ပင်ပန်းရင် နားလိုက်ပါ ၃

သူမတွင် မေးမြန်းလိုသော မေးခွန်းများစွာ ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ပေါင်ဟွားနတ်သမီး သည် သူမ၏ ခြေဗလာဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လိုက်ရုံသာ ရှိသေးချိန်တွင် ကြောက်ရွံ့တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် နောက်သို့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားခဲ့၏။

သူမသည် သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ လွမ်းဆွတ်နေခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ သေချာစွာ စဉ်းစားကြည့်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦးမှာ သိပ်ပြီး ရင်းနှီးပုံမပေါ်ချေ။

ယခုအချိန်အထိ ရှန်းယီ၏ အစစ်အမှန် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုပင် သူမ မသိခဲ့ပေ။

ထို့အပြင်

သူမ အမြင်မှားခြင်း ဟုတ်မဟုတ် မသေချာသော်လည်း၊ ထို ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် မွန်မြတ်လှသော နန်ယန်အဖြူရောင် ဝတ်ရုံ၏ အောက်မှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို သူမ ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

အစောပိုင်းက သက်ရှိအားလုံးကို အထက်စီးမှ ကြည့်ရှုခဲ့သော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် ဟန်ပန်မျိုး ကင်းမဲ့နေသော်လည်း၊ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပို၍ လက်တွေ့ဆန်နေပုံရသည်။

"သူ အရမ်း ပင်ပန်းနေပုံရတယ်" ဟု သူမက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

ပေါင်ဟွားနတ်သမီး၏ ရေရွတ်သံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စုယွီရှန်း သည် သူမကို နားမလည်နိုင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး "လူတွေက နင့်ရဲ့ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်နိမ့်သေးတယ်လို့ ပြောရင် နင်က အမြဲတမ်းလက်မခံဘူးမလား။ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်ကို တက်လှမ်းနိုင်တဲ့ ကျင့်ကြံသူဆိုတာ သူတို့ရဲ့သက်စောင့်စွမ်းအင်ကို မိုးနဲ့မြေကြားမှာ ပေါင်းစပ်ပြီးသားလေ၊ သာမန်လူတွေလိုမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု ရှိနိုင်မှာလဲ။"

"ဒါဆိုရင် ငါ အမြင်မှားတာပဲ နေမှာပါ" ပေါင်ဟွားနတ်သမီးသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ဆွဲတင်ကာ အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း၊ သူမတို့၏ နောက်ဘက် အဝေးတစ်နေရာမှတုတ်ကောက်ကိုင်ထားသော အဘွားအိုတစ်ဦးက စောင့်ကြည့်နေပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်ကို သူမ သတိမထားမိခဲ့ချေ။

နံနက်ခင်းအရုဏ်ဦးကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်နေသောအရှိန်အဝါတစ်ခုထဲမှ အခြားသူများ မမြင်နိုင်သည့်အရာများကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်းသည်ကောင်းချီးတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ကျိန်စာတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကင်ဘုံကသာ သိပေလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူတစ်ဦးကို ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာနစ်မြုပ်သွားစေရန်သာ တတ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များနှင့် ပတ်သက်၍ သူမ၏ တပည့်ဖြစ်သူအား ဆုံးမပဲ့ပြင်ရန် အခွင့်အရေး ရှိသည်ဟု ထိုအဘွားအိုက မထင်မှတ်ထားချေ။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု တစ်ဆို့နေသကဲ့သို့သာ ခံစားနေရသည်... အဘယ်ကြောင့် အမြဲတ‌စေ နန်ယန်ဂိုဏ်းသာ ဖြစ်နေရသနည်း။

နောက်တစ်ခဏတွင်၊ သူမသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ တုတ်ကောက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သော ဝိညာဉ်လေပြေ တစ်ခု ဖန်တီးပေါ်ပေါက်လာပြီး ပေါင်ဟွားနတ်သမီးအား အပြင်ဘက်သို့ တွန်းထုတ်ပေးလိုက်ကာဖျော့တော့သော အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ချီလန်လေး၊ သွားချင်ရင်လည်း သွားလိုက်လေ။ တစ်ခါလောက် သွားတွေ့ရုံလေးနဲ့ ကြောက်စရာ ဘာမှမရှိပါဘူး။"

သူမ၏ ရပ်တည်ချက်သည် ဘက်မလိုက် မျှတမှုမရှိလျှင်ပင်၊ ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း၏ လက်ရှိ စွမ်းဆောင်ရည်သည် အတိတ်က ရွှမ်ချင်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်ထက် သာလွန်နေပြီဖြစ်ကြောင်းကို သူမ ဝန်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

သူကဲ့သို့သော လူမျိုးများအတွက်၊ အကယ်၍ ယခုအချိန်တွင် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ပါက၊ အနာဂတ်တွင် နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရရှိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ သေချာသည်မှာ၊ အခွင့်အရေးဟု ခေါ်ဆိုသော ထိုအရာသည် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ တွေ့ဆုံခြင်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိသာ တည်ရှိနိုင်ကောင်း တည်ရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

...

သားတော်ခုနစ်ပါးနှင့် မဝေးလှသော ခြံဝင်းတစ်ခုအတွင်း၊ တောင်တန်းများနှင့် တိမ်တိုက်များကြားတွင်။

ကျယ်ပြန့်လှသော သစ်ပင် သစ်ရွက်အမိုးအကာများသည် အစိမ်းရောင်ပင်လယ်ပြင်အလား အနည်းငယ် လှိုင်းခတ်နေပြီး၊ ၎င်း၏ အောက်တွင် ရိုးရှင်းသောထိုင်ခုံများနှင့် ခုံတန်းလျား အနည်းငယ် ရှိနေသည်။

ပုံရိပ်ခြောက်ခုသည် အတူတကွထိုင်နေကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်ဦးချင်းစီ ဖြန့်ခွဲ၍ နေရာယူထားကြ၏။ အချို့က လက်ဖက်ရည် သောက်နေကြပြီး၊ အချို့က အရက်သောက်နေကြသည်။

တစ်ဦးက ကျက်သရေရှိစွာဖြင့် စောင်းတီးနေပြီး၊ အခြားတစ်ဦးကမူ မြေကြီးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ကျောက်စရစ်ခဲလေးများကို စီနေသည်။

သူတို့၏ အကြည့်များသည် အချင်းချင်း ဆုံတွေ့ခြင်း မရှိကြသော်လည်း၊ ထိုမြင်ကွင်းမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် သဟဇာတဖြစ်နေလေ၏။

သူတို့သည် တစ်သားတည်း ဖြစ်တည်နေသည်မှာ ကာလကြာရှည်နေပြီ ဖြစ်သည့်အလားပင်။

"ဒါ စီနီယာ ချင်းလား။"

စောင်းတီးနေသော အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ သွယ်လျဖြူစင်သော လက်ချောင်းလေးများကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ သစ်ပင်ကြီးနှင့် အနီးဆုံးရှိ လွတ်နေသော ထိုင်ခုံဆီသို့ အကြည့်ကို လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။

ထိုထိုင်ခုံမှာ ရင်းနှီးနေပုံရ၏။ ၎င်းမှာ အစောပိုင်းက လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့သော ထိုင်ခုံပင် ဖြစ်လေသည်။

လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည့် အစောပိုင်းက စုဝေးပွဲကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ ပြန့်ကျဲနေပုံရသော်လည်း အေးချမ်းလှသော ဤနေရာလေးသည် သားတော်ခုနစ်ပါး မဟာညီလာခံ ဟူသော အမည်နာမနှင့် များစွာ ပို၍ လိုက်ဖက်နေပေသည်။

"ငါလည်း မသိဘူး"

ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းချုပ် သည် အရက်အိုးကို ကိုင်ထားရင်း ပြောလိုက်ပြီးနောက် အရက်နံ့များပါသောသက်ပြင်းရှည်ကြီးကို မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါ ရေအောက်ကို ငုပ်ဆင်းသွားတုန်းက ရေကြေးမုံကနေတဆင့် သူ့ကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူ သုံးသွားတဲ့ နည်းစနစ်တွေရော၊ သူ့ရဲ့ဟန်ပန်အမူအရာတွေပါ ချင်း မျိုးရိုးနာမည်ရှိတဲ့သူနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားနေခဲ့တယ်။"

"ကွဲပြားနေတာက မှန်တာပေါ့။"

တုနှိုင်းမဲ့ဂိုဏ်းချုပ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်စရစ်ခဲလေးများကို ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံတစ်ခုအဖြစ် စီရီလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်၏။

"ဒီလို အဖြစ်အပျက်မျိုးကို ဖြတ်သန်းပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ၊ လက်စားချေဖို့အတွက် သူ ပြန်လာခဲ့တယ်ဆိုရင် အရင်ကအတိုင်း ဘယ်လိုလုပ် ထပ်တူကျနိုင်တော့မှာလဲ။"

သူ၏ စကားများသည် လူတိုင်း၏ ရင်ထဲသို့ ထိရှသွားစေပုံရသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ၎င်းမှာ မျှော်လင့်ချက် တစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို နောက်တစ်ခါကျရင်... သူ့ကို ဒီဘက်ကို ဖိတ်လိုက်ရမလား။"

လင်းယွဲ့ဂိုဏ်းချုပ် က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင်၊ အားလုံးသည် သူတို့ လုပ်နေသောအရာများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး သူ့ဆီသို့ ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

အကယ်၍ အမှန်တကယ်ပင် စီနီယာ ချင်း သာဖြစ်ပါက၊ ဖိတ်ကြားရန် လိုအပ်ပါမည်လား။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက၊ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ၏ ကိစ္စရပ်များတွင် ပါဝင်ရန်အတွက် ငယ်ရွယ်ပြီး အလားအလာကောင်းသော ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို ဖိတ်ကြားနေခြင်းက ဘာ အဓိပ္ပာယ်ရှိမည်နည်း။

"ဒါဆိုရင်၊ ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ မင်းတို့ အကြံပေးချင်လဲ။ တကယ်လို့ ငါတို့က လက်စားချေဖို့ တကယ်သွားမယ်ဆိုရင်၊ ငါတို့ အနည်းငယ်လောက်နဲ့ပဲလား။"

လင်းယွဲ့ဂိုဏ်းချုပ်သည် သိသိသာသာကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ လေးထောင့်ကျကျ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအငွေ့အသက်များ တောက်လောင်လာခဲ့သည်။

အကယ်၍ ပြင်ပလူများသာ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရပါက၊ သူတို့ မည်မျှအထိ တုန်လှုပ်သွားကြမည်ကို တွေးကြည့်ရုံမျှဖြင့် သိနိုင်၏။

လက်တစ်ချောင်း အသာအယာ လှုပ်ရှားရုံဖြင့် တောင်ပိုင်းဟုန်တစ်ခုလုံးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နိုင်စွမ်းရှိသော အုပ်စုတစ်စုသည် အမှန်တကယ်ပင် ဤမျှ ယုံကြည်မှုကင်းမဲ့စွာဖြင့် စကားပြောဆိုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"စောင့်ကြည့်ရုံပဲ ရှိတာပေါ့"

ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းချုပ်က သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများ စောင်းကြိုးများပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ပြောလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့်၊ လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ကွဲကွာသွားခဲ့ပြီး သူတို့ လုပ်လက်စအလုပ်များကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေကြလေ၏။

လူအများက ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်သည် ပျင်းစရာကောင်းပြီး၊ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း ရတနာနယ်မြေကို ဆက်ခံခြင်းဖြင့်သာ ကြီးမြတ်သော လွတ်လပ်မှုဟု ခေါ်ဆိုသောအရာကို ရရှိနိုင်မည်ဟု ပြောဆိုကြသည်။

သို့သော် ဤနယ်ပယ်သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိသွားသူများသာလျှင် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်သည် ပျင်းစရာမကောင်းလှကြောင်း နားလည်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ အလိုရှိရာကို လွတ်လပ်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရတနာနယ်မြေ တစ်ခုလုံးအတွင်းရှိ သက်ရှိအားလုံး၏ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်များကို တာဝန်ယူ ထမ်းဆောင်ရခြင်း၊ ၎င်း၏ တာအိုဖြစ်လာရခြင်းသည် ချိုးဖျက်၍မရသော သံမဏိကြိုးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံသည် နှလုံးသားကင်းမဲ့သည်။ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် မှ ကျင့်ကြံသူများသည် အိုမင်းခြင်း၊ ဖျားနာခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း ကဲ့သို့သော ဘဝ၏ ကြီးမားလှသည့် ဘေးအန္တရာယ်ကြီးများကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့တွင် စိတ်ခံစားမှုများ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မိုးမြေကို အချိုးမကျစွာဖြင့် အတုခိုးရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး၊ အစစ်အမှန် မိုးမြေအဖြစ်သို့ ထာဝရတိုင်အောင် ပြောင်းလဲနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။