ရွှမ်ချင်း၏ဇာတ်လမ်း

တစ်ခေတ်တစ်ခါ၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစရာ၊ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ လက်တွဲဖော်သည် လူတိုင်း၏ မနာလိုအားကျမှုနှင့် ကောင်းချီးပေးမှုများအောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ မသေမျိုးတစ်ပါး၏ တင်ပါးအောက်ရှိ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဟုန်ကျယ် သည် မည်မျှပင် အင်အားကြီးမားစေကာမူ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး ရွှမ်ချင်း၏ နာမည်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း မပြုတော့ပေ။

ထိုသို့သော အခြေအနေများအောက်တွင်၊ လူငယ်လေးသည် နောက်ဆုံး၌ ဒေါသထွက်လာခဲ့၏။

သူသည် ကောင်းကင်ဘုံတံခါးသို့ တက်လှမ်းချင်ခဲ့သည်၊ မသေမျိုးမှတ်တမ်း တွင် ပါဝင်ချင်ခဲ့သည်၊ သူ၏ နာမည်ကို ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးတွင် ထာဝရ ရှင်သန်နေစေချင်ခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ဘုံတံခါးကို ဖြတ်သန်းသွားတိုင်း သူ၏ လက်တွဲဖော်ကို အခြားသူများ၏ အောက်တွင် မမြင်ချင်ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့်၊ ထိုညတွင် ရွှမ်ချင်းသည် အရာအားလုံးကို စီစဉ်ခဲ့ပြီး၊ ငိုကြွေးနေသော နတ်သမီး ကျစ်လင်ကို နှစ်သိမ့်ပေးကာ၊ သူ၏ ဆရာဖြစ်သူကို နှုတ်ဆက်ခဲ့၏။

ထို့နောက် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း ရတနာနယ်မြေ ကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး၊ ဟုန်ကျယ်မှ ထွက်ခွာကာအခြားသော ကောင်းကင်တက်လမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် နတ်သမီးကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ အစီအစဉ်ကို သေချာစွာ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခဲ့လျှင်၊ ဟုန်ကျယ်ကမူ လှပသော ခရမ်းရောင်မုတ်ဆိတ်ဖြူ နဂါးကို ဆက်သလိုက်သည်ဟု ထင်မြင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ သားတော်ခုနစ်ပါးကမူ ရွှမ်ချင်းသည် ရှုံးနိမ့်ကာ ဆုတ်ခွာသွားသည်ဟု ထင်မှတ်ကြမည်ဖြစ်သည်။

မသေမျိုးတစ်ပါးက သူ၏ ရွေးချယ်စရာစီးတော်ယာဉ်တွင် ခရမ်းရောင်မုတ်ဆိတ်ဖြူ နဂါးတစ်ကောင် ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို တွေ့ရှိသွားခြင်းမှလွဲ၍ ဘာမျှ ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆို ဘာလို့ ကျရှုံးသွားရတာလဲ" ရှန်းယီသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

ရတနာပန်းပွင့်ဂိုဏ်းချုပ်သည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး၊ သူမ၏ အကြည့်များသည် လက်ချောင်းထိပ်များ အနည်းငယ်တုန်ယင်နေသော ရွှမ်ချင်းဆီသို့ ရောက်သွားကာ၊ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လွင်နေ၏။

လူငယ်လေး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အကြီးမားဆုံး ထိုးနှက်ချက်ဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ ထို နဂါးဖြူသည် သူ၏ လက်တွဲဖော် ဖြစ်ရခြင်းက မသေမျိုးတစ်ပါး၏ စီးတော်ယာဉ်အဖြစ် တက်လှမ်းရခြင်းလောက် မကောင်းကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားသွားရပြီး နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ကတိဖျက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ရွှမ်ချင်း၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအားလုံးကို အပြည့်အဝပယ်ဖျက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့၏။

"သူက အပြစ်ပေးတဲ့အနေနဲ့ ငါ့ဆီက လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ခံယူလိုက်ပါ၊ ဒါဆိုရင် ကျေပြီလို့ သတ်မှတ်လိုက်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်" ဟုန်ကျယ်ကို စောင့်ကြပ်နေသော မသေမျိုးအကြောင်းကို ရည်ညွှန်းကာ ရွှမ်ချင်းက နောက်ဆုံးတွင် စကားစပြောလာသည်။

"သူ လက်မမြှောက်ခင်တုန်းက၊ ငါ့မှာ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် သေချာမှုရှိခဲ့တယ်။"

"ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့လက်ဝါး ကျလာတဲ့အချိန်မှာတော့၊ ငါ့မှာ ဘာသေချာမှုမှ မရှိတော့ဘူး။"

"ငါ့စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့တယ်၊ သေမင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ တည်ငြိမ်တဲ့အနေအထားကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဖို့နဲ့ အလွန်အမင်းအရှက်တကွဲ မသေဆုံးရအောင်လို့ပါ။ ငါ့ဘဝမှာ တစ်ခါမှ မရှုံးဖူးပေမယ့်၊ ငါဟာ အရှုံးမခံနိုင်တဲ့ သေးသိမ်တဲ့သူတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။"

ရွှမ်ချင်း၏ အသံသည် ရုတ်တရက် အက်ကွဲသွား၏။

သူသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသောအမူအရာကို သိပ်မသိသာစေရန် ကြိုးစားရင်း တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် ဆရာက ငါ့အတွက် အဲဒီတိုက်ခိုက်မှုကို ဝင်ခံပေးဖို့ ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် တိုက်ခိုက်မှုက ပြောင်းလဲသွားပြီး နှလုံးသားကို အစားထိုး တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ ဆရာက ရူးသွပ်သွားပြီး ကျင့်ကြံခြင်းနယ်မြေကို ပူဇော်ဖို့ ဥပဒေနိယာမကို အသုံးပြုခဲ့တယ်။"

"နန်ယန်ဂိုဏ်းကို ဝေဝေဝါးဝါးနဲ့ ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်ကျမှ ငါတကယ် အရှုံးမခံနိုင်ဘူးဆိုတာကို... ငါ နားလည်သွားခဲ့တယ်။"

ထို အသေးအဖွဲ အပြစ်ပေးမှုသည် သူ့ကို နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းတိုင်တိုင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခဲ့၏။

သူက တမင်ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဂိုဏ်းမှ စောစီးစွာထွက်ခွာကာ ဆရာဖြစ်သူကို သတိပေးခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် အရှုံးကို လက်ခံရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့ကို အရှုံးမပေးစေချင်ဘဲ သူ၏ တာအိုနှလုံးသားကို တည်ငြိမ်စေရန် ကြိုးစားပေးမည့်သူများ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်သည်။

သို့သော် ဆရာနှင့်တပည့် နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတို့ ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးကို ဘယ်သောအခါမှ မတွေးတောခဲ့မိကြပေ။ ၎င်းမှာ သူတို့ ဆုံးဖြတ်နိုင်သောအရာ မဟုတ်ပေ။

သူတို့က အလွန်ဆုံး အသက်တစ်ချောင်း ဆုံးရှုံးရုံသာဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ထိုမသေမျိုးသည် နန်ယန်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို ယူဆောင်သွားခဲ့ပြီး၊ ထို နှလုံးသားကို တိုက်ခိုက်သော လက်ဝါးရိုက်ချက်သည် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် မှ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးကိုပင် ရူးသွပ်သွားစေခဲ့သည်။

"..."

အချိန်ကြာမြင့်စွာ တွေးတောပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ရှန်းယီသည် သူ၏ ယခင် သံသယများကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ကျမ်းစာတိုက်မှ ထို ဖော်ရွေသော အဘိုးအိုသည် သူ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဆန္ဒများအတွက် ကျင့်ကြံခြင်းနယ်မြေရှိ သက်ရှိများ၏ အသက်ကို ပူဇော်မည့်သူမျိုးနှင့် မတူပေ။

အခြေအနေက ဒီလိုကိုး။

"ကောင်းပြီ၊ အခု ငါ နားလည်သွားပြီ။"

ရှန်းယီသည် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် လူနှစ်ဦးကို ကျော်ဖြတ်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

မည်သည့် ကတိကဝတ်မှ မပေးဘဲ၊ တစ်ဖက်လူကို နှစ်သိမ့်စကား တစ်ခွန်းပင် မဆိုခဲ့ပေ။

ရတနာပန်းပွင့်ဂိုဏ်းချုပ်မှာ မှင်သက်သွား၏။

ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို သူမ ကောင်းစွာ နားမလည်နိုင်ပေ။ ဒေါသတစ်ခဏကြောင့် ဤမျှကြီးမားသောဘေးအန္တရာယ်ကို ဖြစ်စေခဲ့သည့် ရွှမ်ချင်း၏ မိုက်မဲမှုနှင့် ရိုးအမှုကို ဆူပူအပြစ်တင်ခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် ရွှမ်ချင်းထံသို့ လာရောက်တောင်းပန်ခဲ့ပြီးနောက် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲသစ္စာဖောက်သွားခဲ့သော ခရမ်းရောင်မုတ်ဆိတ်ဖြူ နဂါး၏ နောက်ဆုတ်သွားမှုကို ရွံရှာမုန်းတီးခြင်းလော။

သို့မဟုတ် မသေမျိုး၏ ယုတ်မာသော နည်းဗျူဟာများအပေါ် ဒေါသထွက်ခြင်းလော။

ထိုအရာအားလုံးသည် ရှန်းယီ၏ လက်ရှိ တည်ငြိမ်မှုထက် လက်ခံရန် ပိုလွယ်ကူသည်။

သူသည် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို နားထောင်ရန်သာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ အာရုံစိုက်နေခြင်းရှိမရှိကိုပင် မသေချာလောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။

ရတနာပန်းပွင့်ဂိုဏ်းချုပ်သည် သူမ၏ အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သော်လည်း၊ ရွှမ်ချင်းသည် ထိုနေရာတွင် ငေးမောကာ ရပ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမ အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဘာလို့ ဆက်မသွားနိုင်ရတာလဲ စိတ်သက်သာရာရသွားအောင် သူက ရှင့်ကို နှစ်ခွန်းသုံးခွန်းလောက် ဆူပေးဖို့ လိုနေလို့လား"

"..."

ရွှမ်ချင်းသည် ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မရှိဘဲ၊ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်သာ ရှူလိုက်သည်။

သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင်၊ မကြာမီကမှ အလားတူတုံ့ပြန်မှုမျိုးကို သူ ကြားခဲ့ရဖူးသည်။

နောက်ဆုံးရလဒ်မှာ ရေနေမျိုးနွယ်စုမှ မဟာနတ်ဆိုးရာပေါင်းများစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး၊ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်၏ မဟာနတ်ဆိုး စစ်သူကြီး ၇ ဦး သေဆုံးခဲ့ကာ၊ တရားမျှတမှုကို တောင်းဆိုရန် လာရောက်ခဲ့သော သံတမန်များပင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

သူ သိသည်... ထိုကြောင့် လှုပ်ရှားမှုများ ရှိလာလိမ့်မည်။

သို့သော် မည်သို့သော လှုပ်ရှားမှုဖြစ်သနည်း။

သူ အစောပိုင်းက ပြောခဲ့သည်မှာ လုံလောက်စွာ ရှင်းလင်းသည်ဟု ရွှမ်ချင်း ခံစားခဲ့ရ၏။ သာမန်လူများဖြစ်သော သူတို့အတွက် ဟုန်ကျယ်မှ မသေမျိုး၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ခုသည် ကျော်လွှား၍မရနိုင်သော ကောင်းကင်ယံကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လူငယ်တစ်ဦးသည် သူ၏ တက်ကြွမှုများမှတစ်ဆင့် အမြဲတမ်းရင့်ကျက်လာတတ်သည်။

သို့သော် နန်ယန်ဂိုဏ်းသည် နောက်ထပ် လူငယ်တစ်ဦး ရင့်ကျက်လာရန်အတွက် ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးကို အမှန်တကယ် မခံနိုင်တော့ပေ။

"..."

ရတနာပန်းပွင့်ဂိုဏ်းချုပ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လက်လှမ်းကာ ရွှမ်ချင်း၏ ခံစားချက်များကို နှစ်သိမ့်ပေးရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

သို့သော် သူမ၏ လက်ကို တစ်ဝက်ခန့် ဆန့်ထုတ်လိုက်ချိန်မှာပင် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူမ၏ ခါးရှိ ပန်းဖြူလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ၊ သူမ၏ မျက်လုံးများ ဖြည်းညှင်းစွာ တည်ငြိမ်သွားသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ရတနာပန်းပွင့်ဂိုဏ်းချုပ်၏ အရှိန်အဝါသည် ယခင်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားပြောင်းလဲသွားပြီး၊ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း အဆင့်၏ အရှိန်အဝါကို တမင်တကာ ဖိနှိပ်ထားသော်လည်း၊ တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ရှန်းယီကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာနောက်ကြောင်းလှည့်ကြည့်မိစေရန် လုံလောက်နေဆဲဖြစ်သည်။

"အနောက်ဘက်နန်းတော် ဝင်ရောက်လာပြီ။"

သူမသည် အကြည့်ကို ပြန်မော့လိုက်၏။

ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းက ရွှမ်ချင်းကို သူ၏ အတွေးများထဲမှ ပြန်လည် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာမှာ များစွာ ပိုမို လေးနက်သွားသည်။

ဟုန်ဒေသနှစ်ခု၏ နယ်စပ်ရှိ အဓိက ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုအနေဖြင့် ရတနာပန်းပွင့်ဂိုဏ်း၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းများမှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှ၏။

သတင်းစကားကို ဤနေရာအထိ ပေးပို့လာခြင်းမှာ ၎င်းသည် ပုံမှန်ကင်းလှည့်ခြင်းကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော အရာမဟုတ်ကြောင်း ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူသည် အလွန် သိသာထင်ရှားသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တောင်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်၏ ခယ်မိသားစု သည် သားခုနစ်ယောက်နှင့် ရှုပ်ထွေးပတ်သက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင်၊ ပိုမို အင်အားကြီးမားသော အနောက်ဘက် နဂါးနန်းတော်မှ ချီမိသားစုသည် ရုတ်တရက် ဤကဲ့သို့သော လှုပ်ရှားမှုကို ပြုလုပ်လာခဲ့၏။

သူတို့နှစ်ခုကြားတွင် ဆက်စပ်မှုတစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု မခန့်မှန်းမိဘဲ နေရန် ခက်ခဲလှသည်။

"ခယ်ရှစ်လင်း"