အခန်း (၁၈၅-၁၈၆)

အခန်း (၁၈၅) - မင်း ရန်စလို့ မရတဲ့သူ

လင်းကျင်း တစ်ယောက် မီးဓာတ်ငါးပါး ဆေးလုံးကို အာရုံစိုက် ဖော်စပ်နေစဉ်မှာပင်၊ ရဲ့ယွီကျိုးသည် ရန်ကျဲကို တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါ်ယူလိုက်၏။

ဧည့်ခန်းဆောင်မှ ထွက်လာကတည်းက ရဲ့ယွီကျိုးသည် အခြေအနေကို မည်သို့ ပြောင်းလဲရမလဲဆိုသည်ကိုသာ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ ပြတိုက်မှူး၏ စိတ်ထဲတွင် သူ့အပေါ် ထားရှိသော အမြင်များ ပြောင်းလဲသွားအောင် သူ တစ်ခုခု လုပ်ရပေမည်။ ဒါကို သိသာလွန်းအောင် မလုပ်ဘဲ ပါးပါးနပ်နပ် လုပ်ဆောင်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် ရန်ကျဲအား လင်းကျင်းကို ရန်မစရန် တားမြစ်ရပေမည်။

ရန်ကျဲသည် ထိုညက တစ်မှေးမှ မအိပ်ခဲ့ရပေ။ သူ၏ ဆရာဖြစ်သူ ရဲ့ယွီကျိုးသည် သားရဲဆင့်တက်နည်းကို သွားရောက် တောင်းခံပေးထားသဖြင့် သူ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ခြင်းပင်။ ဆရာက ခေါ်လိုက်သည်နှင့် ရန်ကျဲသည် သူ၏ သားရဲနှင့်အတူ ချက်ချင်းပင် အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့တော့သည်။

သို့သော် ရဲ့ယွီကျိုး၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီမှန်း ရန်ကျဲ ရိပ်မိလိုက်၏။

သူ့ဆရာမှာ အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်ခံထားရသလိုမျိုး အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

ရဲ့ယွီကျိုး၏ နောက်ထပ် ပြောလိုက်သော စကားမှာ ရန်ကျဲကို ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားစေသည်။

“ရန်ကျဲ... မင်းကို ငါ အခုခေါ်တာက အရေးကြီးတဲ့ အချက်တစ်ခု ပြောဖို့ပဲ... အခုကစပြီး... မင်း လင်းကျင်းကို လုံးဝ သွားပြီး မရန်စပါနဲ့တော့... သူက မင်း ရန်စလို့ ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး”

ရဲ့ယွီကျိုးသည် ‘ငါကိုယ်တိုင်တောင် သူ့ကို ရန်မစရဲဘူး’ ဟု ထည့်ပြောချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးအချိန်တွင် စိတ်ပြောင်းကာ ထိုစကားကို မျိုချလိုက်ရ၏။

သူ့အနေဖြင့် ထိုစကားမျိုးကို ဘယ်တော့မှ ထုတ်ပြောမှာ မဟုတ်သဖြင့် ရန်ကျဲကို တားမြစ်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လက်ရှိ အခြေအနေအရ လင်းကျင်းသည် ရိပ်သာမှူး၏ တပည့်ဖြစ်မှာ သေချာလှသည်။ အစပိုင်းတွင် ရဲ့ယွီကျိုး စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် အခြား အချက်တစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရပြန်၏။

အရာရာတိုင်းမှာ အကောင်းနှင့် အဆိုး ဒွန်တွဲနေတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် အကောင်းက အဆိုး ဖြစ်သွားနိုင်သလို၊ အဆိုးကနေလည်း အကောင်း ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

ရဲ့ယွီကျိုးသည် ကျင့်စဉ်အဆင့်၊ အဆင့်အတန်းနှင့် ကျော်ကြားမှုတို့တွင် ထိပ်တန်းမှာ ရှိနေသူပင်။ သူ၏ သားရဲမှာလည်း အဆင့် ၄ မှာ ရှိနေသဖြင့် သူသည် မေပယ်မြို့၏ အထင်ကရ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်၏။ ဘယ်အရာကမှ သူ့ကို တုန်လှုပ်အောင် မလုပ်နိုင်ပေ။

ပြတိုက်မှူးကလွဲလျှင်ပေါ့။

ပြီးခဲ့သည့် အခေါက်က ဧည့်ခန်းဆောင်သို့ သွားစဉ်တွင် ပြတိုက်မှူး သူ့အပေါ် မကျေနပ်ကြောင်း အတိအလင်း ပြောခဲ့ပြီး၊ ထိုအကြောင်းရင်းမှာ လင်းကျင်းကြောင့် ဖြစ်ရမည်ဟု ရဲ့ယွီကျိုးက ကောက်ချက်ချထားသည်။

အမှန်တရားကို သိသွားပြီဖြစ်ရာ သူ မဟာဗျူဟာတစ်ခု ချမှတ်ရပေတော့မည်။ ပြတိုက်မှူးမှာ အမျက်ထွက်နေသဖြင့် သူ၏ မေးခွန်းများကို မဖြေကြားခဲ့သည့်အပြင်၊ သူ ပေးကမ်းသော ဆေးပစ္စည်းများကိုပင် လက်မခံခဲ့ပေ။

ဒါက အတော်လေး စိုးရိမ်စရာ ကောင်းသော ကိစ္စပင်။

ပြတိုက်မှူး၏ ခွင့်လွှတ်မှုကို ရရှိရန်အတွက် တစ်ခုခု ပြန်လည် ပေးဆပ်ရမည်မှန်း ရဲ့ယွီကျိုး သိသည်။

ထို့ကြောင့် သူ ပထမဆုံး လုပ်ရမည့်အလုပ်မှာ ရန်ကျဲအား လင်းကျင်းကို ရန်မစရန် သတိပေးလိုက်ခြင်းပင်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ပြတိုက်မှူးနှင့် ပို၍ ရင်းနှီးခွင့်ရမည့် အခွင့်အရေးကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။ လင်းကျင်းသည် မေပယ်မြို့ရှိ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်မှာ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ ဒါက သူ့အတွက် ရေသူမလေး လကမ္ဘာကို ကြည့်ခွင့်ရသလို အခွင့်အကောင်းကြီးပင်။

အကယ်၍သာ သူသည် လင်းကျင်းနှင့် ရင်းနှီးအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့လျှင် ဒါက ပြတိုက်မှူးနှင့် ရင်းနှီးသွားခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဤအချက်အလက်ကိုတော့ ရဲ့ယွီကျိုးက သူ့စိတ်ထဲမှာပဲ လျှို့ဝှက် သိမ်းဆည်းထားမှာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ရန်ကျဲကို သေချာမှာကြားပြီးနောက် ပြန်လွှတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် လင်းကျင်း၏ ‘ပြင်ပပုံရိပ်’ စာအုပ်ကို မော်ကွန်းတင်ရန်အတွက် ဝိညာဉ်စာကြည့်တိုက်သို့ သူ သွားရပေဦးမည်။

ရိပ်သာမှူး၏ သူ့အပေါ်ထားရှိသော အမြင်သည် သူ၏ သားရဲဆင့်တက်မှုနှင့် တိုက်ရိုက် ပတ်သက်နေသဖြင့် သူသည် ပို၍ပင် ဂရုစိုက် လုပ်ဆောင်ရတော့မှာ ဖြစ်သည်။

ရန်ကျဲမှာတော့ ဇဝေဇဝါဖြင့် သူ၏ နေရာသို့ ပြန်လာခဲ့၏။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”

ရန်ကျဲ တစ်ယောက် ဘာကိုမှ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။

သူ့ဆရာက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး လင်းကျင်းကို ရန်မစဖို့ ပြောရတာလဲ။

ဘာအကြောင်းကြောင့်လဲ။

ရန်ကျဲ စိတ်ထဲမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေမိသည်။

သူ့ဆရာက ဘာမှ ထပ်မပြောခဲ့ပေ။ ရန်ကျဲသည် ဆရာဖြစ်သူ၏ အကျင့်ကို ကောင်းကောင်း သိသည်။ ရဲ့ယွီကျိုး ဘာမှ မပြောဘဲ နေခဲ့သည်မှာ မေ့သွားလို့ မဟုတ်ဘဲ ရန်ကျဲကို ပြောပြရန် အစီအစဉ် မရှိခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ရမည်။

ဒါက ရန်ကျဲကို အတော်လေး စိတ်တိုစေ၏။

သူသည် တပည့်များ၏ ပြိုင်ပွဲတွင် လင်းကျင်းကို သင်ခန်းစာ ကောင်းကောင်း ပေးရန် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း၊ အခုလို အရေးကြီးသည့် အချိန်မှာ သူ့ဆရာက လာပြီး တားမြစ်နေခြင်းပင်။ မည်သူမဆို သူ့နေရာမှာဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ပင် ခံစားရမှာ ဖြစ်သည်။

ခေတ္တမျှ ဒေါသထွက်ပြီးနောက် ရန်ကျဲသည် စိတ်ကို လျှော့ကာ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အကြောင်းရင်းများကို စဉ်းစားလိုက်၏။

သူ့ဆရာက လင်းကျင်းကို ရန်မစဖို့ အကြောင်းမဲ့ ပြောမှာ မဟုတ်ပေ။ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့မှာ သေချာသည်။

သို့သော် ရန်ကျဲမှာတော့ ဘာမှ မသိရပေ။

“လင်းကျင်းမှာ နောက်ခံ တောင့်တောင့်တင်းတင်း ရှိနေတာလား”

ရန်ကျဲက ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်၏။

ဒါက အတော်လေး ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘာဖြစ်လဲ။

ရန်ကျဲသည် ရဲ့ယွီကျိုး၏ အမိန့်ကို မနာခံဘဲ မနေဝံ့သော်လည်း တပည့်များ ပြိုင်ပွဲဆိုသည်မှာ တရားဝင် ယှဉ်ပြိုင်မှုတစ်ခုပင်။ ထိုနေရာမှာ ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းကိုတော့ ရန်စခြင်းဟု သတ်မှတ်၍ မရနိုင်ပေ။

ရန်ကျဲသည် ထိုပြိုင်ပွဲမှာ ဆက်လက် ယှဉ်ပြိုင်မှာ ဖြစ်သလို၊ လင်းကျင်းကို အရှက်ခွဲလိုသော စိတ်မှာလည်း ပို၍ ပြင်းပြလာတော့သည်။ ဒါမှသာ သူ၏ ရင်ထဲမှ မကျေနပ်မှုများ ပြေပျောက်သွားမှာ မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်လည်း သူ့ဆရာ၏ သတိပေးချက်ကိုတော့ သူ စိတ်ထဲမှာ မှတ်ထားလိုက်၏။ အနည်းဆုံးတော့ လင်းကျင်းမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေမှာ ဖြစ်မှန်း သူ သိလိုက်ရပြီ။

အခုဆိုလျှင် လင်းကျင်း၏ သားရဲမှာ အဆင့် ၃ သို့ ရောက်နေပြီဆိုသည့် သတင်းများက ပျံ့နှံ့နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ သွေးကတိကဝတ်မှာလည်း စတုတ္ထနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ၊ လင်းကျင်းမှာ ရန်ကျဲ အထူး ဂရုစိုက်ရမည့် ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့၏။

“မင်းမှာပဲ ဖဲချပ်အပို ပါတာ မဟုတ်ဘူးနော်”

ရန်ကျဲက ပြုံးလိုက်ရင်း သူ၏ အင်္ကျီအိတ်ထဲမှ တစ်ခုခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဒါက လက်ရာမြောက်လှသော သစ်သားသေတ္တာလေး တစ်လုံးပင်။

ရှေးဟောင်းပုံစံရှိသော ဤသေတ္တာလေးကို ‘ပြိုကွဲစေသော အဆောင်လက်ဖွဲ့’ ဖြင့် ချိပ်ပိတ်ထား၏။

ရန်ကျဲသည် ချိပ်ကို ညင်သာစွာ ခွာလိုက်သောအခါ ဆန်းကြယ်သော ရနံ့တစ်ခုက ပျံ့လွင့်လာသည်။

ဒါက ဆေးရနံ့ပင်။

ရန်ကျဲ၏ ဥဒေါင်းဖြူလေးမှာ ထိုရနံ့ကို ရလိုက်သည်နှင့် ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်သွား၏။ ဤရနံ့သည် သားရဲများအပေါ် အစွမ်းထက်သော လွှမ်းမိုးမှု ရှိနေမှာ သေချာသည်။

ရန်ကျဲ သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ဒါက ရန်ကျဲ ခရီးသွားနေစဉ်တွင် တောင်ကြားတစ်ခုရှိ ဂူတစ်ခုအတွင်း၌ မတော်တဆ တွေ့ရှိခဲ့သည့် အရာပင်။

ရန်ကျဲသည် ဤတွေ့ရှိမှုကို ရဲ့ယွီကျိုး အပါအဝင် မည်သူ့ကိုမျှ မပြောခဲ့ပေ။

လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုဂူကို တွေ့စဉ်ကတည်းက ဒါက ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားများ ချန်ထားခဲ့သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်မှန်း ရန်ကျဲ သိခဲ့သဖြင့် သူ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ရ၏။

သို့သော် ထိုဂူထဲတွင် အဖိုးတန်သည့်အရာ ဘာမှမရှိဘဲ သာမန် ကျောက်ခန်းလေးတစ်ခုသာ ရှိနေခဲ့သည်။

ဤဆေးလုံးကလွဲလျှင်ပေါ့။

ဤဆေးလုံးကို သစ်သားသေတ္တာထဲမှာ တွေ့ခဲ့ခြင်းပင်။ သစ်သားသေတ္တာကို လုပ်ထားသည့် ပစ္စည်းမှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို ရန်ကျဲ မသိသော်လည်း ၎င်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသည်အထိ ပျက်စီးမသွားဘဲ တည်ရှိနေခဲ့သည်။ ဆေးလုံး၏ အာနိသင်ကိုလည်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ဖြင့် ပိတ်ထားသဖြင့် နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ ကြာသော်လည်း အာနိသင် မပြယ်ဘဲ ရှိနေခြင်းပင်။

ရန်ကျဲသည် ထိုစဉ်က ကျောက်ခန်းနံရံပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်းစာသားများကိုလည်း တွေ့ခဲ့၏။ သူ နားမလည်သော်လည်း ၎င်းတို့ကို ကူးယူခဲ့ပြီး လပေါင်းများစွာ သုတေသန လုပ်ခဲ့ရသည်။

ထိုအခါမှသာ ဤဆေးလုံးမှာ မည်မျှ အစွမ်းထက်သလဲဆိုသည်ကို သူ သိလိုက်ရ၏။ ဒါက နတ်ဘုရားတွေ သုံးခဲ့တဲ့ ဆေးလုံးဖြစ်ပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့်နှင့် စွမ်းအားကို အဆမတန် တိုးတက်စေနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ယခုခေတ် လူသားများအနေဖြင့် ရှေးဟောင်းနေရာများမှ ဆေးလုံးများကို တွေ့တတ်ကြသော်လည်း၊ ၎င်းတို့ကို လူသားများက တိုက်ရိုက်သောက်သုံး၍ မရမှန်း သိထားကြသည်။ သောက်သုံးခဲ့လျှင် အာနိသင် မရှိတာမျိုး ဖြစ်တတ်သလို၊ အာနိသင် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် အဆိပ်သင့်ကာ သေဆုံးသွားတာမျိုးလည်း ရှိတတ်၏။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှပေသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ သားရဲများသည် ၎င်းဆေးလုံးများကို ပြဿနာမရှိဘဲ စားသုံးနိုင်ခြင်းပင်။ ဆေးလုံးကို စားသုံးပြီးနောက် သားရဲများမှာ သိသိသာသာ ပို၍ သန်မာလာတတ်ကြသည်။

ရန်ကျဲသည် ဤဆန်းကြယ်သော အတွေ့အကြုံနှင့် ဆေးလုံးအကြောင်းကို လျှို့ဝှက်ထားခဲ့၏။ သူသည် သူ၏ သားရဲကို အဆင့် ၄ သို့ ရောက်အောင် လုပ်ပြီးမှသာ ဤဆေးလုံးကို သုံးရန် သိမ်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှသာ ဤဆေးလုံး၏ အကူအညီဖြင့် အဆင့် ၅ သို့ တက်လှမ်းနိုင်မှာ ဖြစ်သည်ဟု သူ ယူဆထား၏။

ဟုတ်ပါတယ်၊ အဆင့်တက်တာအပြင် အခြားသော အန္တရာယ်များလည်း ရှိနိုင်ပေသည်။ ဤရှေးဟောင်း ဆေးလုံးက မည်သို့သော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ရှိမလဲဆိုသည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

ရန်ကျဲသည် ယခင်က သူ့ဥဒေါင်းဖြူလေးကို မကျွေးခဲ့သည်မှာ အချိန်မတန်သေးဟု ယူဆသလို၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း ယုံကြည်မှု မရှိသေးသောကြောင့်ပင်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ လောင်းကြေးထပ်ရန် အချိန်တန်ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လင်းကျင်းသည် သူ့အတွက် အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ လင်းကျင်း၏ ဂုဏ်သတင်းမှာလည်း သူ့ထက်ပင် ကျော်လွန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။ လင်းကျင်း၏ ဟောပြောချက် တစ်ခုတည်းကပင် သူ၏ ဟောပြောချက် ဆယ်ခုထက် ပို၍ နက်နဲလှပေသည်။ လင်းကျင်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်နှင့် သားရဲအဆင့်အရ ရန်ကျဲအနေဖြင့် စိုးရိမ်စိတ် ပေါ်လာခြင်းမှာ သဘာဝပင်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူ၏ သားရဲကို ဤဆေးလုံး ကျွေးရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ရန်ကျဲသည် အခြားတပည့်များကို သူ တရားထိုင် ကျင့်ကြံတော့မှာဖြစ်သဖြင့် မည်သူမှ လာမနှောင့်ယှက်ရန် ပြောကြားလိုက်၏။

အခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ ရန်ကျဲသည် အခန်းကို ဂါထာဖြင့် ပိတ်လိုက်ပြီး ဆေးလုံးကို ထုတ်ကာ ဥဒေါင်းဖြူလေးကို ကျွေးလိုက်တော့သည်။

“ဥဒေါင်းဖြူ... မင်း ငါ့အနားမှာ ရှိနေတာ ကြာပြီ... မင်း အဆင့်တက်နိုင်မလား ဆိုတာကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဆုံးအထိ တောင့်ခံပါ”

ရန်ကျဲသည် သွေးကတိကဝတ်မှတစ်ဆင့် သူ၏ သားရဲကို အားပေးကာ အားဖြည့် ဂါထာများကိုလည်း ရွတ်ဖတ်ပေးလိုက်၏။

အစပိုင်းတွင် ဥဒေါင်းဖြူလေးမှာ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိသော်လည်း၊ ခေတ္တမျှ ကြာသောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီလာပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်တော့သည်။

ဆေးအာနိသင် စတင်ပြလာပြီ ဖြစ်ရမည်။

ရန်ကျဲသည်လည်း သွေးကတိကဝတ်မှတစ်ဆင့် သူ၏ သားရဲ ခံစားနေရသော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရ၏။

သူ့စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ပေါ်လာရသည်။

အကယ်၍ ဆေးအာနိသင်က သူ မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့လျှင် အရာရာ ပျက်စီးသွားနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ပစ်လိုက်သော မြားသည် နောက်သို့ ပြန်မလှည့်နိုင်တော့ပေ။ သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ အမှောင်ထဲမှာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းရန်သာ ရှိတော့၏။ ရန်ကျဲသည် သူ၏ သားရဲ ဤပြင်းထန်သော ဆေးအာနိသင်ကို တောင့်ခံနိုင်ရန် အစွမ်းကုန် ကူညီပေးနေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်ရှိ ချန်ချန်း၏ လက်အောက်ငယ်သားမှာ သတင်းအသစ်များနှင့် ပြန်ရောက်လာ၏။

“စီနီယာရန်က တရားထိုင် ကျင့်ကြံနေတာလား”

ချန်ချန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူ အကြောင်းရင်းကို ရိပ်မိလိုက်၏။ တပည့်များ ပြိုင်ပွဲအတွက် ရက်အနည်းငယ်သာ လိုတော့သဖြင့် စီနီယာရန်အနေဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် ကျင့်ကြံနေခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

မကြာသေးမီက သတင်းပေါင်းစုံ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ရာ၊ ချန်ချန်းကို အစိုးရိမ်ဆုံး ဖြစ်စေသည်မှာ လင်းကျင်း၏ သားရဲ သတင်းပင်။

ကြားရသလောက်ဆိုလျှင် လင်းကျင်း၏ သားရဲမှာ အဆင့် ၃ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်ချန်းမှာ အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ဒါက လင်းကျင်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ရန်ကျဲနှင့် ရင်ပေါင်တန်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဆိုသည်ကို သက်သေပြနေခြင်းပင်။

ဒါဆိုလျှင် ရန်ကျဲအနေဖြင့် ပြိုင်ပွဲတွင် လင်းကျင်းကို အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေးမှာ နည်းပါးသွားပေလိမ့်မည်။ သူက အသာစီး မရနိုင်တော့ပေ။

လင်းကျင်းက လူအများရှေ့တွင် သူ့ကို ဟောပြောပွဲမှ နှင်ထုတ်ကာ အရှက်ခွဲခဲ့ခြင်းအပေါ် ချန်ချန်း မည်မျှ နာကျည်းနေမလဲဆိုသည်မှာ ခန့်မှန်းရ မခက်ပေ။ ချန်ချန်းသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက အပြင်မထွက်ဘဲ လင်းကျင်းကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကိုသာ စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်းပင်။

သူ့အနေဖြင့် အရင်က အရှုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသဖြင့် ချန်ဝမ်လင်း၏ အပြစ်တင်ခြင်းကိုလည်း ခံခဲ့ရရာ၊ ချန်ချန်း၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန် ဆိုးရွားနေတော့သည်။

ချန်ဝမ်လင်းသည် ဝူချန်းဝေနှင့် ပေါင်းပြီး ဆေးလုပ်ငန်း စတင်ခဲ့ကတည်းက သူ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာလည်း မြင့်တက်လာခဲ့၏။ သူတို့သည် ရှီမိသားစုကိုပင် ကျော်လွန်ကာ မေပယ်မြို့၏ ဩဇာအရှိဆုံး မိသားစု ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ ချန်ယွမ်ယွမ်မှာလည်း ပို၍ ဘဝင်မြင့်လာပြီး သူမ၏ မောင်ဝမ်းကွဲဖြစ်သူ ချန်ချန်းကိုပင် အထင်သေးလာတော့၏။ ချန်ချန်းက သူမကို တွေ့ရန် တောင်းဆိုတိုင်း သူမက အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးပေးကာ ငြင်းပယ်လေ့ ရှိသည်။

“ကောင်းပြီလေ... အားလုံးက ငါ့ကို အထင်သေးနေကြတာပေါ့... တစ်နေ့ကျရင် မင်းတို့ အားလုံး ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်စေရမယ်”

ချန်ချန်းက အံကြိတ်ရင်း ဆိုလိုက်၏။

သူကိုယ်တိုင်လည်း တရားထိုင် ကျင့်ကြံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

လင်းကျင်းနှင့် ရန်ကျဲတို့ကဲ့သို့သော ထိပ်တန်း ပြိုင်ဘက်များကို သူ မယှဉ်နိုင်မှန်း သိသော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ အခြား ပြိုင်ဘက်များကို သူ အနိုင်ယူနိုင်ရပေမည်။

ဥပမာအားဖြင့် လုယွန်ဟယ် သို့မဟုတ် စုပေါင်အာ တို့ပင် ဖြစ်၏။

ချန်ချန်းသည် လုယွန်ဟယ် သို့မဟုတ် စုပေါင်အာကို အနိုင်ယူပြီး ထိပ်တန်း သုံးဦးစာရင်းထဲသို့ မဖြစ်မနေ ဝင်ရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏ စွမ်းအားမှာ လုယွန်ဟယ်နှင့် အတူတူလောက်ပင် ရှိသည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ တတိယနယ်ပယ် သွေးကတိကဝတ် ရှိကြသလို၊ သူတို့၏ သားရဲများမှာလည်း အဆင့် ၂ ဖြစ်သဖြင့် ဒါက တရားမျှတသော ယှဉ်ပြိုင်မှု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်လုံး သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သလို၊ ရဲ့ယွီကျိုး၏ လမ်းညွှန်မှုကိုလည်း ရရှိထားသဖြင့် သူသည် လုယွမ်ဟီထက် မညံ့နိုင်ဟု ယူဆထား၏။

စုပေါင်အာနှင့် ပတ်သက်လျှင်လည်း ချန်ချန်းမှာ သူမကို အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ချက် ရှိနေသည်။ မကြာသေးမီကပင် ချန်ဝမ်လင်းဆီမှ ဆေးလုံးများစွာ ရရှိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို သူရော သူ၏ သားရဲပါ စားသုံးခဲ့သဖြင့် သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့၏။ ထို့အပြင် ပြိုင်ပွဲတွင် ပြိုင်ဘက်များကို အံ့အားသင့်သွားစေရန်အတွက် ဂါထာ မန္တန်များကိုလည်း သူ သေချာ လေ့ကျင့်ထားခဲ့ပေသည်။

အခန်း (၁၈၆) - ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပြီးဆုံးခြင်း

တစ်ရက်ခန့် ကြာပြီးနောက်...

ဇိုရုကုတောင်၏ တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် ဆေးရနံ့များ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ကောင်းကင်ယံ၌ ထူးခြားသော ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤနေရာမှာ လူသူကင်းဝေးသည့် တောနက်ထဲတွင် ဖြစ်နေသဖြင့်သာ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများ မဖြစ်ခဲ့ခြင်းပင်။

ဂူအပြင်ဘက်တွင် ဆော့ကစားနေကြသော ရှောင်ဟော့နှင့် မြေခွေးပေါက်လေးများသာမက၊ တစ်တောင်လုံးရှိ သားရဲရိုင်းများမှာလည်း ဤဆန်းကြယ်သော မြင်ကွင်းကို ငေးမောကြည့်နေကြလေသည်။

ဂူအတွင်း၌မူ ရှန်းအာသည် ဆေးဖော်စပ်နေသော လင်းကျင်း၏ အနားမှ မခွာဘဲ တစ်ညဥ့်နှင့် တစ်နေ့လုံး စောင့်ကြပ်ပေးနေခဲ့၏။

“ဆရာကြီးလင်း... တစ်ရက်နဲ့ တစ်ည ရှိသွားပြီ၊ ခဏလောက် အနားယူဦးမလား”

ရှန်းအာက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

လင်းကျင်းက ခေါင်းယမ်းပြလိုက်၏။

အခုဆိုလျှင် မီးဖိုအတွင်း၌ စွမ်းအင်လုံးလေး ငါးလုံး ပေါ်ပေါက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဖော်စပ်မှုတစ်လျှောက်တွင် အခက်အခဲနှင့် အန္တရာယ်အချို့ ရှိခဲ့သော်လည်း သူ အားလုံးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဒါက လင်းကျင်းကိုယ်တိုင်ပင် မထင်မှတ်ထားသော ရလဒ်ဖြစ်ရာ၊ ဒုတိယအကြိမ်အတွက် ပြင်ဆင်ထားသည့် ဆေးပစ္စည်းများကို ချွေတာနိုင်သွားတော့သည်။

သို့သော် ‘မီးဓာတ်ငါးပါး ဆေးလုံး’ ပြည့်စုံရန်အတွက် နောက်ဆုံးခြေလှမ်းတစ်ခု ကျန်ရှိနေသေး၏။

ဆေးစွမ်းအင်လုံး ငါးလုံး ဖြစ်တည်လာပြီဖြစ်ရာ၊ ၎င်းတို့ကို တစ်ပြိုင်တည်း ဆေးလုံးအဖြစ် ခဲသွားအောင် လုပ်ဆောင်ရန်သာ လိုတော့သည်။

ဒါက အရေးကြီးဆုံး အပိုင်းပင်။ လှေကားထစ် တစ်ရာ တက်ရမည်ဆိုလျှင် ကိုးဆယ့်ကိုးထစ်ကို သူ ကျော်ဖြတ်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ ကျန်ရှိသည့် နောက်ဆုံးတစ်ထစ်မှာ အပင်ပန်းဆုံးနှင့် အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ဤနေရာတွင်သာ မှားယွင်းသွားခဲ့လျှင် သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအားလုံးမှာ ရေစုန်မျောသွားပေလိမ့်မည်။

လင်းကျင်းသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားကာ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သားရဲပြတိုက်ထဲမှ လမ်းညွှန်ချက်များကို တစ်ခေါက် ထပ်မံဖတ်ရှုပြီး တစ်ခုခု လိုအပ်နေခြင်း ရှိမရှိ သေချာအောင် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

“ရှန်းအာ... နောက်ထပ်ခြေလှမ်းက အရမ်းအရေးကြီးတယ်၊ ဂူအပြင်ဘက်မှာ သွားစောင့်နေပြီး ဘယ်သူမှ လာမနှောင့်ယှက်အောင် ကြည့်ထားပေး"

လင်းကျင်းက အမိန့်ပေးလိုက်၏။

အခြေအနေ၏ အရေးကြီးပုံကို ရိပ်မိသော ရှန်းအာသည် ချက်ချင်းပင် နာခံကာ ဂူဝတွင် အစောင့်အကြပ် သွားလုပ်လေတော့သည်။

လင်းကျင်းသည် ဆေးလုံးများကို စုစည်းခြင်းစတင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဂါထာတစ်ခုကို ရွတ်ဖတ်လိုက်ရာ မီးဖိုအတွင်းရှိ စွမ်းအင်လုံး ငါးလုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း ခဲလာတော့၏။

ဓာတ်ငါးပါးစွမ်းအင်မှာ မီးဖိုအတွင်း၌ လေဆင်နှာမောင်းငယ်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ လှည့်ပတ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သားရဲအရိုးမီးဖိုအတွင်းရှိ ‘ပိုယီ’ ၏ ဝိညာဉ်မှာ လင်းကျင်း၏ ‘သားရဲခြောက်လှန်နိုင်စွမ်း’ ကြောင့် ငြိမ်သက်နေရ၏။ ၎င်းသည် နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုရုံသာမက၊ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များကြောင့် မီးဖိုကြီး ကွဲအက်မသွားအောင်ပင် ဝိုင်းဝန်း ထိန်းသိမ်းပေးနေရလေသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ထိုဝိညာဉ်မှာ လင်းကျင်း၏ လက်ထောက်လေး ဖြစ်သွားခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း မီးဖိုအတွင်းမှ ဖိအားမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ‘ကွဲ’ ခနဲ အသံနှင့်အတူ မီးဖိုကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် အက်ကြောင်းငယ်တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

အကယ်၍ မီးဖိုအတွင်းမှ မီးတစ်စက်သာ အပြင်သို့ လျှံကျခဲ့လျှင် အနားရှိ ကျောက်တုံးကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်သွားမှာ ဖြစ်၏။ မီးဖိုအတွင်းရှိ အပူရှိန်မှာ ထိုမျှအထိ ပြင်းထန်လှပေသည်။

လင်းကျင်း ထိတ်လန့်သွားရ၏။ အကယ်၍ မီးဖိုသာ ပေါက်ကွဲခဲ့လျှင် ဆေးဖော်စပ်မှု ပျက်စီးသွားမှာသာမက၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း အသက်အန္တရာယ် ကြုံရနိုင်ပေသည်။ ယခင်က ဆေးဆရာများစွာမှာ မီးဖိုပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ပင် ရှာမရအောင် သေဆုံးခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုအချိန်တွင် မီးဖိုပေါ်၌ ‘ပိုယီ’ ၏ အရိပ် ပေါ်လာတော့သည်။ ဤမီးဖိုမှာ သူ၏ အိမ်ဖြစ်သဖြင့် မီးဖို ပျက်စီးသွားလျှင် သူ၏ ဝိညာဉ်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားမှာကို သိနေခြင်းပင်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းဝိညာဉ်သည် မီးဖိုကို မပျက်စီးအောင် အစွမ်းကုန် ကာကွယ်နေတော့သည်။

လင်းကျင်းသည် ဒါက အခွင့်ကောင်းမှန်း သိသဖြင့် ဆေးခဲသည့် ဖြစ်စဉ်ကို အရှိန်မြှင့်လိုက်၏။ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်နှင့် စွမ်းအင်လုံး ငါးလုံးမှာ ဆေးလုံးအဖြစ် အဖိသိပ်မခံလိုသကဲ့သို့ ပို၍ ရုန်းကန်လာကြပြန်သည်။

လင်းကျင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဆေးခဲဂါထာ ငါးခုကို တစ်ပြိုင်တည်း ရွတ်ဆိုလိုက်၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကိုလည်း တစ်စက်မကျန် အကုန်အသုံးချလိုက်ရာ မျက်လုံးများပင် ပြာဝေသွားရတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မီးဖိုအတွင်းရှိ စွမ်းအင်လုံး ငါးလုံးမှာ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ခဲသွားကြလေပြီ။

မီးဖိုအတွင်းရှိ မုန်တိုင်းမှာ ငြိမ်သက်သွားပြီး ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများလည်း ကွယ်ပျောက်သွားတော့၏။ မီးဖိုအတွင်း၌ ‘မီးဓာတ်ငါးပါး ဆေးလုံး’ ငါးလုံးသာ လွင့်မျောနေတော့သည်။

မြေမီးဆေးလုံး၊ မီးရောင်ခြည်ဆေးလုံး၊ ရေမီးဆေးလုံး၊ သစ်သားမီးဆေးလုံး နှင့် ရွှေမီးဆေးလုံး တို့ပင် ဖြစ်၏။

၎င်းတို့မှာ အရောင်လည်း မတူ၊ အရွယ်အစားလည်း မတူသလို ပုံသဏ္ဌာန်မှာလည်း ကွဲပြားကြသည်။ လေးလံသော မြေမီးဆေးလုံး၊ ပူပြင်းလှသော မီးရောင်ခြည်ဆေးလုံး၊ ရေနှင့်မီး ရောယှက်နေသော ရေမီးဆေးလုံး၊ စိမ်းလန်းသော အပင်များ ပေါက်ရောက်နေသကဲ့သို့ ရှိသော သစ်သားမီးဆေးလုံး နှင့် အလွန် မာကျောသော ရွှေမီးဆေးလုံးတို့ ဖြစ်ကြ၏။

ဤဆေးလုံးငါးလုံးမှာ ဓာတ်ကြီးငါးပါး အသီးသီး ပါဝင်သော်လည်း အခြေခံမှာတော့ မီးဓာတ်ပင် ဖြစ်သည်။ ဒါက ရှောင်ဟော့ ‘ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်တက်ခြင်း’ အတွက် အဓိက လိုအပ်ချက်ပင်။

နောက်ဆုံးတော့ လင်းကျင်းသည် ထိုဆေးလုံးများကို ရရှိခဲ့လေပြီ။

ဒါက တကယ့်ကို ပင်ပန်းလှသော ခရီးတစ်ခုပင်။

သူသည် မတ်တတ်ရပ်ရန်ပင် ခဲယဉ်းသွားသဖြင့် ရှန်းအာက အမြန်ပြေးလာပြီး ထိန်းပေးလိုက်ရ၏။

“ငါ အဆင်ပြေပါတယ်”

လင်းကျင်းက သူမကို စိတ်အေးအောင် ပြောလိုက်သည်။

သူ တကယ်ပင် အဆင်ပြေပါသည်။ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို ကြာရှည်စွာ လေ့ကျင့်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့၏။

အကြီးမားဆုံး အကျိုးကျေးဇူးမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပမာဏမှာ ‘ကျောက်ခဲငါးလုံး’ စာခန့် တိုးပွားလာခြင်းပင်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပိုများလာသည်နှင့်အမျှ သူ အသုံးပြုနိုင်သော မှော်ပညာ ပမာဏလည်း တိုးလာမှာ ဖြစ်သလို၊ လာမည့် ပြိုင်ပွဲတွင် အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေးလည်း ပိုများလာမှာ ဖြစ်သည်။

ခဏမျှ အနားယူပြီးနောက် လင်းကျင်း နေသာထိုင်သာ ရှိလာ၏။ သူသည် ရှောင်ဟော့ကို ခေါ်ကာ သွေးကြောစမ်းသပ်သည့် နည်းပညာဖြင့် ဝိညာဉ်သွေးကြောများကို ချဲ့ထွင်ပေးပြီးနောက် ‘မီးဓာတ်ငါးပါး ဆေးလုံး’ များကို တိုက်ကျွေးလိုက်တော့သည်။

ရှေ့ဆက် ဖြစ်လာမည့် အရာမှာ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်မှန်း လင်းကျင်း သိ၏။ ရှောင်ဟော့ ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်တက်ခြင်း ရမရ ဆိုသည်မှာ ဤဆေးအာနိသင်များကို သူ မည်မျှ စုပ်ယူနိုင်မလဲဆိုသည့် အပေါ်တွင်သာ မူတည်တော့သည်။

ဆေးလုံးများကို မျိုချပြီးနောက် ရှောင်ဟော့သည် လျှာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သပ်ကာ အနားပတ်လည်တွင် ပတ်ပြေးနေ၏။ ထို့နောက်တွင်တော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခွေယိုင်ကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

လင်းကျင်းကတော့ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ပေ။

ဒါက ဆေးအာနိသင်ကြောင့် ဖြစ်ရမည်မှန်း ပြတိုက်၏ လမ်းညွှန်ချက်များတွင် ပါပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဤအိပ်စက်ခြင်းမှာ နှစ်ရက် သုံးရက်ခန့် ကြာနိုင်ပေသည်။ ဆေးအာနိသင်မှာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် အချိန်ယူကာ အစာခြေရမည် မဟုတ်ပါလား။

လင်းကျင်းအနေဖြင့် ဤရက်အနည်းငယ်အတွင်း အပန်းဖြေနိုင်ပြီ ဖြစ်၏။

ဂူပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ လင်းကျင်းသည် တောင့်တင်းနေသော ကြွက်သားများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ မြေခွေးပေါက်လေးများမှာလည်း ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်နေကြ၏။ ရှန်းအာသည် တောထဲမှ အသီးအချို့ ခူးလာပြီး မြစ်ထဲမှာ ဆေးကြောကာ လင်းကျင်းအား လာပေးသည်။

လင်းကျင်းကလည်း မငြင်းဘဲ စားလိုက်ရာ အရည်ရွှမ်းသော ထိုအသီးများမှာ အလွန်ပင် အရသာ ရှိလှပေသည်။

“ရှောင်ဝူ ပြန်မလာသေးဘူးလား”

လင်းကျင်းက မေးလိုက်၏။

ရှန်းအာက ခေါင်းယမ်းကာ ဆို၏

“မလာသေးဘူး ဆရာကြီး... ဒီတစ်ခါ သူမ သွားတာ ပုံမှန်ထက် အချိန်ပိုကြာနေတယ်.... တစ်ခုခု ဖြစ်မှာ စိုးရိမ်မိတယ်”

ရှန်းအာသည် သူမ၏ ညီမလေးအတွက် စိုးရိမ်နေမှန်း သိသာလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ထိန်းချုပ်ရန် ခဲယဉ်းလှ၏။ လင်းကျင်း သိထားသလောက်ဆိုလျှင် ရှောင်ဝူသည် ထိုစာသင်သားလေးကို ချစ်နေသည်ကလွဲလျှင် ကျန်သည့် ကိစ္စများတွင်တော့ အတော်လေး အသိတရား ရှိသူပင်။

သို့သော် လင်းကျင်း သိချင်နေသော အချက်တစ်ခု ရှိသည်။

ရှန်းအာသည် ‘လူသွင်ပြောင်းလဲခြင်း’ ပညာကို စောစောစီးစီး ရရှိခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး၊ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်အတွင်း လူသားလောကထဲသို့ မကြာခဏ သွားရောက် လေ့လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူမရော ရှောင်ဝူလိုမျိုး တစ်စုံတစ်ဦးကို ချစ်မြတ်နိုးခဲ့ဖူးခြင်း မရှိဘူးလား။

သူ သိချင်သော်လည်း ရှန်းအာ ရှက်နေမှာ စိုးသဖြင့် ထိုမေးခွန်းကိုတော့ မမေးဖြစ်ခဲ့ပေ။

ဇိုရုကုတောင်၏ ရှုခင်းမှာ တကယ့်ကို လှပလွန်းလှပေသည်။ စိမ်းလန်းသော တောင်ကုန်းများ၊ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော တောင်ကြားများနှင့် ပြင်းထန်လှပသော မြစ်ရေစီးသံများမှာ စိတ်ကို ကြည်လင်စေ၏။ လမ်းလျှောက်သွားလျှင် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော ကျောက်တံတားများနှင့် စမ်းချောင်းထဲမှ ငါးလေးများကို မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။ ဤရှုခင်းများမှာ ပန်းချီဆရာတစ်ဦးအတွက်တော့ တစ်နေ့ကုန် ထိုင်ဆွဲချင်စရာပင်။

စည်ကားလှသော မြို့ပြနှင့်မတူဘဲ ဤတောအုပ်မှာ စိတ်ကို အေးချမ်းစေသည်။ လင်းကျင်းသည် ရှောင်ဟော့ကို တစ်ခါတစ်ရံ သွားကြည့်လိုက်၊ ရှန်းအာနှင့် စကားပြောလိုက်ဖြင့် တစ်နေ့တာကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့၏။

သို့သော်လည်း ညမိုးချုပ်သည့်တိုင် ရှောင်ဝူမှာ ပြန်မရောက်လာသေးပေ။

အခုတော့ လင်းကျင်းပင်လျှင် ထူးဆန်းနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှန်းအာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်စိတ်များကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ရှောင်ဝူသည် ထိုစာသင်သားလေးကို ကယ်တင်ရင်း ဒဏ်ရာရခဲ့စဉ်ကလွဲလျှင် ဤမျှအထိ ကြာအောင် ထွက်သွားလေ့ မရှိပေ။

လင်းကျင်းကတော့ အကောင်းဘက်က တွေးနေဆဲပင်။ ရှောင်ဝူ၏ စွမ်းရည်ကို သူ သိသည်။ အဆင့် ၃ သားရဲများနှင့် တွေ့လျှင်ပင် သူမ အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်စွမ်း ရှိ၏။ သူမကို တားဆီးနိုင်ရန်မှာ အဆင့် ၄ သားရဲတစ်ကောင် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံမှာ အဆင့် ၄ သားရဲ ဘယ်နှကောင် ရှိလို့လဲ။

သို့သော်လည်း ကြာလာသည်နှင့်အမျှ စိုးရိမ်စိတ်မှာ တိုးလာတော့သည်။

“အဲဒီ စာသင်သားလေး ဘယ်မှာ နေလဲဆိုတာ မင်း သိလား”

လင်းကျင်းက ရှန်းအာကို မေးလိုက်ရာ၊ သူမက ခေါင်းငြိမ့်ပြ၏။ သူမသည် ရှောင်ဝူနောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်ဖူးသည်မှာ သေချာလှသည်။

“မင်း သွားကြည့်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ ထင်တယ်” လင်းကျင်းက ရှန်းအာ စိတ်မအေးဖြစ်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် အခြေအနေ သွားကြည့်ရန် ခွင့်ပြုလိုက်ခြင်းပင်။

ရှန်းအာသည် အားကိုးရသူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် လင်းကျင်း စိတ်ပူမနေပေ။

သို့သော် သူ မသိလိုက်သည်မှာ... ဤတာဝန်ကို ရှန်းအာအား ပေးလိုက်မိခြင်းအတွက် မကြာမီမှာ သူ နောင်တရရတော့မည် ဆိုသည်ကိုပင်။

ရှန်းအာသည် ညအချိန်မှာပင် ထွက်ခွာသွား၏။ လင်းကျင်း ရှိနေသဖြင့် ကျန်ရှိသော မြေခွေးလေးများကို စိတ်ချလက်ချ ထားခဲ့နိုင်ခြင်းပင်။

လင်းကျင်းသည် အရိပ်ဝံပုလွေအား ဂူဝတွင် အစောင့်ထားကာ မြေခွေးပေါက်လေးများကို ဂူထဲသို့ ပြန်ခေါ်ခဲ့၏။

ရှောင်ဟော့မှာတော့ အိပ်မောကျနေဆဲပင်။

သို့သော် ရှောင်ဟော့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အရှိန်အဝါ ပြောင်းလဲလာသည်ကို လူတိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ပထမဆုံးမှာ သူ၏ အရွယ်အစားပင်။ အိပ်ပျော်နေစဉ်မှာပင် ရှောင်ဟော့မှာ ပို၍ ကြီးမားလာပြီး အမွှေးများမှာလည်း ပို၍ ထူထဲလာတော့၏။ လင်းကျင်းသည် တရားထိုင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မြေခွေးပေါက်လေးများက ဆူညံနေသဖြင့် သူတို့အား ကျင့်စဉ်အကြောင်း ဟောပြောပေးလိုက်ရတော့သည်။

တစ်နာရီကျော်ကြာ ဟောပြောပြီးနောက် မြေခွေးလေးများ ပင်ပန်းသွားကြ၏။ လင်းကျင်းသည် သူ၏ ယခင်ကမ္ဘာမှ ပုံပြင်အချို့ကို ပြန်လည် အမှတ်ရကာ မြေခွေးလေးများကို ပြောပြလိုက်သည်။

မြေခွေးလေးများမှာ လင်းကျင်းကို မှီရင်း ပုံပြင်များကို အာရုံစိုက် နားထောင်နေကြ၏။

ပုံပြင်အချို့ ပြောပြပြီးနောက် မြေခွေးလေးများ အိပ်ပျော်သွားသော်လည်း ရှန်းအာနှင့် ရှောင်ဝူမှာတော့ ပြန်မလာသေးပေ။

ဒါက ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ဇိုရုကုတောင်မှာ လူသူဝေးလှသလို ထိုစာသင်သားလေးမှာလည်း မေပယ်မြို့မှာ နေတာမဟုတ်ဘဲ အနီးနားရှိ ရွာတစ်ရွာမှာ နေခြင်းဖြစ်ရာ အသွားအပြန် အချိန်ယူရမှာပင်။

သူ ဆက်စောင့်နေလိုက်၏။

သန်းခေါင်ကျော် အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ လင်းကျင်း စိတ်မရှည် ဖြစ်လာစဉ်မှာပင် ဂူအပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

အရိပ်ဝံပုလွေ၏ အော်ဟစ်သံပင် ဖြစ်၏။

ဒါက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဆိုသည့် စူးရှသော အချက်ပေးသံပင်။

လင်းကျင်း ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားရာ ရှန်းအာနှင့် ရှောင်ဝူကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ရှန်းအာသည် သားရဲပုံစံ ပြန်ပြောင်းသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများ စိုရွှဲနေသော ရှောင်ဝူကို ပွေ့ချီလာခဲ့ခြင်းပင်။

လင်းကျင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားရ၏။ သူ၏ လက်များမှာ တုန်ရီနေပြီး ၎င်းတို့ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်တော့သည်။

ဆိုးရွားတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီ။

သွေးများ စိုရွှဲနေသော ရှန်းအာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လင်းကျင်း ကြောက်လန့်သွားသော်လည်း၊ အနားသို့ ရောက်သောအခါမှ ထိုသွေးများမှာ ရှန်းအာ၏ သွေးမဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရ၏။

ရှောင်ဝူမှာတော့ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားခဲ့ခြင်းပင်။

အသေးစိတ် စစ်ဆေးစရာပင် မလိုဘဲ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အရိုးများ မြင်ရသည်အထိ နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာများကို တွေ့နေရလေသည်။

လင်းကျင်းကို မြင်သည်နှင့် ရှန်းအာသည် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး တောင်းပန်လိုက်၏။

“ဆရာကြီးလင်း... ရှန်းအာ ဆရာကြီးကို ဒုက္ခပေးမိပြန်ပါပြီ”

လင်းကျင်းက သူမကို ဆက်မပြောရန် တားလိုက်သည်။ အခုချိန်မှာ အရေးကြီးဆုံးမှာ ရှောင်ဝူကို ကယ်တင်ရန်ပင်။

စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဒါက ရှောင်ဝူကို လင်းကျင်း ကုသပေးရသည့် ဒုတိယအကြိမ်ပင် ဖြစ်၏။ သူသည် ရှောင်ဝူ၏ ခေါင်းကို ချက်ချင်းပင် ထိတွေ့လိုက်ရာ ပြတိုက်မှ ကုသနည်းလမ်းများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။