ပန်ရှန်းဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် တာအိုကလေးငယ်၏ ဒေါသ ၂

"..."

ရှန်းယီက ခေါင်းကို အသာအယာ ဆတ်လိုက်ကာ၊ အခြေအနေကို နားလည်သွားပုံရသည်။

ဝေ့ယွမ်ကျိုး ပြောသော ပြဿနာများဆိုသည်မှာ အခြားမဟုတ်၊ နန်ယန်ဂိုဏ်းသည် အတိတ်က မသေမျိုးတစ်ပါးကို ပြစ်မှားမိခဲ့သဖြင့် သုတ်သင်ခံခဲ့ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကျန်ရစ်သော သားတော်ခြောက်ပါးသည် တောင်ပိုင်းဟုန်တွင် အကြီးမားဆုံးသော လူသားမျိုးနွယ် အင်အားစုအဖြစ် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ တောင်ပိုင်းနဂါးနန်းတော် ထက်ပင် သာလွန်နေသေးသည်။

ကျန်ရှိနေသော ဂိုဏ်းခြောက်ဂိုဏ်းမှာ ရှင်သန်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ အခြားသူများ၏ အမြင်တွင်မူ သူတို့သည် ဆောင်းဦးရောက်ချိန်၌အချိန်မရွေး ကွပ်မျက်ခံရနိုင်သော အကျဉ်းသားများနှင့် တူနေပေသည်။

နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်း ကြာပြီးနောက်တွင်ပင်၊ အခြားသောအင်အားစုများသည် သူတို့နှင့် ပတ်သက်မိပါက မသေမျိုးများ၏ အမျက်ဒေါသကို ဖိတ်ခေါ်မိမည်ကို စိုးရိမ်နေကြဆဲဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးကို မဆိုထားနှင့်၊ တောင်ပိုင်းဟုန်တစ်ခုလုံးနှင့်ပင် အဆက်အသွယ် အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်တော်တို့က အနည်းဆုံးတော့ အပေါ်ယံမှာ ကိုယ့်လုပ်ရပ်တွေကို တော်တော်လေး ချုပ်တည်းထားလေ့ရှိပါတယ်"

ဝေ့ယွမ်ကျိုး သည် သူ၏ အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခံစားချက်အနည်းငယ်ဖြင့် ဆက်ပြောလေ၏။

"ပြဿနာတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လုံးဝ ပြဿနာကင်းမယ်လို့လည်း မဆိုနိုင်ဘူး။ ပြဿနာတွေမပေါ်လာခင် ကြိုတင်ကာကွယ်ထားတယ်လို့ပဲ ဆိုရမှာပေါ့။ ဂိုဏ်းချုပ်အဆင့်ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် တောင်ပိုင်းဟုန်ကနေ ထွက်ခွာလာတဲ့အခါ၊ ရည်ရွယ်ချက်ရှိတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က အခွင့်ကောင်းယူပြီး တစ်ခုခုလုပ်လာမှာစိုးလို့ အာရုံစိုက်ခံရတာမျိုးကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ရှားသင့်ပါတယ်"

ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း၏ ကြီးမြတ်သော ဉာဏ်ပညာဖြင့် သူဆိုလိုရင်းကို သေချာပေါက် နားလည်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။

"ကောင်းပြီလေ"

ရှန်းယီသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အဝေးသို့ ငေးကြည့်လိုက်၏။ သတ်ဖြတ်မှုများကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲလုပ်ပြီး ပြဿနာမကြီးအောင် နေရုံသာရှိလေသည်။ ၎င်းမှာ သူလုပ်နေကျ ပုံစံဖြစ်သဖြင့် သူ့အတွက်တော့ တကယ့် ပြဿနာတစ်ရပ် မဟုတ်ပေ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝေ့ယွမ်ကျိုးသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားပြီး ရယ်မောကာ ပြောလေ၏။ "ကျွန်တော်တို့က တောင်ပိုင်းဟုန်ကနေ ထွက်လေ့ထွက်ထသိပ်မရှိဘူး။ ခင်ဗျားအနေနဲ့ ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး ဟုန်ကျယ်ဒေသတစ်ခုလုံးရဲ့ ခမ်းနားမှုကို လေ့လာကြည့်သင့်ပါတယ်။ အကူအညီတောင်းဖို့ ကိစ္စကိုတော့ ကျွန်တော် ယွမ်ကျိုးကိုသာ လွှဲထားလိုက်ပါ"

"ကျွန်တော်တို့က ပုံမှန်အားဖြင့် အဆက်အသွယ် မလုပ်ပေမဲ့၊ ဒီကိစ္စက အနောက်ပိုင်း နဂါးနန်းတော် နဲ့ ပတ်သက်နေတယ်။ သူတို့လည်း ဒီအကြောင်းကို ရင်ထဲမှာ ကောင်းကောင်းသိထားကြပါတယ်၊ ကြီးကြီးမားမားပြဿနာတော့ ရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ထိုသို့ပြောနေစဉ် ဝေ့ယွမ်ကျိုးသည် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးဖြင့် ညင်သာစွာပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ရွှေရောင် အက္ခရာသုံးလုံးသည် တောက်ပစွာ ပေါ်ထွက်လာလေ၏။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်း

ထို့နောက် ထိုအက္ခရာသုံးလုံးသည် အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ၊ ခမ်းနားလှသော ရတနာသင်္ဘောကြီးကို ထပ်မံ ပျံသန်းထွက်ခွာရန် လမ်းပြပေးလေသည်။

"ပန်ရှန်းဂိုဏ်းဆိုတာ တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးနဲ့ ဆက်ဆံရေး အတော်လေး ကောင်းမွန်တဲ့ အင်အားစုတစ်ခုပါ။ သူတို့ဆီမှာ သီးသန့် ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်းရှိပြီး မိုးမြေရတနာတွေအမြောက်အမြား လိုအပ်တယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကလည်း တော်တော်လေးကို မျိုးစုံပါတယ်"

ဝေ့ယွမ်ကျိုးသည် ကျောက်စိမ်းပြားကို သိမ်းဆည်းလိုက်၏ "တောင်ပိုင်းဟုန်မှာ တစ်ခုခုကို ရှာချင်တယ်ဆိုရင်၊ သားတော်ခုနစ်ပါးရဲ့ လက်ကို ဖြတ်ကျော်ရမှာ မလွဲဧကန်ပါပဲ။ ဒါကြောင့် လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေက အပြန်အလှန်ဖလှယ်မှုတွေက အတော်လေး အရေတွက်စိပ်ခဲ့တယ်။ သူတို့ရဲ့ အတော်အသင့်ကြီးမားတဲ့ အင်အားအရဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းနှစ်ခုပေါင်းရဲ့ အင်အားလောက်နီးပါးရှိတဲ့အတွက် ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးဖို့ သူတို့ကို အရင်ဆုံး ချဉ်းကပ်တာက သေချာပေါက် မှန်ကန်ပါတယ်"

ဂိုဏ်းနှစ်ခုပေါင်းရဲ့ အင်အားနဲ့ ညီမျှတယ်။

ရှန်းယီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။ ၎င်းမှာ အတော်အသင့်ကြီးမားရုံမျှမက၊ ၎င်းချည်းသက်သက်ပင်လျှင် သူမြင်ဖူးသမျှ အကြီးမားဆုံး အင်အားစုများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်နေချေပြီ။

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ၊ သူလည်း အနည်းငယ် သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာ၏။ သူ၏ အကြည့်သည် တိမ်တိုက်များနှင့် မြူနှင်းများကို ဖောက်ထွင်းကာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းနောက်သို့ လိုက်ပါသွားရာ၊ မိုးမြေကို ဆက်သွယ်ထားသကဲ့သို့ ထင်ရသော တံတိုင်းကြီးတစ်ခုက သူ၏ အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့သွားသည်အထိပင်။

ရှန်းယီ သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွား၏။

ကောင်းကင်တိုင်ကြီးနှင့်တူသော အရာမှာ အမှန်တကယ်တော့ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုဖြစ်နေပြီး၊ မိုးမြေကို အမှန်တကယ် ဆက်သွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ တောင်၏ ကိုယ်ထည်အများစုမှာ တိမ်တိုက်များအထက်တွင်ရှိနေသောကြောင့် ထိုသို့ ထင်ရခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ထို့အတူ ထိုမြင့်မားလှသော တောင်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် အလျားရော အနံပါ ကျန်းရာပေါင်းများစွာရှိသော အလွန်တရာ ကြီးမားလှသည့် လက်ဝါးရာကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ယခုအခါ စိမ်းလန်းသောသစ်ကိုင်းများ ရှင်သန်ပေါက်ရောက်နေပြီး နွယ်ပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း၊ ရွှေရောင်အက္ခရာများဖြင့် ရေးသားထားသော ပန်ရှန်းဟူသော စာလုံးမှာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် လူတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်သွားစေနိုင်ဆဲဖြစ်သည်။

"လင်းယွင်ဂိုဏ်းက ဝေ့ယွမ်ကျိုး၊ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းက စုဟုန်ရှို့၊ ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းက ဘိုင်ဝူတို့ ပန်ရှန်းမသေမျိုးဂိုဏ်းကို လာရောက် ဂါရဝပြုပါတယ်!"

ဝေ့ယွမ်ကျိုးသည် တာအိုကလေးငယ်များထဲတွင် ထိပ်ဆုံးနေရာ၌ ရှိနေသူ၏ အသွင်အပြင်နှင့် အမှန်တကယ်ပင် ကိုက်ညီလှပေသည်။ သူသည် ရတနာသင်္ဘောပေါ်မှ တိုက်ရိုက်ဆင်းလာပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ၊ တိမ်တိုက်များနှင့် မြူနှင်းများမှာ ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားပြီး လောကကြီးတစ်ခုလုံး ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

သူက လက်ယှက်လိုက်စဉ်၊ သူ၏ အသံမှာ ကောင်းကင်ထောက်တိုင်ကြီးတစ်ဝိုက်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။

"တကယ်ကို တော်တော်လေး ချုပ်တည်းထားတာပဲ" ဟု ဘိုင်ဝူက မဲ့ပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး အပြင်မထွက်တာ အတော်ကြာပြီလေ။ ဒီကိစ္စကြောင့်မဟုတ်ရင် သူတို့ ဒီတံခါးကိုတောင် ဖွင့်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

စုဟုန်ရှို့သည် ဝေ့ယွမ်ကျိုးကို တာအိုကလေးငယ်များထဲတွင် ထိပ်ဆုံးနေရာအတွက် အရည်အချင်းပြည့်မီသည်ဟု မထင်သော်လည်း၊ ဤကိစ္စမျိုးတွင်မူ သူ့ကို အတော်လေး ယုံကြည်ထားဆဲဖြစ်သည်။

ဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး၏ ဂုဏ်သတင်းသည် တစ်ချိန်က ဟုန်ကျယ်ကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ဖူးပြီး၊ အများစုမှာ စီနီယာရွှမ်ချင်းထံမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဆိုးရွားသည်မှာ သူသည် ဖြတ်သန်းသွားသော ကြယ်တံခွန်တစ်ခုနှင့် တူနေခြင်းဖြစ်လေ၏။

လူ ၉၉.၉ ရာခိုင်နှုန်းက သူသည် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းသို့ မလွဲမသွေ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်ပြီး ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်များသို့ပင် တက်လှမ်းနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်၌ ကျဆုံး ခဲ့ရသည်။

ထို့ပြင် တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးအတွက် မည်သည့် စစ်မှန်သောအကျိုးကျေးဇူးကိုမျှ သူ မရယူပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤဂုဏ်သတင်းမှာ လျင်မြန်စွာရောက်လာပြီး လျင်မြန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

ဟုန်ကျယ်၏ စံနှုန်းများအရ ပြောရလျှင်၊ လက်ရှိ တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးသည် လုံးဝ လူမသိသူမသိဖြစ်မနေလျှင်ပင် အတိတ်က ဂုဏ်ကျက်သရေနှင့် ခမ်းနားကြီးကျယ်မှုတို့ကို သေချာပေါက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

အသက်ဆယ်ရှိုက်ခန့် အကြာတွင်၊ နောက်ဆုံး၌ ကောင်းကင်ထောက်တိုင်ကြီးထံမှ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ မိုးကြိုးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော အသံကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ ဟိန်းထွက်လာသည်။

"ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တွေ အဝေးက ရောက်လာတာပဲ၊ ကြွပါ"

ထိုမိုးကြိုးအသံကြီးနှင့်အတူ တိုင်ကြီးပေါ်ရှိ ပန်ရှန်းအက္ခရာများသည် ရုတ်တရက်ရွှေရောင်အလင်းများဖြင့် တောက်ပလာပြီး၊ ရွှေရောင်တံတားတစ်စင်းအလား လျင်မြန်စွာထွက်ပေါ်လာကာ ဝေ့ယွမ်ကျိုး၏ အရှေ့သို့ ဆင်းသက်လာလေသည်။

"ကြွပါ"

စုဟုန်ရှို့သည် ဂိုဏ်းချုပ်ဟု ထပ်မံ မရည်ညွှန်းတော့သော်လည်း၊ ရှန်းယီ အရင်ဆုံး လှမ်းသွားမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းကာ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ယခင်က ဤလူငယ် ကျင့်ကြံသူလေးသည် တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးကို အရှက်ရစေမည်ကိုနှင့် ဂိုဏ်းချုပ်ဟူသော ဘွဲ့အမည်မှာ ရယ်စရာဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူ့ကို ဂိုဏ်းချုပ်ဟု မခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသော တောင်ပိုင်းဟုန် တပည့်များနှင့် အထောက်တော်များ၏ လုပ်ရပ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ ယခု သူမ၏ အမူအရာမှ ဆိုလိုရင်းမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ အချိန်တိုအတွင်း ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး မြို့သုံးမြို့ဖွင့်လှစ်ထားသော အကြီးအကဲ လျူရှင်းရှန်ကို ထိုအချိန်က အကြီးအကဲမှာ အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင် မရှိခဲ့လျှင်ပင် လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအကြောင်း သတင်းထွက်သွားသည်နှင့်၊ လူတိုင်းက သူ့ကို မသေမျိုးဝင်စားသူဟု ခန့်မှန်းကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

ဟုန်ကျယ်၏ ထိပ်တန်း အင်အားစုကြီးများကပင် ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုးကို သူတို့၏ လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားခွင့် ပြုမည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာပြီး၊ သားတော်ခုနစ်ပါးက သူ့ကို ဆွဲထားရန် နန်ယန်ရတနာနယ်မြေကို အဘယ်ကြောင့် အသုံးပြုခဲ့ရသည်ကို သေချာပေါက် နားလည်ကြပေလိမ့်မည်။

စုဟုန်ရှို့ ကဲ့သို့သော တာအိုကလေးငယ်များသည် ရှန်းယီ အရှက်ရသွားမည်ကိုသာ စိုးရိမ်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ သူတို့သည် ဤနေရာသို့ ဧည့်သည်အဖြစ် ရောက်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ အကူအညီတောင်းခံရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလော။