အခန်း (၃၀၇-၃၀၈)

အခန်း ၃၀၇ - နှလုံးသားကို ဖောက်ထွင်းသွားသော ဓားတစ်လက်

ဤထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်ချွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။

သူသည် လက်ဖဝါးကို အသာအယာ လှည့်လိုက်ရာ ဓာတ်ကြီးငါးပါး ပေါင်းစည်းမှုဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဝိညာဉ်ပန်းကို ဝန်းရံထားသည့် စွမ်းအင်များမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့​၏။

ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ အလင်းတန်းများသည် အလိုအလျောက် စီးဆင်းနေကြသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အတွင်းပိုင်း၌ ကိန်းအောင်းနေသော စွမ်းအင်များသည်လည်း တုန်ခါလာတော့သည်။

ပန်းပွင့်လွှာများ ပွင့်အာလာပြီး အတွင်းမှ အလင်းတန်းများ အဆက်မပြတ် ပွင့်ထွက်လာသည်။

ထိုအလင်းတန်းနှင့် ထိတွေ့မိသမျှ အရာအားလုံးသည် ချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်သွားရ​၏။

နီရဲနေသော သံပူနှင့် ထိတွေ့မိသည့် နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ပင် ရေငွေ့ပျံသွားကာ လေထုထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုအသားစိုင်နှင့် သွေးခဲကြီးမှာ ၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အသွင်ကိုပင် မပြနိုင်သေးမီ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အရည်ပျော်ဝင်သွားသည်။

ထိုသို့သော တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် စစ်နတ်ဘုရား၏ ပုံရိပ်ယောင်မှာ လျင်မြန်စွာပင် ပြိုလဲလုနီးပါးပင်။

၎င်းသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အက်ကွဲကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားတော့မည့်အလား ယိုင်နဲ့နေလေသည်။

"ပြိုကွဲစေ"

လင်ချွမ်​၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး စကားလုံးနှစ်လုံးကို အသာအယာ မြွက်ဟလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူ၏နှုတ်မှ ကြယ်တာရာပေါင်း ကုဋေကုဋာ တုန်ခါသံကဲ့သို့ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်ဟည်းသွားစေသည်။

ထိုစကားသံမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်ပြီး ထိုအရိပ်သဏ္ဌာန်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားတော့​၏။

အဆစ်အမျက်များမှ ရွှေရောင်သဲပွင့်များစွာမှာ ရေပန်းတစ်ခုကဲ့သို့ လေထဲသို့ ပန်းထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်။

ထို့နောက် ယခင်က ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများ ထုတ်လွှတ်နေသော ဧရာမ အရိပ်ကြီးမှာ ပန်းပုရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ရုတ်ချည်းပင် ပြိုလဲသွားလေတော့သည်။

"ဖူး"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နန်းတွင်းအမှုထမ်းသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို တူကြီးနှင့် အထုခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံထက်တွင် သွေးများ ပန်းထွက်သွားတော့သည်။

အခွင့်အရေးကို အရယူကာ လင်ချွမ်သည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသော ပြင်းထန်လှသည့် 'သမုဒ္ဒရာတုန်ဟိန်း လက်ဝါး' ကို ချက်ချင်းပင် ရိုက်ချလိုက်သည်။

တောင်ကြီးတစ်ခု ပြိုကျလာသကဲ့သို့ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ လှိုင်းလုံးကြီးများ ရိုက်ခတ်လာခဲ့​၏။

လှိုင်းလုံးများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆင့်ကာလာပြီး တစ်လှိုင်းထက်တစ်လှိုင်း ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။

စွမ်းအားလေးခု ပေါင်းစည်းသွားခြင်းမှာ ပင်လယ်နတ်ဘုရား၏ အမျက်ဒေါသကဲ့သို့ အပြာရောင်လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားကာ အတိုင်းအဆမရှိသော စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

စွမ်းအားတုံ့ပြန်မှုကြောင့် ဒဏ်ရာရရှိထားပြီး ပြန်လည်နာလန်ထူရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သော ထိုနန်းတွင်းအမှုထမ်းအတွက် သမုဒ္ဒရာတုန်ဟိန်း လက်ဝါးသည် နောက်ဆုံးသေစေသည့်အချက် ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူသည် မျက်ဖြူလန်သွားကာ ကောင်းကင်ယံမှ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွား​၏။

ကောင်းကင်ထက်ရှိ တိမ်တိုက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဖြူရောင် ဝဲဂယက်တစ်ခုသည် အဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်ကားသွားသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေပြင်းများသည် တုန်ခါလှိုင်းများအလား တိုက်ခတ်လာ​၏။

မြေပြင်မှာ ပြိုကျပျက်စီးကာ လိမ်ဖည်သွားတော့သည်။

တစ်ချက်တည်းသော လက်ဖဝါးရိုက်ချက်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ကောင်းကင်မှ အသံများ၊ တိမ်တိုက်များ၏ ရွေ့လျားမှုနှင့် တိုးထွက်လာသော စွမ်းအင်များသည် ကောင်းကင်ယံ၌ အချိန်အတော်ကြာ ဟိန်းဟောက်နေပြီး မိနစ်အနည်းငယ်ကြာမှသာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ငြိမ်သက်သွားလေ​၏။

လင်ချွမ်သည် အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေခြင်း မသေချာတော့သော ထိုသူကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ လက်ကို လေထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

မမြင်ရသော အားတစ်ခုက တုတ်ကောက်တိုကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်နှုန်းဖြင့် သူ၏ထံသို့ ပျံသန်းလာစေသည်။

အခြားတစ်ဖက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာ၏ ဟင်းလင်းပြင်သည် မှောင်မိုက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ​၏။

၎င်းမှာ ယခင်က သရဲတစ္ဆေ အရိပ်သဏ္ဌာန်ပင်။

ဆိုဖီတဲလ်မျိုးနွယ်စု၏ ဘိုးဘေးဖြစ်သူမှာလည်း မကြာသေးမီက တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားပြီး သူမ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ ပိုမို ဝေဝါးလာ​၏။

လင်ချွမ်မှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

သူသည် ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်းမှာ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချက်ချင်းပင် ထိုသရဲတစ္ဆေ၏ အလယ်ဗဟိုကို ဖြတ်လျက် တောက်ပသော အဖြူရောင်အမှတ်အသားတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်စေ​၏။

ဆိုဖီတဲလ် ဘိုးဘေး၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရိပ်မှာ တုန်ခါသွားပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် အေးမြသော လေပြေတစ်ခုသည် ထိုဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ စီးဝင်သွား​၏။

အသက်ရှူရုံမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် ထိုသရဲတစ္ဆေရုပ်မှာ ပုံမှန်ထက် နှစ်ဆနီးပါး ပွကြီးလာသည်။

၎င်းသည် လေအပြည့်သွင်းထားသော ပူဖောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပေါက်ကွက်သွားတော့မည့်အလား လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်လာသည်။

ပြိုင်ဘက် အကျပ်ရိုက်နေသည့် အခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ လင်ချွမ်သည် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

သူ၏လက်ထဲရှိ ရေခဲကျောက်ဓားကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး 'ဝိညာဉ်နှိမ်နင်း သံမှိုတိုင်' လေးခုထံသို့ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားအရှိန်အဝါများကို လွှတ်ထုတ်လိုက်​၏။

တိုက်ခိုက်ခံရသောအခါ ထိုတိုင်များသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး ခရမ်းရောင် စွမ်းအင်များ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားသည်။

ထိုအရာက ထိရောက်မှုရှိကြောင်း တွေ့ရသဖြင့် လင်ချွမ်သည် သူ၏ လက်ဖဝါးကို ပွတ်သပ်လိုက်​၏။

ဆာရှာမျိုးနွယ်စု၏ သန့်ရှင်းသောသားတော် ရာမာလ် ထံမှ သူရရှိထားသော ဆုလာဘ်ဖြစ်သည့် သံပြားနက်နှင့် အဝါရောင်ပုဆိုးစာလိပ်မှာ သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

သူက အသာအယာ လှန်လိုက်ရုံဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းများသည် လေထဲတွင် ပေါ်လာတော့သည်။

အတွင်းအားနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ထိုရတနာနှစ်ခုထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သောအခါ ၎င်းတို့မှာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်လေ​၏။

ဝါကျင့်ကျင့် အလင်းဖျော့ဖျော့က လင်ချွမ်ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

ချက်ချင်းပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ သောင်းကျန်းလာပြီး အထူးအဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်ချွမ်​၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားပြီး အာရုံစူးစိုက်မှု အပြည့်ရှိသွားသည်။

"ဒါဟာ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ"

ယခုအခါ ဝိညာဉ်နှိမ်နင်း သံမှိုတိုင်များ ပျက်စီးနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသဖြင့် ဆိုဖီတဲလ်​၏ ဝိညာဉ်အဆင့် ခုခံရေးမှာ ယိုင်နဲ့နေပြီ။

အဝါရောင်စာလိပ်နှင့် သံပြားနက်တို့၏ အကူအညီဖြင့် လင်ချွမ်​၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ မကြုံစဖူးသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ဝိညာဉ်ဝဲဂယက်"

ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် ပြင်းထန်စွာ လည်ပတ်လှုပ်ခတ်နေ​၏။

၎င်းထုတ်လွှတ်သော စွမ်းအားမှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းသဖြင့် ဝိညာဉ်နှိမ်နင်း သံမှိုလေးခုပင် ခံနိုင်ရည်မရှိတော့ပေ။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုတိုင်များသည် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝဲဂယက်အတွင်းသို့ ဆွဲတင်ခံလိုက်ရကာ စတင်လည်ပတ်တော့​၏။

"အား"

ရင်နာစရာကောင်းလှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ကြောက်မက်ဖွယ် အသံလှိုင်းများသည် ဆိုဖီတဲလ်မိသားစု နယ်မြေတစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေကြသော ဆိုဖီတဲလ်မိသားစုဝင်များမှာ ထိုအသံကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ​၏။

ယခုအခါ သူတို့၏ ဘိုးဘေးမှာ ဒဏ်ရာရနေပြီး ပြင်ပရန်သူများ၏ ဝိုင်းရံမှုကို ခံနေရသဖြင့် မျိုးနွယ်စုကြီး ပြိုလဲတော့မည်ကို သူတို့ သိရှိသွားကြသည်။

လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကိုယ်လွတ်ရုန်းရန် လမ်းစများကို စတင်စဉ်းစားလာကြတော့သည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးသွားပါက သိုင်းဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူပင်လျှင် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို ထိန်းထားနိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှ​၏။

ထို့ပြင် ဆိုဖီတဲလ်ဘိုးဘေးမှာ သူ၏ အသက်ကို မိစ္ဆာနည်းလမ်းများဖြင့် ဆွဲဆန့်ထားရသူဖြစ်သဖြင့် အလောင်းတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေပြီ မဟုတ်ပါလား။

ယခုဒဏ်ရာရပြီးနောက် သူ၏ ခွန်အားမှာ ဆယ်ပုံတစ်ပုံပင် မရှိတော့ပေ။

"ဓား... ထစေ"

လင်ချွမ်သည် အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ကာ ဓားလက်ကိုင်ကို လွှတ်လိုက်သည်။

သူသည် အဆင့်မြင့် အတွင်းအားကို အသုံးပြုကာ ရေခဲကျောက်ဓားကို အလိုအလျောက် ပျံတက်စေ​၏။

လင်ချွမ်​၏ မျက်လုံးများမှာ စူးရှနေပြီး အမူအရာမှာ တည်ကြည်လွန်းလှသည်။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို လေထဲတွင် လှုပ်ရှားကာ လျှို့ဝှက်လက်ကွက်များဖော်လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"သွား"

ချက်ချင်းပင် လေထု၏ လားရာများ ပြောင်းလဲသွားပြီး လေပြင်းများ မြေပြင်အနှံ့ တိုက်ခတ်လာသည်။

လေထဲတွင် ရှိနေသော ရေခဲကျောက်ဓားမှာ စတင်လှုပ်ရှားလာခဲ့​၏။

ဓားဦးဖျားသည် အေးစက်စက် တောက်ပနေပြီး ဆော်ဖီတယ် ဘိုးဘေး၏ မျက်ခုံးအလယ်တည့်တည့်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအလား အခြားတစ်ဖက်သား၏ နှလုံးသားကို တည့်တည့်မတ်မတ် ဖောက်ထွင်းသွားတော့သည်။

"ရှုး"

နှလုံးသားကို ဖောက်ထွင်းသွားသော ဓားတစ်လက်ပင်။

အခန်း ၃၀၈- သိုင်းဘုရင်​၏ ကျဆုံးခြင်း

ဓားတစ်လက်က နှလုံးသားကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။

ယိုယွင်းပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော နှလုံးသားသည် တခဏချင်းမှာပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားတော့​၏။

အတွင်းအားများမှာလည်း ပင့်ကူအိမ်သဖွယ် ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဆိုဖီတဲလ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ လက်မအလိုက် ကွဲအက်ကာ မည်းနက်သော သွေးမြူများအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

အရိုးများမှာ ကြေမွသွားပြီး အသားစများမှာ မိုးရေစက်များကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ တဖွဲဖွဲကျလာသည်။

ခန့်ညားထည်ဝါလှသော၊ အစွမ်းထက်လှသော သိုင်းဘုရင် တစ်ဦးမှာ ဤနေရာတွင်ပင် ဘဝနိဂုံးချုပ်သွားခဲ့ရလေပြီ။

......

ဆိုဖီတဲလ် မိသားစု၏ မြောက်ဘက်တွင်မူ အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် အဝေးတစ်နေရာမှ အပြန်အလှန် ရင်ဆိုင်နေကြသည်။

အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဝှိုက် မိသားစုခေါင်းဆောင် ကို ကြည့်ပြီး တစ်ဖက်မှ လူမှာ လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်​၏။

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဝှိုက် ရယ်... သိပ်ပြီး အားမနာပါနဲ့"

"ခင်ဗျားတို့ နယ်မြေ ကျူးကျော်ခံရတာကို ကျွန်တော်တို့က မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းတွေမို့လို့ ကူညီပေးတာပါ"

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စေတနာကို အသိအမှတ်မပြုတာ ထားပါဦး၊ ဘာလို့ ဒီလိုပုံစံမျိုး လုပ်နေရတာလဲ"

"ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ စိတ်ကို နာကျင်စေတာပဲ"

"ဟမ့်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝှိုက်မိသားစုခေါင်းဆောင်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်သရော်မှုကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ မိုရာ... ဘာလို့ စကားတွေကို ဝိုက်ပတ်ပြောနေတာလဲ"

"ခင်ဗျားတို့ တကယ် ဘာကြံစည်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော်မသိဘူး ထင်နေတာလား"

ဝှိုက်က အရိပ်အမြွက် ပြောလိုက်သော်လည်း ဆက်ဆံရေးကို အရှင်းဖြတ်လိုက်ခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။

သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လေသံကို အနည်းငယ် လျှော့လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆိုဖီတဲလ် မိသားစုဟာ အခု လောလောဆယ် အခက်အခဲနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာပါ"

"ခင်ဗျားတို့ဘက်က ပြဿနာမရှာဘဲ နေပေးမယ်ဆိုရင် ကျေးဇူးတင်မိမှာပါ"

"အကူအညီအတွက်ကတော့ ခင်ဗျားတို့ကို ဒုက္ခမပေးလိုတော့ပါဘူး"

"ဟားဟားဟား"

ထိုစကားကြောင့် အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်များ အုပ်စုလိုက် ရယ်မောကြလေ​၏။

နှစ်ဖက်စလုံး အပြတ်အသတ် ရန်မဖြစ်ကြသေးသော်လည်း လေထုထဲတွင် ရန်လိုမှုများ လွှမ်းမိုးနေသည်။

သူတို့ ထွက်သွားမည့် လက္ခဏာမရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဝှိုက်မိသားစုခေါင်းဆောင်မှာ စိတ်ပူနေသော်လည်း စိတ်ရှည်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိချေ။

သူတို့ကို ဘယ်လိုအကြောင်းပြချက်နဲ့ နှင်ထုတ်ရမလဲဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် နန်းတွင်းမှ ကိုယ်ရံတော် ပါဝင်ပတ်သက်နေမှုကို သတိရသွားသည်။

ထိုအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ထုတ်ပြောလိုက်တော့​၏။

"လူကြီးမင်းတို့... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် နန်းတော်က လူလွှတ်လိုက်ပြီ"

"တစ်ခုခုမလုပ်ခင် နှစ်ခါပြန် စဉ်းစားကြဖို့ အကြံပေးချင်တယ်"

"မဟုတ်ရင် ထောင်ချောက်ထဲ ရောက်သွားပြီး အရှုံးကြီး ရှုံးသွားပါလိမ့်မယ်"

ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝှိုက်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ တည်ကြည်သွားသည်။

နန်းတော်ကသာ ပါဝင်ပတ်သက်လာပြီဆိုလျှင် သူတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုများမှာ အလကား ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

မဟုတ်လျှင် နန်းတော်ကို တကယ် အမျက်ထွက်စေမိပါက ဤကိစ္စမှာ ကြီးကျယ်သော ပြဿနာ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ထိုအခါ ဟယ်လန် နန်းမြို့တော်မှ မိသားစုအချို့ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည်အထိ စိုးရိမ်စရာပင်။

ဤအချက်ကို သိလိုက်သောအခါ လူတိုင်း တွေဝေသွားကြသည်။

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသကဲ့သို့ အားလုံးက ခေါင်းလှည့်ကာ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ​၏။

၎င်းနှင့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏ ရင်ထဲ၌ မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်လာသည်။

အချို့ဆိုလျှင် စကားပင် မပီမသ ဖြစ်ကုန်ကြ​၏။

"ဒါက... ဒါက..."

ဝှိုက်မိသားစုခေါင်းဆောင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လျှပ်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို အားလုံး မြင်လိုက်ရသည်။

"ဘိုးဘေး... ကျဆုံးသွားပြီလား"

"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ မဖြစ်နိုင်တာ"

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဝှိုက်မိသားစုခေါင်းဆောင်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

အသိစိတ်လွတ်ကာ မျက်လုံးများ နီမြန်းနေသော ဝှိုက်ကို ကြည့်ပြီး တစ်ဖက်လူများမှာမူ ခဏအကြာတွင် အံ့ဩဝမ်းသာမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။

ဆိုဖီတဲလ် မိသားစုသည် နန်းမြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် အဆင့်မြင့်နေရာတစ်ခု ရထားပြီး အဓိက အင်အားစုများထဲတွင် ပါဝင်နေရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ သူတို့ထံ၌ သိုင်းဘုရင် အဆင့်ရှိသော ဘိုးဘေးတစ်ဦး ရှိနေခြင်းကြောင့်ပင်။

သူတို့ သိထားသလောက်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကပင် ထိုဘိုးဘေးမှာ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိခဲ့ပြီး နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေခဲ့ခြင်း။

သို့သော် သိုင်းဘုရင် ဂုဏ်ဒြပ်မှာ လျော့ပါးမသွားဘဲ တစ်ဖက်လူကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲ။

သို့သော် ယခုမူ ဆိုဖီတဲလ် ၏ အဓိက မဏ္ဍိုင်ကြီး ကျဆုံးသွားပြီ။

ထိပ်တန်း အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ် မရှိတော့ပါက ဆိုဖီတဲလ် မိသားစု၏ အဆင့်အတန်းမှာ ကျဆင်းသွားပေတော့မည်။

အခြား မိသားစုကြီးများ၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံရပါက ဒုတိယတန်းစား အင်အားစုအဖြစ်သို့ပင် ရောက်ရှိသွားနိုင်သည်။

ဆိုဖီတဲလ် မိသားစု ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော အခွင့်ထူးများနှင့် ဓနဥစ္စာများကို တွေးမိသောအခါ လူအများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လောဘရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွား​၏။

ကိတ်မုန့်က ကြီးလေလေ၊ သူတို့ ရနိုင်တာ ပိုများလေလေ မဟုတ်ပါလား။

အစိတ်အပိုင်း အတော်များများကို နန်းတော်သို့ ပေးလိုက်ရလျှင်တောင် ကျန်ရှိသည့် ပမာဏမှာ သူတို့အတွက် လုံလောက်လှသည်။

ဤအတွေးများ ခေါင်းထဲဝင်လာပြီးနောက် အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပြုံးပြကာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြ​၏။

ထို့နောက် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောခြင်းနှင့် မျက်ရိပ်ပြခြင်းများဖြင့် သူတို့၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို မိသားစုထံ ပြန်လည် သတင်းပို့ရန် ညွှန်ကြားလိုက်ကြသည်။

နှုတ်ခမ်းမွေး ကော့ကော့နှင့် လူကမူ ဝှိုက်ကို သတိပေးသည့်သဘောဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဝှိုက်...ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

ဝှိုက် ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရင်သွားပြီး မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အရာရာကို သူတွေးမိသွား​၏။

ဘိုးဘေး သေဆုံးသွားခြင်းဖြင့် မိသားစုမှာ ချောက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပေတော့မည်။

နန်းတော်အနေဖြင့် အခြေအနေကို ထိန်းညှိပေးမည်ဆိုလျှင်တောင် တန်ဖိုးမရှိတော့သော မိသားစုတစ်ခုအတွက် အားစိုက်ထုတ် ကူညီတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအခြေအနေအားလုံး၏ သော့ချက်မှာ ဘိုးဘေး၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုပင်။

ဘိုးဘေးသာ အသက်ရှင်နေသေးပါက မည်သူမျှ ရမ်းကားရဲမည် မဟုတ်။

ဒဏ်ရာပြင်းထန်ပြီး သေလုနီးပါး ဖြစ်နေလျှင်ပင် သိုင်းဘုရင်တစ်ဦး၏ အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်မှုကို ကြောက်ရသဖြင့် မည်သူမျှ လက်ဖျားနှင့်ပင် မတို့ရဲကြပေ။

ထိုသို့ တွေးမိပြီးနောက် သူ မဆိုင်းမတွတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားကာ ကောင်းကင်ယံမှ မြေပြင်သို့ အမြန် ဆင်းသက်သွားတော့သည်။

သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အခြေအနေများ ဖြစ်လာခဲ့​၏။

အခြားမိသားစုများမှ လူများ၏ မျက်နှာတွင် လောဘရိပ်များ ပိုမို ထင်ရှားလာသော်လည်း မည်သူကမျှ အရင် မလှုပ်ရှားကြသေးပေ။

ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး အဝေးတစ်နေရာမှ ကျောက်တုံးစများ လွင့်စင်လာသည်။

ထို့နောက် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော လူတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုသူ၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်နေပြီး အရေပြားများမှာလည်း ပွန်းပဲ့ပြတ်ရှရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ​၏။

ရင်ဘတ်တွင်လည်း နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဘယ်ဘက်ခြေထောက်နှင့် ရင်ဘတ်အရိုးများမှာ ပုံပျက်နေပြီး သွားအချို့ပင် ကျိုးနေသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် သနားစရာ ကောင်းလှသည်။

အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်များ အုပ်စုမှာ အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေကြပြီးနောက် ထိုသူကို အသေအချာ မှတ်မိသွားကာ ဟစ်အော်လိုက်ကြ​၏။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကိုယ်ရံတော်၊ ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ..."

၎င်းတို့၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဝှိုက်ရှေ့က ပြောခဲ့သည်ကို သတိရသွားကြသည်။

နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်တောင် ရှုံးနိမ့်သွားသည်ဆိုလျှင် ထိုတိုက်ခိုက်သူမှာ အလွန် အစွမ်းထက်ပေမည်။

သူက ဆိုဖီတဲလ် မိသားစုကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အခြားရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေတာလား။

ဆယ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် ဤအတွေးများက လူတိုင်း၏ ခေါင်းထဲတွင် စိုးရိမ်တကြီး ဝင်ရောက်လာကြတော့သည်။