ပန်ရှန်းဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် တာအိုကလေးငယ်၏ ဒေါသ ၃

ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦး ကိုယ်တိုင် အကူအညီလာတောင်းသည်ဆိုခြင်းမှာ... နားထောင်ရဆိုးရုံသာမက တောင်ပိုင်းဟုန်၏ သားတော်ခုနစ်ပါး အခြေအနေမှာ သေရေးရှင်ရေးအခြေအနေဖြစ်နေသည်ဟု လူအများကို အထင်အမြင်လွဲမှားစေရန် လွယ်ကူလွန်းလှပေ၏။

"မလိုအပ်ပါဘူး"

ရှန်းယီက ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရလျှင် ဝေ့ယွမ်ကျိုး ပြောပြသည့် အခြေအနေအတိုင်းသာ အမှန်တကယ်ဖြစ်နေမည်ဆိုပါက နန်ယန်ဂိုဏ်းချုပ်ဆိုသည့် ဤရာထူးအဆင့်အတန်းသည် အပြင်ဘက်တွင် မည်သည့် အကျိုးကျေးဇူးမျှ ယူဆောင်လာပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ကျားသားရေကို အလံအဖြစ် သုံးသကဲ့သို့ အထင်ကြီးစေနိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ ပြဿနာများကိုသာ ဖိတ်ခေါ်လာလိမ့်မည် ဖြစ်ပေ၏။

"နားလည်ပါပြီ။"

ဘိုင်ဝူ တုံ့ပြန်မှုမလုပ်နိုင်မီမှာပင်၊ စုဟုန်ရှို့သည် ယခင်တစ်ခေါက်က သူမနှင့် ရှန်းယီတို့ နဂါးမျိုးဆက် ခယ်လောင်ချီနှင့် ခယ်မိသားစု၏ အပြစ်များကို ဆေးကြောရန်ရေအောက်သို့ သွားခဲ့စဉ်က အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားလေသည်။

ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ အကာအကွယ်ဖြင့် သူ၏ လုပ်ရပ်များသည် ပို၍ပင် အတားအဆီးမဲ့လာခဲ့ပေသည်။

တစ်ဖက်လူသည် ထိုကဲ့သို့သော အတွေ့အကြုံများကို အမှန်တကယ်နှစ်သက်ပုံရလေ၏။

ဘိုင်ဝူသည် ဇိမ်ခံရတနာသင်္ဘောကြီးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ရွှေရောင်အလင်း၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သူတို့လေးဦး၏ ပုံရိပ်များသည် ကောင်းကင်ထောက်တိုင်ကြီးများကြား၌ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ပြန်လည်ပေါ်လာသောအခါ၊

၎င်းတို့သည် ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ ပင်မခန်းမကြီးပြီးလျှင် ဒုတိယအခမ်းနားဆုံးဖြစ်သော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် အထပ်မြင့်အဆောက်အအုံတစ်ခုအတွင်း၌ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

"လေးစားအပ်ပါသော တာအိုကလေးငယ်... ကျေးဇူးပြု၍ ဒီဘက်ကို ကြွပါ"

ထူးဆန်းသော ဝတ်စားဆင်ယင်မှုရှိသည့် တောင့်တင်းခိုင်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦးက သူတို့လေးဦးကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

သူ၏ အဝတ်အစားများက ထူးဆန်းလွန်းနေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော မသေမျိုးဂိုဏ်းကြီးအတွင်း၌၊ သူသည် သာမန်စစ်သည်တစ်ဦးကဲ့သို့ရိုးရိုးလျှော်တေအဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခြေသလုံးပတ်များနှင့် လက်ကောက်ဝတ်ပတ်များကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပေ၏။

ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော အတွေ့အကြုံများရှိကြောင်း သိသာလှသော ဝေ့ယွမ်ကျိုးသည် အမျိုးသား၏ နဖူးပေါ်ရှိ တောင်တစ်လုံးပုံသဏ္ဌာန် ရွှေရောင်ပုံစံ ကို တိတ်တဆိတ် သတိပြုမိသွားပြီး "အကြီးအကဲရဲ့ကူညီစောင့်ရှောက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု လက်နှစ်ဖက်ဆုပ်ကာ ချက်ချင်း နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

ဤ သာမန်ရုပ်ရည်နှင့် ထူးခြားမှုမရှိသော အမျိုးသားသည် အမှန်တကယ်တွင် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်၏ အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်နေလေ၏။

"ဘာမှ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါဘူး။ ခဏလောက် အနားယူကြပါဦး၊ ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းရဲ့ တာအိုကလေးငယ်ဆီကို အမြန်ဆုံး သွားရောက် သတင်းပို့ပေးပါ့မယ်။"

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲ၏ အမူအရာမှာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မသိမသာအေးစက်ခပ်ခွာခွာနေလိုသည့် အရိပ်အယောင်လေး ရှိနေသည်မှလွဲ၍ အပြစ်ဆိုစရာ မရှိပေ။

သို့သော် တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက၊ ဤကဲ့သို့သော တုံ့ပြန်မှုမျိုးကို မျှော်လင့်ထားပြီးသားပင် ဖြစ်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ဝေ့ယွမ်ကျိုးက အလွန်အမင်း နှိမ့်ချခြင်းမရှိသလို၊ မာနထောင်လွှားခြင်းလည်း မရှိဘဲ တုံ့ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်လေ၏။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲ လှည့်ထွက်သွားပြီး တောင်ပေါ်လမ်းတစ်လျှောက် အဝေးသို့ ရောက်သွားမှသာလျှင်၊သူက အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ ခမ်းနားလှသော အထပ်မြင့်အဆောက်အအုံကို ကြည့်ကာ "မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုလွယ်ကူနေတယ်" ဟု ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

မသေမျိုးဂိုဏ်း တိုင်းတွင် တာအိုမိတ်ဆွေများကို ဧည့်ခံသည့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်း ရှိပေသည်။

ပင်မခန်းမကြီးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိပြီး တောင်ထွတ်ကိုဖြတ်၍ မျက်နှာချင်းဆိုင် တည်ရှိနေသော ဤအဆောက်အအုံသည်

၎င်းတို့ကို အလေးစားရဆုံး ဧည့်သည်တော်များအဖြစ်ကြိုဆိုနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးအပေါ် သူတို့၏ သဘောထားမှာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိကြောင်းကိုလည်း သွယ်ဝိုက်၍ ပြသနေလေသည်။

ဤသို့ဆိုလျှင်၊ ဆွေးနွေးရမည့်ကိစ္စမှာ နဂါးနန်းတော်ကို ပူးပေါင်းဆန့်ကျင်ရေး ဖြစ်သောကြောင့် သဘောတူညီချက် တစ်ခုကို အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်ဖွယ် ရှိပေသည်။

"..."

စုဟုန်ရှို့သည် သဘောတူညီခြင်း၊ ကန့်ကွက်ခြင်း တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေ၏။ သူမ၏ အလိုလိုသိစိတ်က ကိစ္စရပ်များသည် ဤမျှ ရိုးရှင်းမည်မဟုတ်ကြောင်း ပြောနေသော်လည်း၊ ဆန့်ကျင်ငြင်းခုံရန် အကြောင်းပြချက် မတွေ့ရပေ။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းမှ တပည့်ဖြစ်သူ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သူတို့လေးဦးသည် အဆောက်အအုံအတွင်းရှိ အကောင်းဆုံး အခန်းများဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံရလေသည်။ တာအိုကလေးငယ် သုံးဦးမှလွဲ၍ မည်သူကမျှ ရှန်းယီ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုပင် မစုံစမ်းကြဘဲ၊ တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးအား ထိုက်တန်သော လေးစားမှုကို ပေးခဲ့ကြလေသည်။

အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေပုံပေါ်ပေသည်။

ဤ အနားယူချိန်သည် အပြည့်အဝ ဆယ့်သုံးရက်ကြာမြင့်သွားသည့် အချိန်အထိပင် ဖြစ်လေ၏။

...

အထပ်မြင့်အဆောက်အအုံ၏ အပြင်ဘက်တွင်။

ဘိုင်ဝူသည် သဲ့သဲ့လေး ပြုံးလိုက်ကာ "တကယ်ပဲ လွယ်ကူလိုက်တာနော်၊ တာအိုညီအစ်ကို ယွမ်ကျိုး။" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ဆယ်ရက်ကျော် ကြာသည့်တိုင်အောင်၊ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် ၎င်းတို့၏ လိုအပ်ချက် မှန်သမျှကိုဖြည့်ဆည်းပေးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြပြီး ကောင်းမွန်သော အစားအသောက်နှင့် ဝိုင်များကို မပြတ်တမ်း ထောက်ပံ့ပေးခဲ့ကြလေ၏။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းမှ တာအိုကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းမှလွဲ၍... ပိုမို တိကျစွာပြောရလျှင်၊ ယနေ့အချိန်အထိ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပေါ်ထွက်မလာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သာမန်အခြေအနေများအောက်တွင်ဆိုလျှင်၊ ဝေ့ယွမ်ကျိုးသည် သူ၏ သဘာဝအရ ဘိုင်ဝူနှင့် အချေအတင် ပြောဆိုနေမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အုံ့မှိုင်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ အပြုအမူသည် တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးအား ဗြောင်ကျကျ မလေးမစားလုပ်ခြင်းထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားနေပြီး ဝေ့ယွမ်ကျိုးအတွက် လက်ခံနိုင်စရာ မရှိဖြစ်နေလေသည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊၎င်းတို့သည် နောက်တစ်နေရာသို့ အလွယ်တကူ ဆက်သွားနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ မရေမရာဖြစ်နေသော သဘောထားကြောင့် ဝေ့ယွမ်ကျိုးမှာ အကြောင်းရင်းကို အတိအကျ မထောက်ပြနိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။ ၎င်းတို့သည် တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးအပေါ် သိသာထင်ရှားသော မလေးစားမှုကို မပြသသော်လည်း၊ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရန်မူ ဆန္ဒမရှိကြပေ။

ဤခရီးစဉ်သည် အကူအညီတောင်းခံခြင်းဟူသော ခေါင်းစဉ်အောက်တွင် ရှိနေသော်လည်း၊ လူသားမျိုးနွယ်များနဂါးနန်းတော်အား ပူးပေါင်းဆန့်ကျင်ရေးသည် သတ်မှတ်ထားသော စံနှုန်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိထားရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးသည် မည်သည့် အခြေခံအကြောင်းပြချက်ဖြင့် တောင်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့မည်နည်း။

ခယ် မိသားစုကသာ ချီ မိသားစုကို အကူအညီတောင်းနိုင်သည်လော၊ သို့မဟုတ် ချီ မိသားစုက ခယ်မိသားစုကို အကူအညီမတောင်းနိုင်ဘဲ နေမည်လော။

တောင်ပိုင်းနန်းတော်နှင့် အနောက်ပိုင်းနန်းတော်တို့ ပူးပေါင်းလိုက်လျှင်၊ ဤ အနောက်ပိုင်းဟုန်မှ အင်အားစုများသည် ကောင်းမွန်သော ရလဒ်တစ်ခုကို မည်သို့ မျှော်လင့်နိုင်မည်နည်း။

သို့မဟုတ် ၎င်းတို့ အပြင်ထွက်မလာသည်မှာ အလွန်ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်၍ ယခုအခါ အနောက်ပိုင်းဟုန်ရှိ လူသားမျိုးနွယ်နှင့် နဂါးနန်းတော်အကြားတွင် ပဋိပက္ခများမရှိတော့သည်များလော။

အကြောင်းရင်းကို ရှာမတွေ့နိုင်ခြင်းက... ၎င်းတို့ နောက်တစ်နေရာသို့ သွားမည်ဆိုလျှင်ပင် ရလဒ်သည် အတူတူပင်ဖြစ်ရန် အလွန်များပြားကြောင်း ဆိုလိုနေပေသည်။

"ကျုပ်တို့က အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို ဆွေးနွေးဖို့ တောင်ပိုင်းဟုန်ကနေ လာခဲ့တာပါ။ ကျုပ်တို့ရဲ့ သတင်းစကားကို နောက်တစ်ကြိမ်လောက် ထပ်ပြီး လက်ဆင့်ကမ်းပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ အလုပ်များနေတယ်ဆိုရင်လည်း ကျုပ်တို့က အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လုပ်တတ်တဲ့လူတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျုပ်တို့ကို တိကျတဲ့ နေ့ရက်တစ်ခုပေးပါ၊ ကျုပ် ဝေ့ ခင်ဗျားတို့ ဂိုဏ်းကို နောက်တစ်ခေါက် လာလည်ပါ့မယ်။"

သူတို့အားလုံးသည် တာအိုကလေးငယ်များ ဖြစ်ကြရာ၊ မည်သို့လျှင် ဂုဏ်သိက္ခာ မရှိဘဲ နေမည်နည်း။

ဝေ့ယွမ်ကျိုးသည် သူ၏ အဖော်များ၏ အတော်လေးထူးဆန်းသော စရိုက်လက္ခဏာများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ အခြေအနေ အရပ်ရပ်အတွက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဒေါသကို မြိုသိပ်ထားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင်မူ သူသည် အဆောက်အအုံအပြင်ဘက်ရှိ တပည့်ဖြစ်သူကို နောက်ဆုံးတွင် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုမို လေးနက်တည်ကြည်လာလေ၏။

"လင်းယွင် တာအိုကလေးငယ် အတွက်... အကြီးအကဲကို သွားရောက် အသိပေးဖို့ ကျွန်တော် ချက်ချင်း သွားပါ့မယ်။"

ဧည့်ကြိုတပည့်သည် တိတ်တဆိတ် မျက်နှာရှုံ့မဲ့လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်မရှည်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း၊ သူသည် ရိုသေလေးစားစွာ ဦးညွှတ်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

သို့သော် ထိုအမူအရာက ဝေ့ယွမ်ကျိုးကို မျက်လုံးများဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်သွားစေပြီး အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်စေလေသည်။

ဆယ့်သုံးရက်အတွင်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး အကြိမ်ကြိမ်ထပ်တလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေသည်။

မသေမျိုးဂိုဏ်း၏ တာအိုကလေးငယ် တစ်ဦးအနေဖြင့် နန်ယန်ဂိုဏ်းချုပ်နှင့်အတူ အနောက်ပိုင်းဟုန်တွင် အထင်အမြင်သေး ခံရခြင်းမှာ သူ လုံးဝ လက်မခံနိုင်သော ကိစ္စပင် ဖြစ်လေသည်။

"နင့်ရဲ့ ချဉ်းကပ်မှုက အလုပ်မဖြစ်တဲ့အတွက်၊ သတင်းစကားကို ငါပဲ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပါရစေ။"

စူဟုန်ရှို့သည် တစ်ဖက်တောင်ပေါ်ရှိ ပင်မခန်းမကြီးအတွင်း၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သက်ရှိထင်ရှားရှိနေမှု အများအပြားကို အာရုံခံစားမိလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေကာ နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်လေ၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်သည် သူမ၏ မျက်ခုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ထိလိုက်လေသည်။

ဝုန်း

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်၊ ဤနေရာမှနေ၍ ပြင်းထန်လှသော ဓားဆန္ဒတစ်ခု ထကြွလာလေသည်။

၎င်းသည် ထူထပ်သော တိမ်တိုက်များကို တိုက်ရိုက် ခွဲထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေကာ၊ ရိုင်းစိုင်းသော လေပြင်းများတိုက်ခတ်လာပြီး ဝန်းကျင်ရှိ မြင့်မားသော တောင်တန်းကြီးများပင် ညည်းတွားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေလေသည်။

"ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၊ စုဟုန်ရှို့..."

"ဂိုဏ်းကို လာရောက် ဂါရဝပြုပါတယ်။"

သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ရှေးဟောင်းရေတွင်းတစ်ခုကဲ့သို့တည်ငြိမ်နေပြီး သူမသည် ဝေ့ယွမ်ကျိုး ယခင်က ပြောခဲ့သော စကားများနှင့် သိပ်မကွာခြားလှသော စကားများကို ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း၊ သူမ၏ လေသံမှာမူ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေပြီး အဆုံးအစမဲ့ထက်ရှမှုများကို သယ်ဆောင်ကာ တောင်တံခါးတစ်ခုလုံး၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

ထို ပြင်းထန်လှသော ဓားဆန္ဒအောက်တွင်...တောင်ပေါ်လမ်းသို့ လျှောက်သွားကာ တရားထိုင်ရန်ကျပန်းနေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတော့မည့် ဧည့်ကြိုတပည့်သည် သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ချမ်းစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ထုံကျင်သွားလေ၏။

ဟာလာဟင်းလင်းလျှောက်လှမ်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းရှိသူ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် မတ်တတ်ရပ်ရန်ပင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲယိုင်လဲကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားလေသည်။

"တောင်ပိုင်းဟုန်က ဒီလူရိုင်းတွေ..."

ဧည့်ကြိုတပည့်သည် ကြောက်ရွံ့စွာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နတ်ဝိညာဉ် ထိခိုက်ပျက်စီးမှုကိုကာကွယ်ရန် အံများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားလိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် တစ်ဖက်တောင်ပေါ်ရှိ ခန်းမကြီးထဲ၌ ပြင်းထန်သောအသက်ရှူသံ တစ်ခု နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

၎င်းအတွင်း၌ လူများ အမြဲတမ်းရှိနေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားပြီး၊ ၎င်းတို့က ကိုယ်ထင်ပြရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ကြခြင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ခန်းမထဲမှ ပုံရိပ်သုံးခု ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာလေ၏။

၎င်းတို့သည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း နည်းစနစ်ကို အသုံးမပြုဘဲ၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို နင်း၍သာ လာခဲ့ကြပြီး အဆောက်အအုံအထက်တွင် ဝဲပျံနေလေသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ၊ ဂိုဏ်းတစ်ခုကို ဒီလို ဂါရဝပြုဖို့ မင်းရဲ့ အကြီးအကဲတွေက သင်ပေးခဲ့တာလား။"

အကြီးအကဲများ၏ လူငယ်မျိုးဆက်သုံးဦးသည် အေးစက်စွာအပြစ်တင်လိုက်ကြပြီး တာအိုကလေးငယ်များရှေ့တွင် အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိကြပေ။

ခန်းမထဲတွင် ပို၍ မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းရှိသူများထိုင်နေကြကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

"..."

ဝေ့ယွမ်ကျိုးသည် ရှန်းယီကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စုဟုန်ရှို့ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချရင်း "မင်းရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပါ၊ သွားကြစို့။" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ယခုလို အခြေအနေမျိုးတွင်တောင်မှ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းသည် အမှန်တကယ်ဩဇာလွှမ်းမိုးနိုင်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကို ထွက်လာရန် ငြင်းဆန်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းတို့နှင့် ဆက်လက် ရှုပ်ထွေးနေခြင်းမှာ အမှန်တကယ် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

စုဟုန်ရှို့သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသက်ရှူနှုန်းကို ဂရုတစိုက် ထိန်းညှိလိုက်လေ၏။

အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

သူမနှင့်အတူ ကောင်းကင်ယံမှ ဓားဆန္ဒများလည်း လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သူမသည် မာနကြီးသော်လည်း သူမသည်လည်း တာအိုကလေးငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းရတနာနယ်မြေ၏ ကြီးလေးသော တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဒေါသကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမှာ အခြေခံအကျဆုံး လိုအပ်ချက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လေထဲ၌ ဦးဆောင်နေသော ပုံရိပ်ဖြစ်သည့် အကြီးအကဲ၏ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်သည် တည်ငြိမ်သွားသော ကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းက မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားအပေါ် အရမ်းယုံကြည်မှုရှိနေပုံရတယ် မဟုတ်လား" ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"..."

ဘိုင်ဝူ၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ လှောင်ပြောင်ရယ်မောရန်ပင် မေ့လျော့သွားလေ၏။

အမှန်ပင်၊ စုဟုန်ရှို့သည် သူမ၏ လက်သီးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အနည်းငယ် အေးစက်သော်လည်း လှပသောမျက်နှာပေါ်တွင် နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားလေသည်။

ဓားဆန္ဒလုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ၊ ကြည်လင်နေသောကောင်းကင်ယံတွင် မြို့ကြီးသုံးမြို့၏ အရိပ်အယောင် ပုံရိပ်များကို ဖြည်းညင်းစွာ ကိုယ်ထင်ပြလာခဲ့လေ၏။

သူမ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီးအေးအေးဆေးဆေး ပြန်ကြည့်ကာ "ဟုတ်တယ်၊ ငါ ယုံကြည်မှုရှိတယ်" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။