ပန်ရှန်းဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် တာအိုကလေးငယ်၏ ဒေါသ

ခမ်းနားသော ရတနာသင်္ဘောကြီးသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအလား တလက်လက် တောက်ပလျက် ကောင်းကင်ယံကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

ထိုသင်္ဘော၏အောက်ဘက်ရှိ အဆုံးမဲ့သမုဒ္ဒရာကြီးမှာ တစ်သားတည်းဖြစ်နေဟန်ရှိပြီး၊ လှိုင်းတံပိုးကြီးများအထက်သို့ လိပ်တက်လာကာ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်နေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားမှုမျိုးတော့ မရှိပေ။

သို့သော် သင်္ဘောပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော ရှန်းယီသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်၏။

၎င်းမှာ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ယခုလေးတင် သူသည် နယ်နိမိတ်မျဉ်းတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်သွားသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဘာဝဝိညာဉ်စွမ်းအင်များပင် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။

သို့သော် သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် မည်သည့် အစီအရင်အတားအဆီးမျှ သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုး တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိပေ။

"ဒါက နဂါးနန်းတော်ပဲ"

ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းမှ ဂိုဏ်းချုပ်ကျိ သည် လက်များကို ချထားလျက် ရပ်နေပြီး၊ ဘေးတစောင်း ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ရှင်းပြလိုက်၏။ "ဟုန်ကျယ်ကို နဂါးနန်းတော်လေးခုရှိနေတာက တင်းကျပ်စွာပိုင်းခြားသတ်မှတ်ထားတာပါ။ အဲဒါကြောင့် တောင်ပိုင်းဟုန်နဲ့ အနောက်ပိုင်းဟုန် ဆိုပြီး ဖြစ်ပေါ်လာရတာပေါ့"

ဟုန်ကျယ်၏ အရှင်သခင်၊ ထိုအရာက ၎င်း၏တိုက်ရိုက် အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျိကျင်းရှီက သူမ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။ "တောင်ပိုင်းဟုန်နဲ့ ဝေးကွာသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်မအနေနဲ့ ဝင်ပါဖို့ အဆင်မပြေတော့ပါဘူး။ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ရပ်နေသောနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ လေထဲတွင် သူမ၏ အသံများပဲ့တင်ထပ် ကျန်ရစ်နေခြင်း မရှိပါက၊ သူမ ထိုနေရာတွင် လုံးဝ ရှိမနေခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင် ထင်မှတ်ရပေမည်။

“…”

ရှန်းယီသည်လည်း နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းနည်းစနစ်ကို သိရှိထားသော်လည်း၊ သူအစွမ်းကုန် အသုံးပြုလျှင်ပင် ခြေရာလက်ရာများနှင့် အရှိန်အဝါများ ကျန်ရစ်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်ကျိ၏ တိတ်ဆိတ်ပြီး သိမ်မွေ့လှသော အဆင့်မျိုးကို မလုပ်ဆောင်နိုင်သေးပေ။

တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်၏ နည်းလမ်းများမှာ ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့်မှ သူများ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းရှိသော အရာများ မဟုတ်သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရမည့် ကိစ္စကို မဆိုထားနှင့်၊ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကပင် ဤမျှ ကြီးမားသော ကွာဟချက်ကို ပြသနေ၏။

ဤကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးဖြစ်ပါလျက်၊ သူသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးကို ပြစ်မှားမိခဲ့သည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် ထိုနှစ်ဦးစလုံးမှာ နဂါးနန်းတော် နှစ်ခုမှ ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်နေခဲ့၏။

ရှန်းယီသည် အနည်းငယ် လက်မှိုင်ချချင်စိတ်ဖြင့် သူ၏ နားထင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။

သူ လုံးဝ စိုးရိမ်ပူပန်မှု မရှိဘူးဟု ဆိုလျှင် လိမ်ညာရာကျပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်၊ ထိုနှစ်ဦးစလုံးကို အခြားသော မဟာမိတ်ဂိုဏ်းများမှ သခင်များက စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြပြီး သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များမှာလည်း အတော်လေး ယရှင်းလင်းနေခဲ့သဖြင့် လတ်တလောတွင် အခြေအနေမှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ရလောက်အောင် မရှိသေးပေ။

သေချာသည်မှာ၊ ပြင်ပအရာများအပေါ် မှီခိုနေရခြင်းမှာ မည်သည့်အခါမှ ရေရှည်ကောင်းမွန်သည့်နည်းလမ်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

ခွန်အားဟူသည် မိမိကိုယ်တိုင်ထံမှသာ လာရမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ရှန်းယီသာ သူ၏ လက်ရှိခွန်အားများကို အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးမည်ဆိုပါက၊ အမှန်တကယ်ပင်အတော်လေး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်များအကြောင်း ပြောရလျှင်၊ မြို့ကြီးနှစ်မြို့ကို ဖွင့်လှစ်ထားနိုင်ခြင်းနှင့် လျူရှင်းရှန်းနှင့် နောက်ဆုံးအကြိမ် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရမှုမှ ဟုန်မုန့်ကောင်းကင်စစ်သည်တော်များထက် အနည်းငယ် သာလွန်သော တာအိုစစ်သည်တော်များကို ရရှိထားခြင်းတို့ကြောင့်၊ အနည်းဆုံးတော့ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသည့်တိုင် မြို့သုံးမြို့ဖွင့်လှစ်ထားသော သာမန် ကျင့်ကြံသူများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ပြဿနာ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုကွာဟချက်မှာ အလွန်ပင် သိသာထင်ရှားလှသည်။

စုဟုန်ရှို့ ကဲ့သို့သောပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ၊ သူမနှင့် စစ်မှန်သော တိုက်ပွဲမျိုး တစ်ခါမျှ မတိုက်ခိုက်ဖူးသဖြင့် ရှန်းယီသည် အလျင်စလို မဆုံးဖြတ်ရဲပေ။

သို့သော် သူမကို တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် စွမ်းအားမျိုး သူ့တွင် သေချာပေါက် ရှိနေသည်။

သိထားသင့်သည်မှာ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် မြို့ကြီးတစ်မြို့နှင့် ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခတစ်ခုစာ ကွာဟချက် ရှိနေခြင်းပင်။

ထို့အပြင် စုဟုန်ရှို့ ကိုယ်တိုင်ကပင် တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးကြားတွင် ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားအပြင်။

အကယ်၍ အနည်းငယ်ဂျစ်ကန်ကန်နိုင်သော ခန်းမခွဲသခင်နှစ်ဦးကိုပါ ထည့်သွင်းရေတွက်မည်ဆိုပါက၊ ရှန်းယီသည် ကျန်ရှိနေသော တာအိုကလေးငယ် ခြောက်ဦးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်ရန်ပင် တွေးတောနေမိသေးသည်။

သို့သော်လည်း လုံလောက်မှု မရှိသေးပေ။

စစ်မှန်သော တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ၊ ဤအထောက်အပံ့များဟု ခေါ်ဆိုသောအရာများမှာ အလွန်ပင် အားနည်းလွန်းနေပုံရသည်။

သူ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်၏ နတ်ဆိုးကျောက်တိုင်ကို သူ မေ့မပစ်သေးပေ။ ၎င်းမှာ ခယ်မိသားစု၏ အိမ်ရှေ့မင်းသားကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် လုံးဝ အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။

တည့်တိုးပြောရလျှင် ရှန်းယီသည် ပို၍ အစွမ်းထက်သော်လည်း၊ အခြေခံအားဖြင့် သူသည် ထိုနတ်ဆိုးကျောက်တိုင်နှင့် အဆင့်တူပင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

တူညီသော အခြေအနေများအောက်တွင် သူ ဒီထက်ပိုပြီး ကောင်းကောင်း စွမ်းဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။

"နတ်ဆိုးပါရမီရှင် ဒါမှမဟုတ် ဧရာမနတ်ဆိုးသက်တမ်း ပမာဏ"

ရှန်းယီ မျက်စိမှိတ်လိုက်ပြီး၊ ထိုရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရေရွတ်နေမိသည်။

အကယ်၍ သူသည် ခယ်ရှစ်စန်း ကဲ့သို့သော နတ်ဆိုးပါရမီရှင်တစ်ဦးကို ရှာတွေ့နိုင်ပါက အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်။ သို့သော် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ဆုပ်ကိုင်၍မရနိုင်သော ကံကြမ္မာအပေါ်တွင် ပုံအပ်ထား၍ မရပေ။

အကယ်၍ ရှာမတွေ့ပါက၊ သူသည် ဝူကျွင်း ၏ နည်းလမ်းကို လိုက်နာရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သာမန် နတ်ဆိုးကျောက်တိုင်များကို အသုံးပြုကာ ဘေးဒုက္ခများကို ဖြတ်ကျော်ရမည်ဖြစ်လေ၏။

အဆုံးမဲ့သော နတ်ဆိုးသက်တမ်းများကို အသုံးပြုရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကျရှုံးနိုင်ခြေများသည့်အပြင် သူ ခဲယဉ်းစွာစုဆောင်းထားသော နတ်ဆိုးသက်တမ်းများအားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားနိုင်ချေလည်း ရှိသည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးလိုက်ရုံဖြင့်ပင် ရှန်းယီ၏ နှလုံးသားမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားရ၏။

ဒုတိယမြို့တော်ကို ဖွင့်လှစ်ခြင်းမှစ၍၊ ဤကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုခက်ခဲလာကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသည်။

သို့မဟုတ်ပါက မြို့လေးမြို့အထိ ရည်မှန်းနိုင်သော စုဟုန်ရှို့ သည် အဘယ်ကြောင့် သုံးမြို့တွင် ရပ်တန့်နေမည်နည်း။ စီနီယာရွှမ်ချင်း ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ထိုဖြစ်စဉ်မတိုင်မီက နောက်ဆုံး ခါးသီးသောဘေးဒုက္ခကို မဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပေ။

စီနီယာရွှမ်ချင်း ပင်လျှင် မဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပေ။

ရှန်းယီသည် သူ့ပြိုင်ဘက်ထက် ပါရမီပိုကြီးသော နတ်ဆိုးပါရမီရှင်တစ်ဦးကို မည်သည့်နေရာတွင် ရှာတွေ့နိုင်မည်ကို တွေးတောရခက်နေခဲ့သည်။

နေ့နှင့်ည အလှည့်ကျ ပြောင်းလဲသွား၏။

ခမ်းနားသော ရတနာသင်္ဘောကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးမဲ့သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ကျော်ကာ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း၊ ဒီနေရာက ကျွန်တော်တို့ လမ်းခွဲရမယ့်နေရာပါ"

ကျန်ရှိသော တာအိုကလေးငယ် သုံးဦးသည် ရိုသေစွာဂါရဝပြုလိုက်ကြပြီးနောက် ရတနာသင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းကာ၊ သူတို့၏ မှော်ရတနာများကို အသီးသီး ဆင့်ခေါ်လျက် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းသွားကြ၏။

သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ဝေ့ယွမ်ကျိုး သည် နောက်ဆုံးတွင် ရှန်းယီ၏ နောက်သို့ လှမ်းတက်လာခဲ့သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကျိ က ဘာလို့ သူမရဲ့ အရှိန်အဝါကို တိုက်ရိုက်ဖုံးကွယ်သွားလဲဆိုတာ သိပါသလား"

တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးမှ ရှန်းယီနှင့် အတူလိုက်ပါရန် စေလွှတ်လိုက်သူများထဲတွင်၊ လင်းယွင်ဂိုဏ်းမှ ဤတာအိုကလေးငယ်သည် အယုံကြည်ရဆုံးဟု ဆိုရပေမည်။

ရှန်းယီက သူတို့ကို မစ်ရှင်တစ်ခုအတွက် ခေါ်ထုတ်လာသည်ဟု ဆိုခြင်းထက်၊ ဝေ့ယွမ်ကျိုးက မစ်ရှင်တစ်ခုအတွက်ထွက်လာရင်း အကြောင်းပြချက်တစ်ခုဖြင့် ပြဿနာကောင်အချို့ကို တပါတည်း ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်ဟု ဆိုလျှင် ပို၍ မှန်ကန်ပေလိမ့်မည်။

"ဘာကြောင့်လဲ"

ရှန်းယီက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ အစောပိုင်းက အဆင်မပြေဘူးဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရစဉ်ကတည်းက အမှန်တကယ်တော့ သူ အနည်းငယ် သံသယဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း လူများစွာရှေ့တွင် မေးရန် မသင့်တော်ခဲ့ပေ။

"ဒီကိစ္စက အတိတ်က ဖြစ်ရပ်တစ်ခုနဲ့ ဆက်စပ်နေပြီး ရှင်းပြရရင် အတော်ရှည်ပါတယ်" ဟု ဝေ့ယွမ်ကျိုးက ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို လက်လျှော့လိုက်ချင်သည့် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဖုံးကွယ်ကာ "တောင်ပိုင်းဟုန်နဲ့ တခြားနေရာတွေရဲ့ ဆက်သွယ်မှုက... အတော်လေး ဝေးကွာပါတယ်"

"ဘာလို့ အဲဒီလို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပြောနေရတာလဲ။ အခြေခံအားဖြင့် ဆက်သွယ်မှု လုံးဝ မရှိတာပါ" ဘိုင်ဝူ က မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်၏။

သူသည် သူ၏ ဆရာရှေ့တွင် တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ရန် အတော်လေး ရုန်းကန်နေရပုံရသည်။

"တခြား ဟုန်အင်အားစု သုံးခုစလုံးက အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်မှု ရှိကြတယ်။ ကျွန်မတို့ကတော့ အခြေခံအားဖြင့် အထီးကျန်နေတာပါ"

ဟု စုဟုန်ရှို့က အဝေးသို့ ငေးကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ပြောလိုက်၏။

တောင်ပိုင်းဟုန်၏ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျန်ရှိသော ဟုန်ကျယ်၏ မျိုးဆက်သစ်များနှင့် မယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခြင်းမှာ ပြေလည်အောင်ဖြေရှင်းရန်ခက်ခဲသော စိတ်ပျက်စရာကိစ္စတစ်ခုပင်။

ဝေ့ယွမ်ကျိုးက သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်လျှော့လိုက်ချင်သော အမူအရာမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာကာ၊ ထို့နောက် ရှန်းယီကို ဆက်ကြည့်ရင်း "အထီးကျန်နေတယ်လို့ ဆိုတာထက်... ပြဿနာကိုရှောင်လွှဲချင်တာ၊ တောင်ပိုင်းဟုန်ကို မစော်ကားသလိုနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းလည်း မပတ်သက်တဲ့ သဘောထားကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ဖြစ်လာသမျှကို လက်ခံလိုက်တဲ့သဘော ပိုပါတယ်"