အခန်း (၁၉၉-၂၀၀)

အခန်း (၁၉၉) - ရှီမိသားစု၏ ပြန်လည်နိုးထခြင်း (၃)

ရေကိုးသွယ်တိမ်တိုက်ဆေးလုံးသည် အလွန်ပင် တန်ဖိုးကြီးမားလှသည်မှာ ငြင်းဖွယ်မရှိပေ။ ၎င်း၏ ဆေးညွှန်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ုဘင်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် လင်းကျင်းကြောင့်သာ ဤဆေးအကြောင်းကို သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။ သို့ဆိုလျှင် ဤဆေးဆိုင်ငယ်လေးက ဤဆေးညွှန်းကို ဘယ်ကနေ ရနိုင်ပါမည်နည်း။

လုဘင်တစ်ယောက် အတွေးနက်နေစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး သေချာကြည့်ကာ ရိုသေသောလေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“လုဗိုလ်ချုပ်ကြီး မဟုတ်ပါလားခင်ဗျာ”

လုဘင်မှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားရ၏။ သူသည် အတွေးလွန်နေသဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦး သူ့အနား ရောက်လာသည်ကိုပင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဘေးတွင် ရပ်နေသော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ထိုလူမှာ လုဘင်နှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံသည်နှင့် တုန်လှုပ်သွားကာ ဦးညွှတ်အလေးပြုရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

လုဘင်က သူ့ကို ချက်ချင်းပင် တားလိုက်၏။

“ဝမ်ထန်... မင်းပါလား... ငါ့ကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိအောင် နေပေးပါ... ငါက ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ စိတ်ဝင်စားလို့ လာကြည့်ရုံသက်သက်ပါ”

ထိုလူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ မြို့တော်ဝန်ဂေဟာမှ ဘဏ္ဍာစိုးကျောက်ဝမ်ထန်ပင်ဖြစ်၏။

ထိုနှစ်ဦးမှာ ယခင်ကတည်းက ရင်းနှီးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ကျောက်ဝမ်ထန် စစ်တပ်ထဲတွင် ရှိစဉ်က လုဘင်၏ လက်အောက်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူး၏။ နောက်ပိုင်းတွင် လုဘင်က စစ်တပ်မှ အနားယူကာ နန်းတွင်းအကြံပေး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ ကျောက်ဝမ်ထန်ကတော့ သူ၏ ဇာတိမြေ မေပယ်မြို့သို့ ပြန်လာကာ မြို့တော်ဝန်ဂေဟာတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း ကျောက်ဝမ်ထန်သည် လုဘင်အပေါ် အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားနေခြင်းပင်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤလူမှာ သူ၏ အထက်လူကြီးဟောင်း မဟုတ်ပါလား။

“ဗိုလ်ချုပ်ကြီး... မေပယ်မြို့ကို ရောက်နေတာ ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ သတင်းမပေးတာလဲခင်ဗျာ... ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကြိုဆို ဧည့်ခံပေးလို့ ရတာပေါ့”

ကျောက်ဝမ်ထန်မှာတော့ ဆေးလုံးမိတ်ဆက်ပွဲကိုပင် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။ သူ၏ အမြင်တွင်တော့ လုဘင်နှင့် ယှဉ်လျှင် ဤဆေးလုံးအသစ်မှာ ဘာမှမဟုတ်ဟု ထင်မှတ်နေ၏။

လုဘင်မှာတော့ စိတ်ကျေနပ်သွားရသည်။ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားဟောင်းက သူ့ကို အခုထိ မှတ်မိနေသေးသည်မှာ ကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခုပင်။ သို့သော်လည်း သူ၏ ယခုခရီးစဉ်မှာ တတ်နိုင်သမျှ လျှို့ဝှက်ရန် လိုအပ်လှသည်။ သူသည် လင်းကျင်းကို ကျောက်စိမ်းနဂါးမြို့သို့ ဖိတ်ခေါ်ရန် လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။

“ငါက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စနဲ့ လာတာမို့ မင်းကို အနှောင့်အယှက် မပေးချင်တာပါ... မင်းလည်း အလုပ်တွေ များနေမှာပဲလေ ဝမ်ထန်”

လုဘင်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ကျောက်ဝမ်ထန်သည် လုဘင်ကို အရက်သောက်ရန် ခေါ်သွားချင်နေသော်လည်း လုဘင်က အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

“မင်းက ဒီပွဲမှာ အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်လေ... အခုလိုကြီး ထွက်သွားဖို့ကတော့ မသင့်တော်ဘူး ထင်တယ်”

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူးခင်ဗျာ”

ကျောက်ဝမ်ထန်က ဂရုမစိုက်သော်လည်း လုဘင်ကတော့ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။ ထိုဆေးလုံးသည် တကယ့် ‘ရေကိုးသွယ်တိမ်တိုက်ဆေးလုံး’ ဟုတ်မဟုတ် ဆိုသည်ကို သူ အလွန် သိချင်နေသဖြင့် ဆက်နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

လုဘင်က မပြန်သဖြင့် ကျောင်ဝမ်ထန်လည်း မပြန်ရဲတော့သလို၊ ရှေ့က သူ၏ နေရာသို့လည်း ပြန်သွားရန် သတ္တိမရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် လုဘင်၏ ဘေးတွင်သာ ရိုသေစွာဖြင့် ရပ်နေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် လူအချို့က တစ်စုံတစ်ခု ထူးဆန်းနေသည်ကို သတိထားမိလာကြ၏။

ကျောက်ဝမ်ထန်ကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းရှိသူ တစ်ဦးက ထိုသက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦးကို အလွန်အမင်း ရိုသေပြနေသည်မှာ ထူးဆန်းလှပေသည်။ ထိုသက်ကြီးရွယ်အို၏ အသွင်အပြင်မှာလည်း ခန့်ညားလှသဖြင့် သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်မှန်း လူတိုင်း ရိပ်မိကြ၏။

မေပယ်မြို့ရှိ သြဇာရှိသူအားလုံးမှာ လုဘင်ကို သတိထားမိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ စင်ပေါ်ရှိ ရှီဝမ်ကျွင်းနှင့် ပရိသတ်ကြားက ချန်ဝမ်လင်းတို့လည်း ပါဝင်၏။ သို့သော် ရှီဝမ်ကျွင်းမှာ လောလောဆယ်တွင် စင်ပေါ်၌ ရှိနေသဖြင့် ဆင်းလာပြီး နှုတ်ဆက်ရန် အခြေအနေ မပေးပေ။

ပွဲအတွင်း အခြေအနေမှာ အရှိန်တက်လာပြီ ဖြစ်ရာ ရှီဝမ်ကျွင်းက မေးလိုက်၏။

“ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ဒီဆေးလုံးက ဘာဆေးလုံးလဲဆိုတာ သိတဲ့သူ ရှိမလားရှင်”

ဘယ်သူမှ မဖြေကြပေ။

သူတို့မှာ မသိကြသလို၊ သိလျှင်ပင် သေချာ မပြောရဲကြပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆေးလုံး ကျွမ်းကျင်သူများပင်လျှင် ရေထဲတွင် စိမ်ထားနိုင်သည့် ဆေးလုံးမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးဖူးခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် လူအုပ်ကြားထဲမှ သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦးက ရုတ်တရက် လှမ်းပြောလိုက်လေသည်။

“ငါက ဆေးပညာအကြောင်းတော့ နားမလည်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ စာဖတ်ရတာကိုတော့ ဝါသနာပါခဲ့တယ်.. ‘ဆေးလုံးကျမ်း' ဆိုတာ ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက ဖတ်ဖူးတဲ့ ကျမ်းတစ်စောင်ပဲ... အဲဒီကျမ်းက အခုထိ ကျန်ရှိနေတာဟာ ဆေးဖော်စပ်နည်းတွေကြောင့်တင် မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အရေးအသားတွေကြောင့်လည်း ပါတာပေါ့... အဲဒီကျမ်းထဲမှာ ‘ရေကိုးသွယ်တိမ်တိုက်ဆေးလုံး’ ဆိုတာ ပါပြီး အဲဒီဆေးက ကျိန်စာတွေကို ပယ်ဖျက်ဖို့ သုံးတာလို့ ဆိုတယ်... မိစ္ဆာတွေ ပူးကပ်တာကိုလည်း ကုသနိုင်သလို၊ ဆေးလုံးကလည်း ရေထဲမှာ အရည်မပျော်ဘူး... ရေနဲ့ ထိတွေ့လိုက်တာနဲ့ ဆေးလုံးရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ဖယောင်းလွှာတစ်ခု ဖုံးအုပ်သွားတတ်တယ်တဲ့... ဒါပေမဲ့ ဒီအံ့ဖွယ် ဆေးညွှန်းက ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာပြီ... ငါ အသက်ရှစ်ဆယ်ကျော်အထိ နေလာခဲ့တာတောင် ဒါမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး... တကယ့်ကို နှမြောစရာပါပဲ... ရှီသခင်မ... ကျွန်တော့်ကို ဖြေပေးပါ.... ဒါက တကယ်ပဲ ရေကိုးသွယ်တိမ်တိုက်ဆေးလုံးလား”

ထိုသို့ ပြောလိုက်သူမှာ မေပယ်မြို့တွင် နာမည်ကျော်ကြားသော ပညာရှိကြီး တစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူသည် အလွန် ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူ ဖြစ်ရာ၊ သူ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ဤဆေးလုံးကို ရိပ်မိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှီဝမ်ကျွင်းပင်လျှင် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရ၏။ ‘ဆေးလုံးကျမ်း’ ဆိုသည်မှာ ဆေးဖော်စပ်သူများသာ သီးသန့် လေ့လာသည့် ကျမ်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုကျမ်းထဲရှိ ဆေးလုံးပေါင်း ထောင်ချီထဲမှ ရေကိုးသွယ်တိမ်တိုက်ဆေးလုံးကို မှတ်မိနေဖို့မှာ အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။

“ဆရာကြီး ယန်ထန်က တကယ်ပဲ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝလှပါတယ်ရှင်”

ရှီဝမ်ကျွင်းက ချီးကျူးလိုက်၏။

ဒါက တိုက်ရိုက်အဖြေ မဟုတ်သော်လည်း၊ သူမ လက်ထဲရှိ ဆေးလုံးမှာ ရေကိုးသွယ်တိမ်တိုက်ဆေးလုံး ဖြစ်မှန်း အားလုံး သိလိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြ၏။

မသိသေးသူများကလည်း အချင်းချင်း မေးမြန်းကြရာမှ ရေကိုးသွယ်တိမ်တိုက်ဆေးလုံးမှာ ကျိန်စာများကို ပယ်ဖျက်နိုင်သည့် ဆေးလုံးဖြစ်မှန်း သိသွားကြတော့သည်။

မိစ္ဆာပူးကပ်ခံရသူ သို့မဟုတ် ကျိန်စာ အတိုက်ခံရသူ မည်သူမဆို ဤဆေးလုံးဖြင့် ကုသနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ချန်ဝမ်လင်း၏ မျက်နှာမှာတော့ ညိုမှောင်သွားရ၏။

စီးပွားရေးသမား တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤဆေးလုံး၏ တန်ဖိုးကို သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။ သာမန်လူများအတွက် အသုံးမတည့်သလို ထင်ရသော်လည်း၊ ဤဆေးလုံး ရှိနေခြင်းက အဖွဲ့အစည်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြင့်တက်စေသည်။ အကယ်၍ ရှီမိသားစုမှာ ဤဆေးရှိပြီး ချန်မိသားစုမှာ မရှိဘူးဆိုလျှင် ပြင်ပလူများက ချန်မိသားစုကို ရှီမိသားစုထက် နိမ့်ကျသည်ဟု ယူဆသွားကြလိမ့်မည်။ ထိုအခါ သာမန်လူများက ဘယ်သူ့ဆီမှာ ဝယ်ကြပါမည်နည်း။

ချန်မိသားစုက ဈေးလျှော့ရောင်းနေလျှင်ပင် လူတိုင်းက ရှီမိသားစုဆီသို့သာ ဦးတည်သွားကြမှာ ဖြစ်သည်။

ဒါကတော့ နိမိတ်မကောင်းလှပေ။

သို့သော် ချန်ဝမ်လင်းက သံသယဝင်နေမိ၏။ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သော ဆေးညွှန်းကို ရှီမိသားစုက ဘယ်လိုလုပ် ရနိုင်မှာလဲ။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ရှီမိသားစုက လိမ်ညာနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။

ဝူချန်းဝေမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် သံသယဝင်နေ၏။ သူက ချန်ဝမ်လင်းလို ပါးနပ်သူ မဟုတ်သဖြင့် ဒါကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဒါက သာမန်ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ရေကိုးသွယ်တိမ်တိုက်ဆေးလုံးလို့ နာမည်တပ်ပြီး လိမ်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်... ရှီမိသားစုက ငါတို့ကို အရူးအောက်မေ့နေတာလား”

သူကတော့ လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။

သူ့စကားကို ကြားသောအခါ အခြားသူများလည်း ငြိမ်ကျသွားကြ၏။

စဉ်းစားကြည့်လျှင် ရှီမိသားစုမှာ အစဉ်အလာ ရှိသည်ဆိုသော်လည်း ရှေးဟောင်း ရေကိုးသွယ်တိမ်တိုက်ဆေးလုံး၏ ဆေးညွှန်းကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ ဒါက ဒဏ္ဍာရီထဲမှာပဲ ရှိတယ်လို့ လူတွေ ယူဆထားကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ချက်ချင်းပင် သံသယဝင်သူများ များပြားလာတော့သည်။

တန်လင်းကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သံသယရှိနေ၏။ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် ဆေးလုံးကျမ်းကို ဖတ်ဖူးပြီး ထိုကျမ်းထဲရှိ ဆေးလုံးအများစုမှာ ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အချို့ဆိုလျှင် စာကြောင်းအနည်းငယ်ဖြင့်သာ ဖော်ပြထားသဖြင့် တကယ် ရှိမရှိပင် သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။

ရေကိုးသွယ်တိမ်တိုက်ဆေးလုံးမှာလည်း တစ်ခုအပါအဝင်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမအနေဖြင့် ရှီမိသားစုမှာ လိမ်ညာနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆမိ၏။ ထို့အပြင် သူမသည် စောစောကတည်းက လုဘင်ကို သတိထားမိနေသဖြင့် အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုလူဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

တန်လင်းသည် လုဘင်နှင့် တွေ့ဖူး၏။

သူတို့မှာ အလွန်အမင်း မရင်းနှီးသော်လည်း၊ သူမ၏ ဖခင် တန်ရွှင်းမှာ ထိုလူနှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိသည်။ မျိုးဆက်သစ် တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ သွားရောက် နှုတ်ဆက်သင့်ပေသည်၊ မဟုတ်လျှင် သူမ၏ ဖခင်က သူမကို အဆင့်အတန်း မရှိသူဟု အပြစ်တင်ပေလိမ့်မည်။

“နေကောင်းပါသလား ဗိုလ်ချုပ်ကြီးလု”

တန်လင်းက နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

လူပင်ကလည်း တန်လင်းကို သတိထားမိပြီးသား ဖြစ်ရာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

“အဘိုးကြီးတန်ဆီက ကြားပါတယ်... သူ့ရဲ့ အဖိုးတန် သမီးလေးက မေပယ်မြို့ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်မှာ ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတယ်ဆိုတာ... သူက ငါ့ကို အခွင့်အရေး ရရင် မင်းကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးဖို့တောင် မှာသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါကြည့်ရတာတော့ သူ စိုးရိမ်တာ လွန်သွားပြီ ထင်တယ်... အသင်းချုပ်က အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြီး ကောင်းမွန်နေတာပဲ”

ဒါကတော့ ချီးကျူးစကား ဖြစ်သဖြင့် တန်လင်းက နှိမ့်ချစွာပင် လက်ခံလိုက်သည်။

“ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကိုလည်း ရှီမိသားစုက ဖိတ်ထားတာလားဟင်” တန်လင်းက စပ်စုသည့်အနေဖြင့် မေးလိုက်၏။

လူပင်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ငါက မဖိတ်ဘဲ လာခဲ့တာပါ”

တန်လင်းက နားလည်သွားပြီး ထပ်မမေးတော့ပေ။ ထိုစဉ်မှာပင် ရှီဝမ်ကျွင်းက သူမ လက်ထဲက ဆေးလုံးမှာ ရေကိုးသွယ်တိမ်တိုက်ဆေးလုံး ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။

“ကျွန်မ ထင်တာတော့ ဒါက အတုပဲ ဖြစ်ရမယ်... ရေကိုးသွယ်တိမ်တိုက်ဆေးလုံးကို ဒီဘက်ခေတ်မှာ ဘယ်လိုလုပ် ဖော်စပ်နိုင်မှာလဲ... ရှီမိသားစုက ဒါနဲ့ ဆင်တူတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို ရှာတွေ့ထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်”

တန်လင်းက မှတ်ချက်ပေးလိုက်၏။

ကျောက်ဝမ်ထန်လည်း ထိုအတိုင်းပင် တွေးနေမိသည်။ သူလည်း မယုံကြည်ပေ။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အမြင်မှာ ပရိသတ်အများစု၏ အတွေးကို ကိုယ်စားပြုနေ၏။

သို့သော် လုဘင်ကတော့ ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။

“ဒါက အဲဒီလို မဟုတ်နိုင်ဘူး... ဆေးလုံးရဲ့ မှန်ကန်မှုကို ဆေးလုံးကျမ်းထဲက အချက်အလက်တွေနဲ့ သေချာ တိုက်ဆိုင် စစ်ဆေးကြည့်ရုံနဲ့ သိနိုင်ပါတယ်... ဒါ့အပြင် ရေကိုးသွယ်တိမ်တိုက်ဆေးလုံးက တကယ်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး... အပြင်လောကမှာ ဒီဆေးညွှန်းကို သိတဲ့သူတွေ ရှိနေသေးတယ်”

ဒီစကားကို တခြားသူသာ ပြောလျှင်တော့ ကျောက်ဝမ်ထန်နှင့် တန်လင်းတို့မှာ လှောင်ပြောင်မိကြမှာ ဖြစ်သော်လည်း၊ လုဘင်က ပြောလိုက်သဖြင့် အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွား၏။

သူတို့နှစ်ဦးလုံး ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။

တန်လင်းက မေးလိုက်၏။

“ဗိုလ်ချုပ်ကြီး... ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက ရေကိုးသွယ်တိမ်တိုက်ဆေးလုံးကို မြင်ဖူးလို့လားဟင်”

လုဘင်ကလည်း မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ “ရေကိုးသွယ်တိမ်တိုက်ဆေးလုံးတင် မကဘူး... ဆေးညွှန်းကိုပါ ငါ မြင်ဖူးတယ်”

ယခုအခါ ဇူဝန်ထန်နှင့် တန်လင်းတို့မှာ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားကြတော့သည်။ လုဘင်က ပြောခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူတို့မှာ သံသယဝင်ရန် မဝံ့တော့ပေ။ လုဘင်သည် ဘယ်တော့မှ လိမ်ညာမည့်သူ မဟုတ်မှန်း သူတို့ ကောင်းကောင်း သိထားကြသည် မဟုတ်ပါလား။

“ဒီဆေးညွှန်းက နန်းတွင်းက ရတနာတစ်ခုများလား”

ကျောက်ဝမ်ထန်က ခန့်မှန်းလိုက်၏။ တန်လင်းကလည်း ခေါင်းညိတ်လျက် ထောက်ခံသည်။ ဒါကတော့ အဖြစ်နိုင်ဆုံး ကိစ္စပင်။ သို့သော် လုဘင်၏ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းက သူတို့ကို ပို၍ပင် မှင်တက်သွားစေခဲ့၏။

“နန်းတွင်းသားတွေက ဒီဆေးညွှန်းကို ဘယ်လိုလုပ် ပိုင်ဆိုင်မှာလဲ... တကယ်လို့ ပိုင်ဆိုင်ထားရင် ငါတို့က... ထားလိုက်ပါတော့... မင်းတို့ အဝေးကြီး လျှောက်မတွေးပါနဲ့... ငါ ဒီဆေးညွှန်းကို မြင်ဖူးတာ မှန်သလို၊ သူ့ရဲ့ အာနိသင်ကလည်း ဆေးလုံးကျမ်းထဲမှာ ဖော်ပြထားတဲ့အတိုင်းပဲ... ပြီးတော့ ဒီဆေးညွှန်းကို ငါ့ကို ပေးခဲ့တာက မေပယ်မြို့က ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် တစ်ယောက်ပဲ”

ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်ဝမ်ထန်နှင့် တန်လင်းတို့မှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် အသက်ပင် မရှူနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

အခန်း (၂၀၀) - ရှီမိသားစု၏ ပြန်လည်နိုးထခြင်း (၄)

ကျောက်ဝမ်ထန်နှင့် တန်လင်းတို့သည် ရှီဝန်ကျန်း၏ လက်ထဲရှိ ဆေးလုံးကို ချက်ချင်းပင် အာရုံစိုက်လိုက်ကြ၏။ လုဘင်သည် သူတို့ တစ်ခုခု မှားယွင်းစွာ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သော်လည်း ထိုသံသယကို ရှင်းမပြဘဲ စင်ပေါ်သို့သာ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်တော့သည်။

လုဘင်သည် သူလုပ်ချင်ရာကို ချက်ချင်းလုပ်တတ်သည့် လူစားမျိုး ဖြစ်၏။ ဤလောကတွင် သူ မလုပ်ရဲသည့်အရာ ဟူ၍ မရှိသလောက်ပင်။

ပွဲအတွင်း လူအများအပြား ရှိနေသော်လည်း သူကတော့ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

လုဘင် စင်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် တက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပရိသတ်ကြီးမှာလည်း အံ့ဩသွားရသည်။ ဆေးလုံးအသစ်၏ မှန်ကန်မှုအပေါ် သံသယရှိနေကြစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ဦးက စင်ပေါ်သို့ အတင်းတက်လာခြင်းမှာ ပွဲကို ပို၍ လှုပ်လှုပ်ခတ်ခတ် ဖြစ်သွားစေ၏။

ရှီဝမ်ကျွင်းမှာလည်း မှင်တက်သွားရသည်။ သူမသည် စောစောကတည်းက ဤလူကို သတိထားမိထား၏။ ကျောက်ဝမ်ထန်နှင့် တန်လင်းတို့ကိုယ်တိုင် သွားရောက် နှုတ်ဆက်ရသည့် လူဖြစ်ရာ သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်မှန်း သူမ သိထားသည်။

စင်ပေါ်ရောက်သည်နှင့် လုဘင်သည် အောက်က လူအုပ်ကြီးကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏။ သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဆေးလုံးကို ငါ့ကို ပြ"

သူ၏ လေသံမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်လှသော်လည်း၊ ဖိအားပေးနိုင်စွမ်းမှာတော့ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။

ရှီဝမ်ကျွင်းသည် ဤကဲ့သို့သော လူစားမျိုးနှင့် တစ်ခါမှ မဆုံဖူးသော်လည်း၊ မိသားစုအကြီးအကဲ တစ်ဦး၏ တည်ငြိမ်မှုဖြင့်ပင် ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို လုဘင်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်၏။ လုဘင်က ပုလင်းကို ဖွင့်ကာ အနံ့ခံကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လျက် အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။

“မင်း ပြောတာ မှန်တယ်... ဒါက ရေကိုးသွယ်တိမ်တိုက်ဆေးလုံး အစစ်ပဲ”

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်တွင်တော့ ပရိသတ်ကြီးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ဆူညံသွားပြန်၏။

“ဒီလူက ဘယ်သူလဲ... ဆေးလုံးက အစစ်မှန်း သူက ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ”

“ငါလည်း မသိဘူး... သူက ဆေးဖော်စပ်တဲ့ ပညာရှင် တစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်မှာပါ... ဆက်ကြည့်ကြတာပေါ့”

ထိုစဉ် တစ်စုံတစ်ဦးက သံသယကို အော်ဟစ် ထုတ်ဖော်လိုက်ပြန်သည်။

“မင်းက ဘယ်သူမို့လို့လဲ... မင်း ပါးစပ်က အစစ်လို့ ပြောလိုက်ရုံနဲ့ အစစ် ဖြစ်သွားရောလား... ငါကြည့်ရသလောက်တော့ မင်းက ရှီမိသားစုက ငါတို့ကို လိမ်ဖို့ ငှားထားတဲ့ လူလိမ်လူစား တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်”

ဤသို့ အော်ဟစ်လိုက်သူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဝူချန်းဝေပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ အသံမှာ အားလုံး၏ အသံထက် ပို၍ ဟိန်းထွက်သွား၏။

“ရိုင်းစိုင်းလိုက်လေခြင်း”

လုဘင်မှာ လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ဘဝတွင် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းဆိုသည်မှာ မရှိသလောက်ပင်။ တစ်ခါတလေဆိုလျှင် ဆဌမမြောက် မင်းသမီးလေးအတွက်ဆိုလျှင် ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်ကိုပင် သူက ပြန်လည် အာခံတတ်သူ ဖြစ်၏။ သူ၏ ဒေါသတကြီး ဖြစ်တတ်သော စရိုက်ကို နန်းတွင်းက လူကုံထံတိုင်း သိထားကြသည်။ အခုလို လူယုတ်မာ တစ်ယောက်က သူ့ကို စိန်ခေါ်လာသောအခါ လူပင်က ဘာလုပ်မည်နည်း။

သူသည် မတ်တပ်ရပ်နေသော ဝူချန်းဝေကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ဝူချန်းဝေမှာ လျှပ်စစ်ဓာတ်လိုက်သွားသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားရပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်သွားတော့သည်။ သူ၏ နဖူးမှ ချွေးစေးများမှာလည်း တလိမ့်လိမ့် ကျဆင်းလာတော့၏။

ဒါကတော့ အရှိန်အဝါပင် ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် ကျိန်စာတစ်မျိုးလည်း ဖြစ်ပေသည်။

တောနက်ကြီးများထဲတွင် သားရဲကြီးများ၏ ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် ယုန်ငယ်လေးများမှာ လန့်သေတတ်ကြ၏။ အဆင့်မြင့် သွေးကတိကဝတ် ပြုထားသည့် ပညာရှင်များမှာလည်း ထိုသားရဲကြီးများ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ တစ်ဖက်လူကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေနိုင်သည့် အစွမ်းများ ရှိကြသည်။

အချို့က အသံဖြင့် အသုံးပြုသလို (ရှေးခေတ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ရုံဖြင့် ရန်သူများ မြင်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျ သေဆုံးရသကဲ့သို့) အချို့ကတော့ မျက်လုံးဖြင့် စွမ်းအားကို လွှတ်ထုတ်ကြခြင်းပင်။

လုဘင်မှာတော့ ဒုတိယ အမျိုးအစားထဲတွင် ပါဝင်၏။

သူသည် သားရဲ၏ အော်ရာကို အသုံးပြုကာ ဝူချန်းဝေ၏ အသံကို ပိတ်ပစ်လိုက်ခြင်းပင်။

မှန်ပေသည်။ ဤအစွမ်းမှာ သတ္တိရှိသူများအပေါ်တွင် ခဏတာသာ သက်ရောက်တတ်သော်လည်း၊ ဝူချန်းဝေကဲ့သို့သော သူရဲဘောကြောင်သူအဖို့တော့ မတူညီပေ။

သူသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေရုံသာမက၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းမှလည်း မနှစ်မြို့ဖွယ် အနံ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ သူသည် ကြောက်လွန်းသဖြင့် ဆီးနှင့် ဝမ်းကိုပင် မထိန်းနိုင်တော့ခြင်းပင်။

ချန်ဝမ်လင်းမှာ ဝူချန်းဝေ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေမှန်း သိလိုက်ချိန်တွင် လုဘင်က သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။ ချန်ဝန်မ်လင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝူချန်းဝေမှာ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်ကာ သတိလစ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ဒါက ပွဲအတွင်းမှာ အကြီးအကျယ် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားစေ၏။

ဒါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘယ်သူမှ ဆက်ပြီး ဆူညံခြင်း မပြုရဲကြတော့ပေ။ စင်ပေါ်က အနက်ရောင်ဝတ် သက်ကြီးရွယ်အိုမှာ လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်မှန်း လူတိုင်း နားလည်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

လုဘင်သည် ရှီမိသားစုကို ကူညီချင်၍ ဆေးလုံးကို အတည်ပြုပေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ၏ သံသယကိုသာ အတည်ပြုချင်ခြင်း ဖြစ်၏။

သူသည် ရှီဝမ်ကျွင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ဒီဆေးညွှန်းကို ဘယ်ကနေ ရတာလဲ... ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား”

ရှီဝမ်ကျွင်းသည်လည်း လုဘင်မှာ သာမန်လူ မဟုတ်မှန်း ယခုအခါ သေချာသွားပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ဤဆေးညွှန်းမှာ လင်းကျင်း ပေးထားခြင်း ဖြစ်သလို၊ လင်းကျင်းကလည်း တခြားသူကို ပြောပြရန် ခွင့်ပြုထားခြင်း မရှိသဖြင့် သူမအနေဖြင့် အဖြေပေးရန် မရည်ရွယ်ပေ။

လုဘင်က သူမ တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် လေသံကို လျှော့ကာ မေးလိုက်၏။

“အကဲဖြတ်မှူးလင်း ပေးတာလား”

လုဘင်အနေဖြင့် ဤသို့ ခန့်မှန်းမိသည်မှာ သဘာဝကျလှပေသည်။ သူကတော့ စပ်စုချင်သဖြင့် အတည်ပြုလိုက်ရုံသာ။

ရှီဝမ်ကျွင်းသည် ‘အကဲဖြတ်မှူးလင်း’ ဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ လုဘင်ကို အံ့ဩတကြီးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့သည်။

လုဘင်က ပြုံးလိုက်ပြီး ထပ်မမေးတော့ပေ။ သူသည် လူအုပ်ကြားထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွား၏။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းမှာ သူ့ကို လမ်းဖယ်ပေးကြပြီး ဘယ်သူမှ ရန်မစရဲကြပေ။ မျက်လုံးတစ်ချက် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဝူချန်းဝေကို သတိလစ်သွားအောင် လုပ်နိုင်သူအား ဘယ်သူက ရန်စချင်ပါမည်နည်း။

လုဘင်သည် သူ၏ မူလနေရာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေတော့သည်။

ကျောက်ဝမ်ထန်မှာတော့ သက်ပြင်းချရင်း ပြုံးနေမိ၏။ လုဘင်သည် ခေါင်းမာသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူလုပ်ချင်ရာကို ဘယ်သူမှ တားဆီး၍ မရပေ။ စောစောက ထိုကောင်လေးမှာ လုဘင်ကို သွားရောက် ရန်စမိသဖြင့် ထိုက်တန်သည့် ရလဒ်ကို ရရှိသွားခြင်းပင်။

ကျောက်ဝမ်ထန်ကတော့ ဤကိစ္စကို ဂရုမစိုက်ပေ။ အကယ်၍ အာဏာပိုင်များထံ တိုင်တန်းလျှင်ပင် သူရှိနေသရွေ့တော့ လုဘင်ကို ဘယ်သူမှ အပြစ်ပေးရဲမှာ မဟုတ်ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုလင်က ထိုလူကို စိုက်ကြည့်ရုံသာ ကြည့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ထိုလူက ကြောက်လွန်းသဖြင့် ဖြစ်သွားရခြင်းမှာ လူပင်၏ အမှား မဟုတ်ပါလား။

ထို့နောက်တွင်တော့ ရှီဝမ်ကျွင်းက ဆေးလုံးကို ထုတ်ပြလိုက်၏။ ပညာရှိကြီးယန်ထန်က ပထမဆုံး သွားရောက် စစ်ဆေးပြီးနောက်၊ သူဖတ်ဖူးသော ကျမ်းထဲရှိ အချက်အလက်များနှင့် တိုက်ဆိုင်ကာ ရှီမိသားစု၏ ဆေးလုံးမှာ တကယ့် ‘ရေကိုးသွယ်တိမ်တိုက်ဆေးလုံး’ အစစ် ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။

ပို၍ သေချာစေရန်အတွက် ရှီမိသားစုသည် ကျိန်စာသင့်နေသော လူနာတစ်ဦးကို ဖိတ်ခေါ်ကာ လူပုံအလယ်တွင် ဆေးလုံးကို တိုက်ကျွေးပြလိုက်၏။

မှန်ပေသည်။ ဆေးလုံးကို သောက်လိုက်သည်နှင့် ထိုလူနာ၏ ကျိန်စာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျယ်ပြယ်သွားတော့သည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ တစ်ခဲနက် အားပေးကြတော့၏။ ရှီဝမ်ကျွင်းမှာ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ချန်ဝမ်လင်း၏ မျက်နှာမှာတော့ ညိုမှောင်နေဆဲပင်။

‘ဒါက တကယ် အစစ်ဖြစ်နေတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ရှီမိသားစုက ဒီဆေးညွှန်းကို ဘယ်ကနေ ရတာလဲ’

ချန်ဝမ်လင်းသည် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာရ၏။ ရေကိုးသွယ်တိမ်တိုက်ဆေးလုံးမှာ ဆေးလုံးပေါင်းများစွာထဲမှ တစ်မျိုးသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်း၏ အာနိသင်မှာ အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။ ဒါက ရှေးဟောင်း အံ့ဖွယ်ဆေးလုံး ဖြစ်သဖြင့် ရှီမိသားစုကို ချန်မိသားစုထက် အဆင့်အတန်း ပိုမြင့်သွားစေသည်။

အကယ်၍ အဆင့်မြင့် မိသားစုကြီးများက ဆေးဘက်ဝင် ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူလိုလျှင် ရေကိုးသွယ်တိမ်တိုက်ဆေးလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ရှီမိသားစုကိုသာ ရွေးချယ်ကြမှာ ဖြစ်သည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ရှီမိသားစုတွင် အခုလို အစွမ်းထက်သည့် လက်နက်တစ်ခု ရှိနေခြင်းပင်။

ဒါက ချန်မိသားစုအတွက်တော့ အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးမှုပင် ဖြစ်၏။

အခုဆိုလျှင် ချန်ဝမ်လင်းမှာ ဆူးပေါ်ထိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသော်လည်း၊ ပွဲမပြီးသေးသဖြင့် ထွက်သွား၍ မရသေးပေ။ ရှီမိသားစုက ဆေးလုံး တစ်မျိုးတည်းကိုသာ မိတ်ဆက်မှာ မဟုတ်သည်ကို သူ သိထားသည်။

မှန်ပေသည်။ ရှီဝမ်ကျွင်းက နောက်ထပ် ဆေးလုံးအချို့ကို ဆက်လက် ထုတ်ပြလိုက်ပြန်၏။

အချို့သော ဆေးလုံးများမှာ ‘ဆေးလုံးကျမ်း’ ထဲမှာတောင် မပါဝင်ပေ။ သို့သော် ရေကိုးသွယ်တိမ်တိုက်ဆေးလုံး၏ အံ့ဖွယ် အစွမ်းကို မြင်တွေ့ထားကြသော ပရိသတ်ကြီးမှာတော့ ဤဆေးလုံးများကို သံသယ မဝင်ရဲကြတော့ပေ။

“နေခြောက်စင်း သားရဲဝိညာဉ်ဆေးလုံး၊ အရိပ်ခြောက်ခု သားရဲဝိညာဉ်ဆေးလုံး၊ ခြောက်ပါးပေါင်းစည်းဆေးလုံး၊ သွေးစွမ်းအင်ဆေးလုံး... ရှီမိသားစုက ဒီတစ်ခါ တကယ့် ရတနာတွေကို ထုတ်ပြနေတာပဲ”

“ဒီဆေးလုံး အများစုက သားရဲတွေအတွက်ပဲ... သူတို့ပြောတာသာ အမှန်ဆိုရင် မီးဓာတ် ဒါမှမဟုတ် အရိပ်ဓာတ် စစ်စစ်ရှိတဲ့ သားရဲတွေက ဒီဆေးလုံးကို သောက်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း အဆင့်တက်သွားနိုင်တာပဲ... ဒါဆိုရင်တော့ ငါ ဒီဆေးလုံးကို ရအောင် ဝယ်ရမယ်”

“ရှီသခင်မ... ဒီဆေးလုံးတွေကို အခု ရောင်းပေးနေပြီလား”

လူအချို့က စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်ကြသည်။

ရှီဝမ်ကျွင်းနှင့် ရှီမိသားစုဝင်များမှာ ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ဝမ်းသာသွားကြ၏။ သူတို့အနေဖြင့် လိုအပ်သည်များကို ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

“အားလုံးပဲ စိတ်အေးအေးထားပါရှင်... ဒါက ကျွန်မတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် မိတ်ဆက်တာဖြစ်သလို၊ အချိန်အကန့်အသတ်ကြောင့် ကျွန်မတို့ ဆေးဆိုင်မှာ ဆေးလုံး အရေအတွက် အနည်းငယ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်... ရေကိုးသွယ်တိမ်တိုက်ဆေးလုံး ၃ လုံးနဲ့ ကျန်တဲ့ ဆေးလုံးတွေကိုတော့ ၅ လုံးစီပဲ ရှိပါတယ်... ပြီးတော့ ဒီဆေးလုံးတွေအတွက် သုံးထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေက အရမ်း ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးတာကြောင့် ဈေးနှုန်းကတော့...”

ရှီဝန်ကျန်းက ဤနေရာတွင် စကားကို ရပ်လိုက်ရာ၊ ပရိသတ်ကြားမှ တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ဈေးကြီးမှာပေါ့... ငါ့ရဲ့ သားရဲက မီးဓာတ်စစ်စစ် ဖြစ်နေတာလေ... နေခြောက်စင်း သားရဲဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ငါ့အတွက် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖယ်ထားပေးပါ”

“ကျုပ်အတွက်လည်း တစ်လုံး”

“ကျုပ်ကိုလည်း ပေးပါ...”

ပရိသတ်ကြီးမှာ ထပ်မံ၍ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြန်သည်။

ရှီဝမ်ကျွင်းက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်၏။

“ဒီဆေးလုံးတွေက ဈေးကြီးရုံတင် မကဘူး၊ ဖော်စပ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကလည်း အရမ်း ရှားပါးတာကြောင့် ကျွန်မတို့ အများကြီး မထုတ်နိုင်ပါဘူး... ဒါကြောင့် ဒီဆေးလုံးတွေကို ပြင်ပစျေးကွက်မှာ ရောင်းချပေးသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူးရှင်”

“ဘာ...”

လူတိုင်း စိတ်ဝင်စားအောင် လုပ်ပြီးမှ မရောင်းဘူးဟု ပြောလိုက်ခြင်းမှာ၊ ဆိုင်သစ်ဖွင့်ပွဲ လုပ်ပြီးနောက် ဆိုင်ပြန်ပိတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

လူအချို့မှာတော့ စိတ်ပျက်သွားကြ၏။

ထိုအခါ ရှီဝမ်ကျွင်းက ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။

“အားလုံးရဲ့ နားလည်မှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်မတို့ ရှီဆေးဆိုင်အနေနဲ့ ဒီဆေးလုံးတွေကို ကျွန်မတို့ရဲ့ ဖောက်သည်ရင်းကြီးတွေကိုပဲ ရောင်းချပေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်...”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှီမိသားစု ဘာလုပ်ချင်နေသလဲဆိုသည်ကို လူတိုင်း နားလည်သွားကြ၏။ အရိုးရှင်းဆုံး ပြောရလျှင် သူတို့၏ ဖောက်သည်များကို ဆွဲဆောင်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ချန်မိသားစုဆီမှ ပစ္စည်းဝယ်နေသော မိသားစုတစ်ခုသည် ဤဆေးလုံးများကို ဝယ်ယူနိုင်ခွင့် ရရှိရန်အတွက် ရှီမိသားစုဆီမှ ပစ္စည်းများကိုပါ ဝယ်ယူရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဒါကတော့ ရိုးရှင်းသော်လည်း အလွန် ထိရောက်သည့် ဗျူဟာတစ်ခုပင်။

လူအချို့မှာ စီးပွားရေး ကိစ္စများ ဆွေးနွေးရန် ရှီဝမ်ကျွင်းဆီသို့ ချက်ချင်းပင် တိုးသွားကြတော့သည်။

ချန်ဝမ်လင်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ပျက်ယွင်းနေသော်လည်း၊ ရှီဝမ်ကျွင်း၏ ဤဗျူဟာကိုတော့ သူ ချီးကျူးမိပါသည်။ သူ၏ ပြိုင်ဘက်က ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ပြန်လည် နိုးထလာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ချန်မိသားစု၏ ဈေးနှုန်းလျှော့ချပြီး တိုက်ခိုက်သည့် နည်းလမ်းမှာ ရှီဝမ်ကျွင်း၏ နည်းလမ်းနှင့် ယှဉ်လျှင် အောက်တန်းကျလွန်းနေသကဲ့သို့ပင်။

ချန်ဝမ်လင်းကို ပို၍ ထိတ်လန့်သွားစေသည်မှာ ကျောက်ဝမ်ထန်နှင့် တန်လင်းတို့ပင်လျှင် ရှီဝမ်ကျွင်းဆီသို့ သွားရောက်ကာ စီးပွားရေး ကိစ္စများ ဆွေးနွေးနေကြခြင်းပင် ဖြစ်၏။

မြို့တော်ဝန်ဂေဟာနှင့် သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်မှာ ချန်မိသားစု၏ အကြီးဆုံး ဖောက်သည်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့ကိုပါ ဆုံးရှုံးလိုက်ရလျှင်တော့ သူ၏ လုပ်ငန်းမှာ အကြီးအကျယ် ထိခိုက်ပေလိမ့်မည်။

ဒါတင် မကသေးဘဲ ဇူမိသားစုနှင့် ဂေါင်မိသားစုတို့ပါ ရှီဝမ်ကျွင်းဆီသို့ ရောက်သွားကြပြန်သည်။

ချန်ဝမ်လင်းမှာ ချွေးစေးများ ထွက်လာသော်လည်း လောလောဆယ်တွင် ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။

သူသည် ယောကျ်ားပီသစွာဖြင့်ပင် ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့ပြီး၊ သူ၏ လူများနှင့် တိုင်ပင်ကာ တန်ပြန် ဗျူဟာများကို စဉ်းစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

အကယ်၍ ဤအခြေအနေကို ကောင်းကောင်း မကိုင်တွယ်နိုင်လျှင်တော့ ဒါဟာ ချန်မိသားစု၏ နိဂုံးပင် ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

ချန်ဝမ်လင်းသည် အတွေးများစွာဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့၏။ လမ်းမှာ သူသည် ခြေချော်ပြီး လဲကျသွားသော်လည်း၊ အတွေးများ လွန်ကဲနေသဖြင့် ထိုနာကျင်မှုကိုပင် သတိမထားမိတော့ပေ။