အခန်း (၆၂၇-၆၂၈)

အခန်း ၆၂၇ ကောင်းကင်နန်းတော်နှင့် သေမျိုးဝိညာဉ်

ကုအန်သည် ရှန်ကျန်းနှင့် တာအိုမဲ့အမတတို့ကို ခေါ်ဆောင်၍ မဟာလျန် မိစ္ဆာဧကရာဇ်၏ မင်္ဂလာပွဲကျင်းပရာ ရင်ပြင်သို့ မကြာမီ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး ရောင်စုံအဝတ်စများမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေဆဲပင်။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသည် လှေကားထစ်များ၏ ထိပ်တွင် ရပ်နေပြီး အောက်ဘက်ရှိ လူသုံးယောက်ကို အေးစက်စွာ ငုံ့ကြည့်နေ၏။

ရှန်ကျန်းသည် သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နေမိသည်။

ဒါက ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတစ်ပါးလား။

မျက်နှာအသွင်အပြင်နှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်များမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသော်လည်း ထုတ်လွှတ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလေသည်။

သူမ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နှင့်ပင် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လေးစားရိုသေစိတ်ကို မလွန်ဆန်နိုင်ပေ။ ဤသည်မှာ အမတနတ်ဘုရားများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် သေမျိုးဝိညာဉ်များ ခံစားရလေ့ရှိသော ခံစားချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးက သံသရာထဲသို့ ကျရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ တာအိုမဲ့အမတမှာ ပိုမို ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီလာပြီး မျက်လုံးချင်းဆုံကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ရဲတော့ချေ။

"ဟုတ်တာပဲ... ငါ မင်းကို အရင်က မြင်ဖူးတယ်... အဲဒီတုန်းကတည်းက အဲဒီကောင်တွေက သူတို့ရဲ့ အစစ်အမှန်ကိုယ်တွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ ခံစားမိနေခဲ့တာ..."

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ အသံသည် အထက်မှ ဆင်းသက်လာပြီး မာန်ဝံ့ကြွားဝါ၍ အာဏာစက် ပြည့်ဝနေ၏။

ကုအန်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"သံသရာအတွေ့အကြုံတွေက မင်းကို ဘာတွေ ခံစားရစေလဲ..."

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ မျက်နှာထားမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ ပြောလိုက်၏။

"မင်း ဘာလုပ်ချင်နေလဲ ငါ သိတယ်... သေမျိုးဝိညာဉ်တွေရဲ့ အတွေ့အကြုံကို ငါ နားလည်ပြီး သူတို့ကို သနားလာဖို့ မျှော်လင့်နေတာ မဟုတ်လား... ငါက အဲဒီလို အတွေ့အကြုံမျိုး တစ်ခါမှ မရဖူးဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား"

ကုအန်သည် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ကောင်းကင်နန်းတော်နှင့် ပတ်သက်သည့် အရာအားလုံးမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသဖြင့် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားအကြောင်းကို အပြည့်အစုံ နားမလည်ခဲ့ပေ။

"ကောင်းကင်နတ်ဘုရား မဖြစ်လာခင် ငါတို့အားလုံး သံသရာဒုက္ခကို ဖြတ်သန်းရတယ်... ကောင်းကင်နန်းတော်က ငါတို့ကို သေမျိုးဝိညာဉ်တွေအပေါ် သနားစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေဖို့ မဟုတ်ဘဲ အမတနဲ့ သေမျိုးကြားက ကွာခြားချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်စေဖို့ လုပ်ဆောင်တာပဲ... မင်းက သေမျိုးဝိညာဉ်တွေကို ကူညီပေးရင် သူတို့က ကျေးဇူးတင်ကြလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ မင်း အကူအညီ ရပ်လိုက်တာနဲ့၊ ဘာမှ မလုပ်ရင်တောင်မှ သေမျိုးဝိညာဉ်တွေက မင်းကို မုန်းတီးလာကြလိမ့်မယ်... သူတို့ရဲ့ ကံဆိုးမှုတွေက မင်းလက်ချက်လို့ ထင်မြင်လာကြလိမ့်မယ်"

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ လေသံမှာ ပိုမို အေးစက်လာပြီး သေမျိုးဝိညာဉ်များအပေါ် အထင်သေးမှုကိုပင် ထုတ်ဖော်ပြသလာသည်။

"အမတနတ်ဘုရားတွေက ဉာဏ်အလင်းပွင့်ဖို့အတွက် ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကို ဖန်ဆင်းခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ သေမျိုးလောကကြီးက သက်ရှိအားလုံးကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တယ်... အမတနတ်ဘုရားတွေက သက်ရှိအားလုံးကို စွန့်ပစ်မသွားခဲ့ဘဲ ကောင်းကင်တာအိုကို ဖန်ဆင်းပေးခဲ့ပြီး သက်ရှိတွေ ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်စေခဲ့တယ်... အမတနတ်ဘုရားတွေက ကောင်းကင်နဲ့ ကမ္ဘာအနှံ့အပြားက သက်ရှိတွေကို အမတကျင့်စဉ် နည်းလမ်းတွေတောင် သင်ကြားပေးခဲ့သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့ ပြန်ရလိုက်တာက ပုန်ကန်မှုတွေချည်းပဲ..."

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ စကားများက ရှန်ကျန်းကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

သူမသည် မေးခွန်းထုတ်ခြင်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျင့်ကြံသူအားလုံးတွင် ထိုကဲ့သို့သော ရည်မှန်းချက်များ ရှိကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အမတနတ်ဘုရားများ၏ ရှုထောင့်မှနေ၍ ဤပြဿနာများကို တစ်ခါမျှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးသောကြောင့်သာ ဖြစ်၏။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသည် ကုအန်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း လုပ်နေတာတွေက တရားမျှတမှုအတွက်လို့ ထင်နေတာလား... ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်တူတွေအပေါ်ထားတဲ့ သနားကရုဏာကို ဖုံးကွယ်ဖို့ လုပ်နေတာလား... တကယ်လို့ မင်းသာ အမတနတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့ရင် အခုလိုပဲ ဆက်လုပ်နေဦးမှာလား..."

ကုအန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"လောကကြီးမှာ အမှားအမှန် ခွဲခြားဖို့ ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးကို အမတနတ်ဘုရားတွေ ဖန်ဆင်းခဲ့တယ်လို့ ပြောရင်တော့ ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မှာပါ... မဟာတာအိုကို ခင်ဗျားတို့ ဖန်ဆင်းခဲ့တာလား... ကမ္ဘာလောကကြီးက သက်ရှိအားလုံးကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ ခင်ဗျားတို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာလား... ခင်ဗျားတို့က ရှေ့က လျှောက်သွားပြီး နောက်ကလူတွေကို ခင်ဗျားတို့ ရောက်ရှိခဲ့တဲ့ အမြင့်ကို မရောက်အောင် ပိတ်ဆို့ထားခဲ့တယ်... ပြီးတော့မှ ငါတို့က မကြိုးစားလို့၊ ကျေးဇူးကန်းလို့ပါလို့ ပြောနေကြတာ... ခင်ဗျား ပြောချင်ရင် ပြောလို့ ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ တကယ်ပဲ အဲဒီလို ထင်နေတယ်ဆိုရင်တော့ သနားစရာ ကောင်းလွန်းပါတယ်"

ရှန်ကျန်းသည် ကုအန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် လေးစားအားကျမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤသည်မှာ ကုအန်နှင့် ပတ်သက်၍ သူမ နှစ်သက်သော အချက်ဖြစ်သည်။ သူသည် မည်သည့်အခါမျှ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မနေချေ။

တာအိုမဲ့အမတသည်လည်း ကုအန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်နန်းတော်အပေါ် သူ၏ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဒီကောင်လေးက အမတအဆင့် မရောက်သေးဘဲနဲ့ အမတတွေကို အထင်သေးနေတာလား။

တာအိုမဲ့အမတသည် ကောင်းကင်နန်းတော်ကို စွန့်ခွာခဲ့သော်လည်း ကောင်းကင်တာအို အမတရာထူးကို လေးစားပြီး အမတအဖြစ် တက်လှမ်းရန် မျှော်လင့်နေဆဲပင်။

ကုအန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသည် ဒေါသ မထွက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။

"မင်းက ငါ့ကို မသတ်ဘဲနဲ့ ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို နှောင့်နှေးအောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား... မင်း မှားနေပြီ... တကယ်တော့ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာကို ဖျက်ဆီးချင်တာ ငါ မဟုတ်ဘူး... ဒီကမ္ဘာက ပျက်စီးကို ပျက်စီးရမှာ... အဲဒါ ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ အမိန့်ပဲ... ငါက အဲဒီ ရတနာကို စိတ်ဝင်စားပေမဲ့ ဒီမဟာကမ္ဘာရဲ့ သက်တမ်းကို ဆွဲဆန့်ပေးခဲ့တာကိုတော့ ငြင်းလို့ မရပါဘူး..."

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်က ကုအန်ထံမှ မခွာတော့ပေ။

ကုအန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွှတ်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။

"ငါ ကောင်းကင်နန်းတော်ကို ကြောက်တာတော့ အမှန်ပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်းကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးခဲ့တာကိုတော့ ငြင်းလို့ မရဘူး... ငါတို့ရဲ့ အနေအထားအရဆိုရင် မင်း ပျက်စီးသွားသင့်တာ ကြာပြီ... ဒါမှမဟုတ် သံသရာဒုက္ခကို ထာဝရ ခံစားနေရမှာ... ဒါပေမဲ့ အခု ငါ မင်းကို ငါနဲ့ စကားပြောခွင့် ပေးထားတယ်... မင်းရဲ့ မူလဘူတ အမတနတ်ဘုရား ဖန်ဆင်းတာကိုတောင် ခွင့်ပြုပေးထားသေးတယ်..."

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျယ်သွားသည်။ သူ၏ လျှို့ဝှက်သော လုပ်ဆောင်ချက်များကို ကုအန် မြင်တွေ့နေရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ဒီလူရဲ့ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားက ဘယ်လောက်တောင် မြင့်မားနေလို့လဲ။

ကုအန်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။

"အမတနတ်ဘုရားတစ်ပါးက မူလဘူတ အမတနတ်ဘုရားတွေကို သီးသန့် ဖန်ဆင်းခွင့် ရှိမရှိ ငါ သိချင်မိတယ်..."

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

မှန်၏။ ကုအန်က စမ်းသပ်မေးမြန်းနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသာ မူလဘူတ အမတနတ်ဘုရားများကို မွေးဖွားပေးနိုင်ပါက ဘာကြောင့် အမတနတ်ဘုရား စစ်တပ်ကြီးတစ်ခု မဖန်ဆင်းခဲ့သနည်းဟု ယခင်က သူ တွေးခဲ့ဖူးသည်။

ကောင်းကင်နန်းတော်က ထိုအပြုအမူမျိုးကို ခွင့်မပြုသည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။

ကောင်းကင်နန်းတော်၏ အမတနတ်ဘုရား ဖြစ်လာခြင်းဖြင့် အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် မသေနိုင်ခြင်းကို ရရှိနိုင်သော်လည်း လွတ်လပ်မှု အပါအဝင် များစွာသော အရာများကို ဆုံးရှုံးရပေမည်။

"မင်းရဲ့ ကလေးတွေကို အမတနတ်ဘုရားတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်တာက ငါ့ကို လက်စားချေဖို့ မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ အရေးယူမှုကို ရှောင်လွှဲဖို့ ဖြစ်လောက်တယ်"

ကုအန်က ဆက်ပြောလိုက်ရာ ဘေးနားရှိ တာအိုမဲ့အမတသည် ပါးစပ်ဟပြီး သတိပေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကုအန်၏ ယုံကြည်မှုရှိသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ ရင်တုန်ခြင်းကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။

အမှန်စင်စစ်တွင် မိစ္ဆာမြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ကုအန်၏ တာအိုဆန္ဒဖြင့် လွှမ်းခြုံထားပြီးဖြစ်ရာ မည်သည့်အရာမှ ပေါက်ကြားသွားမည်ကို ကြောက်စရာ မလိုပေ။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူကာ ပြောလိုက်၏။

"ပြောပါ... မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်စေချင်လဲ"

ကုအန်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အများကြီး မတောင်းဆိုပါဘူး... ငါက ပဋိပက္ခတွေထဲမှာ မပါဝင်ချင်ဘူး... ပြီးတော့ ကောင်းကင်နန်းတော်က ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာကို လာရောက် မနှောင့်ယှက်စေချင်ဘူး..."

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"မကြာခင် ကြယ်တာရာအရှင်သခင်တစ်ပါး လာရောက် စစ်ဆေးလိမ့်မယ်... တကယ်လို့ ဒီမဟာကမ္ဘာ ပေါ်ထွက်လာတာက ကောင်းကင်နန်းတော်အတွက် အကျိုးရှိမယ်ဆိုရင် သူတို့ ဒီကမ္ဘာကို လွှတ်ထားပေးလိမ့်မယ်"

"ဘယ်လို အကျိုးကျေးဇူးမျိုးလဲ"

"ကောင်းကင်တာအို ကံတရားကို ဖြန့်ဝေဖို့၊ ကောင်းကင်နန်းတော်ကို ရိုသေလေးစားဖို့၊ သက်ရှိအားလုံး ကောင်းကင်တာအိုကို ယုံကြည်လာအောင် လုပ်ဆောင်ဖို့..."

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ အဖြေက ကုအန်ကို စိတ်ဝင်စားသွားစေသည်။

ကောင်းကင်နန်းတော်က သူတို့၏ ခြေရာများကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာလောက၏ အုပ်စိုးသူများကသာ သက်ရှိအားလုံးကို ကောင်းကင်နန်းတော် ရှိကြောင်း မသိစေချင်ကြခြင်း ဖြစ်နိုင်မလား။

ကုအန်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေ အားလုံးက မင်း အသက်ရှင်နေဖို့ လိုအပ်တယ် မဟုတ်လား..."

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကုအန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့ ပူးပေါင်းလိုက်ကြရင်ရော... အနာဂတ်မှာ မင်းရဲ့ သားကို ငါ ကိုယ်တိုင် သင်ကြားပေးမယ်... မင်းက ငါ့အတွက် အဲဒီ ကြယ်တာရာအရှင်သခင်ကို ဖြေရှင်းပေး"

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက သူ့ကို နက်နဲစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

ထို့နောက် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး ပြင်ပကောင်းကင်သို့ ဦးတည်သွားရာ ကုအန်က မတားဆီးခဲ့ပေ။

ရှန်ကျန်းက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်၏။

"နင် သူ့ကို ယုံလို့လား..."

ကုအန်က သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မယုံရင်ရော...အဲဒီလို လူတစ်ယောက် သေသွားရင် နှမြောစရာ မကောင်းဘူးလား"

သူသည် မသေချာသော အရာများကို ဘယ်တော့မှ မလုပ်ပေ။ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ ကိုယ်ထဲတွင် နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အမှတ်အသားများနှင့် ကံတရားတံဆိပ်များ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ အကယ်၍ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား မဆင်မခြင် ပြုမူပါက သူ ချက်ချင်း တားဆီးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တာအိုမဲ့အမတသည် တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာသွားမှသာ သူ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

"တကယ် နှမြောစရာပါပဲ... အမတနတ်ဘုရားတွေက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်အောင် လုပ်တယ်ဆိုတာ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး... ဆိုလိုတာက သူက အဲဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ နတ်ဘုရားမျိုး မဟုတ်ဘူးပေါ့... ဒါနဲ့ သူ့သားက ဘယ်သူလဲ... အဲဒီ မိစ္ဆာမရဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးလား..." ရှန်ကျန်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကုအန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တာအိုမဲ့အမတဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ အကြည့်ကြောင့် တာအိုမဲ့အမတ ထပ်မံ တင်းမာသွားရသည်။

"မင်း ဘာလုပ်ချင်သေးလို့လဲ..." တာအိုမဲ့အမတက အသံနက်ကြီးဖြင့် မေးလိုက်၏။

ကုအန်က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ... ခင်ဗျား အသက်ရှင်ချင်လား... သေချင်လား..."

တာအိုမဲ့အမတ စိတ်ထဲတွင် ဆဲဆိုလိုက်သော်လည်း အမှန်အတိုင်း ထုတ်ပြောလိုက်၏။

"ဘယ်သူက သေချင်မှာမို့လဲ..."

"ကောင်းကင်တာအိုနဲ့ ကောင်းကင်နန်းတော်အကြောင်း ဖြန့်ဝေပေးမယ့် တာဝန်ကို ခင်ဗျားဆီ ပေးလိုက်မယ်... ခင်ဗျားက ဒီကိစ္စမှာ ကျွမ်းကျင်မှာပါ... အောင်မြင်ရင် အနာဂတ်မှာ ဒီကမ္ဘာထဲမှာ ပုန်းအောင်းခွင့် ပေးမယ်... ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဝင်မစွက်ဖက်ကြေးပေါ့..." ကုအန်က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

တာအိုမဲ့အမတက သတိထား၍ မေးလိုက်၏။

"တကယ်လား..."

"တကယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကုအန်သည် လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး ရှန်ကျန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

တာအိုမဲ့အမတသည် သူတို့ ထွက်ခွာသွားရာ အရပ်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားသော်လည်း မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သွား၏။

အခြားတစ်နေရာတွင် ကုအန်သည် ရှန်ကျန်းကို ဝေးလံသော သစ်တောတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူက စတင်ပြောကြားလိုက်၏။

"ဒီမှာ ငါ့ကို စောင့်နေ... စုကျင်း ဒီနေရာကို ရောက်လာလိမ့်မယ်... ငါ လုပ်စရာ ကိစ္စလေး ရှိသေးလို့"

ရှန်ကျန်း စကားမပြောနိုင်မီ ကုအန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရှန်ကျန်း ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမသည် သစ်ပင်အကိုင်းအခက်တစ်ခုပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး ခြေချိတ်ထိုင်ကာ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ ပုံရိပ်ကို ပြန်လည်စဉ်းစားနေလိုက်၏။

မှောင်မိုက်သော ဂူတစ်ခုအတွင်း၌ စိမ်းပြာရောင် ဖယောင်းတိုင်မီးများ နံရံပေါ်တွင် လှုပ်ခါနေသည်။

တာအိုမဲ့အမတ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"သူက ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ..."

သူသည် အစစ်အမှန်ကိုယ် ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာနှင့် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် ဝေးကွာသော မဟာတာအိုလမ်းစဉ်ပေါ်တွင် ရှိနေသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပွားနှင့် အဆက်အသွယ် ပြုလုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှောင်ဧကရာဇ် အသက်ရှင်နေသေးပြီး ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနှင့် ပတ်သက်နေကြောင်း သိရှိလိုက်ရသဖြင့် သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး ကောင်းကင်နန်းတော်ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ကြံစည်နေကြတာလား။ တကယ်ပဲ သေလမ်းရှာနေကြတာပဲ။

တာအိုမဲ့အမတသည် သူ၏ ကိုယ်ပွားအတွက် ကုအန် စီစဉ်ပေးထားသော အရာများနှင့် ကုအန်နှင့် ပူးပေါင်းသင့် မသင့် စဉ်းစားနေမိသည်။

သူ၏ နောက်ဘက် အမှောင်ထုထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို သူ သတိမထားမိလိုက်ချေ။

အခန်း ၆၂၈ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေသော နှလုံးသား

ကုအန်သည် သူ့ရှေ့ရှိ တာအိုမဲ့အမတ၏ အစစ်အမှန်ကိုယ်ကို အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

[တာအိုမဲ့အမတ (ဟန်ထျန်းရွှေအမတ အစောပိုင်းအဆင့်) - ၃,၀၂၇,၈၀၀,၉၂၁,၀၂၇ / ၅,၀၀၀,၀၀၀,၀၀၀,၀၀၀]

သက်တမ်း ၃ ထရီလီယံကျော် နေခဲ့တဲ့ အဘိုးကြီး

ကုအန်သည် ခံစားချက်မဲ့စွာ တွေးတောနေမိ၏။

ယခင်က တာအိုမဲ့အမတ၏ ကိုယ်ပွားကို သူနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းမှာ အတိတ်ဇာတ်ကြောင်း ပြောပြရန် မဟုတ်ဘဲ တာအိုမဲ့အမတ၏ အကြောင်းနှင့်အကျိုးကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနှင့် စကားပြောနေစဉ်တွင်ပင် ကုအန်သည် တာအိုမဲ့အမတ၏ အကြောင်းနှင့်အကျိုးကို ရှာဖွေခြင်း မရပ်တန့်ခဲ့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် အကြောင်းနှင့်အကျိုးလမ်းကြောင်းကို လိုက်၍ တာအိုမဲ့အမတ၏ အစစ်အမှန်ကိုယ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကွာခြားချက်မှာ အလွန် ကြီးမားလှသဖြင့် ကုအန်သည် တာအိုမဲ့အမတ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ရပ်နေသော်လည်း တာအိုမဲ့အမတအနေဖြင့် သူ့ကို သတိပြုမိခြင်း မရှိပေ။

ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ဖွင့် တာလော့အမတက ဟန်ထျန်းရွှေအမတအပေါ် သက်ရောက်စေသော အကြွင်းမဲ့ ဖိနှိပ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

တာအိုမဲ့အမတကို သတ်သင့် မသတ်သင့် ကုအန် တွန့်ဆုတ်နေမိ၏။

တာအိုမဲ့အမတကို ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရန် အတွေးတစ်ချက်သာ လိုအပ်သည်။

သို့သော် တာအိုမဲ့အမတသည် ကောင်းကင်နန်းတော်မှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်နေထိုင်နိုင်ခဲ့ခြင်းကို ထောက်ဆလျှင် သူ့တွင် အခြား အားကိုးစရာ တစ်ခုခု ရှိရမည်ဟု ကုအန် ခံစားမိသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် တာအိုမဲ့အမတသည် ဟန်ထျန်း ရွှေအမတအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ရာ အခက်အခဲများစွာကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရမည်မှာ သေချာသည်။ အကယ်၍ ဘာမျှမသိလိုက်ဘဲ သေဆုံးသွားရလျှင် တာအိုမဲ့အမတ အလွန် စိတ်ပျက်သွားလိမ့်မည်ဟု ကုအန် ခန့်မှန်းမိသည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးတောရင်း ကုအန်သည် ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်၏။

"ထားလိုက်ပါတော့... ငါ သူနဲ့ ခဏလောက် ပူးပေါင်းကြည့်လိုက်မယ်... ငါ့အတွက် နေရာတစ်ခု ရှာတွေ့နိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီနေရာမှာ ကြောက်လန့်တကြား နေနေရတာထက် ပိုကောင်းမှာပါ..."

တာအိုမဲ့အမတသည် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ပွားက ပိုမို ထိရောက်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်စေရန်အတွက် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး ညည်းတွားလိုက်၏။

"ဘာလို့ အဲဒီကောင်လေးက ဒီလောက် စွမ်းအားကြီးလာရတာလဲ... မဟာတာအိုက မျက်စိကန်းနေသလား..."

ကုအန်၏ လက်သည် ရပ်တန့်သွားပြီး တာအိုမဲ့အမတ၏ ပခုံးနှင့် ၁၀ စင်တီမီတာ အကွာတွင် ရှိနေသည်။

ဂါထာမန္တန် ရွတ်ဆိုပြီးနောက် တာအိုမဲ့အမတသည် ဆက်လက်ကျင့်ကြံရန် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်၏။

ဖြောင်း

ရုတ်တရက် လက်တစ်ဖက် သူ့ပခုံးပေါ်သို့ ကျရောက်လာသဖြင့် သူ လန့်ဖျပ်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ထို့နောက် အသံတစ်သံ သူ့နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာရာ ရေခဲတိုက်ထဲသို့ ကျသွားသကဲ့သို့ အေးစက်သွားရ၏။

"ဆရာက ကျွန်တော့်အတွက် သရုပ်ဆောင်ပြတာ မဟုတ်ပေမဲ့ ပခုံးလေးတော့ ပုတ်ပေးမှ စိတ်ချရမယ် ထင်လို့ပါ"

နေဝင်ရီတရော အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

စုကျင်းသည် သစ်တောထဲတွင် ဒယိမ်းဒယိုင် လျှောက်သွားနေပြီး ညာဘက်လက်ဖြင့် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိထားကာ မျက်နှာတွင် နာကျင်မှုများ ပေါ်လွင်နေ၏။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံရပြီးနောက် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်တွင် ပူလောင်နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသဖြင့် နှလုံးသားကို ပိုမို နာကျင်စေသည်။

ထိုရိုက်ချက်မှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ သူမအပေါ် ရွံရှာမုန်းတီးမှုကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမသည် သူ့ကို နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကြာအောင် ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာဖွေခဲ့ရပြီး နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကြာအောင် အတူတကွ ကျင့်ကြံခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို သူ့အတွက် ပေးဆပ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလား။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား ပြောသော အတိတ်ဘဝနှင့် ပစ္စုပ္ပန်ဘဝ ဆိုသည်များကို သူမ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

အတိတ်ဘဝက မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရတာနဲ့ တခြားလူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားရောလား။

သူမ မယုံကြည်နိုင်ပေ။

စဉ်းစားလေလေ ပို၍ ဝမ်းနည်းလေလေ ဖြစ်လာပြီး မျက်ရည်များ ထိန်းမရအောင် စီးကျလာ၏။

သူမ၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လဲကျပြီး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်ချင်သွားသည်။

ရုတ်တရက် ရှေ့တွင် လူနှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သတိထားလိုက်၏။

ထူထပ်သော သစ်တောဖြစ်ပြီး နေဝင်ရီတရော အလင်းရောင်များ သစ်ပင်များကြားမှ ဖြာကျနေသဖြင့် မှောင်မိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

စုကျင်း၏ အမြင်အာရုံများ ကြည်လင်လာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဓားတစ်ချောင်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

"သခင်မလေး စုကျင်း... မတွေ့တာ ကြာပြီပဲ... ကျုပ်ကို မှတ်မိသေးလား"

ကုအန် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး စုကျင်းကို နှုတ်ဆက်ကာ သူရဲကောင်းခရီးသွားမှတ်တမ်း စာအုပ်ကို ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

စုကျင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကုအန်ကို ကြည့်လိုက်၏။

သူမ တစ်စုံတစ်ရာကို ပြန်လည်သတိရသွားပုံရပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ "ရှင်လား... ရှင် ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ..."

ကုအန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"သွားစရာ မရှိရင် ကျုပ်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါလား... ကလေးမွေးပြီးရင် ခင်ဗျား သွားချင်တဲ့နေရာကို သွားလို့ရပါတယ်..."

စုကျင်း ချက်ချင်း သတိထားလိုက်ပြီး ကာကွယ်လိုစိတ်ဖြင့် ကုအန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏"ရှင် ဘာလိုချင်လို့လဲ..."

ကုအန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် စုကျင်း ခေတ္တမျှ ငေးငိုင်သွားသည်။

ရှန်ကျန်းသည် ကုအန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

ဒါ ဘာနတ်ဘုရားစွမ်းရည်လဲ။

ကုအန် ပျင်းရိစွာ ခြေလက်ဆန့်လိုက်ပြီး "ပြန်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ..."

ရှန်ကျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမလည်း တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ပြီး ကောင်းကင်တာအို အမတနတ်ဘုရားများအကြောင်း တွေးတောဆင်ခြင်ချင်နေပြီ ဖြစ်၏။

ရာသီဥတုများ ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်နှစ် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌...

ကုအန် မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်ပြီး စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုဖြင့် အန်ရှင်းကို သူ့ဘေးနားသို့ ခေါ်ယူလိုက်သည်။

"ဆရာသခင်... ဘာကိစ္စလဲဟင်..." အန်ရှင်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

ကုအန် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး "ငါ အရင်က မှာထားတဲ့အတိုင်း အဲဒီကလေးကို သွားခေါ်လာခဲ့..."

အန်ရှင်း စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရတနာသွန်းလုပ်သည့် မီးဖိုရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ရှန်ကျန်းသည် ကုအန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး "နင် အဲဒီကလေးကို တကယ် မွေးစားမလို့လား..."

ကုအန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဲဒီကလေးက သာမန်မဟုတ်ဘူး... စုကျင်းနဲ့ လိုက်သွားရင် သူမကို ဒုက္ခပေးရုံပဲ ရှိမယ်... ပြီးတော့ သူမလည်း ဘဝသစ် စတင်သင့်ပြီလေ..."

"မူလဘူတ အမတနတ်ဘုရားဆိုတော့... သက်တမ်းနယ်မြေထဲမှာ ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေ ပြင်းထန်လာတော့မယ်လို့ ခံစားနေရပြီ" ရှန်ကျန်းက စနောက်လိုက်သည်။

မူလဘူတ အမတနတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ အရည်အချင်းသည် သူမ၏ စိတ်ကူးထက် ကျော်လွန်နေမည်မှာ သေချာပြီး ကုအန်၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့်ဆိုလျှင် သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အရှိန်အဟုန်မှာ အံ့ဩစရာ ကောင်းနေပေလိမည်။

ကုအန် မငြင်းခဲ့ပေ။ သူသည် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ ကလေးကို သေချာ ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

"ငါတောင် မသိတဲ့ အကြံအစည်တွေ သူ့အပေါ်မှာ ရှိနေသေးတာလား..."

ကုအန်သည် ရတနာသွန်းလုပ်သည့် မီးဖိုကို ကြည့်ရင်း တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိ၏။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် အန်ရှင်း ပြန်ရောက်လာပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ပွေ့ချီထားသည်။

ကုအန် တပည့်လက်ခံတော့မည်ဟူသော သတင်းကြောင့် သက်တမ်းနယ်မြေရှိ လူတိုင်း ကုအန်၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သို့သော ကလေးမျိုးက ကုအန်၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရယူနိုင်သနည်းဟု လူတိုင်း သိချင်နေကြသည်။

အန်ရှင်း ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လူအုပ်ကြီး သူမကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြ၏။

"ကလေးက သေးသေးလေးပါလား..."

"ဟေ... ဘယ်လိုလုပ် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်နေတာလဲ..."

"ဒါပေါ့... ကလေးက ပါရမီရှင် ဖြစ်ရမှာပေါ့... အသက်ရှူလိုက်တိုင်း ကျင့်ကြံနေသလိုမျိုးလေ... မဟုတ်ရင် ဆရာသခင်ရဲ့ မျက်စိထဲ ဝင်ပါ့မလား..."

"ချစ်စရာလေး... ပေးပါဦး... ချီကြည့်ချင်လို့"

"ချစ်စရာလေး ဟုတ်လား... အနှစ် ၂၀ လောက်ကြာရင် မာနကြီးတဲ့ကောင် ဖြစ်လာပြီး အဲဒီကျရင် နင် ချစ်စရာလေးလို့ ပြောနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

အန်ရှင်းသည် ကလေးကို အခြားသူများလက်ထဲသို့ မထည့်ပေးဘဲ ခေတ္တမျှ စကားပြောပြီးနောက် ကုအန်ထံသို့ သွားကာ ပုခက်အတွင်းမှ ကလေးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကုအန်သည် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးငယ်ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"လိမ္မာတဲ့ ကလေးလေး..."

ကုအန်သည် ကလေး၏ ပါးပြင်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

အန်ရှင်းက "ဆရာသခင်... သူ့ကို နာမည်ပေးပါဦး... မိန်းကလေး စုကျင်းက ဆရာ့သဘောပါတဲ့..."

သူမသည် ကလေးကို မြင်မြင်ချင်း သဘောကျသွားသဖြင့် အနာဂတ်တွင် သက်တမ်းနယ်မြေသို့ ယူဆောင်လာမည့် အပြောင်းအလဲများကို မျှော်လင့်နေမိသည်။

ကုအန် စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကလေးမှာ အဖေမရှိဘူး... ကောင်းကင်က မွေးဖွားလာတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်... ဒါကြောင့် သူ့ကို ထျန်လို့ မျိုးရိုးပေးပြီး ဟောင်လို့ နာမည်ပေးမယ်... အခုကစပြီး သူ့နာမည်က ထျန်ဟောင် ဖြစ်သွားပြီ..."

ထျန်ဟောင်

လူအုပ်ကြီးသည် ထိုအမည်ကို စဉ်းစားနေကြပြီး ကုအန် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပေးလိုက်ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိရှိနေကြသည်။

အန်ရှင်း မှင်သက်သွားပြီး "ဟောင်..." ဟု တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိ၏။

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကုအန် မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို စောင့်မျှော်နေသော်လည်း ကံဆိုးစွာဖြင့် ကုအန်က သူမကို ကြည့်မလာခဲ့ချေ။

ကုအန်သည် ထျန်ဟောင်လေးကို ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်တင်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက ငါ့တပည့် ဖြစ်သွားပြီ..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

စကြဝဠာ နက်ရှိုင်းရာရှိ ပြင်ပကောင်းကင်တွင် နယ်နမိတ်တံခါးအောက်၌ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ဖဝါးကို လှန်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် စာလုံးနှစ်လုံး ပေါ်လာသည်။

"ထျန်ဟောင်... ဪ... ဒါကြောင့် ငါ ရှာမတွေ့ခဲ့တာကိုး... ဒီကံတရား အလှည့်အပြောင်းက တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ... ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်အမတအရှင်... ငါ မင်းကို ရှုံးသွားခဲ့ပြီ"