော့ကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ရဲတော့ချေ။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူမ၏လက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လာကြောင်းကို ဘိုင်ရုရွှယ် ခံစားလိုက်ရပြီး စီးဆင်းနေသော စမ်းချောင်းလေးတစ်သွယ်အလား ပျော်ရွှင်မှုက သူမ၏ ရင်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ဘာမှမပြောဘဲ သူမ၏ လက်ချောင်းများကို သူနှင့် ယှက်နွှယ်ထားလိုက်ပြီး ဤတောင်တက်လမ်းလေးက ပို၍ ရှည်လျားပါစေ၊ အများကြီး ပိုရှည်လျားပါစေဟု မျှော်လင့်ရင်း သူနှင့်အတူ တစ်သက်လုံး လျှောက်လှမ်းသွားချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် လမ်းအားလုံးတွင် အဆုံးသတ် ရှိစမြဲပင်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ရှောင်မိုကို တောင်ခါးပန်းရှိ ရေကန်တစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

"ရောက်... ရောက်ပြီ။ နင့်မျက်လုံးက အဝတ်ကို ငါ ဖြုတ်ပေးမယ်"

မိန်းမပျိုလေးက ရှောင်မို၏ ကြီးမားသော လက်ကြီးကို မလွှတ်ချင်လွှတ်ချင်ဖြင့် လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏အရှေ့တွင် ခြေဖျားထောက်ကာ အနက်ရောင်အဝတ်စကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။

ရှောင်မို မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ ရေကန်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရေကန်ပတ်လည်တွင် ဝိညာဉ်ပန်းများနှင့် ဝိညာဉ်အပင်များကို စိုက်ပျိုးထားလေသည်။ ကမ်းစပ်မှနေ၍ ရေကန်အလယ်သို့ သစ်သားတံတားလေးတစ်ခု သွယ်တန်းထားပြီး အဆုံးတွင် ရေပေါ်မဏ္ဍပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ရေကန်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မဏ္ဍပ်၏ အရိပ်က ထင်ဟပ်နေလေသည်။

မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤရေကန်ထဲသို့ စာပေတာအို ကံတရားများ အဆက်မပြတ် စုစည်းဝင်ရောက်နေသည်ကိုပင် ရှောင်မို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

စာပေတာအို ကံတရားများကြောင့် ကန်ရေများမှာ အမည်းရောင်ဖျော့ဖျော့ ရှိနေပြီး မှင်ဆေးသည့် ရေကန်တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေလေသည်။

"ဒါက ဘာကြီးလဲ" ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"ဒါက နင့်အတွက် ငါ တည်ဆောက်ပေးထားတဲ့ ရေကန်ကြီးလေ"

ဘိုင်ရုရွှယ်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရေကန်အောက်ခြေမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ စာပေတာအို ကံတရားတွေကို စုစည်းပေးနိုင်တဲ့ ကျောက်တုံးတွေကို သုံးထားပြီး မှော်စီရင်စု တချို့ကိုလည်း ငါ တပ်ဆင်ထားတယ်။

ရှောင်မို၊ ဒီရေကန်ထဲကို နင့်ရဲ့ သွေးတစ်စက်လောက် ချလိုက်တာနဲ့ ဒီရေကန်နဲ့ အဆက်အသွယ် ပြုလုပ်နိုင်သွားပြီ။ ပြီးရင် စုဆောင်းထားတဲ့ စာပေတာအို ကံတရားတွေကို နင် တစ်ယောက်တည်း အသုံးပြုလို့ ရသွားပြီ။ ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ရင် တခြား ဘယ်သူမှ ယူသွားလို့ မရဘူး။

ဒါပေမဲ့ ပြောရမယ်ဆိုရင် ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကလည်း ဒီရေကန်ထဲက စာပေတာအို ကံတရားတွေကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်သလို ယူသွားရဲတဲ့ သတ္တိလည်း ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"..." ရေကန်ကို ကြည့်ကာ ရှောင်မို တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ရှောင်မို။ နင် မကြိုက်လို့လား" ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မို၏ အင်္ကျီလက်စွန်းကို စိုးရိမ်တကြီး ဆွဲလိုက်သည်။

ရှောင်မိုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ အရမ်း သဘောကျပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရုရွှယ်၊ နောက်နောင်ကျရင် ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေ လုပ်ဖို့ မလိုတော့ပါဘူး။ နင့်ကို ငါ မပင်ပန်းစေချင်ဘူး"

"ရပါတယ် ရှောင်မိုရယ်။ နင့်အတွက် ငါ လုပ်ပေးရတဲ့ ကိစ္စဖြစ်နေသရွေ့ ငါ မပင်ပန်းပါဘူး၊ ပြီးတော့ ငါ အရမ်းလည်း ပျော်တယ်။" ရှောင်မိုက သဘောကျသည်ဟု ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မျက်လုံးလေးများက ပြုံးယောင်သန်းသွားခဲ့သည်။ "ရှောင်မို၊ မြန်မြန် နာမည်တစ်ခု ပေးလိုက်ဦး၊ ပြီးရင် ရေကန်နဲ့ ချိတ်ဆက်ဖို့ ငါ ကူညီပေးမယ်"

"ကောင်းပြီလေ။" ရေကန်ကြီးလည်း ပြီးစီးနေပြီဖြစ်၍ ရှောင်မိုက ရုရွှယ်၏ စေတနာကို အလဟဿ မဖြစ်စေချင်တော့ပေ။ "ဒါပေမဲ့ ရုရွှယ်၊ ငါ နင့်ကို ပေးစရာတစ်ခု ရှိတယ်၊ နင် ငြင်းလို့ မရဘူးနော်"

ရှောင်မိုက စာပေကံတရားပုလဲကို ထုတ်ယူကာ ရုရွှယ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာကြီးလဲ။ စာပေတာအို ကံတရားတွေက အရမ်းကို သိပ်သည်းနေတာပဲ" ဘိုင်ရုရွှယ်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါက စာမေးပွဲ အောင်မြင်တဲ့အတွက် ငါ ရခဲ့တဲ့ ဆုလာဘ်လေ။ သူ့ကို စာပေကံတရားပုလဲလို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒါကို စားပြီးသွားရင် စာပေတာအို ကံတရားရဲ့ ကောင်းချီးကို ရရှိနိုင်ပြီး နောင်တစ်ချိန် ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်ကို ဖြတ်ကျော်တဲ့အခါမှာ နင့်အတွက် အနည်းငယ် အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်" ဟု ရှောင်မိုက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း... မရဘူး၊ ငါ ယူလို့ မရဘူး။" ဘိုင်ရုရွှယ်က အလျင်အမြန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ဒီပစ္စည်းက အရမ်း အဖိုးတန်လွန်းတယ်"

"အဲဒီလောက်လည်း တန်ဖိုးမကြီးပါဘူး။ ငါ့အတွက် နင် ရေကန်ကြီးတစ်ခုလုံး တည်ဆောက်ပေးတာနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ နင် ဒါကို မယူဘူးဆိုရင် အခုပဲ ငါ လှည့်ထွက်သွားတော့မှာနော်"

"..." ဘိုင်ရုရွှယ်က ခေါင်းငုံ့သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် မယူချင်ယူချင်ဖြင့် စာပေကံတရားပုလဲကို လက်ခံလိုက်သည်။ "ငါ... ငါ ယူလိုက်ပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်မှပဲ စားလိုက်တော့မယ်"

"အခုပဲ စားလိုက်ပါ။" သူမ ဘာတွေးနေသည်ကို အတိအကျ သိနေသော ရှောင်မိုက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟွန့် ရှောင်မို အရူးကြီး" ဘိုင်ရုရွှယ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ရှောင်မို၏ အရှေ့မှာပင် စာပေကံတရားပုလဲကို စားသုံးလိုက်ရသည်။

"ရုရွှယ်၊ နင်ပဲ ဒီရေကန်ကို နာမည်ပေးလိုက်ပါလား" ရှောင်မိုက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ရေကန်ကို လက်ခံနိုင်ပေမဲ့ ဒါက နင် တည်ဆောက်ပေးထားတာဆိုတော့ နာမည်ကို နင်ပဲ ရွေးချယ်သင့်တယ်။ ဒါက ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးအတွက် မျှဝေခံစားလို့ရတဲ့ အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်သွားမှာပေါ့"

"ငါက နာမည်ပေးရမှာလား"

"ဒါပေါ့"

"ဒါဆို ငါ စဉ်းစားလိုက်ဦးမယ်"

ဘိုင်ရုရွှယ်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် တောက်ပလာခဲ့သည်။

"ရှောင်မို၊ ငါ စဉ်းစားလို့ရပြီ။ ငါတို့ အဲဒါကို မိုရေကန် လို့ ခေါ်ကြရင်ရော"

ညအချိန်၊ သမင်ဖြူကျောင်းတော်။

ကျောင်းတော်၏ မြောက်ဘက်ရှိ တောင်ထွတ်တစ်ခုပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ရေကန်တစ်ခု၏ အရှေ့တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

လင်းလက်နေသော လရောင်က ကျဆင်းလာပြီး မှောင်မည်းနေသော မှင်ရောင်ရေကန်ပြင်မှာ အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့ဖြင့် လှိုင်းဂယက်ထနေလေသည်။

"ဆရာ၊ ဆရာက ဘာလို့ ဒီရေကန်ဆီ မကြာခဏ လာနေရတာလဲ" မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူထံသို့ လျှောက်လာပြီး သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေးငယ်၏ အမည်မှာ ဟူသဲ့ ဖြစ်ပြီး သူမသည် သမင်ဖြူကျောင်းတော် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ အတွင်းတပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သမင်ဖြူကျောင်းတော်၏ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖြစ်သူ ရှန်ကျိုးလီက ရေကန်မျက်နှာပြင်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ ဒီရေကန်ကို မြင်ရတဲ့အချိန်တိုင်း ငါ သတိရမိလို့ပါ... မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်ကို သတိရမိလို့ပါ"

"မိတ်ဆွေဟောင်း ဟုတ်လား" ဟူသဲ့က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သူက ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူမောင်လေးပါ၊ ပြီးတော့ နာမည်မရှိတဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ခဲ့တယ်"

ရှန်ကျိုးလီက လက်နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေခဲ့သည်။ လရောင်က ထိုမိန်းမပျိုလေး၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပုံဖော်ပေးနေပြီး သူမ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများက လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း လေးထောင်ခန့် အချိန်ကာလကို ဖြတ်သန်းကာ သူမ ဘယ်တော့မှ မေ့ပျောက်နိုင်မည်မဟုတ်သော ထိုနေ့ရက်ဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပုံရသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လေးထောင်တုန်းက၊ လူသားနဲ့ မိစ္ဆာတွေကြား စစ်ပွဲ အပြင်းထန်ဆုံး အချိန်ကာလမှာ၊ သူ အရေးအကြီးဆုံးလို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အရာအတွက် သူ့အသက်ကိုသူ စတေးသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့မှာပဲ ဒီရေကန်မှာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်"

"ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲဟင်"

"အဲဒီနေ့က သမင်ဖြူကျောင်းတော်မှာ နှစ်တစ်ထောင်အတွင်း ရှားရှားပါးပါး မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခဲ့တယ်။ ဒီမိုရေကန်ကြီးက မိုင်တစ်ထောင်အထိ လျှံကျသွားခဲ့တယ်"

အခန်း ၁၃၀ ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ရန်သူက တစ်လောကလုံးပဲ

ရှောင်မို သမင်ဖြူကျောင်းတော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သုံးနှစ် အချိန်ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

မိုရေကန် တည်ဆောက်ပြီးနောက် သမင်ဖြူကျောင်းတော်၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးက အလွန် သဘောထားကြီးစွာဖြင့် ထိုလူသူကင်းမဲ့သော တောင်၏ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ကို ရှောင်မိုနှင့် ဘိုင်ရုရွှယ်တို့အား ပေးအပ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့က ထိုတောင်ကို သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေအဖြစ် သဘောမထားခဲ့ကြပေ။

သမင်ဖြူကျောင်းတော်မှ ပညာရှင်များ မိုရေကန်သို့ လာရောက်လည်ပတ်လိုပါက လုံးဝ လွတ်လပ်စွာ လာရောက်ခွင့် ရှိလေသည်။

မိုရေကန်မှ စုစည်းပေးထားသော စာပေတာအို ကံတရားများကိုတော့ သဘာဝကျကျပင် သူတို့ ယူဆောင်သွား၍ မရနိုင်ပေ။ ကန်ရေများက မိုရေကန်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သာမန် ကန်ရေများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် မိုရေကန် ရှိနေခြင်းကြောင့် ထိုလူသူကင်းမဲ့သော တောင်၏ စာပေတာအို ကံတရားများမှာ ပိုမို သိပ်သည်းလာပြီး သမင်ဖြူကျောင်းတော်၏ အဓိက တောင်ထွတ်အချို့နှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်လာခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ဤတောင်ထွတ်ကို ပိုင်မိုတောင်ထွတ် ဟူ၍ အမည်ပေးခဲ့ကြသည်။

နွေဦးရာသီတိုင်း သို့မဟုတ် နှင်းများ ထူထပ်စွာကျဆင်းချိန်တိုင်း သမင်ဖြူကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားများသည် စိမ်းလန်းမှုကို ခံစားရန်ဖြစ်စေ၊ နှင်းများကို ကြည့်ရှုခံစားရန်ဖြစ်စေ မိုရေကန်သို့ သွားရောက်လေ့ရှိကြပြီး ၎င်းက ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

ဤသုံးနှစ်တာကာလအတွင်း ရှောင်မိုက ထုံးစံအတိုင်းပင် ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဆရာကြီးချီ၏ ခြံဝန်းသို့ သွားရောက်ကာ စာသင်ကြားလေ့ရှိသည်။

သို့သော် အချိန်အများစုတွင် ရှောင်မိုသည် ထိုဝါးတောထဲတွင် ထိုင်ကာ အတွေးနယ်ချဲ့နေလေ့ရှိသည်။

ရှောင်မိုသည် ဆရာကြီးယန်မင်၏ စိတ်နှလုံးပညာရပ်ကို ဤလောကတွင် ဖန်တီးချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် အရာများစွာကို သူ သိထားသော်လည်း နားလည်သဘောပေါက်နိုင်မည်ဟု မဆိုနိုင်ကြောင်းကို ရှောင်မို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ရှောင်မို ကမ္ဘာမြေပြာပေါ်တွင် ရှိနေစဉ်က ယန်မင်၏ စိတ်နှလုံးပညာရပ်အပေါ် သူ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာ တစ်ဖက်သတ်ဆန်နေခဲ့သည်ကိုတော့ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ချေ။

ထို့ကြောင့် ရှောင်မိုက ဆရာကြီးယန်မင်၏ လမ်းစဉ်ကို ပြန်လည်ခြေရာကောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဂဲ့ကျူး (ဝါးပင်ကို လေ့လာစူးစမ်းခြင်း) မှ စတင်ရန်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှောင်မို၏ ဂဲ့ကျူး မှာ ဝါးပင်ကို လေ့လာစူးစမ်းရုံ သက်သက် မဟုတ်ပေ။

ဘဝနှစ်ဆက်စာ စုဆောင်းမှုများပြီးနောက် ရှောင်မိုတွင် ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရပ်နှင့်ပတ်သက်၍ နက်ရှိုင်းသော အုတ်မြစ်တစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဝါးပင်များကို ကြည့်နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင် ဗဟုသုတများနှင့် ဆရာကြီးယန်မင်၏ စိတ်နှလုံးပညာရပ်အကြောင်းကို စဉ်းစားတွေးတောနေခြင်းဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင် ဗဟုသုတများကို အုတ်မြစ်အဖြစ်ထားကာ ဆရာကြီးယန်မင်၏ စိတ်နှလုံးပညာရပ်ကို လမ်းညွှန်ချက်အဖြစ် ပေါင်းစပ်ပြီး နှစ်ခုစလုံးကို စေ့စပ်သေချာစွာ နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုက တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားနေကြောင်း ဘိုင်ရုရွှယ် သိထားလေသည်။

ထို့ကြောင့် ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုကို မနှောင့်ယှက်ခဲ့ပေ။

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုအတွက် အစားအသောက်များ ယူလာပေးလေ့ရှိသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က တကယ်ကို ပျင်းလာပြီဆိုလျှင် မနီးမဝေးတွင် ထိုင်ကာ ရှောင်မိုကို အဝေးမှ ငေးကြည့်နေလေ့ရှိသည်။

ဝါးတောထဲတွင် ထိုင်ကာ နက်ရှိုင်းစွာ တွေးတောနေသော ရှောင်မိုကို ကြည့်ရသည်ကို ဘိုင်ရုရွှယ် နှစ်သက်လေသည်။ သူမသည် ဘယ်တော့မှ မရိုးအီနိုင်ကြောင်းကို သူမ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

လုပ်စရာ ဘာမှမရှိသောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်က စုတ်တံနှင့် မှင်ကို ယူကာ ဝါးတောထဲတွင် တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားနေသော ရှောင်မို၏ ပုံကို ပန်းချီဆွဲရန် ကြိုးစားလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ ပန်းချီကားမှာ အလွန် အရုပ်ဆိုးပြီး ရှောင်မိုကိုယ်တိုင်လောက် မချောမောဘူးဟု ခံစားရကာ ရှန်ကျိုးလီကိုလည်း မနှောင့်ယှက်ချင်သဖြင့် လက်လျှော့လိုက်လေသည်။

နောက်ထပ် နှစ်ဝက်ခန့် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ဝါးတောထဲရှိ ရှောင်မိုသည် တစ်ခုခုကို နားလည်သဘောပေါက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဟု ခံစားလာရသည်။

သို့သော် ထိုခံစားချက်မှာ စိတ်ကူးယဉ်လိပ်ပြာလေးတစ်ကောင်လိုပင်။ သင်က ဖမ်းမိနိုင်တော့မယောင် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း လိပ်ပြာလေးက သင့်လက်ချောင်းများကြားမှ တိတ်တဆိတ် လွတ်မြောက်သွားလေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ရှောင်မိုသည် ဝါးတောထဲတွင် တရားထိုင်နေသည့်အလား မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေခဲ့သည်။

ရက်များမှသည် သီတင်းပတ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝါးပင်များကို မမြင်ရတော့ဘဲ သူ အမြဲတမ်း ရှာဖွေနေခဲ့သော တာအိုကို မြင်တွေ့နေရပုံရသည်။

"ရှောင်မို ဝါးတောထဲက မထွက်တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"

ဒီနေ့တွင် ဆရာကြီးချီက လော့ယန်နှင့် ရှန်ကျိုးလီတို့ကို စာသင်ပေးနေရင်း မေးလိုက်သည်။

လော့ယန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းတူညီလေး ဝါးတောထဲက မထွက်တာ နှစ်ဝက်ရှိသွားပြီ။ ပြီးတော့ သခင်မလေးဘိုင် ပြောတာက ဂိုဏ်းတူညီလေးက တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မေ့သွားတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်နေပြီး နှစ်ဝက်လောက် အစားမစား ရေမသောက်ဘဲ နေနေတာတဲ့။ သူမလည်း သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ရဲဘူးတဲ့"

"ဟုတ်လား"

ဆရာကြီးချီက မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"လုံးဝအသစ်ဖြစ်တဲ့ လမ်းစဉ်တစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့ဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် လွယ်ကူမှာမို့လို့လဲ။ ပြီးတော့ သူ လျှောက်လှမ်းနေတဲ့ လမ်းစဉ်က ခက်ခဲကြမ်းတမ်းဖို့ ဖန်တီးခံထားရတာပဲ"

"ဘာလို့ မခက်ခဲရမှာလဲ။" ရှန်ကျိုးလီက လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် အနည်းငယ် လွမ်းဆွေးမှုများ ရောယှက်နေခဲ့သည်။ "ဒီလောကကြီးမှာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ မသိတဲ့ ခေါင်းမာတဲ့ ပညာရှင်အိုကြီးတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ သူတို့အတွက်ကတော့ ဂိုဏ်းတူမောင်လေးရဲ့ လမ်းစဉ်က သူတို့ တစ်သက်လုံး ယုံကြည်ကိုးကွယ်လာခဲ့တဲ့ လမ်းစဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နေတာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဆိုရင်တောင်မှ ဂိုဏ်းတူညီလေးက ဆက်သွားမှာပါပဲ" လော့ယန်က ဝါးတောရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"တော်ပြီ၊ ဒီအကြောင်းတွေ ဆက်မပြောကြတော့ဘူး။" ချီတောက်မင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ စာနှစ်စောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ "ဒါတွေက မိစ္ဆာကမ္ဘာဆီကလာတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေပဲ။ လူသားမျိုးနွယ်နဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေက နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ဆွေးနွေးပွဲတွေ လုပ်နေကြပြန်ပြီ။ မင်းတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ"

"ဘာများ စဉ်းစားစရာ ရှိလို့လဲ" ရှန်ကျိုးလီက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆွေးနွေးပွဲတွေကနေ ဘာရလဒ်မှ ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ မိစ္ဆာကမ္ဘာဘက်ကလည်း အဆင်သင့် မဖြစ်သေးသလို ငါတို့ရဲ့ ဓမ္မတသောင်းလောက ဘက်ကလည်း အဆင်သင့် မဖြစ်သေးလို့ပါ။ အားလုံးက အပေါ်ယံပဲ ဆွေးနွေးနေကြတာ၊ တကယ်တမ်းကျတော့ အားလုံးက စစ်ပွဲကြီးတစ်ခုအတွက် ပြင်ဆင်နေကြတာပါပဲ"

"ဆွေးနွေးလိုက်၊ တိုက်ခိုက်လိုက်နဲ့၊ ကမ္ဘာနှစ်ခု စစ်ဖြစ်တော့မယ်လို့ ကောလာဟလတွေ စထွက်လာတဲ့ အချိန်ကစပြီး အခုဆို မသိလိုက်မသိဘာသာနဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်နီးပါး ကုန်သွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ စစ်ပွဲကတော့ မဖြစ်သေးဘူး။" လော့ယန်က သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ချီတောက်မင်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားက စစ်ပွဲလေ။ စစ်ပွဲ ကြီးလေလေ၊ ပူးပေါင်းညှိနှိုင်းရမယ့် အင်အားစုတွေ များလေလေ၊ ပြင်ဆင်ချိန် ပိုကြာလေလေပဲ။ သာမန်လူတွေအတွက်ကတော့ အနှစ်နှစ်ဆယ်ဆိုတာ တကယ်ကို ကြာလွန်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့လို ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်တော့ ဒီအနှစ်နှစ်ဆယ်ဆိုတာ လက်ဖျောက်တစ်တွက်စာ အချိန်လေးပါပဲ။ မင်းတို့အားလုံး ပြင်ဆင်ထားကြပါ။ စစ်ပွဲကြီး ဘယ်အချိန် ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" လော့ယန်နှင့် ရှန်ကျိုးလီ နှစ်ဦးစလုံး မတ်တပ်ရပ်ကာ သူတို့၏ ဆရာအား အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။

ဟုတ်ကဲ့ပါ

သူတို့နှစ်ဦး မတ်မတ်ရပ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လော့ယန်နှင့် ရှန်ကျိုးလီတို့သည် တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဝါးတောရှိရာဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သမင်ဖြူကျောင်းတော်ရှိ လူတိုင်းက တစ်နေရာတည်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဝါးတောထဲမှ ရှင်းလင်းအေးမြသော လေပြေများ တိုက်ခတ်လာပြီး လတ်ဆတ်သော ဝါးရနံ့များနှင့် စာအုပ်လှန်သည့် မှင်ရနံ့များကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ဝါးတောအထက်တွင် တိမ်တိုက်များ အဆက်မပြတ် စုစည်းလာပြီး မှင်ရောင်နဂါးတစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် မသေမျိုးတေးဂီတသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး သူတော်စင်တစ်ပါးက ကျမ်းစာလိပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရွတ်ဖတ်နေသကဲ့သို့ပင်။

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ဤပုံမှန်မဟုတ်သည့် ဖြစ်စဉ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော ပညာရှင်အများစုမှာ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မသိကြပေ။

သို့သော် ကျောင်းတော်မှ ဆရာများကတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် လုံးဝအသစ်ဖြစ်သော ကွန်ဖြူးရှပ်တာအို လမ်းစဉ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။

ဤကွန်ဖြူးရှပ်တာအို လမ်းစဉ်မှာ မွေးကင်းစကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ အလွန် နုနယ်သေးသော်လည်း ၎င်းက မျှော်လင့်ချက်အသစ်တစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုနေလေသည်။

ဤလမ်းစဉ်ငယ်လေးက ကျယ်ပြန့်သော လမ်းမကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်မလားဆိုသည်ကိုတော့ မည်သူမျှ မသိနိုင်ကြပေ။

ဝါးတောထဲတွင် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော ပညာရှင်က သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

"ရှောင်မို၊ နင် အောင်မြင်သွားပြီပဲ"

အနီးအနားတွင် စောင့်ကြပ်နေသော ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ရှောင်မို နိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မက်မွန်ပန်းသဏ္ဌာန် မျက်လုံးလေးများထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ရှောင်မိုထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အငွေ့အသက်မှာ ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူသည် မဟာတာအို၏ စည်းချက်ကို သယ်ဆောင်ထားကာ အလွန် သက်သောင့်သက်သာရှိသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

"ငါက ဒီလမ်းစဉ်ကို စတင်ရုံပဲ ရှိသေးတာပါ။ ဒီလမ်းစဉ် အောင်မြင်မလား ဆိုတာကိုတော့ ငါလည်း မသိသေးပါဘူး"

ရှောင်မိုက ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရုရွှယ်၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ရုရွှယ်၊ အခု ငါ တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီဆိုတော့ ဆရာကြီးချီ ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီးရင် ငါ သမင်ဖြူကျောင်းတော်ကနေ ထွက်ခွာပြီး လောကအနှံ့ ခရီးလှည့်လည်ရင်း ကြီးမြတ်တဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင် အသီးသီးနဲ့ တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးငြင်းခုံရတော့မယ်"

"အင်း၊ အင်း၊ နင် ဘယ်သွားသွား၊ ငါ လိုက်ခဲ့မယ်။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ရုရွှယ်၊ ငါ့ရဲ့ တာအိုက လူတော်တော်များများရဲ့ ရင်ထဲက ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် လူတော်တော်များများက ငါ့ကို ဝေဖန်ကြလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ လောကကြီးက လူရေတွက်မရနိုင်အောင် များပြားတဲ့သူတွေက ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ကြလိမ့်မယ်။ အဲဒါက နင့်ကိုပါ ထိခိုက်လာမှာကို ငါ စိုးရိမ်တယ်"

"ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး"

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မို၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက် ကြည့်ကာ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"တစ်လောကလုံးက နင့်ကို ဆန့်ကျင်လာမယ်ဆိုရင်တောင် ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ရန်သူက တစ်လောကလုံးပဲ"