အခန်း (၁၂၆၅-၁၂၆၆)

အပိုင်း (၁၂၆၅)

မင်းသမီး ကျိရွှမ်သည် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်တွင် နှစ်အနည်းငယ် ပညာသင်ကြားခဲ့ဖူးသည်။ သူမမှလွဲ၍ အခြား မည်သူမှ မရောက်ဖူးပေ။ ယခုအချိန်အထိ ရှမ့်လန်သည် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်မှ သံတမန် တစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သို့သော်ငြား ထိုသူတို့၏ မျက်နှာများကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများသည်ပင် ရေခဲပွင့်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်း ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

မည်သို့ ဖော်ပြရမည်နည်း။ သုံးဖက်မြင် ကွန်ပျူတာ ဂိမ်းတစ်ခုမှ အမျိုးသမီး ဇာတ်ကောင်၏ မျက်နှာနှင့် တူသည်။ ပြီးပြည့်စုံပုံ ရသော်လည်း အနည်းငယ် မစစ်မှန်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ရှမ့်လန်သည် တချောင်ကို စီးလျက် အမြင့် မီတာ နှစ်သောင်းမှ မြောက်ဘက်သို့ မနားတမ်း ပျံသန်းသွားသည်။ အလွန် ဝေးကွာလှသည်။ ကျောက်စိမ်းဖြူတောင်သည် နုရှောင့်မြို့နှင့် ကီလိုမီတာ နှစ်သောင်းကျော် ဝေးကွာသည်။ ရှမ့်လန်သည် တော်ဝင်ချန်အင်ပါယာ၏ ပိုင်နက်ရေပြင်နှင့် တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာ၏ ပိုင်နက် ရေပြင်များကို ဖြတ်ကျော် ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပိုင်ရှင်မဲ့ ပင်လယ်ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

မြောက်ဘက်သို့ ရောက်လေလေ ရာသီဥတု ပိုမို အေးစက်လေလေ ဖြစ်သည်။ ကီလိုမီတာ တစ်သောင်း၊ တစ်သောင်းခွဲ၊ နှစ်သောင်း ပျံသန်းပြီးနောက် .... အောက်ဘက် ပင်လယ်ရေပြင်တွင် ရေခဲတုံးများ ပိုမို များပြား လာသည်။ မကြာမီ ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုလုံး ရေခဲပြင် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် ထာဝရ ရေခဲပြင် ပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး နှင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူသည် ကျောက်စိမ်းဖြူတောင်ကို မြင်တွေ့ရ သင့်သည်။ သို့သော်ငြား မုန်တိုင်းနှင့် နှင်းထူထပ်မှုကြောင့် မည်သည့်အရာကိုမှ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရပေ။ ရှမ့်လန် ဆက်လက် မပျံသန်းတော့ပေ။ သူသည် ရေခဲပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ နှင်းတိတ်မည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းလိုက်သည်။

တချောင်သည် အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။ ရှမ့်လန်တွင် ရှေးဟောင်းဘုရင် လက်စွပ် ရှိသော်လည်း တချောင်တွင် မရှိပေ။ ထို့အပြင် ဤနေရာရှိ အပူချိန်သည် အနှုတ် ၇၀ ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ်အောက် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ရှမ့်လန်သည် ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းသည် နုရှောင့်မြို့၏ ထုတ်ကုန်သစ် ဖြစ်သော ငရဲမီးရည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ငရဲမီးဗုံး၏ အရည်ထက် ပိုမို အဆင့်မြင့်ပြီး အပူချိန် ပိုမို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ သို့သော်ငြား ထုတ်ယူလိုက်ချိန်မှာတော့ ၎င်းသည် လက်သီးဆုပ် အရွယ်အစားရှိ ရေခဲတုံး တစ်တုံး အဖြစ် ခဲသွားခဲ့သည်။

ရှမ့်လန်သည် မီးရှို့လိုက်၏။

“ဘုန်း...” ကြီးမားသော မီးတောက်ကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အံ့မခန်း အပူချိန်ကို ထုတ်လွှတ်သည်။ ၎င်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရေခဲများကို အရည်ပျော်လုမတတ် ဖြစ်သွားစေသည်။ သို့သော်ငြား ပို၍ အံ့သြစရာ ကောင်းသည်မှာ ၎င်းသည် ရေပေါ်တွင် ပေါလောပေါ်ကာ ဆက်လက် လောင်ကျွမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် အပူချိန်သည် သက်တောင့်သက်သာ ရှိသော အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ရှမ့်လန်သည် အသားတုံး အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤအသားများသည် အလွန် ထူးခြားသည်။ အမေဇုန် ကျွန်းစုများတွင် မွေးမြူထားသော အထူး ကျွဲသားများ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့တွင် ပါဝင်သော စွမ်းအင်သည် အလွန် မြင့်မားသည်။ ဤအသားမျိုးသည် အလွန် တန်ဖိုးကြီးသည်။ အသံထက်မြန်သော ပျံသန်းရေး သားရဲများ ပင်လျှင် အစာစားတိုင်း ဤအသားမျိုး မစားရပေ။ တချောင်သည် ကီလိုဂရမ် ၅၀ ခန့်ကို ဇိမ်ရှိရှိ စားသောက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဗိုက်ဝသွားသည်။

နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် နှင်းတိတ်သွားပြီး ကောင်းကင်မှ တိမ်များ ကွဲသွားကာ နေမင်းကြီး ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာ၏။

ထာဝရ ရေခဲပြင်ပင်လယ် အထက် ကောင်းကင်ယံသည် ကြည်လင်နေသည်။ ယခင်က နှင်းထူထပ်စွာ ကျဆင်းနေချိန်တွင် မြင်နိုင်စွမ်း မီတာ ၅၀ ပင် မကျော်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မီတာ သောင်းနှင့်ချီ မြင်တွေ့နေရသည်။ လောက တစ်ခုလုံး ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး အပြစ်အနာအဆာ ကင်းမဲ့သည်။

ရှမ့်လန်နှင့် တချောင်၊ လူတစ်ယောက်နှင့် သားရဲတစ်ကောင်သည် မြောက်ဘက်ရှိ ကျောက်စိမ်းဖြူတောင်ကို ငေးမော ကြည့်ရှုနေမိကြသည်။ လှပလွန်းသည်။ ဤလောကတွင် ဤမျှ လှပသော တောင်တစ်လုံး ရှိနေသည်ကို ရှမ့်လန် စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။ ကျောက်စိမ်းဖြူတောင်ဟု ခေါ်ဆိုသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် အလွန့် အလွန် မြင့်မားလှပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးဖောက်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင် အထက် မီတာ တစ်သောင်းကျော် မြင့်မားပြီး အနောက်လောကမှ အိုလံပစ်တောင် ထက်ပင် ပိုမို မြင့်မား၏။

သို့သော်ငြား တောင်တစ်ခုလုံးသည် ပြီးပြည့်စုံသော ရေခဲ တစ်ခုကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပနေသည်။ ဤထောင့်မှ ကြည့်လျှင် ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသည်။ အခြားထောင့်တစ်ခုမှ ကြည့်လျှင် အပြာရောင် သမ်းနေပြန်သည်။ တောင်တစ်လုံးနှင့် လုံးဝ မတူဘဲ ဖန်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဧရာမ ပိရမစ်ကြီး တစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်။

စာအုပ်များစွာ၊ အထူးသဖြင့် ဒဏ္ဍာရီတွင် ကျောက်စိမ်းဖြူတောင်၏ အလှတရားကို အသေးစိတ် ရေးဖွဲ့ထားသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ အမှန်တကယ်ပင် နတ်သမီးတစ်ပါး ဤလောက၌ မတ်မတ် ရပ်နေသကဲ့သို့ပင်။

ရှမ့်လန်ပင်လျှင် ဤတောင်သည် လှပလွန်းသောကြောင့် အနည်းငယ် မစစ်မှန်သကဲ့သို့ ခံစားနေမိသည်။ ဤတောင်သည် အလွန် ကြီးမားသည်။ တောင်ခြေရင်းတစ်ခုလုံးသည် မိုင်ပေါင်း ရာချီ ကျယ်ဝန်းသည်။ ဤဧရိယာရှိ ပင်လယ်ပြင်သည် လုံးဝ ခဲနေသောကြောင့် ကုန်းမြေနှင့် ပင်လယ်ကို ခွဲခြား၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ပင်လယ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ထားသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

ထူးဆန်းသော အချက်တစ်ချက် ရှိသည်။ ယခင် မှတ်တမ်းများအရ ကျောက်စိမ်းဖြူတောင်၏ အလှတရားကို မြင်တွေ့နိုင်သေးသည်။ သို့သော်ငြား မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း ထိုအရာကို နောက်ထပ် မမြင်ရတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရာသီဥတု ပိုမို အေးစက်လာပြီး ထာဝရ ရေခဲပြင် ပင်လယ်၏ ဧရိယာ ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခင်က သင်္ဘောများ ဤနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားလာစဉ် ရာသီဥတု ကောင်းမွန်ပါက ကျောက်စိမ်းဖြူတောင်ကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ယခုအခါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထာဝရ ရေခဲပြင် ပင်လယ်၏ ဧရိယာသည် တောင်ဘက်သို့ မိုင်ပေါင်း ရာချီ ပျံ့နှံ့လာသောကြောင့်ပင်။

“လှလိုက်တာ။ သွားကြစို့။” ရှမ့်လန် တချောင်ကို ပုတ်လိုက်၏။

တချောင်သည် အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ ကျောက်စိမ်းဖြူတောင် ရှိရာဘက်သို့ ပျံသန်းသွားပြန်သည်။ နီးကပ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် မိုင်တစ်ရာကျော် ဝေးကွာနေသေးသည်။

...........

တချောင်သည် ပိုမို နီးကပ်လာသကဲ့သို့ ကျောက်စိမ်းဖြူတောင် ရှိရာဘက်သို့ မနားတမ်း ပျံသန်းနေသည်။ သို့သော်ငြား ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားလာသည်။ ပိုမို နီးကပ်လာသည်မှာ ထင်ရှားပြီး သူတို့ မိုင်တစ်ရာကျော် ခရီးနှင်ခဲ့သော်လည်း မည်မျှပျံသန်းစေကာမူ ရောက်ရှိနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

တချောင်၏ အမြင့်ဆုံး အမြန်နှုန်းသည် တစ်နာရီလျှင် ငါးကီလိုမီတာ ခြောက်ကီလိုမီတာခန့် ရှိသောကြောင့် မိုင်တစ်ရာကျော် ခရီးသည် ငါးမိနစ် ခြောက်မိနစ်သာ ကြာမြင့်သင့်သည်။ သို့သော်ငြား တစ်နာရီကြာအောင် ပျံသန်းခဲ့သော်လည်း ရောက်ရှိခြင်း မရှိသေးပေ။

တချောင် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ဆက်လက် ပျံသန်းနေခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ကျောက်စိမ်းဖြူတောင် သို့ ရောက်ရှိရန် အကွာအဝေးသည် ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဘယ်တော့မှ ရောက်ရှိနိုင်မည် မဟုတ်သလိုဖြစ်နေ၏။

ဤမြင်ကွင်းသည် အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသည် မဟုတ်ပါလား။ ဟုတ်ပေ၏။ ပျောက်ဆုံးနိုင်ငံ၏ အပျက်အစီးများတွင် ဖြစ်သည်။ ဘယ်တော့မှ ထွက်ခွာ၍ မရနိုင်ပေ။ မည်မျှ ကြိုးစားစေကာမူ နောက်ဆုံးတွင် ထိုကျွန်းသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး စတင်ခဲ့သော နေရာသို့ ပြန်ရောက်သွားမြဲ ဖြစ်သည်။

ကျောက်စိမ်းဖြူတောင်တွင် အားကောင်းသော စိတ်ဝိညာဉ် နှောင့်ယှက်မှုတစ်ခု ရှိနေကြောင်း ရှမ့်လန် သိရှိလိုက်၏။

တချောင်သည် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တောင်ရှိရာဘက်သို့ ပျံသန်းနေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ တောင်ကို ပတ်ပျံနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနည်းအားဖြင့် သေသည်အထိ ပျံသန်းလျှင်ပင် ဘယ်တော့မှ ရောက်ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မည်သူမှ ကျောက်စိမ်းဖြူတောင်သို့ မရောက်ရှိနိုင်ကြခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းရင်းမှာ ဤသည်ပင် ဖြစ်သည်။

ရှမ့်လန်သည် ဤစိတ်ဝိညာဉ် မျက်လှည့်ပုံရိပ်ကို ချိုးဖျက်ရန် ဦးနှောက်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ရလဒ်မှာ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ အံ့သြစရာ ကောင်းလှသည်။ ဤနေရာရှိ စိတ်ဝိညာဉ် မျက်လှည့်ပုံရိပ်သည် ပျောက်ဆုံးနိုင်ငံ ၏ အပျက်အစီးများထက် ပိုမို အားကောင်းပြီး ပျောက်ဆုံးနိုင်ငံ မိစ္ဆာမယ်တော်ထက်ပင် ပိုမို အားကောင်းနေ၏။

ရှမ့်လန်၏ အားကောင်းသော စိတ်စွမ်းအားသည်ပင် သက်ရောက်မှု ခံနေရသည်။ သူသည် အစစ်အမှန် ပုံရိပ်ကို မမြင်နိုင်ဘဲ မျက်လှည့်ပုံရိပ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသည်။ ထို့နောက် ရှမ့်လန်သည် နည်းလမ်းများစွာကို စမ်းသပ် ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော်ငြား အတူတူပင် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် မျက်လှည့်ပုံရိပ်ကို မချိုးဖျက်နိုင်ပေ။ အံ့ချီးစရာပင်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှမ့်လန်သည် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို အသုံးပြုလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ အလွန် ထူးခြားသော အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လူသား၏ အမြင်အာရုံ မဟုတ်တော့ဘဲ နဂါး၏ အမြင်အာရုံ ဖြစ်သွားသည်။

နဂါး၏ အမြင်အာရုံတွင် အရာအားလုံးသည် အလင်းနှင့် အရိပ်များ ဖြစ်သည်ဟု ယခင်က ပြောခဲ့ဖူးသည်။ လူတစ်ယောက် မြို့တစ်မြို့ကို မြင်ချိန်တွင် မရေမတွက်နိုင်သောလူများနှင့် လှပသော အဆောက်အဦးများကို မြင်ရသော်လည်း နဂါး၏အမြင်အာရုံတွင်မူ ဤမရေမတွက်နိုင်သော လူများသည် ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ အရေးမပါသော အလင်းစက်လေးများသာ ဖြစ်နေ၏။

ရှမ့်လန်၏ နဂါးအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုသည် အခြေခံအဆင့်သာ ရှိသေးသောကြောင့် သူ၏ နဂါးအမြင်အာရုံကို မည်သို့ ဖော်ပြရမည်နည်း။ သူ၏မျက်လုံးများ ရှေ့တွင် စစ်ထုတ်ကိရိယာ တစ်လွှာ ခံလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ စောစောက သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော လှပသော အရာအားလုံးသည် ယခုအခါ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းပြီး ခြောက်သွေ့နေသည်။

စောစောက သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသော ကျောက်စိမ်းဖြူတောင်သည် လှပသော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ကြည်လင် တောက်ပပြီး အပြစ်အနာအဆာ ကင်းမဲ့နေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ကျောက်စိမ်းဖြူတောင်သည် ငရဲကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ထူးဆန်းသော အပြာရောင်နှင့် အစိမ်းရောင် အလင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေကာ အဝါရောင်များလည်း ရောနှောနေသကဲ့သို့ ရှိ၏။

ထို့အပြင် တောင်သည် တွန့်လိမ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ငရဲကဲ့သို့ အရောင်ဆိုး ထားသည်။ ဟုတ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ တောင်၏ အစစ်အမှန် အခြေအနေ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ရောင်ခြည်သင့်မှုကြောင့် လုံးဝ ညစ်ညမ်းနေသော နဂါးရေကန် ဖြစ်သည်။

အတွင်းတွင် အလွန်များပြားသော ဓာတ်ရောင်ခြည်စွမ်းအင် ပမာဏ ရှိနေပြီး ရှမ့်လန်၏ နားလည်မှုအရ ဓာတ်ရောင်ခြည်သင့်မှု ဆိုသည်မှာ ဤကဲ့သို့သော အလင်းရောင် ဖြစ်သည်။ ဖျော့တော့သော အစိမ်းရောင်၊ ဝါဖန့်ဖန့် အစိမ်းရောင်၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အေးစက်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အလင်းရောင် ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် ရှမ့်လန် ထင်ထားသည့် အတိုင်းပင်။ ကျောက်စိမ်းဖြူတောင် ဆိုသည်မှာ ကြီးမားသော အကာအကွယ် အတားအဆီး တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ဤနဂါးရေကန်သည် ညစ်ညမ်းနေပြီး အတွင်းရှိ ရောင်ခြည်စွမ်းအင်သည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းသည်။ ထို့ကြောင့် အတွင်းရှိ ရောင်ခြည်အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ရန် တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းအပေါ်တွင် ကြီးမားသော ပိရမစ်ပုံသဏ္ဍာန် အကာအကွယ် အတားအဆီး တစ်ခုကို ပြုလုပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤမျှ ကြီးမားသော ရောင်ခြည် ပမာဏကို နဂါးတစ်ကောင်က အာရုံခံ မိသင့်သည်။ အနောက်လောကတွင် ယူရေနီယမ် တစ်ကီလိုဂရမ်လောက်ကိုပင် နဂါးက အဝေးမှ အာရုံခံမိပြီး ပျံသန်းလာကာ အန်းရှီးမြို့ တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့၏။

ဥပမာအားဖြင့် အန်းရှီးမြို့ရှိ ဓာတ်ရောင်ခြည်စွမ်းအင်သည် ဖယောင်းတိုင်မီး တစ်တိုင်နှင့် ညီမျှပါက ရှေးဟောင်း နဂါးရေကန်ရှိ ရောင်ခြည်စွမ်းအင်သည် ကီလိုမီတာ ရာပေါင်းများစွာ တောက်လောင်နေသော မီးတောက်ကြီးနှင့် ညီမျှပေလိမ့်မည်။ နဂါးတစ်ကောင်က အဘယ်သို့ မခံစားမိဘဲ နေမည်နည်း။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းကို အကာအကွယ် အတားအဆီး တစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသောကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း ပေါ်လွင်သွားခဲ့သည်။

ရှမ့်လန်က အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “တချောင်... ကီလိုမီတာ သုံးရာလောက် နောက်ပြန်ဆုတ်ပြီး ငါ့ကို စောင့်နေ။”

တချောင် ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ရှမ့်လန်လည်း ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ထူးခြားသော အမြင်အာရုံ ကို အသုံးပြုကာ ကျောက်စိမ်းဖြူတောင် ရှိရာဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မျက်လှည့်ပုံရိပ် မဟုတ်တော့ပေ။ ရှေးဟောင်း သံချပ်ကာ၏ အကူအညီဖြင့် မိုင်ပေါင်း ဒါဇင် အနည်းငယ်ခရီးကို သုံးနာရီခန့်သာ လျှောက်လှမ်းလိုက်ရသည်။ သူသည် ကျောက်စိမ်းဖြူတောင်ခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

...........

ကြီးမားလွန်းသည်။ အလွန့် အလွန် ကြီးမားလွန်းသည်။ တောင်ခြေရင်းတွင် ရပ်နေသော ရှမ့်လန်သည် ကျောက်စိမ်းဖြူတောင် တစ်ခုလုံးကို မမြင်နိုင်တော့ပေ။ တောင်ခြေရင်းရှိ တံခါးတစ်ချပ်ကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။

ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်သည် အံ့မခန်း ကောင်းမွန်သည်။ ငရဲသလင်းကျောက်၏ ပြန့်ပွားမှုကို တားဆီးရန်နှင့် ရေခဲများ ပျံ့နှံ့မှုကို ကာကွယ်ရန် သူတို့သည် မြောက်ဘက် အစွန်ဆုံး ဒေသတွင် ကြီးမားသော အမိုးခုံး တစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြ၏။

ထို့အပြင် ဤနေရာမှာလည်း သူတို့က ကြီးမားသော ပိရမစ် အဖုံးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ပြီး ညစ်ညမ်းနေသော နဂါးရေကန်ကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ကြသည်။ ဤအကာအကွယ် အတားအဆီးသည် ဖောက်ထွင်းမြင်ရခြင်း မရှိသော်လည်း အတွင်းရှိ ရောင်ခြည်များသည် စူးရှလွန်းသည်။ ၎င်းသည် ကျောက်စိမ်းဖြူတောင် တစ်ခုလုံးကို အစိမ်းရောင် ပြောင်းသွားစေပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးသည် လောကပျက်တော့မည့် အလား ဖြစ်နေသည်။

ဤနေရာတွင် စောင့်ကြပ်နေသော ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်မှ လူများ ရှိလိမ့်မည်ဟု ရှမ့်လန် ထင်ထားသော်လည်း မည်သူမှ မရှိပေ။ ကျောက်စိမ်းဖြူတောင် တစ်ခုလုံးတွင် လူတစ်ယောက်မှ မရှိပေ။ ရှေ့မှောက်ရှိ တံခါးသည် တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ထားသည်။ စကားဝှက် ရိုက်ထည့်စရာ နေရာမရှိသလို ချိုင့်ခွက်များလည်း မရှိပေ။ အတိုချုပ်အားဖြင့် တံခါးကို ဖွင့်ရန် ယန္တရား မရှိပေ။

ရှမ့်လန်သည် တံခါးကို ဂရုတစိုက် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မဆင်မခြင် မလုပ်ရဲပေ။ စွမ်းအင်ဝဲကတော့ တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် လွှတ်ထုတ်၍ မရနိုင်ပေ။ အတွင်း၌ ကြီးမားသော ရောင်ခြည် ပမာဏ ရှိနေသည်။ အကယ်၍ ယိုစိမ့်ထွက်လာပါက ကြီးမားသော ညစ်ညမ်းမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။

ရှမ့်လန်သည် နဂါးဓားကို ထုတ်ယူပြီး အပေါက်တစ်ခု ဖွင့်နိုင်မလားဟု ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည်။ မရနိုင်ပေ။ တံခါးနှင့် ကျောက်စိမ်းဖြူတောင် တစ်ခုလုံး၏ အကာအကွယ် အတားအဆီးသည် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ခိုင်ခံ့သည်။ နဂါးဓားသည် တံခါးကို မဖြတ်နိုင်ပေ။

နဂါးဓား၏ ဒီဘက်ခြမ်းက ဖွင့်မရလျှင် ဟိုဘက်ခြမ်းကကော။ ဟိုဘက်ခြမ်းတွင် ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲ တစ်လုံး မြှုပ်နှံထားသည်။ ဤသည်မှာ လှံနှင့် ဒိုင်း ဆက်ဆံရေး ဖြစ်သင့်သည်။ မြောက်ဘက်အစွန်ဆုံး ဒေသတွင် ငရဲသလင်းကျောက်သည် ရူးသွပ်စွာ ပြန့်ပွားနေသည်။ ကျောက်စိမ်းဖြူ အမိုးခုံးသည် သူတို့ကို ကာကွယ်ထားပြီး လောကနှင့် ခွဲခြားထားသည်။

ရှမ့်လန်သည် အလွန် သတိထားနေသည်။ သူသည် ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲကို အသုံးပြုပြီး ကျောက်စိမ်းဖြူတောင် ခြေရင်းရှိ တံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ ထိလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားလာ၏။

ဤမဖျက်ဆီးနိုင်သော တံခါး၏ ထောင့်တစ်နေရာသည် ရုတ်တရက် အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့သည်။ ရေခဲကို မီးနှင့် အရည်ဖျော် လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ သို့သော်ငြား ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲသည် အလွန် အေးစက်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ထိုအချိန်၌ ပြိုင်ဘက်ကင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ရောင်ခြည်စွမ်းအင်များသည် အရည်ပျော်ကျသွားသော အပေါက်မှ ရူးသွပ်စွာ လျှံထွက်လာကြသည်။ ရှမ့်လန်၏ AI သည် သတိပေးသံကို ချက်ချင်း ထုတ်လွှင့်လိုက်၏။

“ရောင်ခြည်စွမ်းအင် တွေ့ရှိရသည်။ ရောင်ခြည်စွမ်းအင် တွေ့ရှိရသည်။ ကန့်သတ်ချက် ကျော်လွန်နေသည်။ ကန့်သတ်ချက် ကျော်လွန်နေသည်။”

ထိုအချိန်၌ပင် ရှေးဟောင်းဘုရင် လက်စွပ် ရုတ်တရက် လင်းလက်လာကြောင်း ရှမ့်လန် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး သူ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးပေ။ ထို့နောက် ရှမ့်လန်၏ နဂါးနှလုံးသားသည် စတင် ပူနွေးလာပြီး လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်လာသည်။ အစမှ ယခုအချိန်အထိ ရှမ့်လန်၏ နဂါးနှလုံးသားသည် ဝန်ပိသော အခြေအနေမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးပေ။

အဆုံးအစမဲ့သော ရောင်ခြည်စွမ်းအင်များသည် သူ့ထံသို့ တိုးဝင်လာကြသည်။ ရှမ့်လန်သည် သူ့မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး အလွန် ထူးဆန်းလာကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ လျှပ်စီး လက်သွားသကဲ့သို့ ချက်ချင်း လင်းထိန် သွားသည်။ ထို့နောက်ူ တိုက်ရိုက် သတိမေ့မြောသွားခဲ့သည်။

ဤနေရာရှိ ရောင်ခြည်သည် ပြင်းထန်လွန်းသောကြောင့် ရှေးဟောင်းဘုရင် လက်စွပ်၏ ကာကွယ်မှု ကန့်သတ်ချက် ကို တိုက်ရိုက် ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ရှမ့်လန်သည် နဂါးဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲကို တံခါးမှ အလျင်အမြန် ဖယ်ခွာလိုက်၏။

ချက်ချင်းပဲ တံခါးသည် အလိုအလျောက် ပိတ်သွားပြီး အတွင်းရှိ ရောင်ခြည်စွမ်းအင်များကို နောက်တစ်ကြိမ် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

...........

အပိုင်း (၁၂၆၆)

အခြေအနေသည် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ရှမ့်လန်သည် ရှေးဟောင်း နဂါးရေကန်ကို တွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း အတွင်းရှိ ရောင်ခြည်စွမ်းအင်သည် သူ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေသည်။ အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခုကပင် ရှေးဟောင်းဘုရင် လက်စွပ်၏ ကာကွယ်မှု ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်နေသည်။

ရှမ့်လန်သည် ယခင်က သေတ္တာတစ်လုံးကို အနီးကပ် ဖွင့်ဖူးကြောင်း သိထားရမည်။ အတွင်း၌ သန့်စင်သော ယူရေနီယမ် ကီလိုဂရမ် ရာပေါင်းများစွာ ရှိသော်လည်း သူ လုံးဝ အဆင်ပြေခဲ့သည်။ ရှေးဟောင်းဘုရင် လက်စွပ်သည် ရောင်ခြည်အန္တရာယ်ကို တားဆီးပေးခဲ့၏။

အကယ်၍ နဂါးကြီးသာ ဤလုံးဝ ညစ်ညမ်းနေသော ရှေးဟောင်း နဂါးရေကန်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပါက ဘာဖြစ်သွားမည်နည်း။ အဓိကအချက်မှာ ရှမ့်လန် ဝင်ရောက်၍ မရနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယိုစိမ့်ထွက်လာသော ရောင်ခြည်ကိုပင် သူ မခံနိုင်လျှင် တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်ရန်မှာ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ဤသည်မှာ အလွန် ထူးဆန်းသည်။ ရှမ့်လန်သည် ရောင်ခြည်အကြောင်း သိသည်။ နျူကလီးယား ဓာတ်အားပေး စက်ရုံ ယိုစိမ့်မှု ဖြစ်ပွားလျှင်ပင် ရောင်ခြည်သင့်မှု မြင့်မားသော နေရာများအနီးရှိ လူများသည် စက္ကန့် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာလောက်သာ ခံနိုင်ရည် ရှိကြသည်။

ရှမ့်လန်တွင် ရှေးဟောင်းဘုရင် လက်စွပ်၏ ကာကွယ်မှု ရှိသောကြောင့် အဆင်ပြေခဲ့ခြင်းပင်။

ဤနေရာရှိ ရောင်ခြည်သည် လောကမြေပေါ်ကထက် ပိုမို ပြင်းထန်ပုံရပြီး အခြား အားကောင်းသော စွမ်းအင်များနှင့် ရောနှောနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သို့သော်ငြား ဤသည်မှာ ပုံမှန်လည်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ရှေးဟောင်း နဂါးရေကန် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် နဂါးကြီးထွားမှုအတွက် လိုအပ်သော စွမ်းအင်များ ပါဝင်သည်။ ထို့အပြင် ၎င်းသည် ရောင်ခြည်နှင့် ရောနှောနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေခြင်း ဖြစ်မည်။

...........

အချိန်မည်မျှ ကြာမြင့်သွားသည် မသိပေ။ ရှမ့်လန် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည် သွေးထဲရှိ ရောင်ခြည်ကို စစ်ဆေးရန် AI ကို ချက်ချင်း မေးမြန်းလိုက်ရာ ရောင်ခြည် လုံးဝနီးပါး မရှိကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ ဤသည်မှာ နဂါးနှလုံးသား၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု ဖြစ်နိုင်သည်။ ရှမ့်လန်ကို ကာကွယ်ရန် ၎င်းသည် ရှမ့်လန်၏ သွေးထဲရှိ ရောင်ခြည်စွမ်းအင် အားလုံးကို မျိုချ စုပ်ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် မူလန်ကို အထူး နဂါးနှလုံးသားက ကယ်တင်ခဲ့စဉ်ကနှင့် အလွန် တူညီသည်။ ထိုအချိန်က မူလန်သည် နဂါးမီးလျှံများ၏ မျိုချခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ရှေးဟောင်းဘုရင် လက်စွပ်၏ ကာကွယ် နိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ ဘိုးဘေးလော်သည် မူလန်ကို မြို့တော်ဖြူသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အထူး နဂါးနှလုံးသားကို သူမ၏ နှလုံးထဲတွင် မြှုပ်နှံပေးကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ နဂါးမီးလျှံ စွမ်းအင်များကို ဖိနှိပ်ထားခဲ့၏။

သို့ဆိုလျှင် ဆိုလိုသည်မှာ ရောင်ခြည်စွမ်းအင်သည် နဂါးနှလုံးသား၏ သွေးခြင်ဆီထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီ ဟု ဆိုလိုခြင်းလား။ ဤအရာက ကြိုတင် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ခြင်းနှင့် ဆင်တူနေသည် မဟုတ်ဘူးလား။ နောက်တစ်ဆင့်တွင် နဂါးသွေးခြင်ဆီနှင့် ယူရေနီယမ် ရောင်ခြည်စွမ်းအင်တို့ ပေါင်းစပ်သွားပါက ဘာဖြစ်သွားမည်နည်း။

သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ရှမ့်လန်သည် သူ့ဘေးတွင် လူတစ်ယောက် ရောက်နေကြောင်း အံ့သြစွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ အလွန်ရင်းနှီးသော်လည်း စိမ်းသက်နေသော လူတစ်ယောက်။ သူမသည် အလွန် ပြောင်းလဲသွားသောကြောင့် ရှမ့်လန် သူမကို မမှတ်မိနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ပြီး ကျောပေါ်ရှိ အရိုးဆူးများသည် နှစ်ပေကျော် ရှည်လျားနေသည်။

“ယင်ယင်...”

ရှမ့်လန် အော်ခေါ်လိုက်သည်။ မှန်ပေသည်။ သူမသည် ဂိုဏ်းချုပ်ရန်၏ မွေးစားသမီး ဖြစ်သည်။ ရန်ယင်ယင်သည် မည်သည့် မျိုးစိတ် ဖြစ်ကြောင်း ရှမ့်လန် မသိပေ။ သူတို့ မတွေ့ဆုံရသည်မှာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း ပြန်လည် ဆုံတွေ့ချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် ရင့်ကျက်လာသည်ကို တွေ့ရ၏။

ယခင်က သူမသည် မွေးကင်းစ ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူစင်ပြီး ကြောက်ခမန်းလိလိ သန်မာကာ မဆင်မခြင် သတ်ဖြတ်နိုင်သည်။ ရှမ့်လန် သူမကို နှိုးလိုက်ချိန်အား မွေးကင်းစဟု သတ်မှတ်ပါက ယခု သူမသည် အသက် အနည်းငယ် ရှိသော ကလေးတစ်ယောက်နှင့် ညီမျှပေမည်။

ဤအရာက မည်ကဲ့သို့ လောကနံပါတ်တစ် ကူပိုးကောင်နည်း။ ကူပိုးကောင် လုံးဝ မဟုတ်ချေ။ နောက်ဆုံးအကြိမ် သူတို့ တွေ့ဆုံခဲ့သည်မှာ ကျင်းကန်တောင်၏ ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးများတွင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အပျက်အစီး ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် ဘာလုပ်နေသည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။ ယခု သူမ အမှန်တကယ် ပေါ်လာခဲ့၏။

ဤအရာက တိုက်ဆိုင်မှုလား။ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။ ရှမ့်လန် ကျောက်စိမ်းဖြူတောင်၏ တံခါးတွင် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခု ဖွင့်လိုက်သောကြောင့် သူမ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရှမ့်လန်ကို စိုက်ကြည့် နေခဲ့သည်။

ရှမ့်လန် မေးလိုက်၏။ “မင်း ဝင်ချင်လို့လား။”

ရန်ယင်ယင် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ရှမ့်လန် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ အတွင်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ရောင်ခြည်များ ရှိနေ၏။ ရှမ့်လန်၏ ရှေးဟောင်းဘုရင် လက်စွပ်တောင် မခံနိုင်ချေ။

ထို့နောက် ရန်ယင်ယင်သည် ရှမ့်လန်၏ နဂါးဓားကို ယူလိုက်ပြီး ငရဲဝိညာဉ်ပုလဲကို အသုံးပြုကာ ကျောက်စိမ်းဖြူတောင် ၏ တံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပဲ နောက်ထပ် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။

သို့သော်ငြား ရန်ယင်ယင်၏ လုပ်ဆောင်ချက်သည် ပိုမို တိကျသည်။ ဤအပေါက်တွင် ကွာဟချက် မရှိသောကြောင့် အဆုံးအစမဲ့သော ရောင်ခြည်များသည် နဂါးဓားကို ဖြတ်သန်းပြီး ရန်ယင်ယင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ချက်ချင်းပဲ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး စတင် တောက်ပလာပြီး မျက်လုံးများလည်း တောက်ပလာသည်။ အားကောင်းသော စွမ်းအင်တစ်ခု စုစည်းနေသည်။ သူမ၏ကျောပေါ်ရှိ အရိုးဆူးများသည် သာမန် မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ကြီးထွားလာနေကြောင်း ရှမ့်လန် မြင်တွေ့နေရ၏။

ဤမြင်ကွင်းက အရမ်း တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလွန်းသည်။

‘မင်းက ဘာမျိုးစိတ်လဲ။ မင်းက စွမ်းအင် အမျိုးအစား အားလုံးကို မျိုချချင်နေတာလား။ မင်းက နဂါးသေတ္တာရဲ့ စွမ်းအင်ကို မျိုချခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ကျင်းကန်တောင် အပျက်အစီးကြား ဘုရားကျောင်းထဲက အရာကို မျိုချခဲ့တယ်။ အခုတော့ နဂါးရေကန်ကို ညစ်ညမ်းစေတဲ့ ရောင်ခြည်ကို မျိုချချင်နေပြန်ပြီ။ ရူးသွပ်တယ်။ ရူးသွပ်တယ်။ လုံးဝ ရူးသွပ်တယ်။’

သို့သော်ငြား ရန်ယင်ယင်သည် စွမ်းအင် အမျိုးအစား စုံလင်စွာ မျိုချသော်လည်း မျိုချသည့် ပမာဏ မများကြောင်း ရှမ့်လန် မကြာမီ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ နာရီဝက်အတွင်းမှာပဲ သူမ၏ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားပုံ ရသည်။ သူမသည် မျိုချခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နဂါးဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

ချက်ချင်းပဲ အရာအားလုံး ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားပြီး ကျောက်စိမ်းဖြူတောင်၏ တံခါးသည် ပြန်လည် ပိတ်သွားသည်။

ရန်ယင်ယင်သည် ရှမ့်လန်၏ ဘေးသို့ ပြန်လာပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမ မျိုချထားသော စွမ်းအင်များကို ချေဖျက်နေပုံ ရ၏။

ရှမ့်လန် သူမကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ‘မင်း ဘာဖြစ်လာမှာလဲ။ ကျုပ်ကို ပြောပြနိုင်မလား။ မင်းက ဘာမျိုးစိတ်လဲ။ ကျုပ်ကို ပြောပြနိုင်မလား။’

...........

ရန်ယင်ယင်သည် သူ့ဘေးတွင် မျက်လုံးများ မှိတ်ကာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။

ရှမ့်လန်လည်း အားအားယားယား မနေပေ။ သူသည် နဂါးနှလုံးသား၏ ပြောင်းလဲမှုများကို အာရုံခံနေသည်။ ဟုတ်ပေသည်။ ရောင်ခြည်ကို မျိုချပြီးနောက် နဂါးသွေးခြင်ဆီသည် စတင် ပြောင်းလဲလာခဲ့၏။

ဤပြောင်းလဲမှုသည် အလွန် ထူးဆန်းသည်။ အစပိုင်းတွင် စွမ်းအင်နှစ်ခုသည် တစ်ခုကိုတစ်ခု သတ်ဖြတ်နေ သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ နဂါးသွေးခြင်ဆီသည် ပိုမို အားကောင်းသောကြောင့် ရောင်ခြည်ကို အစွမ်းကုန် ဖိနှိပ်ပြီး ဖျက်ဆီးနေသည်။ မျိုချလိုက်သော ရောင်ခြည်ပမာဏသည် သိပ်မများလှပေ။ သို့သော်ငြား မည်သို့မှ ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်ပေ။ ယူရေနီယမ်၏ ရောင်ခြည် သက်တမ်းဝက်သည် နှစ်သန်းပေါင်း ထောင်ချီ ကြာမြင့်သည်။ ထိုအရာကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

သို့သော်ငြား နဂါး၏ စွမ်းအင်သည်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။ နဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးရန် လွယ်ကူသော်လည်း နဂါး၏ စွမ်းအင် အသက်ကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးရန် အလွန် ခက်ခဲသည်။ ထို့နောက် နဂါးသွေးခြင်ဆီသ ည် ရောင်ခြည်စွမ်းအင်ကို တက်ကြွစွာ စတင် ပြောင်းလဲစေပြီး မောင်းထုတ်ရန် ကြိုးစားလာသည်။

ဤသည်မှာ အလွန် ဆန်းကြယ်သော လုပ်ငန်းစဉ် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အမြဲ ပြောင်းလဲနေပြီး ရလဒ် မရှိပေ။ ဆက်လက် ဖြစ်ပျက်နေရုံသာ။ ပို၍ ဆန်းကြယ်သည်မှာ ဤအရာအားလုံးကို နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း နယ်ပယ်တွင်သာ မြင်တွေ့နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပုံမှန် အခြေအနေမျိုးတွင် နဂါးနှလုံးသား ပူနွေးလာပြီး ဖိအားမြင့်မားသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်ဟုသာ ခံစားရမည် ဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ မည်သို့သော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို သိရှိမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်ငြား နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း နယ်ပယ်တွင်မူ ဤပြောင်းလဲမှု အားလုံးသည် အလွန် ရှင်းလင်းနေသည်။ ၎င်းသည် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည်။ “နဂါး” ဟူသော စာလုံးသည် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ယခင်က ထိုသို့ ပြောင်းလဲမှု မရှိခဲ့ပေ။

ပို၍ ဆန်းကြယ်သည်မှာ ရှမ့်လန် ဤပြောင်းလဲမှုကို စောင့်ကြည့်နေစဉ် သူ၏ နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း နယ်ပယ်သည် ပိုမို နက်ရှိုင်းလာပြီး ပိုမို မြင့်မားသော အဆင့်တစ်ခုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှမ့်လန်သည် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း နယ်ပယ်တွင် ရှိနေပြီး နဂါးနှလုံးသား အတွင်းရှိ ပြောင်းလဲမှုများ ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ တစ်စုံတစ်ခုကို အံ့သြစွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ နဂါးနှလုံးသား၏ စုစုပေါင်း စွမ်းအင်သည် လျော့နည်း သွားခြင်း မရှိဘဲ တိုးပွားလာနေသည်။ အတွင်းတွင် နဂါးသွေးခြင်ဆီ ရှိသည်။ ၎င်းသည် ကုန်ခမ်းသွားခြင်း မရှိသော အထူးစွမ်းအင် ဗဟိုချက်တစ်ခုနှင့် တူသော်လည်း တကယ်တမ်းမှာတော့ စွမ်းအင်သည် အကန့်အသတ် ရှိနေသေးသည်။ ရှမ့်လန် အသုံးပြုနေသမျှ ကာလပတ်လုံး အဆက်မပြတ် လျော့နည်းနေပြီး ဖြည့်တင်း၍ မရနိုင်ပေ။ ယခု တိုးပွားနေ၏။

“နဂါးနှလုံးသားရဲ့ သဘောသဘာဝက စွမ်းအင်ကို စနစ်တကျ ဖြည်းညင်းစွာ ထုတ်လွှတ်ပေးရုံပဲ။”

ရှမ့်လန်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အသုံးပြုလာခဲ့သောကြောင့် နဂါးနှလုံးသား၏ စွမ်းအင်သည် တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာခဲ့သည်။ လျော့နည်းသွားသည့် ပမာဏမှာ အလွန်နည်းပါးသော်လည်း ဤနှုန်းအတိုင်း ဆက်သွားပါက နောင်ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်အတွင်း စွမ်းအင်ကုန်ခမ်းသွားနိုင်ချေ ရှိသည်။

ပိုမို ရှင်းလင်းစွာပြောရလျှင် စွမ်းအင် ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သို့သော်ငြား ယခုအခါ ရောင်ခြည်စွမ်းအင် ကို မျိုချပြီးနောက် စတင်တိုက်ခိုက်ကာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ထိုအကျိုးဆက် ကြောင့် စွမ်းအင်သည် ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ပြန်လည်ပြည့်ဝလာရုံသာမက ဆက်လက်၍ပင် တိုးပွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယခင် အမြင့်ဆုံး စွမ်းအင်ပမာဏကိုပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့၏။

ဤအရာက မည်သည့်သဘောကို ဆောင်နေသနည်း။ ရှမ့်လန်၏ မူလအကြံဉာဏ် ယုံကြည်စိတ်ချရကြောင်း ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သေလုနီးပါး ဖြစ်နေသော နဂါးကြီးကို ရောင်ခြည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နဂါးရေကန်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လျှင် ၎င်းသည် အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို ကြုံတွေ့ရပေလိမ့်မည်။

သို့ပေမည့် ဤကိစ္စသည် ထူးဆန်းလွန်းသည်။ ပျောက်ဆုံးနိုင်ငံသည် နဂါးကို ဖျက်ဆီးရန် ယူရေနီယမ်ကို အသုံးပြုပြီး နေဝင်ချိန်လက်နက်ကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နဂါးကို အသွင်ပြောင်းလဲပေးရန် မဟုတ်ချေ။

...........

ရက်အနည်းငယ် ကြာမြင့်ပြီး ရန်ယင်ယင် နိုးထလာချိန်တွင် သူမသည် နောက်တစ်ကြိမ် အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရှမ့်လန်ပင် သူမကို ကောင်းစွာ မမှတ်မိနိုင်တော့ပေ။

သူမသည် ရှမ့်လန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ နှုတ်ဆက်လိုသည့် သဘောဖြစ်ရာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှမ့်လန် ကြောင်အသွား၏။ ‘မင်းက ရောင်ခြည်စွမ်းအင် အနည်းငယ် မျိုချပြီးတာနဲ့ ထွက်သွားတော့မလို့လား။’

ထိုအချိန်တွင် ရှမ့်လန်၏ စိတ်ထဲ၌ မေးခွန်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ရှေးဟောင်း နဂါးရေကန်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ဖွင့်မည့်နည်းလမ်းကိုလည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား နဂါးကို ထိုနေရာသို့ မည်သို့ ခေါ်ဆောင်ရမည်နည်း။

နဂါးသည် မီတာ ရာဂဏန်းအထိ ကျုံ့သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သေသည်၊ ရှင်သည် မသေချာပေ။ လုံးဝ သတိမေ့မြောနေပြီး ပျံသန်းနိုင်ခြင်းလည်း မရှိချေ။ မူလက ရှမ့်လန်သည် အသံထက်မြန်သော ပျံသန်းရေးသားရဲ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို အသုံးပြုပြီး သယ်ဆောင်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ဤအစီအစဉ်သည် လက်တွေ့မကျပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အသံထက်မြန်သော ပျံသန်းရေးသားရဲများသည် ကျောက်စိမ်းဖြူတောင်အနီးသို့ မကပ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် ရန်ယင်ယင်ကို အကူအညီ တောင်း၍ ရနိုင်မည်လား။ ရှမ့်လန်အနေဖြင့် သူမကို ရန်ယင်ယင်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိပင် အမှန်တကယ် မဝေခွဲတတ်တော့ပေ။

ရှမ့်လန်က မေးလိုက်သည်။ “ကျုပ်ကို ကူညီပေးနိုင်မလား။ ဒီနေရာကို နဂါးတစ်ကောင် သယ်လာပေးပါလား။ ခရီးကတော့ မိုင်ပေါင်း သုံးသောင်းလောက် ဝေးတယ်။”

ပြောပြီးသည်နှင့် ရှမ့်လန်သည် သူ၏တောင်းဆိုမှု လွန်ကဲနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ရန်ယင်ယင်၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် အရပ် နှစ်မီတာခန့်သာ ရှိသေးသည်။ ကျန်းကလန်နဂါးသည် ကျုံ့သွားလျှင်ပင် မီတာ ရာပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသေးသည်။ ဤမျှ ကြီးမားသော အလေးချိန်ကို သူမ မည်သို့ သယ်ဆောင်နိုင်မည်နည်း။

ရန်ယင်ယင်သည် ရှမ့်လန်ကို ခေတ္တ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမ အမှန်တကယ် သဘောတူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လောကတွင် ရှမ့်လန်သည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားသူဖြစ်ပုံရသည်။ သူမသည် ရှမ့်လန်အပေါ် ကြင်နာမှု အပြည့်ရှိ၏။

ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို သွားကြစို့။ တချောင်နဲ့ အတူတူ ပြန်လိုက်ခဲ့လေ။”

ရန်ယင်ယင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်လုံးများ စတင် စူးရှလာကာ အလင်းရောင်သည်လည်း ပိုမို တောက်ပလာသည်။ သူမသည် ရှမ့်လန်၏ နဖူးကို ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သူမ၏ လက်ဝါးကို ဓားဖြင့်လှီးကာ ထူးခြားသော သွေးကို ရှမ့်လန်၏ နဖူးပေါ်သို့ သုတ်လိမ်းပေးလိုက်၏။

‘ဒါ.. ဒါက အမှတ်အသားလား။’

ပြီးနောက် ရန်ယင်ယင်သည် ရေခဲလွှာထဲသို့ ရုတ်တရက် တိုးဝင်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ‘သူမ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်အထိ တိုးဝင်သွားတာလား။ ပြီးတော့ မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ ဝေးကွာတဲ့ မီဒူဆာ နာလူ တိုင်းပြည်ရဲ့ သင်္ချိုင်းဂူအထိ ရေကူးလိုက်လာမှာလား။’

...........

အမှန်တကယ်ပင် ထိုအတိုင်း ဖြစ်ပျက်လာခဲ့သည်။ ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရှမ့်လန်သည် တချောင်ကို စီးလျက် မိုင်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ ဝေးကွာသော အနက်ရောင်ကျွန်းပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဆင်းသက် လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရန်ယင်ယင်သည် ပင်လယ်ထဲမှ တိုက်ရိုက် တိုးထွက်လာခဲ့၏။

‘မင်းက တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းတာပဲ။ ပင်လယ်ထဲကနေ တကယ် ရေကူးလာခဲ့တာလား။ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်က စိတ်ကူးလို့မရနိုင်လောက်အောင်ဖြစ်နေပြီ။’

ရှမ့်လန်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ “ကျုပ်နောက် လိုက်ခဲ့။”

ထို့နောက် သူသည် နာလူတိုင်းပြည်၏ မြေအောက်သင်္ချိုင်းဂူ ဝင်ပေါက်ကို ရှာဖွေပြီး ယန္တရားအဆင့်ဆင့်ကို ဖွင့်ကာ မြေအောက်သင်္ချိုင်းဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ နဂါးကြီးသည် ရေကန်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေဆဲပင်။ မရေမတွက်နိုင်သော နဂါးသွေးများသည် ထိုနေရာတွင် စုပုံနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သေသည်၊ ရှင်သည် မသေချာသေးဘဲ နိုးထလာမည့် အရိပ်အယောင်လည်း မရှိချေ။ ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုပါက နိုးထလာရန် အမှန်တကယ်ပင် နှစ်တစ်ရာ ကြာမြင့်နိုင်၏။

ရှမ့်လန် ပြောလိုက်သည်။ “ကဲ... သွားကြစို့။ အခုကစပြီး မင်းကို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်။ ဒီနဂါးကြီးကို ကျောက်စိမ်းဖြူတောင် ပေါ်က ရှေးဟောင်း နဂါးရေကန်ဆီ ကူညီ သယ်ပေးပါ။”

ရန်ယင်ယင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ရှမ့်လန်သည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး နဂါးကြီးကိုကြည့်ကာ ၎င်း၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ “မင်းကို ရှေးဟောင်း နဂါးရေကန်ဆီ ခေါ်သွားပြီး ရူးသွပ်တဲ့ နိဗ္ဗာနလမ်းစဉ်ကို ပြီးမြောက်စေချင်တယ်။ အရာအားလုံး ကျုပ်ဆန္ဒအတိုင်း ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”

...........