အခန်း (၁၈၇-၁၈၈)

ခန်း (၁၈၇) - ကပ်ဘေးတစ်ခု

“ဒဏ်ရာက အရမ်းပြင်းထန်တယ်၊ အသက်အန္တရာယ်ရှိပေမဲ့ ကယ်လို့တော့ ရသေးတယ်”

ဒါက သားရဲပြတိုက်ရဲ့ ရောဂါရှာဖွေချက်ပင် ဖြစ်သည်။

လင်းကျင်းသည် တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှောင်ဝူကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ပိုက်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ကုသမှုကို စတင်လိုက်တော့သည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူသည် သွေးကြောစမ်းသပ်သည့် နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုကာ သွေးတိတ်အောင် လုပ်ဆောင်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူ အမြဲတမ်း ဆောင်ထားလေ့ရှိသော အရေးပေါ် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးအတွက် သူသည် ဆေးဝါးများကို အမြဲ အသင့်ပြင်ထားလေ့ ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်လည်း ရှောင်ဝူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ ကြောက်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ဆိုးရွားလှပေသည်။ သူမ၏ အတွင်းအင်္ဂါများပါ ပျက်စီးသွားခဲ့သလို သတိလည်း မေ့မြောနေသဖြင့် လင်းကျင်းပင်လျှင် အပြည့်အဝ အာမခံချက် မပေးရဲပေ။

ရှန်းအာမှာတော့ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေရှာ၏။ သူမ၏ လက်များနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင် သွေးများ စိုရွှဲနေသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ရှောင်ဝူ တစ်ယောက်တည်း၏ သွေးများ မဟုတ်မှန်း လင်းကျင်း ရိပ်မိသည်။ သာမန် မြေခွေးတစ်ကောင်မှာ ဤမျှအထိ သွေးထွက်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ဤသွေးများမှာ အခြားတစ်စုံတစ်ဦး၏ သွေးများပင် ဖြစ်ရမည်။

“ဆရာကြီးလင်း... ရှောင်ဝူကို ကယ်ပေးပါဦး”

ရှန်းအာက မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ငိုယိုကာ တောင်းပန်လေသည်။ လင်းကျင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး လက်ကို မနားတမ်း လှုပ်ရှားကာ ကုသပေးနေ၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ သွေးကြောစမ်းသပ်နည်းစနစ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ၊ ဒဏ်ရာများကို ချုပ်ရန်အတွက် အပ်နှင့် ချည်အစား ၎င်းနည်းပညာကိုပင် အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် လင်းကျင်းသည် သူနှင့်အတူ ပါလာသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ထုတ်လိုက်၏။ အချိန်မရှိတော့သဖြင့် ၎င်းတို့ကို ပါးစပ်ဖြင့် ဝါးကာ ရှောင်ဝူ၏ ဒဏ်ရာပေါ်တွင် လိမ်းကျံပေးလိုက်တော့သည်။

ဒါက အရေးပေါ် အခြေအနေ မဟုတ်ပါလား။

လင်းကျင်းသည် အစွမ်းကုန် အာရုံစိုက်လိုက်ရာ ကံကောင်းစွာဖြင့် အရာရာ အဆင်ပြေသွားခဲ့၏။

“ရှောင်ဝူက အနားယူဖို့ လိုတယ်၊ နောက်မှ သူမအတွက် သီးသန့်ဆေးလုံး ဖော်ပေးမယ်... အခုတော့ သူမ အသက်အန္တရာယ်ကနေ ကျော်လွန်သွားပြီ”

လင်းကျင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် ရှန်းအာမှာ ဝါးခနဲ အော်ငိုချလိုက်တော့သည်။

သူမသည် ဤမျှအထိ တောင့်ခံထားခဲ့ခြင်းပင်။

ရှောင်ဝူသည် သူမ၏ ညီမအရင်း ဖြစ်သလို၊ အခက်အခဲပေါင်းစုံကို အတူတူ ရင်ဆိုင်လာခဲ့ကြသူလည်း ဖြစ်သည်။ ရှောင်ဝူ ဤမျှအထိ ဒဏ်ရာရနေသည်ကို မြင်ရသော်လည်း အခုချိန်အထိ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိနေနိုင်သည်မှာပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပေသည်။

လင်းကျင်းသည် သနားစရာကောင်းလှသော ရှန်းအာကို ကြည့်ကာ သူမ ငိုလို့ဝသည့်အထိ စောင့်ဆိုင်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ “ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ” ဟု မေးလိုက်၏။

ရှန်းအာသည် လင်းကျင်း၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ဝန်ခံလိုက်၏။

“ဆရာကြီးလင်း... ရှန်းအာ လူသတ်မိခဲ့ပါပြီ”

ရှန်းအာ၏ ပြောပြချက်အရ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို လင်းကျင်း သိလိုက်ရ၏။

တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားပြီးနောက် ရှန်းအာသည် ရှောင်ဝူနောက်ကို တိတ်တဆိတ် လိုက်ဖူးစဉ်က သိထားသော ထိုစာသင်သားလေး၏ ရွာသို့ ချက်ချင်း သွားခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော် ရွာသို့ ရောက်သောအခါ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုနေရာတွင် မြက်ခင်းပြင်တိုက်ကြီးမှ လူရိုင်းများစွာ ရောက်ရှိနေကြခြင်းပင်။

ရှန်းအာသည် တစ်ခုခု ထူးခြားနေမှန်း သိသော်လည်း အချိန်မဖြုန်းဘဲ စာသင်သားလေး၏ အိမ်ဝင်းထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ခဲ့၏။ ထိုနေရာတွင် မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းက သူမ၏ လူသတ်ချင်စိတ်ကို နှိုးဆွလိုက်တော့သည်။

“ရှောင်ဝူကို သံကြိုးတွေနဲ့ ချည်ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ဒဏ်ရာတွေနဲ့... သူမ ချစ်တဲ့ စာသင်သားဆိုသူကလည်း ဘေးမှာ ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်နေတာ”

ရှန်းအာက သွားကြိတ်ရင်း ပြော၏။

လင်းကျင်းက ကြားဖြတ် မမေးခဲ့ပေ။ သာမန် စာသင်သားတစ်ယောက်မှာ ရှောင်ဝူကို ဖမ်းဆီးထားနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားမရှိသဖြင့် ဤကိစ္စမှာ ထင်သလောက် မရိုးရှင်းမှန်း သူ သိသည်။

ရှန်းအာက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“အိမ်ဝင်းထဲမှာ လူရိုင်းတွေ အများကြီးပဲ... အဲဒီထဲမှာ ဇိုရုကုတောင်ကို လာခဲ့ဖူးတဲ့ ရူဘာဆိုတဲ့သူကိုတောင် ကျွန်မ မြင်လိုက်သေးတယ်”

လင်းကျင်း ထိုလူကို မှတ်မိလိုက်၏။

“ရှောင်ဝူကို အဲဒီလူရိုင်းတွေက ဖမ်းထားပြီး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေတာ... ကျွန်မ အရမ်းဒေါသထွက်သွားလို့ ရှောင်ဝူကို ကယ်ဖို့အတွက် ဇွတ်ဝင်တိုက်လိုက်မိတာပါ”

ရှန်းအာက တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်။

လင်းကျင်း သူမကို အပြစ်မတင်ပေ။

ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် လူသတ်ချင်စိတ် ပေါ်လာခြင်းမှာ မဆန်းပေ။ လင်းကျင်းကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်လျှင်ပင် စိတ်ကို ထိန်းနိုင်ပါ့မလား မသေချာလှပေ။

ဒေါသထွက်နေသော ရှန်းအာမှာ ညှာတာမှုမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းပင်။ သူမ ပြောပြချက်အရ ထိုဝင်းအတွင်းရှိ လူရိုင်းအများအပြားနှင့် သူတို့၏ သားရဲများကို သူမ သတ်ပစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးများမှာလည်း ထိုလူရိုင်းများ၏ သွေးများသာ ဖြစ်၏။

ထိုရူဘာ ဆိုသူမှာလည်း သူမ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

လင်းကျင်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။

ဒါက သဘာဝပင်။ ရှန်းအာသည် အဆင့် ၄ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်သလို၊ လင်းကျင်းဆီကနေ ‘လူသွင်ပြောင်းလဲခြင်း’ ပညာကိုလည်း သင်ယူထားသူ မဟုတ်ပါလား။ ထိုလူရိုင်းများ၏ သားရဲများမှာ အဆင့် ၂ သို့မဟုတ် အဆင့် ၃ သာ ရှိသဖြင့် ဘယ်လောက်များများ ရှန်းအာကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ပြဿနာမှာ ရှောင်ဝူကို သူတို့ မည်သို့ ဖမ်းလိုက်သနည်း ဆိုသည်ပင်။

ထိုအကြောင်းကိုလည်း လင်းကျင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ရ၏။

ရှောင်ဝူ အသည်းစွဲ ချစ်နေရသော ထိုစာသင်သားလေးမှာ လူရိုင်းများနှင့် ပူးပေါင်းနေသူ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

အကယ်၍ ထိုလူကိုယ်တိုင်က ရှောင်ဝူကို ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့လျှင်တော့ ရှောင်ဝူမှာ မသိဘဲ ခံလိုက်ရမှာ သေချာလှပေသည်။

လင်းကျင်း ထိုအကြောင်းကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူသည် ရှေ့ဆက် ဖြစ်လာမည့် အရာများကိုသာ စဉ်းစားနေ၏။ ရှောင်ဝူမှာ မိစ္ဆာမှန်း လူသိသွားပြီဖြစ်သလို၊ ရှန်းအာကလည်း လူသတ်ခဲ့သဖြင့် လူရိုင်းများမှာ ဤကိစ္စကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ပေ။ အာဏာပိုင်များပါ ပါဝင်လာနိုင်ပြီး အကြီးအကျယ် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားနိုင်ပေသည်။

မုန်တိုင်းက လာတော့မည်။

အကယ်၍ ဒါက သူနှင့် မသက်ဆိုင်လျှင် လင်းကျင်း ပါဝင်မှာ မဟုတ်သော်လည်း၊ အခုတော့ ရှန်းအာနှင့် ရှောင်ဝူကို သူ ပစ်မထားနိုင်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လင်းကျင်းအနေဖြင့် သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးရပေတော့မည်။

ထို့အပြင် လူရိုင်းများမှာလည်း အခုချိန်မှာ ဤနေရာသို့ လာနေကြလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းကျင်းသည် မည်သူ့ကိုမျှ အထင်မသေးတတ်ပေ၊ အထူးသဖြင့် ရန်သူကိုပေါ့။

သတိမေ့နေသော ရှောင်ဝူကို ကြည့်လိုက်၊ ဂူထဲကို ကြည့်လိုက်ဖြင့် လင်းကျင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်မိ၏။

သူတို့ အခုချိန်မှာ နေရာပြောင်း၍ မရပေ။ ရှောင်ဝူမှာ အနားယူရန် လိုအပ်သလို၊ ရှောင်ဟော့မှာလည်း ဂူထဲတွင် အဆင့်တက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုဖြစ်စဉ်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိလျှင် ပြဿနာကြီးသွားနိုင်ပေသည်။

ဒါက တကယ့်ကို အကြပ်အတည်းပင် ဖြစ်သော်လည်း လင်းကျင်း စိတ်အေးအေးထားကာ တန်ပြန်နည်းလမ်းများကို စဉ်းစားရတော့သည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် အကယ်၍ လူရိုင်းများ ရောက်လာလျှင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုမှာ ရှောင်လွှဲ၍ ရမှာ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် တိုက်ပွဲဖြစ်လာလျှင် သူ ဘာလုပ်မည်ကို ဦးစွာ စဉ်းစားရ၏။

သူတို့ဘက်မှ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို သူ တွက်ချက်လိုက်သည်။

ရှန်းအာ တစ်ယောက်တည်းနှင့်ပင် အရာအားလုံးကို ဖြိုခွင်းနိုင်သော်လည်း လင်းကျင်းအနေဖြင့် သူမအား အတတ်နိုင်ဆုံး မတိုက်ခိုက်စေချင်ပေ။ သူမမှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်သဖြင့် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရခြင်းက ကောင်းသော အချက် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ သတိမထားဘဲ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံရှိ အဆင့် ၄ သားရဲပိုင်ရှင် ပညာရှင်များနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့လျှင် အခြေအနေမှာ ပို၍ ဆိုးရွားသွားနိုင်ပေသည်။

ရှန်းအာ မပါလျှင် လင်းကျင်းဘက်မှာ အရိပ်ဝံပုလွေနှင့် ရွှေဝါလေးတို့ ရှိနေသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။ မျောက်ဖြူကြီးကိုလည်း အပြင်ထွက်ခိုင်း၍ မရပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူရိုင်းများ ရှာဖွေနေသည်မှာ ထိုမျောက်ဖြူကြီး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ အကယ်၍ ၎င်းကို တွေ့သွားလျှင် လင်းကျင်းအတွက် ရှင်းပြရန် ပို၍ ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

ထိုအခါမှ လင်းကျင်း ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်၏။

“ရှန်းအာ... ဝူအာနဲ့ တခြား မြေခွေးလေးတွေကို ဂူထဲ ခေါ်သွားလိုက်... ငါ အမိန့်မပေးမချင်း အပြင်ကို လုံးဝ ထွက်မလာနဲ့”

လင်းကျင်းက ပြတ်ပြတ်သားသား အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ရှန်းအာ တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း လင်းကျင်းက စိုက်ကြည့်လိုက်သဖြင့် ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ဂါရဝပြုကာ ရှောင်ဝူကို ပွေ့ချီပြီး မြေခွေးလေးများနှင့်အတူ ဂူထဲသို့ ဝင်ကာ ပုန်းအောင်းနေလိုက်တော့သည်။

“ရွှေဝါလေး... အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့စမ်း”

လင်းကျင်းက အစွမ်းကုန် အော်ခေါ်လိုက်၏။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ရွှေဝါလေးမှာ မရှိမဖြစ် တိုက်ခိုက်ရေး အင်အားစုပင်။ သူသည် လွတ်လပ်စွာ သွားလာတတ်သော်လည်း အရေးကြီးသည့် အချိန်တွင်တော့ လင်းကျင်း၏ စကားကို နားထောင်တတ်ပေသည်။

ခဏအကြာတွင်တော့ ရွှေဝါလေးသည် အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ အပြေးအလွှား ပြန်ရောက်လာ၏။ သူ၏ နှုတ်သီးတွင်လည်း ပိုးကောင်ကြီး တစ်ကောင် ပါလာသဖြင့် အစာရှာထွက်နေခြင်း ဖြစ်မှန်း သိသာလှပေသည်။

ရွှေဝါလေး ရှိနေသဖြင့် လင်းကျင်း အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားရ၏။

စဉ်းစားကြည့်လျှင် လင်းကျင်းနောက်သို့ လိုက်နေသော သားရဲများထဲတွင် ရှောင်ဟော့ အပါအဝင် ရွှေဝါလေးမှာ သွေးမျိုးဆက် အမြင့်ဆုံးနှင့် အလားအလာ အရှိဆုံး ဖြစ်သည်။ အရိပ်ဝံပုလွေ၏ ဝိညာဥ်မြူခိုး သွေးမျိုးဆက်ပင်လျှင် ရွှေဝါလေး၏ ‘ရွှေကျီးကန်း’ သွေးမျိုးဆက်ကို မယှဉ်နိုင်ပေ။

ဘာသွေးမျိုးဆက်မှ မရှိသည့် ရှောင်ဟော့ ဆိုလျှင်တော့ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။

ကြီးထွားမှုအပိုင်းတွင် ရွှေဝါလေး၏ အလားအလာမှာ အကန့်အသတ် မရှိပေ။ အဆင့်တူ သတ္တဝါချင်း ယှဉ်တိုက်လျှင်ပင် ရွှေဝါလေးက အနိုင်ရမှာ ဖြစ်ကြောင်း လင်းကျင်း ယုံကြည်ထားသည်။

အစွမ်းထက်သော ရန်သူများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ရွှေဝါလေးမှာ အားကိုးရဆုံးပင်။

ဒါက လင်းကျင်း အခုချိန်မှာ လုပ်နိုင်သမျှပင်။

နေဦး...

လင်းကျင်း တစ်ခုကို မေ့နေသည်။ ဒါက သူကိုယ်တိုင်ပင်။

သူ့ရဲ့ မူလပုံစံအတိုင်း ရှိနေလျှင် နောင်တွင် ဒုက္ခရောက်နိုင်ပေသည်။ အခြေအနေ မဟန်ခဲ့လျှင် သူပါ အသက်ပေးရနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ထားရပေမည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လင်းကျင်းသည် သိန်းငှက်တစ်ကောင်၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။

သူတို့ကို လိုက်ရှာနေသူတွေ ရောက်လာပြီ။

လင်းကျင်းသည် အလျင်အမြန်ပင် အနားရှိ သစ်ပင်မှ သစ်ခေါက်တစ်ခုကို ခွာယူလိုက်ပြီး မျက်စိပေါက် နှစ်ခု ဖောက်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၏ ဝတ်ရုံမှ အစအနတစ်ခုကို ဖြတ်ကာ ရိုးရှင်းသော မျက်နှာဖုံးတစ်ခု လုပ်လိုက်တော့သည်။

ဒါက အခုလောလောဆယ် သူ လုပ်နိုင်သမျှပင်။

ထိုသိန်းငှက်ကြီးသည် ဤနေရာတွင် တစ်ခုခုရှိမှန်း ရိပ်မိသွားပုံရပြီး ကောင်းကင်ယံမှာ ဝဲပျံနေတော့သည်။ ထို့အပြင် အဝေးမှ ဝံပုလွေများ၏ ဟောင်သံများကိုလည်း ကြားနေရ၏။

မကြာမီမှာပင် ကြီးမားလှသော ‘လွင်ပြင်ဝံပုလွေ’ ဆယ်ကောင်ကျော် ပေါ်လာတော့သည်။

၎င်းတို့မှာ မြက်ခင်းပြင်တိုက်မှ ဝံပုလွေမျိုးစိတ်များဖြစ်ပြီး အလွန် ကြမ်းကြုတ်သလို အနံ့ခံလည်း ကောင်းလှပေသည်။ ရန်သူ၏ အနံ့ကို ရရုံဖြင့် မိုင်ပေါင်း ရာချီအထိ လိုက်နိုင်ကြ၏။

သိန်းငှက်တွေဆီက ပုန်းနိုင်ရင်တောင်မှ ဒီဝံပုလွေတွေဆီကတော့ လွတ်အောင် ပြေးဖို့ ခဲယဉ်းလှပေသည်။

လင်းကျင်းသည် သူ၏ ဝတ်ရုံကို ပြောင်းပြန်ဝတ်လိုက်ပြီး သစ်ခေါက်မျက်နှာဖုံးကို တပ်လိုက်သဖြင့် လောလောဆယ်တွင်တော့ မည်သူမှ မှတ်မိမှာ မဟုတ်ပေ။

သူသည် ရွှေဝါလေးနှင့် အရိပ်ဝံပုလွေကို အမိန့်ပေးလိုက်၏။ သူတို့မှာ သွေးကတိကဝတ်ဖြင့် ချည်နှောင်မထားသော်လည်း လင်းကျင်း၏ စကားကိုတော့ အတိအကျ နားထောင်ကြပေသည်။

အဆင့် ၃ သားရဲများ၏ ထူးခြားချက်မှာ အရွယ်အစားကို စိတ်ကြိုက် ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်းပင်။

ရွှေဝါလေးနှင့် အရိပ်ဝံပုလွေမှာ သူတို့၏ အကြီးမားဆုံး အရွယ်အစားသို့ ပြောင်းလဲလိုက်ကြတော့သည်။

လင်းကျင်းအနေဖြင့် အချိန်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဆွဲထားချင်သော်လည်း၊ ရှန်းအာက သူတို့ဘက်က လူအချို့ကို သတ်ခဲ့သဖြင့် တစ်ဖက်လူက ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်မှန်း ကလေးတောင် သိနိုင်ပေသည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထိုလွင်ပြင်ဝံပုလွေများက ချက်ချင်းပင် စတင် တိုက်ခိုက်လာတော့၏။

၎င်းဝံပုလွေများမှာ နွားလားဥဿဘများကဲ့သို့ ကြီးမားပြီး သန်မာလှသလို စူးရှသော ခြေသည်း၊ လက်သည်းများလည်း ရှိကြ၏။ သူတို့အားလုံး လင်းကျင်းဆီသို့ တစ်ပြိုင်တည်း ပြေးဝင်လာသည်မှာ ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

လင်းကျင်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး လက်ဝါးကို ဖြန့်ကာ သူ၏ ‘အလယ်အလတ်အဆင့် သားရဲခြောက်လှန်နိုင်စွမ်း’ ကို အသုံးချလိုက်တော့သည်။

ဒါက သားရဲပြတိုက်မှ ရရှိထားသော ဆုလာဘ်များထဲတွင် လင်းကျင်း တိုက်ပွဲမှာ တကယ် သုံးနိုင်သည့် စွမ်းရည်တစ်ခုပင်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ထိုလွင်ပြင်ဝံပုလွေများမှာ မမြင်ရသော ဖိအားတစ်ခုကြောင့် အရှိန်လျော့သွားပြီး အချို့မှာတော့ ရပ်တန့်သွားကြ၏။ သို့သော်လည်း အကွာအဝေးကြောင့် လင်းကျင်း၏ စွမ်းရည်မှာ အပြည့်အဝ အလုပ်မလုပ်နိုင်သေးပေ။

ဤသားရဲခြောက်လှန်နိုင်စွမ်းတွင် အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိပုံရ၏။ ဒါက အကွာအဝေးပင်။

သို့သော်လည်း ဒါက အတော်လေး ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ အနီးနားတွင် ပုန်းအောင်းကာ သူတို့၏ သားရဲများကို ထိန်းချုပ်နေသော လူရိုင်းများမှာ သွေးကတိကဝတ်မှတစ်ဆင့် ရှေ့တိုးရန် ခိုင်းစေသော်လည်း၊ သူတို့၏ သားရဲများမှာ ရှေ့မတိုးဘဲ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဒါက အတော်လေး ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်၏။ တောင်ကုန်းပေါ်တွင် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော လူတစ်ယောက်နှင့် ကြီးမားသော သားရဲနှစ်ကောင် ရှိနေသော်လည်း၊ သူတို့၏ ဝံပုလွေများမှာ ရှေ့ဆက် မတိုးဝံ့ဘဲ ဖြစ်နေကြခြင်းပင်။

သို့သော် လူရိုင်းများမှာ ဤမျှနှင့်တင် မပြီးသေးပေ။ မကြာမီမှာပင် မြေကြီးများ တုန်ခါလာပြီး မြက်ခင်းပြင်တိုက်မှ ကြီးမားသော သားရဲကြီးများမှာ သစ်ပင်များကို တိုက်ဖြိုကာ ဒေါသတကြီး ပြေးဝင်လာတော့သည်။ ထိုသားရဲများပေါ်တွင် လူရိုင်းများစွာ စီးနင်းလိုက်ပါလာပြီး အနည်းဆုံး လူပေါင်း တစ်ရာကျော်ခန့် ရှိမည်ဟု လင်းကျင်း ခန့်မှန်းလိုက်၏။

သစ်ခေါက်မျက်နှာဖုံး အောက်တွင်တော့ လင်းကျင်း၏ မျက်လုံးများမှာ လှုပ်ရှားသွားရသည်။

‘ဒီလောက်အထိ လူအင်အား သုံးစရာ လိုလို့လား’

သူသည် လူအနည်းငယ်သာ လိုက်လာမည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း၊ အခုတော့ ပညာရှင်များစွာ ပေါ်လာခဲ့ခြင်းပင်။ ဒါကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ရှန်းအာ သတ်ခဲ့သော လူများထဲတွင် သူတို့၏ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်အချို့ ပါဝင်နေမှာ သေချာလှသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် ဤမျှအထိ လူအင်အား သုံးမှာ မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ဘယ်လောက်ပဲ ဒုက္ခကြီးပါစေ... သူတို့၏ ဆရာဖြစ်သော လင်းကျင်းအနေဖြင့် အဆုံးအထိ ရင်ဆိုင်ပေးရပေတော့မည်။

အခန်း (၁၈၈) - မြက်ခင်းပြင်တိုက်မှ သားရဲများနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း

အမှန်စင်စစ် လင်းကျင်းတို့ဘက်တွင် လူအင်အား နည်းသော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ ပိုလျှံနေပါသေးသည်။ ရန်သူ့ဘက်တွင် လူဦးရေ မည်မျှပင် များပြားစေကာမူ လင်းကျင်းတို့ဘက်မှ အဆင့် ၄ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဖြစ်သော ရှန်းအာ တစ်ယောက်တည်း ထွက်တိုက်လိုက်ရုံနှင့် ထိုလူအုပ်ကြီးမှာ တစ်စစီ ပြိုကွဲသွားမှာ အမှန်ပင်။

သို့သော်လည်း လင်းကျင်းသည် အခြေအနေကို ပြုပြင်၍ မရနိုင်တော့သည့် အဆင့်အထိ မရောက်စေချင်ပေ။

သူ၏ စိတ်ရင်းမှာ ငြိမ်းချမ်းရေးကို မြတ်နိုးသူဖြစ်ရာ ကြီးမားသော ရန်ငြိုးရန်စ မရှိလျှင် အသက်များကို မသတ်လိုပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် အားလုံး လွတ်မြောက်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကိုသာ စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ရှန်းအာက သူတို့ဘက်ကလူကို သတ်ခဲ့သည်ဖြစ်ရာ လူရိုင်းများနှင့် စကားပြော၍ ပြေလည်မှာ မဟုတ်မှန်း လင်းကျင်း သိသည်။ သို့သော် သူ ရှန်းအာကို အပြစ်မတင်ရက်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှောင်ဝူကို အရင်ဖမ်းဆီးပြီး နှိပ်စက်ခဲ့သူများမှာ ထိုလူရိုင်းများသာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ဤသွေးထွက်သံယိုမှုအတွက် သူတို့မှာသာ တာဝန်ရှိပေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ရန်သူ့ဘက်မှ လူရိုင်းများသည်လည်း လင်းကျင်းတို့၏ အင်အားကို ခန့်မှန်းရခက်နေသဖြင့် ဇွတ်တိုးရန် ဝန်လေးနေကြခြင်းပင်။

မြက်ခင်းပြင်တိုက်မှ လွင်ပြင်ဝံပုလွေများသည် အလွန် ကြမ်းကြုတ်ပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပြင်းပြသူများ ဖြစ်ကြ၏။ သူတို့သည် အင်အားကြီးသော ရန်သူနှင့် တွေ့လျှင်ပင် အသေခံ တိုက်ခိုက်တတ်ကြပြီး စစ်မြေပြင်မှ ဘယ်တော့မှ နောက်မဆုတ်တတ်ကြပေ။

သို့သော် ယနေ့တွင်တော့ ထိုဝံပုလွေ တစ်ကောင်မှ တောင်ကုန်းပေါ်သို့ မတက်ရဲကြပေ။

ရှေ့ရှိ နယ်မြေမှာ သူတို့အတွက် ကျူးကျော်၍ မရသော နတ်တားနယ်မြေတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

“ငါတော့ မယုံဘူးကွာ”

ခွန်အားကြီးမားသော လူရိုင်းစစ်သည်တစ်ဦးသည် ရှေ့သို့ ထွက်လာ၏။ သူသည် တိုက်ပွဲဝင် ဗုံကြီးကို ထုတ်ကာ အားကုန် ရိုက်နှက်လိုက်တော့သည်။

“ဒုန်း”

ကြီးမားသော သားရဲတစ်ကောင် ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်လာ၏။

ဒါက မြက်ခင်းပြင်တိုက်မှ ခြင်္သေ့ကြီးတစ်ကောင်ပင်။

လွင်ပြင်ဝံပုလွေထက် နှစ်ဆခန့် ပိုကြီးသော ထိုခြင်္သေ့ကြီးသည် ဗုံသံ၏ ခိုင်းစေမှုအောက်တွင် ဒေါသတကြီး ပြေးဝင်လာတော့သည်။

သို့သော် ဖြစ်ပျက်လာသည့် မြင်ကွင်းက လူရိုင်းများကို ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားစေ၏။ ထိုခြင်္သေ့ကြီးသည် ဝံပုလွေများထက် ပို၍ ရှေ့တိုးနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော လူနှင့် ပေနှစ်ဆယ်ခန့် အကွာအဝေးသို့ ရောက်သောအခါ ဝပ်စင်းသွားတော့သည်။

ထိုလူရိုင်းစစ်သည်က ဗုံကို မည်မျှပင် အားကုန်ရိုက်ကာ အော်ဟစ်ခိုင်းစေပါစေ၊ ခြင်္သေ့ကြီးမှာ တစ်လက်မမှ ရှေ့မတိုးတော့ပေ။

ဒါက အားလုံးကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားစေသည်။

မြက်ခင်းပြင်တိုက်မှ လူရိုင်းများသည် အအများ မဟုတ်ကြပေ။ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ထိုလူမှာ အားနည်းသူတစ်ဦး မဟုတ်မှန်း သူတို့ ကောင်းကောင်း သိလိုက်ကြပြီ။

ထိုစဉ်မှာပင် အခြားလူရိုင်းတစ်ဦး ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာကာ ခရုသင်းကို အားကုန် မှုတ်လိုက်တော့သည်။

“ဝူး...”

ထိုအသံသည် လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

ဒေါသထွက်နေသော နွားလားဥဿဘကြီး နှစ်ကောင် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာတော့သည်။

ထိုနွားကြီးများ၏ ဦးချိုမှာ ချွန်ထက်ပြီး ထူထဲလှသလို၊ သူတို့ နှာမှုတ်လိုက်လျှင် ထွက်လာသော လေအားကပင် သစ်ပင်ကြီးများကို လဲကျစေနိုင်စွမ်း ရှိ၏။ နွားကြီးနှစ်ကောင်မှာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် တောင်ကုန်းပေါ်သို့ ပြေးတက်လာကြတော့သည်။

လင်းကျင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

ထိုနွားကြီးများအပေါ်တွင် သူ၏ ‘သားရဲခြောက်လှန်နိုင်စွမ်း’ က အလုပ်မလုပ်တော့ပေ။ သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ ရွှေဝါလေးနှင့် အရိပ်ဝံပုလွေကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းရန်သာ ရှိတော့သည်။

ထိုသို့ဖြင့် တိုက်ပွဲမှာ အမှန်တကယ် စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အရိပ်ဝံပုလွေသည် အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားပြီး နွားကြီးတစ်ကောင်ကို တားဆီးကာ တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ရွှေဝါလေးမှာလည်း မနေပေ။ သူသည် အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ ပျံတက်သွားပြီး ကျန်ရှိသည့် နွားကြီးတစ်ကောင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လိုက်၏။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် နွားကြီး၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်မှာ ရွှေဝါလေး၏ အဆက်မပြတ် ဆိတ်ဆွမှုကြောင့် ကန်းသွားရတော့သည်။ ရွှေဝါလေးသည် အတော်လေး ရက်စက်သော ကြက်ဖကြီးပင်။ သူသည် နံပါတ်တစ် နေရာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပေးလိုသူ မဟုတ်ပါလား။

ဤကြက်ဖကြီးသည် တိုက်ခိုက်ခဲသော်လည်း၊ တစ်ခါတိုက်လျှင်တော့ သွေးထွက်သံယိုမှုမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။ လင်းကျင်း ၎င်းအချက်ကို သိသဖြင့် အတတ်နိုင်ဆုံး မတိုက်ခိုက်စေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့မှာတော့ အရေးပေါ် အခြေအနေ ဖြစ်နေသဖြင့် မတတ်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော်လည်း အရိပ်ဝံပုလွေမှာတော့ ရွှေဝါလေးကဲ့သို့ ရန်သူ၏ အားနည်းချက်ကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ရာတွင် မပြတ်သားလှပေ။

အရိပ်ဝံပုလွေသည် သူ၏ ခြေသည်းများဖြင့် နွားကြီးကို ကုတ်ခြစ်တိုက်ခိုက်သော်လည်း၊ နွားကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှံ့နှင့် ကျောက်တုံးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ရှိသော သံချပ်ကာ အလွှာတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် သာမန်အားဖြင့် ထိုးဖောက်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

အရိပ်ဝံပုလွေ၏ ထက်မြက်သော ခြေသည်းများဖြင့်ပင် ရန်သူ၏ ကာကွယ်ရေးကို ချက်ချင်း မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

တစ်ဖက်တွင်လည်း နွားကြီး၏ ခွန်အားမှာ အရိပ်ဝံပုလွေထက် သိသိသာသာ ပို၍ သာလွန်နေသည်။

အရှိန်နှင့် ပြေးဝင်လာသော နွားကြီးကို တားဆီးရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

ထို့အပြင် ထိုနွားကြီးများ နှာမှုတ်လိုက်တိုင်း မီးလျှံများ ပါလာတတ်သေး၏။ ဒဏ္ဍာရီလာ နဂါးများ၏ အငွေ့အသက်ကဲ့သို့ပင် သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းမှာ သစ်ပင်များလဲကာ၊ ကျောက်တုံးများ ကွဲအက်ပြီး မီးဟုန်းဟုန်း တောက်ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

သို့သော် ဒါက အရိပ်ဝံပုလွေအတွက် အရှုံးမဟုတ်သေးပေ။ သူ၏ ထူးခြားချက်မှာ အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းလျှိုးကာ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သဖြင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်းမှာ သူ၏ အားသာချက် မဟုတ်ပေ။

လင်းကျင်းသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခြင်္သေ့ကြီးနှင့် ဝံပုလွေများကို ထိန်းချုပ်ထားရင်း၊ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ‘လေလှိုင်း’ဂါထာကို ရွတ်ဆိုကာ အရိပ်ဝံပုလွေကို အကူအညီ ပေးလိုက်၏။

လင်းကျင်း၏ ဂါထာစွမ်းအားမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ အခုကဲ့သို့ အရေးကြီးချိန်တွင်တော့ အနည်းငယ်သော အကူအညီကပင် အရေးပါလှပေသည်။

ဒါကလွဲလျှင်တော့ လင်းကျင်းအနေဖြင့် ရွှေဝါလေးနှင့် အရိပ်ဝံပုလွေကို အများကြီး မကူညီနိုင်ပေ။ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားကိုသာ အားကိုးပြီး ထိုနွားကြီးများကို ရင်ဆိုင်ရမှာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အဆိုးဆုံး အခြေအနေမှာ ရောက်မလာသေးပေ။

လူရိုင်းများက ထပ်မံ လှုပ်ရှားလာပြန်၏။

ကောင်းကင်ယံမှ သိန်းငှက် အနည်းဆုံး ငါးကောင်ခန့်မှာ တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြတော့သည်။

နှစ်ကောင်မှာ လင်းကျင်းဆီသို့ ဦးတည်လာပြီး ကျန်သုံးကောင်မှာတော့ ရွှေဝါလေးနှင့် အရိပ်ဝံပုလွေကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်ကြ၏။

ရန်သူသည် အင်အားခွဲကာ တိုက်ခိုက်သည့် မဟာဗျူဟာကို သုံးနေခြင်းပင်။ လင်းကျင်းအနေဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားကို ဆက်လက် ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ပေ။ သူသည် ‘ရစ်ပတ်အပ်’ကို အသုံးပြုကာ သိန်းငှက်နှစ်ကောင်၏ နှလုံးသားကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ထိုးဖောက်လိုက်တော့သည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသဖြင့် မည်သူမှ မြင်လိုက်ခြင်း မရှိပေ။ ကြမ်းကြုတ်စွာ ဆင်းသက်လာသော သိန်းငှက်နှစ်ကောင်မှာ ရုတ်တရက် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင် အရှိန်မပျက်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးများနှင့် တိုက်မိကာ သေဆုံးသွားသည်ကိုသာ အားလုံး မြင်လိုက်ရ၏။

သိန်းငှက်နှစ်ကောင်လုံးမှာ သွေးအိုင်ထဲတွင် ပုံလျက်သား ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

ဒါက လူရိုင်းများကို ထိတ်လန့်သွားစေ၏။

သစ်ခေါက်မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ထိုလူမှာ ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။ အခုချိန်အထိ သားရဲရိုင်းများကို အလွယ်တကူ ဟန့်တားထားနိုင်ရုံသာမက၊ ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားဖြင့် တိုက်ခိုက်လာသည့် သိန်းငှက်များကိုလည်း ချက်ချင်း လက်စဖျောက်လိုက်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဒါနှင့် ယှဉ်လျှင်တော့ ရွှေဝါလေးနှင့် အရိပ်ဝံပုလွေကို တိုက်ခိုက်သည့် ကျန်သိန်းငှက် သုံးကောင်မှာ ပို၍ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

အကွာအဝေးကြောင့် လင်းကျင်းသည် ‘ရစ်ပတ်အပ်’ ကို မသုံးနိုင်သဖြင့် ၎င်းသိန်းငှက်များမှာ လင်းကျင်း၏ သားရဲများနှင့် တိုက်ပွဲ ဖြစ်နေကြ၏။

လက်ရှိတွင် အရိပ်ဝံပုလွေမှာ နွားကြီးတစ်ကောင်နှင့် သိန်းငှက်တစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် အခြေအနေ မဟန်လှပေ။ တစ်ဖက်တွင်တော့ ရွှေဝါလေးမှာ သိန်းငှက်နှစ်ကောင်နှင့် နွားကြီးတစ်ကောင်ကို အသာစီးဖြင့် တိုက်ခိုက်နေလေသည်။ ဤကြက်ဖကြီး၏ ကြမ်းကြုတ်မှုမှာ ကြက်အကောင် တစ်ထောင်၏ ဒေါသနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်၍ ရပေသည်။

လင်းကျင်းပင်လျှင် ရွှေဝါလေး ဤမျှအထိ စွမ်းဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ရွှေဝါလေး၏ အမောက်ပေါ်တွင် မီးပွင့်များ လာပြီးနောက်၊ သူသည် နှုတ်သီးကို ဖွင့်ကာ မီးလျှံများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ သိန်းငှက်တစ်ကောင်မှာ အရှင်လတ်လတ် ကင်ခံလိုက်ရပြီး တောအုပ်အချို့ပါ မီးလောင်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် သူသည် အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ ပျံတက်သွားပြီး ကျန်ရှိသည့် သိန်းငှက်ကို ရင်ဆိုင်ပြန်၏။

ရွှေဝါလေး၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အံ့မခန်းလှပေ။

ဤကောင်လေးသည် သိန်းငှက်များမှာ ပို၍ ခက်ခဲသော ပြိုင်ဘက်များမှန်း သိသဖြင့် သူတို့ကို အရင် ရှင်းထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။ မျက်လုံးကန်းနေသော နွားကြီးကိုတော့ သူ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

နွားကြီးမှာ မပျံသန်းနိုင်သဖြင့် ရွှေဝါလေး ကောင်းကင်ပေါ်သို့ တက်သွားလျှင် ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

လူရိုင်းများမှာလည်း ဤကြက်ဖကြီး မည်မျှ အန္တရာယ်ရှိသလဲဆိုသည်ကို သတိထားမိသွားကြ၏။

“မင်းတို့ သားရဲတွေကို လွှတ်လိုက်ကြစမ်း၊ အဲဒီ ကြက်ဖကြီးကို ဝိုင်းသတ်ကြ”

လူရိုင်းတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ၏ သားရဲမှာ ရွှေဝါလေး၏ မီးလျှံအောက်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့သဖြင့် သူ အလွန် နာကျည်းနေခြင်းပင်။ သူသည် ရွှေဝါလေးကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြတ်ပစ်ချင်နေ၏။

နောက်ထပ် သိန်းငှက်တစ်ကောင်မှာ ကြမ်းကြုတ်စွာ ဆင်းသက်လာပြန်သလို၊ ကြီးမားသော ပုတ်သင်ညိုကြီး နှစ်ကောင်မှာလည်း တိုက်ပွဲထဲသို့ ပါဝင်လာကြပြန်သည်။

လင်းကျင်းသည် ‘ရစ်ပတ်အပ်’ ကို အသုံးပြုကာ ခြင်္သေ့ကြီး၏ နှလုံးကို ထိုးဖောက်လိုက်၏။ ထို့နောက် သေချာစေရန်အတွက် အပ်ကို သွေးကြောများမှတစ်ဆင့် ဦးနှောက်ထဲသို့ ပို့လိုက်ရာ ခြင်္သေ့ကြီးမှာ ထိုနေရာမှာပင် ပုံလျက်သား သေဆုံးသွားတော့သည်။

အခုချိန်မှာ ညှာတာနေဖို့ အချိန်မရှိတော့ပေ။ လူရိုင်းများမှာ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်နေသဖြင့် လင်းကျင်းလည်း လက်တွန့်မနေတော့ပေ။ သတ်ဖြတ်ခြင်းကသာ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း ဖြစ်ပေတော့မည်။

သို့သော်လည်း ဤကိစ္စမှာ အကောင်းဘက်သို့ ဦးတည်ရန် ခက်ခဲမှန်း လင်းကျင်း သိသည်။

အရိပ်ဝံပုလွေမှာ ထိပ်တိုက်တိုက်ပွဲတွင် မကျွမ်းကျင်သဖြင့် အသက်ရှင်အောင်သာ ကြိုးစားနေရ၏။ လင်းကျင်း၏ အားကိုးရဆုံးမှာ ရွှေဝါလေး ဖြစ်သော်လည်း၊ အခုချိန်တွင် ရွှေဝါလေးသည် သားရဲ လေးကောင်ကို တစ်ပြိုင်တည်း ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ထိုအထဲတွင် အဆင့် ၃ သားရဲတစ်ကောင် ပါသော်လည်း ကြက်ဖကြီးမှာတော့ မမှုပေ။ သူသည် ပို၍ပင် ကြမ်းကြုတ်လာတော့၏။

“တွန်... တွန်...”

ရွှေဝါလေးသည် အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ သိန်းငှက်တစ်ကောင်၏ ခေါင်းကို ခြေသည်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အားကုန် ညှစ်လိုက်ရာ သိန်းငှက်၏ ဦးခေါင်းခွံမှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။ စစ်မြေပြင်တွင် သွေးများ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာ၏။

သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် ပုတ်သင်ညိုကြီးတစ်ကောင်က ခုန်အုပ်လိုက်သော်လည်း၊ ရွှေဝါလေးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရန်သူကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်ပြီး ရက်စက်စွာ ဆိတ်ဆွတော့သည်။

သနားစရာကောင်းလှသော ပုတ်သင်ညိုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပေါက်များစွာ ဖြစ်သွားပြီး သွေးများ တသွင်သွင် ထွက်လာတော့၏။

ဒါက တကယ့်ကို ရက်စက်လှသော မြင်ကွင်းပင်။

လင်းကျင်းပင်လျှင် ထိုတိုက်ပွဲကို ကြည့်ရင်း ကြက်သီးများ ထသွားရသည်။ ဤကြက်ဖကြီးမှာ အဆင့် ၃ သာ ရှိပါသေးသည်။ အကယ်၍ ရွှေဝါလေးသာ ထပ်မံ အဆင့်တက်သွားခဲ့လျှင် ကောင်းကင်ကြီးကိုပင် အပေါက်ဖြစ်အောင် ဆိတ်ဆွမည့်ပုံပင်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ရွှေဝါလေးသည် မည်သည့် ‘သားရဲစွမ်းအင်’ ကိုမျှ အသုံးမပြုရသေးဘဲ၊ သူ၏ မူလကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းအားသက်သက်ဖြင့်သာ တိုက်ခိုက်နေခြင်းပင်။

တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ဦးအဖြစ် ရွှေဝါလေးအပေါ် လင်းကျင်း ထားရှိသော အမြင်မှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အဆင့်တူချင်း ဖြစ်သော်လည်း ရှောင်ဟော့မှာတော့ ရွှေဝါလေး၏ ရက်စက်မှုကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လူရိုင်းများဘက်မှ သေဆုံးမှုများ များပြားလာ၏။ သနားစရာကောင်းလှသော နွားကြီးမှာလည်း ရွှေဝါလေး၏ ဆိတ်ဆွမှုကို မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တောင်ကုန်းပေါ်တွင် သွေးနီရောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့၏။

“မင်းတို့ သားရဲတွေကို ပြန်ခေါ်လိုက်ကြတော့”

လူရိုင်းများမှာ ဆက်လက် မတောင့်ခံနိုင်တော့ပေ။ အကယ်၍ ဆက်တိုက်နေလျှင် သူတို့၏ သားရဲ တစ်ကောင်မှ အသက်ရှင်ကျန်မှာ မဟုတ်ပေ။

ယနေ့ တိုက်ပွဲတစ်ခုတည်းဖြင့် ရွှေဝါလေး၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

“ဒါ ဘာသားရဲလဲ... ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေရတာလဲ”

“ကြည့်ရတာ ကြီးမားတဲ့ ကြက်ဖကြီးနဲ့ တူတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ မြက်ခင်းပြင်တိုက်မှာ ဒီလိုမျိုး သတ္တဝါ မရှိပါဘူး”

“ငါတို့ သားရဲတွေကို ထပ်မလွှတ်နဲ့တော့၊ ဒီအတိုင်းဆို အဲဒီ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကြက်ဖကြီးအတွက် အစာပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ မျက်နှာဖုံးနဲ့ လူကလည်း တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်... ငါတို့ သားရဲ တစ်ကောင်မှ သူ့နားကို ကပ်လို့မရဘူး... အခုတော့ ပြန်ဆုတ်ပြီး အစီအစဉ် ပြန်ဆွဲတာ ပိုကောင်းမယ်”

လူရိုင်းများမှာ အထိနာသွားသဖြင့် ရှုပ်ထွေးသွားကြ၏။

“အားလုံး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေကြပါ၊ သူတို့ကို ဝိုင်းထားလိုက်ကြ... လွတ်မသွားစေနဲ့... အဲဒီမိန်းမက နိုင်ငံတော် ဆရာကြီးရဲ့ သားအရင်းကို သတ်ခဲ့တာ၊ ငါတို့ ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားလို့ မရဘူး... ဆရာကြီးကိုယ်တိုင် ဒီကို လာနေပြီလို့ ကြားတယ်၊ သူ ရောက်လာရင်တော့ ဘယ်သူမှ အဲဒီမိန်းမကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

လူရိုင်းခေါင်းဆောင်က တောင်အောက်မှနေ၍ အော်ဟစ်လိုက်၏။

သူ ထိုသို့ ပြောသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လူနှင့် ကြက်ဖကြီးအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူတို့သည် သရဲတစ်ကောင်ကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ပင်။

ထိုခေါင်းဆောင်မှာ လူကဲခတ် ကောင်းသူဖြစ်ရာ ဤမျက်နှာဖုံးနှင့် လူမှာ အလွန် အစွမ်းထက်သူ ဖြစ်မှန်း သိလိုက်သည်။ သူသည် သားရဲနှစ်ကောင်ကို စိတ်ကြိုက် ထိန်းချုပ်နိုင်ရုံသာမက၊ လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရုံဖြင့် သူတို့၏ သားရဲအားလုံးကို ဝပ်စင်းသွားအောင် လုပ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့ ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

သူတို့ မြက်ခင်းပြင်တိုက်ရှိ နာမည်ကြီး သားရဲအကဲဖြတ်မှူးများပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော စွမ်းရည်မျိုး မရှိကြပေ။

သစ်ခေါက်မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ဤလူမှာ ဘယ်သူပါလိမ့်။

လင်းကျင်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။

အဓိပ္ပာယ်မရှိသော သတ်ဖြတ်မှုများ ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ။

အချုပ်အားဖြင့် ပြောရလျှင် သူ၏ ‘အလယ်အလတ်အဆင့် သားရဲခြောက်လှန်နိုင်စွမ်း’ မှာ အလွန် အသုံးဝင်လှပေသည်။ အဆင့် ၄ နှင့် အောက်ရှိသည့် သားရဲများမှာ ၎င်းကို မခုခံနိုင်ကြပေ။ ရွှေဝါလေး၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာလည်း တကယ့်ကို မျက်စိပွင့်သွားစေ၏။ သူသည် ကြက်ဖတစ်ကောင်အတွက်တော့ ရက်စက်လွန်းလှပေသည်။ အကယ်၍ အဆင့် ၄ သားရဲတစ်ကောင် ရောက်လာလျှင်ပင် ရွှေဝါလေးက အနိုင်တိုက်နိုင်မည်ဟု လင်းကျင်း ခန့်မှန်းလိုက်၏။

သို့သော်လည်း ရွှေဝါလေး မည်မျှပင် သန်မာစေကာမူ သူ၏ စွမ်းအင်မှာ ကုန်ဆုံးသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ လင်းကျင်း၏ ခြောက်လှန်နိုင်စွမ်းတွင်လည်း အားနည်းချက် ရှိ၏။ သူသည် သားရဲ အများအပြားကို တစ်ပြိုင်တည်း မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။ လွင်ပြင်ဝံပုလွေများမှာ အဆင့် ၂ သာ ရှိသဖြင့် ကိုင်တွယ်ရ လွယ်ကူသော်လည်း၊ အကယ်၍ အဆင့် ၃ သားရဲများစွာကို တစ်ပြိုင်တည်း လွှတ်လိုက်လျှင်တော့ လင်းကျင်းလည်း အခက်တွေ့နိုင်ပေသည်။

ယခုအခါ လူရိုင်းများမှာ အနားသို့ မကပ်ရဲတော့သလို၊ လင်းကျင်းကလည်း ထွက်မသွားပေ။ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ရှေ့မတိုး နောက်မဆုတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြ၏။

ခဏအကြာတွင်တော့ အာဏာပိုင်များ ဤနေရာသို့ ဦးတည်လာနေသည်ကို လင်းကျင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

ဒါက သဘာဝပင်။ လူရိုင်းများမှာ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ နယ်နိမိတ်အတွင်း ဤမျှအထိ ဆူညံပွက်လောရိုက်အောင် လုပ်နေသည်ကို အာဏာပိုင်များက ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း တောင်ကုန်းပေါ်မှ လင်းကျင်းသည် အောက်မှ အာဏာပိုင်များ ပြောဆိုနေသည်ကို မကြားရပေ။ မကြာမီမှာပင် အာဏာပိုင်များသည် ထွက်မသွားဘဲ တောင်အောက်တွင် ဝိုင်းရံထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်ကို သူ သိလိုက်ရ၏။

အခြေအနေမှာ ပို၍ စိုးရိမ်စရာ ကောင်းလာတော့သည်။