အခန်း (၆၂၃-၆၂၄)

အခန်း ၆၂၃ နတ်ဘုရား ဖြစ်လာရခြင်း၏ ပေးဆပ်မှု

ညအချိန်သည် ရေကဲ့သို့ အေးမြနေပြီး တောင်စောင်းရှိ မီးပုံက ပေ ၃၀ အကွာအဝေးကို လင်းထိန်နေခဲ့သည်။ ပိုင်ရှန့်သည် ကုအန် ပြောပြသော ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား အကြောင်းကို နားထောင်ရင်း နှလုံးသားထဲတွင် တောင့်တမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေကာ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေ၏။

ကောင်းကင်ထက် မြင့်သော နေရာတွင် ထိုကဲ့သို့သော ဖြစ်တည်မှုများ ရှိနေသည်တဲ့လား။

ပြတ်သားပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားအကြောင်း ကြားရသည်မှာ ပိုင်ရှန့်ကို လေးစားအားကျစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"အသန်မာဆုံး နတ်ဘုရားတွေမှာတောင် ဆန္ဒဆိုတာ ရှိတတ်ကြတာပဲ" ကုအန်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အထွတ်အထိပ် ရတနာတစ်ခုအတွက်နဲ့ သူက မဟာကမ္ဘာတစ်ထောင်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်... အဲဒီအတွက် နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ ပေးဆပ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ရတယ်... ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို သံသရာထဲ ပို့လိုက်ပြီး သေမျိုးဝိညာဉ်တွေရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ခံစားစေခဲ့တာပေါ့"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပိုင်ရှန့်၏ အတွေးများ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားသည်။

သူ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်၏။

"ဒါဆို ခင်ဗျားက ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား ဘယ်သူ့အဖြစ် ဝင်စားထားလဲဆိုတာ သိတာပေါ့... သူ့ကို ကျွန်တော့်ကို ကူညီခိုင်းလို့ ရမလား"

သူ့အမြင်တွင် အမတလမ်းစဉ် ကိုးဆင့်သည် အမတကျင့်ကြံခြင်း၏ အထွတ်အထိပ် ဖြစ်သည်။ ရှစ်ဆင့်မြောက်အထိ ရောက်ရှိထားသော မဟာမိစ္ဆာကြီးသည် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေပြီဆိုလျှင် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသည် ကိုးဆင့်မြောက်အထိ ရောက်ရှိနေသူ ဖြစ်ရပေမည်။

ကုအန်က အကြောင်းမဲ့သက်သက် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားအကြောင်း ပြောပြနေမည် မဟုတ်ချေ။

သူ့မှာ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားကို ရှာတွေ့နိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိမည်ပင်။

ပိုင်ရှန့်၏ မျှော်လင့်တကြီး အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း ကုအန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သူ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်... သူသာ ကူညီမယ်ဆိုရင် အဲဒီ မိစ္ဆာဧကရာဇ်ကို သေချာပေါက် ဖြေရှင်းနိုင်မှာပါ... ဒါပေမဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတွေကို ကောင်းကင်တာအိုကပဲ ချုပ်နှောင်ထားနိုင်တာ... သူ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး... သူ့ကို ပြန်လည်နိုးထစေတာက ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးအတွက် ကပ်ဘေးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပိုင်ရှန့် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူ့အတွက် စုကျင်းက အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်သော်လည်း သက်ရှိအားလုံး၏ လွတ်လပ်ခွင့်နှင့် စုကျင်း၏ လွတ်လပ်ခွင့်ကို လောင်းကြေးထပ်ရခြင်းမှာ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လွန်းရာ ရောက်လေသည်။

သူသည် မဟာလူသားချင်း စာနာထောက်ထားသူ တစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်း ဝန်ခံသည်။ သူ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်နိုင်သော်လည်း အပြစ်မဲ့သူများကို ထိခိုက်နစ်နာအောင် မလုပ်နိုင်ပေ။

ရှန်ကျန်းသည် ပိုင်ရှန့်၏ အကျပ်အတည်းကို ကြည့်ရင်း ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်နေမိသည်။ ပိုင်ရှန့်သည် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ ဆန္ဒသိစိတ်ကို ပြန်လည်ရရှိပြီးနောက် စုကျင်းအပေါ်ထားရှိသော ခံစားချက်များ ပြောင်းလဲသွားမလားဟု သူမ သိချင်နေမိ၏။

ပိုင်ရှန့် အံကြိတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးလား... ကျွန်တော်၊ စုကျင်းနဲ့ ခင်ဗျားတို့ အပါအဝင် သက်ရှိအားလုံးရဲ့ အသက်ကို ရင်းပြီး ကယ်တင်ရမယ်ဆိုရင် ဒါက အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်း"

ကုအန်က နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ရှိတာပေါ့... အဲဒါကတော့ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားရဲ့ အမြင်ကို ပြောင်းလဲပေးဖို့ မင်းက သူ့ကို စည်းရုံးရမှာပဲ... သက်ရှိအားလုံး လိုလားတောင့်တတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာအောင်ပေါ့..."

"ကျွန်တော်လိုလူက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒါကို လုပ်နိုင်မှာလဲ..." ပိုင်ရှန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

အမတကျင့်ကြံခြင်းလောကသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် သူသည် မိမိ၏ သာမန်ဆန်မှုကို ခံစားမိလာသည်။ ဤလောကတွင် သူ့ထက် ပါရမီမြင့်မားသူများစွာ ရှိနေ၏။ သူ ဤအဆင့်ထိ ရောက်လာနိုင်ခြင်းမှာ စုကျင်း၏ အကူအညီကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

သူ့လိုလူက ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို စည်းရုံးနိုင်ပါ့မလား။

သူ့ကိုယ်သူ ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက်ဟု မထင်မှတ်ထားချေ။

သူသည် ကုအန်ကို ကြည့်ပြီး အဖြေကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်မျှော်နေသော်လည်း ကုအန်က ပြန်မဖြေဘဲ ပြုံးသယောင်ယောင် မျက်နှာထားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် သူ ပို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။

ရုတ်တရက် ပိုင်ရှန့် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာပြီး မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် တုန်ရီလာသည်။

"ကျွန်တော်က ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား ဝင်စားထားတာများလား..."

ပိုင်ရှန့်သည် ရင်ထဲမှ မုန်တိုင်းထန်နေသော ခံစားချက်များကို တွန်းလှန်ရင်း သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။

ကုအန်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"မင်း သူ ဖြစ်သွားရင် စုကျင်းက မင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အရေးပါတော့မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ မသိစိတ်က စုကျင်းကို ကယ်တင်ဖို့ သူ့ကို တွန်းအားပေးနိုင်တယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပိုင်ရှန့်၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။

"မပူပါနဲ့... မင်း ရွေးချယ်ဖို့ အချိန်ရှိပါသေးတယ်... ညချိန်က ရှည်လျားပါတယ်... ဒီဘဝအကြောင်း စဉ်းစားကြည့်ပါလား..."

ကုအန် ပြောနေရင်း လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ အမွှေးနှုတ်ပြီးသား ကြက်တစ်ကောင် သူ့လက်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး သူ စတင်ကင်လိုက်သည်။

ရှန်ကျန်းက ဘေးမှနေ၍ "ဇီယာစေ့ များများဖြူးပေးပါ..." ဟု ဝင်ပြောလိုက်၏။

ဤသည်မှာ ပိုင်ရှန့်၏ ရှေ့တွင် သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် စကားအပြည့်အစုံ ပြောကြားခြင်း ဖြစ်သည်။

ပိုင်ရှန့်သည် ကုအန် လက်ထဲမှ ကြက်ကင်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ အတွေးများမှာ လွန်ခဲ့သော ကာလများဆီသို့ လွင့်မျောသွားတော့သည်။

ငြိမ်သက်သော နန်းတော်တစ်ခု၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် စုကျင်းသည် ကြေးမုံပြင်ကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ထိုင်လျက် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူမ၏ လှပသော ပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်နေသည်။

သူမ မောပန်းလာပြီ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ရှန့်ကို လိုက်ရှာရသည်မှာ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်း ကြာခဲ့ပြီ။ ပိုင်ရှန့် အမတကျင့်ကြံနိုင်ရန် ကူညီပေးရသည်မှာ နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်း ကြာခဲ့၏။ သို့သော် လောကကြီးတွင် အဆုံးမဲ့ ပြဿနာများက သူတို့၏ လမ်းခရီးကို အမြဲတမ်း ပိတ်ဆို့ထားဆဲပင်။

ပိုင်ရှန့်သာ သူမနှင့် မတွေ့ဆုံခဲ့ပါက ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်လောဟု သူမ တွေးမိသည်။

ဘဝတွင် ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုသည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ကြောင်း သူမ နားလည်လာခဲ့သည်။ မည်သူမျှ ထာဝရ ပျော်ရွှင်ကျေနပ်မှု မရရှိနိုင်ပေ။

အမြဲတမ်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေမည့်အစား ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသော အချိန်များကို ပြန်လည်တွေးတောခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

စုကျင်းသည် ပိုင်ရှန့်နှင့်အတူ သေမျိုးလောကတွင် ပေါ့ပါးလွတ်လပ်စွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော အချိန်များကို ပြန်လည်မြင်ယောင်လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချိုမြိန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

ထိုအချိန်တွင် ကျက်သရေရှိသော ပုံရိပ်တစ်ခု သူမ၏ နောက်ဘက် အမှောင်ထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခရမ်းရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာထား ရှိကာ ပါးပြင်ပေါ်တွင် ခရမ်းရောင် အကြေးခွံလေးများ ရှိနေသည်။ သူမသည် စုကျင်း၏ နောက်သို့ ရောက်လာပြီး ညင်သာစွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။

"သခင်မလေး... မိစ္ဆာဧကရာဇ်က သေမျိုးလောကက မိစ္ဆာဧကရာဇ်ကို ဧည့်သည်အဖြစ် ဖိတ်ကြားထားတယ်လို့ ကြားပါတယ်... ဒီမင်္ဂလာပွဲက သာမန် မဟုတ်ပါဘူး... မိစ္ဆာဧကရာဇ်က မိစ္ဆာမျိုးနွယ် တစ်ခုလုံးကို သူ့ရဲ့ ဩဇာအာဏာ ပြသဖို့ အခွင့်အရေးပါပဲ... သခင်မလေးရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကလည်း ကမ္ဘာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားမှာပါ..."

ခရမ်းရောင်ဝတ် အမျိုးသမီး မိစ္ဆာက လေးစားအားကျမှုနှင့် တောင့်တမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အသံဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

စုကျင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ဧကရာဇ်မှာ ပိုကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိပုံပဲ"

"ဟုတ်ပါတယ်... ဒီလောကမှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ မိစ္ဆာဧကရာဇ်တွေနဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်တွေ ရှိကြပါတယ်... လူသားမျိုးနွယ်မှာ တာအိုခုံရုံးက အားလုံးကို စုစည်းထားပေမဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်မှာတော့ အကြွင်းမဲ့ အုပ်စိုးသူ မရှိသေးပါဘူး... ဧကရာဇ်က အဲဒီလို ဖြစ်တည်မှုမျိုး ဖြစ်ချင်နေတာပါ..." ခရမ်းရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

စုကျင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မိစ္ဆာမျိုးနွယ်၏ အရေးကိစ္စများကို ပြောပြနေသည်ကိုသာ နားထောင်နေလိုက်သည်။

သူမ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

ဟုတ်တာပေါ့...လောကကြီးက သိပ်ကျယ်ပြောတယ်... ပိုင်ရှန့်နဲ့အတူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျော်ရွှင်ခွင့်ရခဲ့တာကပဲ ထူးခြားနေပါပြီ... ချစ်သူစုံတွဲ ဘယ်နှတွဲများ ဒီလောက်ကြာကြာ အတူနေခွင့် ရကြလို့လဲ။

ပိုင်ရှန့် သူမကို လာကယ်မည်ကို သူမ သိသော်လည်း သူမကို ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ သူတို့၏ အချစ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

စုကျင်း၏ အကြည့်များ တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာပြီး သူမ၏ အချစ်ကို နှလုံးသား နက်ရှိုင်းရာတွင် မြှုပ်နှံလိုက်တော့သည်။

"ဒါနဲ့... သခင်မလေး... မကြာသေးမီက မြို့ထဲမှာ ကောင်းကင်သားတော်တစ်ပါး ပေါ်လာတယ်... သူက ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ အစေခံ၊ စစ်မှန်တဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတွေကို အမှုထမ်းတဲ့သူလို့ ပြောတယ်... ကျုပ်တို့ရဲ့ မိစ္ဆာမြို့တော်ထဲမှာ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး မွေးဖွားလာလိမ့်မယ်လို့ သူ ပြောတယ်... ဧကရာဇ်က သူ့ကို အလေးထားပြီး မြို့ထဲမှာ လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့် ပေးထားတယ်... အမှန်လား အမှားလားတော့ ပြောရခက်ပါတယ်..."

ခရမ်းရောင်ဝတ် မိစ္ဆာမလေးက မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စုကျင်း စိတ်ဝင်စားသွားပြီး "ကောင်းကင်သားတော် ဟုတ်လား... သူ့နာမည် ဘယ်သူတဲ့လဲ"

"သူ့ကိုယ်သူ တာအိုမဲ့ ကောင်းကင်သားတော်လို့ ခေါ်တယ်"

"တာအိုမဲ့ ကောင်းကင်သားတော်... နာမည်က တော်တော် ပုန်ကန်ချင်တဲ့ပုံပဲ"

"သခင်မလေး... သူ ကြားသွားရင် ဒုက္ခရောက်နေဦးမယ်... ဆင်ခြင်ပါဦး"

နေသာသော နေ့တစ်နေ့တွင် လေငြိမ်သက်နေပြီး မိုးမရွာချေ။

ကုအန်၊ ရှန်ကျန်းနှင့် ပိုင်ရှန့်တို့သည် မိစ္ဆာမြို့တော် တံခါးပေါက်မှ ဝင်ရောက်လာကြပြီး ရှေ့ရှိ ခမ်းနားထည်ဝါသော လမ်းမကြီးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ရှန်ကျန်းမှာမူ လုံးဝ ဖမ်းစားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

"မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ရဲ့ နယ်မြေက ဒီလောက် စည်ကားသိုက်မြိုက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မတွေးမိဖူးဘူး... ကျင့်ကြံသူတွေလည်း အများကြီးပဲ" ရှန်ကျန်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ဤနေရာရှိ မိစ္ဆာများမှာ အသွင်ပြောင်းနိုင်သော မိစ္ဆာကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် လူသားမြို့တော်တစ်ခုနှင့် တူသော်လည်း သေချာကြည့်ပါက သူတို့၏ မူလမိစ္ဆာပုံသဏ္ဌာန် လက္ခဏာများကို တွေ့မြင်နိုင်သေးသည်။

မြို့တော်သည် အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှပြီး အတွင်း၌ တောင်တန်းများနှင့် မညီညာသော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်များ ရှိနေသည်။ လမ်းမများပေါ်တွင် ဆူညံသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် အမျိုးမျိုးသော စီးတော်ယာဉ်များနှင့် မှော်ရတနာများ ပျံသန်းနေသဖြင့် ကြည့်ရှုသူများကို မျက်စိကျိန်းစေသည်။

ပိုင်ရှန့်သည်လည်း ဤမိစ္ဆာမြို့တော်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ မြို့တော်၏ စည်ကားမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရုံဖြင့် သူ ကြီးမားသော ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မဆိုထားနှင့်၊ မိစ္ဆာဧကရာဇ်က ဤကဲ့သို့သော မြို့တော်ကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ခြင်းကပင် သူနှင့် ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိကြောင်း ပြသနေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ တစ်ဖက်လူက ဒေသတစ်ခုကို ကြီးပွားတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်တယ်။ သူကရော ဘာလုပ်နိုင်လို့လဲ။ စုကျင်းအပေါ်ထားရှိသော အချစ်မှလွဲ၍ ဤလောကတွင် သူ၏ ဖြစ်တည်မှုက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လဲ။

ကုအန်က ပိုင်ရှန့်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အဆင်သင့် ဖြစ်တာနဲ့ စလို့ရပြီ..."

ပိုင်ရှန့် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး "ဆုံးဖြတ်ချက် မချခင် လိုက်ကြည့်ဦးမယ်"

"အတူတူ သွားကြတာပေါ့... မြို့ထဲမှာ ငါ တွေ့ချင်တဲ့လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်..." ကုအန်က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ကစားလိုစိတ်များ တောက်ပနေသည်။

အဲဒီကောင် အသက်ရှင်နေသေးလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။

အခန်း ၆၂၄ မင်းက သူများလားလို့

ကုအန်သည် မိစ္ဆာမြို့တော်အတွင်း၌ တာအိုမဲ့အမတ၏ ခြေရာခံများကို တွေ့ရှိခဲ့၏။

တာအိုမဲ့အမတသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှောင်ဧကရာဇ်၏ ဆရာဖြစ်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှောင်ဧကရာဇ်ကို ကုအန်၏ ဝင်စားခြင်းကိုယ်ခွဲအား သတ်ဖြတ်ရန် သွေးထိုးပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူသည်လည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှောင်ဧကရာဇ်ကဲ့သို့ပင် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ် ကျဆုံးသွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

တာအိုမဲ့အမတသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှောင်ဧကရာဇ်ကို တာအိုဆရာ၏ အန္တိမသိုင်းအား သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ ဤကျင့်စဉ်သည် အလွန် နက်နဲဆန်းကြယ်ပြီး ကုအန်ကလည်း ကျန်းရှီနှင့် အန်ရှန့်ထျန်တို့ကို သင်ကြားပေးထားကာ ရွှေအမတတာအိုအသီး ရရှိရန် ကြိုးပမ်းစေခဲ့သည်။

မှတ်သားစရာကောင်းသည်မှာ ကျူရှီးသည်လည်း အမတရှာဖွေသူထံမှ တာအိုဆရာ၏ အန္တိမသိုင်းကို သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ အမတရှာဖွေသူနှင့် တာအိုမဲ့အမတတို့အကြား တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်မှု ရှိနေကြောင်း ဖော်ပြနေ၏။

ဤကျင့်စဉ်သည် ကောင်းကင်နန်းတော်နှင့် သက်ဆိုင်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

လောလောဆယ်တွင် ကျူရှီးသည် အခြားသော မဟာကမ္ဘာတစ်ထောင်များတွင် လှည့်လည်သွားလာနေပြီး အမတ ရှာဖွေသူမှာ ပျောက်ကွယ်နေသော်လည်း တာအိုမဲ့အမတက ဦးစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဤတာအိုမဲ့အမတမှာ အစစ်အမှန်ကိုယ် မဟုတ်ကြောင်း၊ သူ၏ အစစ်အမှန်ကိုယ်မှာ မဟာတာအိုလမ်းစဉ်ရှိ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုတွင် ပုန်းအောင်းနေကြောင်း ကုအန် ခံစားမိလိုက်သည်။ တည်နေရာ အတိအကျကိုမူ သူ၏ ကိုယ်ပွားနှင့် ထိတွေ့ပြီးမှသာ ရှာဖွေနိုင်ပေမည်။

တာအိုမဲ့အမတက ဤနေရာတွင် အမတနတ်ဘုရားတစ်ပါး မွေးဖွားလာမည်ဟု ကြေညာခဲ့ခြင်းက ကုအန်ကို ပိုမို စိတ်ဝင်စားသွားစေခဲ့၏။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား ဒီမှာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာမယ်လို့ သူ တွက်ချက်ထားတာများလား။

အဲဒါသာ အမှန်ဆိုရင် သေချာပေါက် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းမှာပဲ။

တာအိုမဲ့အမတ ပြဿနာရှာမည်ကို ကုအန် မကြောက်ပေ။ တာအိုမဲ့အမတသည် ကောင်းကင်နန်းတော်၏ လက်ခံမှုကို မရရှိသဖြင့် နေရာအနှံ့ ပုန်းအောင်းနေရသူဖြစ်ရာ ကောင်းကင်နန်းတော်နှင့် ပူးပေါင်းရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

တာအိုမဲ့အမတတွင် မည်ကဲ့သို့သော ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိသနည်း ဆိုသည်ကိုလည်း ကုအန် သိချင်နေမိ၏။

ပိုင်ရှန့်သည် ကုအန်၏ အဆိုပြုချက်ကို ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ရှေ့မှ လျှောက်သွားနေပြီး ကုအန်တွေ့ချင်သူကို စိတ်မဝင်စားဘဲ စုကျင်းအကြောင်းကိုသာ တွေးတောနေသည်။

ရှန်ကျန်းနှင့် ကုအန်တို့သည် သူ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။ ရှန်ကျန်းက အသံလွှင့်စနစ်ကို အသုံးပြု၍မေး၏ "သူ့စိတ်က တခြားရောက်နေတာ... စုကျင်းကို တကယ် စွန့်လွှတ်နိုင်ပါ့မလား"

"ဒီနေ့ အဖြေသိရမှာပါ" ကုအန်က အသံလွှင့်စနစ်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူသည် ပိုင်ရှန့်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားနေရ၏။

ပိုင်ရှန့်နှင့် စုကျင်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပိုင်ရှန့်နှင့် သူ၏ ညီအစ်ကိုသံယောဇဉ်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

အတိတ်က ပိုင်ရှန့်နှင့်အတူ တောင်တန်းများနှင့် ရေပြင်များကို စူးစမ်းလေ့လာခဲ့ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ သောက်စားခဲ့သည့် နေ့ရက်များကို သူ လွမ်းဆွတ်မိသည်။ ပိုင်ရှန့်သည် သူ ဆရာသခင်ဓားအရှင် ဖြစ်ကြောင်း မသိသဖြင့် သူ့ကို သိပ်ပြီး မရိုသေခဲ့သလို မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက်မှလည်း မရှိခဲ့ပေ။ သူတို့သည် စိတ်တူကိုယ်တူ မိတ်ဆွေများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ အချိန်များ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ပိုင်ရှန့်သည် သူ၏ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော သဘာဝကို ပျောက်ဆုံးသွားကာ ကုအန်ကိုလည်း မေ့ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်း သုံးသောင်းကျော် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ယခုအခါ သူနှင့် လွတ်လပ်စွာ စကားပြောနိုင်သူမှာ ရှန်ကျန်းတစ်ယောက်သာ ရှိတော့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အဖော်မွန်များ ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းမှာ စွမ်းအားကြီးမားလာခြင်း၏ တန်ဖိုးပေးဆပ်မှု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ကုအန်သည် အချိန်ကာလ ပြောင်းလဲမှုများအပေါ် သက်ပြင်းချနေစဉ် မိစ္ဆာမြို့တော်မှာ ပိုမို စည်ကားသိုက်မြိုက်လာသည်။

ပြင်းထန်သော လေတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသဖြင့် လမ်းမပေါ်ရှိ မိစ္ဆာများနှင့် ကျင့်ကြံသူများ လန့်ဖျပ်သွားကြပြီး မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ အနက်ရောင် အတောင်ပံများ ပါရှိသော ငါးကြီးတစ်ကောင်သည် မြို့ရိုးပေါ်မှ ပျံသန်းကျော်ဖြတ်ကာ အဝေးသို့ ဦးတည်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ၎င်း၏ အတောင်ပံများမှာ ပေထောင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသဖြင့် ကောင်းကင်ကို ဖုံးကွယ်သွားပြီး ကုအန်တို့ ရပ်နေသော လမ်းမကြီးကို အမှောင်ကျသွားစေသည်။

များစွာ မြင်ဖူးတွေ့ဖူးသော ပိုင်ရှန့်မှာ အံ့အားသင့်ခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် ထိုငါးကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် မျှော်စင်တစ်ခု ရှိပြီး ထိုမျှော်စင်ထဲတွင် မိစ္ဆာဧကရာဇ်ထက် မနိမ့်ကျသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရှိနေကြောင်း သူ သိရှိပါက သေချာပေါက် တုန်လှုပ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ဤမြို့တော်၏ မိစ္ဆာဧကရာဇ် အမည်မှာ မဟာလျန် မိစ္ဆာဧကရာဇ် ဖြစ်သည်။ သူသည် နတ်အတွေးအစစ်အမှန်အမတ အဆင့်သာ ရှိသော်လည်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အထွတ်အထိပ် ရတနာနှင့် ပတ်သက်သော သဲလွန်စများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် တန်ခိုးရှင်များအားလုံး လာရောက် ဂုဏ်ပြုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အထွတ်အထိပ် ရတနာ ဆိုသည်မှာ အမတကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး မှော်ရတနာများ ဖြစ်သည်။ ဤရတနာများသည် ကံတရားနှင့် ပြည့်စုံပြီး ကမ္ဘာလောကကိုပင် ဖန်ဆင်းနိုင်စွမ်း ရှိကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စွမ်းအားများကို သိုလှောင်ထားနိုင်သည်။

ဤကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အထွတ်အထိပ် ရတနာများသည်လည်း စစ်ခုံရုံးမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို ဖန်တီးခဲ့သူများမှာ ရွှေအမတများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ကမ္ဘာ့စွမ်းအားများ ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ကုအန်သည် မဟာလျန် မိစ္ဆာဧကရာဇ်အပေါ် မကောင်းမြင်စိတ် မရှိပေ။ ဤကောင်လေးသည် စုကျင်းကို ဖမ်းဆီးခဲ့သော်လည်း ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံခဲ့ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်ပြီးမှသာ ပိုင်ဆိုင်မည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။ မင်္ဂလာပွဲကို ကြိုတင်ကျင်းပရခြင်းမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အထွတ်အထိပ် ရတနာ မွေးဖွားလာတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မှတ်သားစရာကောင်းသည်မှာ တာအိုခုံရုံးမှ လူများလည်း မဟာလျန် မိစ္ဆာဧကရာဇ်ကို လာရောက် ဂုဏ်ပြုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အဆင့်မတူလျှင် အသိုင်းအဝိုင်းလည်း မတူကြချေ။ မဟာလျန် မိစ္ဆာဧကရာဇ် ဖိတ်ကြားနိုင်ဆုံးမှာ ပူပင်မဲ့အမတအဆင့်များသာ ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ ကမ္ဘာလောကတွင် ရှားပါးသော တန်ခိုးရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး သေမျိုးများအတွက် ရှေးဟောင်း ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသည်။

ပိုင်ရှန့်သည် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လျှောက်သွားနေသော်လည်း ကုအန်၏ တာအိုဆန္ဒ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် တာအိုမဲ့အမတ ရှိရာသို့ မသိမသာ ဦးတည်သွားနေသည်။

အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုများပြားသော တန်ခိုးရှင်များ ရောက်ရှိလာကြပြီး ယခင် အနက်ရောင် အတောင်ပံပါ ငါးကြီးထက် ပိုမို ခမ်းနားသော စီးတော်ယာဉ်များဖြင့် ရောက်လာကြသဖြင့် မြို့တော်မှ မိစ္ဆာများ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေကြသည်။

ထိုအင်အားစုများ မည်မျှ အစွမ်းထက်သည်ကို သူတို့ မသိကြဘဲ မဟာလျန် မိစ္ဆာဧကရာဇ်၏ ဩဇာအာဏာကိုသာ ခံစားနေကြရသည်။

တစ်နာရီခန့် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ပိုင်ရှန့်သည် လမ်းဆုံတစ်ခုရှိ ဧရာမ ကျောက်တိုင်ကြီးတစ်ခု ရှေ့သို့ မသိလိုက်ဘဲ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုကျောက်တိုင်ကြီးမှာ ပေတစ်ရာခန့် မြင့်မားပြီး သက်ရှိ ရာပေါင်းများစွာ ဝန်းရံထားသည်။

တာအိုမဲ့အမတလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေ၏။

ဤဘဝတွင် တာအိုမဲ့အမတသည် အပြာရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်များ ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေကာ လက်ထဲတွင် မြင်းမြီးယပ်တောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသဖြင့် အမတတစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် မုတ်ဆိတ်မွေးကို သပ်လျက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောနေပုံရသည်။

ကုအန်သည် ပိုင်ရှန့်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး သူ့ထံသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ရှန်ကျန်းသည် ကုအန်၏ နောက်မှ ကပ်လိုက်သွားသဖြင့် ပိုင်ရှန့်မှာလည်း အလိုအလျောက် လိုက်ပါသွားမိသည်။

"ဒီကျောက်တိုင်မှာ နက်နဲတဲ့ အဓိပ္ပာယ်တွေ ပါဝင်နေပုံရတယ်..."

ကုအန်သည် တာအိုမဲ့အမတ၏ အနားသို့ ကပ်သွားပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

တာအိုမဲ့အမတက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အစပိုင်းတွင် ဂရုမစိုက်သော်လည်း သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဘာ... မင်း တစ်ခုခု မြင်လို့လား" တာအိုမဲ့အမတက ကုအန်ကို အကဲခတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

သူ့အမြင်တွင် ကုအန်မှာ ကောင်းကင်စျန်အမတအဆင့်သာ ရှိသော်လည်း ကုအန်၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်မှာ ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ ပုန်ကန်တတ်တဲ့ တပည့်နဲ့ တူနေရတာလဲ။

ကုအန်က ရှန်ကျန်းကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် "မင်းရော တစ်ခုခု မြင်လား..."

ထိုမေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ရှန်ကျန်းသည် ရှေ့မှ ပေတစ်ရာမြင့်သော ကျောက်တိုင်ကြီးကို အလေးအနက် စတင်လေ့လာလိုက်သည်။

တာအိုမဲ့အမတသည် ကုအန်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ စူးရှနေကာ ကုအန်ကို ဖောက်ထွင်းမြင်ချင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ပိုင်ရှန့်သည် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်လျက် တာအိုမဲ့အမတကို အကဲခတ်နေသည်။ သူသည် တာအိုမဲ့အမတကဲ့သို့သော တာအိုဆရာများစွာကို မြင်ဖူးသော်လည်း တာအိုမဲ့အမတက ကုအန်အပေါ် ရန်လိုမုန်းတီးမှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေကြောင်း ခံစားမိလိုက်၏။

"ဧရာမ လိပ်နီကြီးတစ်ကောင်ကို မြင်နေရတယ်... ဒီကျောက်တိုင်က သူ့ရဲ့ အခွံ အပိုင်းအစပဲ..."

ရှန်ကျန်း ရုတ်တရက် ပြောလိုက်ရာ တာအိုမဲ့အမတက သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဒီမိန်းကလေးက တကယ် မြင်နိုင်တာလား။

ရှန်ကျန်း ဆက်လက် အာရုံစိုက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "လိပ်နီကြီးက အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ... သူ့အခွံ အပိုင်းအစကို ပြန်ရှာနေတာ"

တာအိုမဲ့အမတ သူမကို စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးက ထူးချွန်တာပဲ... ပြင်ပကောင်းကင်က အကြောင်းနှင့်အကျိုးကိုတောင် မြင်နိုင်တယ်... ဘယ်သူ့တပည့်လဲ မသိဘူး..."

ရှန်ကျန်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး တာအိုမဲ့အမတကို ပြန်မဖြေဘဲ ကုအန်ကို ကြည့်လိုက်ကာ မျက်လုံးများဖြင့် အဖြေပေးလိုက်သည်။

တာအိုမဲ့အမတက ကုအန်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ညီလေး... မင်းက ငါ့ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်နဲ့ တော်တော်တူတာပဲ... သူ့ဝိညာဉ် ကွဲလွင့်သွားတာကို ငါ ကိုယ်တိုင် မမြင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် မင်းကို သူလို့ ထင်မိမှာ..."

သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လွမ်းဆွတ်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး ထိုတပည့်ကို သတိရနေပုံရသည်။

ပိုင်ရှန့် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။ ရန်ငြိုးရန်စ ရှိပုံမရပေ။

ကုအန် မည်မျှ အစွမ်းထက်သည်ကို မသိသော်လည်း တာအိုမဲ့အမတ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမှာ ခန့်မှန်းရခက်ကြောင်း သူ ခံစားမိသည်။ ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးကို ရန်စ၍ မဖြစ်ပေ။

ကုအန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားကလည်း ကျုပ်ရဲ့ ဆရာတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်... သူ့ခေါင်းပြတ်သွားတာကို ကိုယ်တိုင် မမြင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ခင်ဗျားကို သူလို့ ထင်မိမှာ"

ထိုစကားကြောင့် တာအိုမဲ့အမတ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူသည် ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်၏။

ရှန်ကျန်းနှင့် ပိုင်ရှန့်တို့ အချိန်မီ မတုံ့ပြန်နိုင်လိုက်ကြပေ။

သို့သော် ကုအန်၏ လှုပ်ရှားမှုက ပိုမို မြန်ဆန်နေသည်။

ဖြောင်း

ကုအန်၏ ညာလက်က တာအိုမဲ့အမတ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ထိုရိုက်ချက်ကြောင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။