အခန်း (၃၈၁)

အခန်း။ ၃၈၁

ယွီကျင်းမြို့၏ အကြီးဆုံးဆေးခန်းကြီးပီပီ ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမသည် ၂၄ နာရီပတ်လုံး ဖွင့်လှစ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ညဘက်တွင်လည်း ဘေးတံခါးတစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ထားလေ့ရှိပြီး အဆင့်မြင့်ဆေးဆရာတစ်ဦးက အမြဲတမ်း လူနာကြည့်ရှုပေးလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ယနေ့ညတွင် တာဝန်ကျနေသူမှာ ယောင်ရုံ ဖြစ်နေသည်။

“ရှင်ပါလား...”

ယောင်ရုံက ခေါင်းပင်မဖော်ဘဲ ယနေ့အတွက် ဆေးညွှန်းများကို အလုပ်ရှုပ်ခံ၍ သိမ်းဆည်းနေဆဲဖြစ်သည်။

“ဒါ မင်းတို့ လက်ချက်ပဲ”

ဒေါက်တာဖန်၏ အကြည့်များသည် ရေခဲပြင်တစ်ခုကဲ့သို့ အေးစက်စပြုလာသည်။ ယနေ့တွင် သွေးအလိမ်းလိမ်းဖြင့် ရှောင်ယန်လေး၏ ဒဏ်ရာများနှင့် ရွာသားတို့၏ နာကျင်ကြေကွဲမှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူသည် ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမနှင့် ဘယ်မျှတောင် ဝေးကွာသွားပြီလဲဆိုသည်ကို အမှန်တကယ် သိရှိလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။

“ရှင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ တကယ်လို့ ရှင်က ဆေးကုသမှုခံယူဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဆေးပညာဖလှယ်ဖို့ လာတာဆိုရင်တော့ ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမက ကြိုဆိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စီအန်းဆေးခန်းက စီးပွားပြိုင်ဘက်အဖြစ် ရှုံးနိမ့်နေလို့ လာပြီး စွပ်စွဲတာဆိုရင်တော့ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားလို့ရတယ်”

ယောင်ရုံကလည်း ဒေါက်တာဖန်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဒေါသအငွေ့အသက်များကို ရိပ်မိလိုက်သည်။

“ဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့တော့။ ကျိုးချူရွာသားတွေကို သတ်တာ မင်းတို့ငှားထားတဲ့ မုဆိုးတွေပဲ။ စီအန်းရဲ့ ဆေးပင်လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့တာလည်း မင်းတို့ပဲ။ နာမည်ကျော် ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမကြီးက ဆေးခန်းအသေးလေးတစ်ခု တက်လာမှာကို ကြောက်လို့ ဒီလောက်အထိ အောက်တန်းကျတဲ့ အလုပ်မျိုး လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ဘူး”

သူသည် ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမနှင့် လမ်းခွဲခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဆေးပညာများကို သင်ယူခဲ့ရာနေရာဖြစ်၍ စိတ်ထဲတွင်မူ တန်ဖိုးထားခဲ့ပါသေးသည်။ အရင်ကဆိုလျှင် သူသည် ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမကို တစ်ခါမျှ ထိပ်တိုက်မရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့၏ လုပ်ရပ်များက ဒေါက်တာဖန်ကို အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်စေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဘယ်က ကျိုးချူရွာလဲ ဘယ်က မုဆိုးတွေလဲ... ကျွန်မ ဘာမှမသိဘူး”

ယောင်ရုံကမူ ဘာမျှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေဆဲပင်။

“ချီဖန်းဖေးကို သွားမေးလိုက်ပါ။ ခွေးတစ်ကောင်တောင် ထောင့်ပိတ်မိရင် နံရံကို ကျော်တက်တတ်တယ်ဆိုတာ သူမကို ပြောပြလိုက်။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ ဒီအတိုင်း လွှတ်မထားဘူး။ ကျိုးချူရွာက သွေးကြွေးကို ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမက တစ်နေ့ကျရင် ပြန်ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်”

ဒေါက်တာဖန်က ပြောချင်သည်များကို ပြောကြားပြီးနောက် သူ၏ခါးတွင် ချိတ်ထားသော အရာတစ်ခုကို ဆွဲဖြုတ်၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ယောင်ရုံသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒေါက်တာဖန် ပစ်ချလိုက်သည့် အရာကို အသေအချာ ကြည့်

လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ ဆေးဆရာအမှတ်တံဆိပ်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤသို့ ပြုမူခြင်းမှာ ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမနှင့် ရှိသမျှ သံယောဇဉ် အကုန်ဖြတ်တောက်တော့မည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပင်။

ယောင်ရုံ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ယှက်သန်းသွားပြီး တစ်ခုခု ထပ်မေးရန် ပြင်

လိုက်သော်လည်း ဖန်ကျိမှာတော့ ဒေါသတကြီးဖြင့် ထွက်ခွါသွားခဲ့သည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ အမှတ်တံဆိပ်ကို ကြည့်ရင်း ယောင်ရုံသည် ဖန်ကျိတစ်ယောက် ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမနှင့် အမှန်တကယ် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

"နေဦး..."

အပေါ်ထပ်မှ ချီဖန်းဖေး ဆင်းလာခဲ့သည်။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ဖြစ်၍ ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမအတွင်း မီးရောင်မှာ မှိန်ပျပျသာ ရှိတော့သည်။ အမှောင်နှင့် အလင်းကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသော ချီဖန်းဖေး၏ ရုပ်သွင်မှာ ငရဲမှ တက်လာသည့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ယောင်ရုံ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားပြီး ဒေါက်တာဖန်အတွက် အကာအကွယ်ပေးလိုသည့် စိတ်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်က အမှတ်တံဆိပ်ကို အမြန်ကောက်ယူလိုက်သည်။

"ဒါကို ငါလုပ်တာ ယောင်ရုံ ဘာမှမသိဘူး။ ဖန်ကျိ... မင်းက ငါ့ကို သတ်ချင်လောက်

အောင်တောင် ဒေါသထွက်နေတာလား"

ချီဖန်းဖေးက ဒေါက်တာဖန်၏ ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး စိန်ခေါ်သည့် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းမှာ လူစိတ်ရော ရှိသေးရဲ့လား ဆေးဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီးတော့ ရှက်တတ်စမ်းပါ။ အသက်ကိုးနှစ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ ရှောင်ယန်ရဲ့ အစ်ကိုက အမြင့်ကြီးကနေ ပြုတ်ကျသွားတာ။ သူ့ရဲ့ အရိုးတွေကိုတောင် ရှာမတွေ့နိုင်တော့ဘူး"

ဒေါက်တာဖန်က အံကြိတ်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

ကလေးမလေး ရှောင်ယန်ကို မြင်ရတိုင်း သူသည် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ဆုံးပါးသွားခဲ့ရသော သူ့သမီးလေးကို သတိရမိသည်။ ရွာသားများ၏ နာကျင်ကြေကွဲမှုများက သူ့သမီးလေးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရစဉ်က ခံစားချက်များကို ပြန်လည်နှိုးဆွပေးနေသကဲ့သို့ပင်။

"သူတို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို အပြစ်တင်ချင်တယ်ဆိုရင် စီအန်း ဆေးခန်းနဲ့ ပတ်သက်မိတဲ့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ပဲ အပြစ်တင်သင့်တယ်။ မင်း သိထားရမှာက ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမရဲ့ အဆင့်အတန်းဟာ ဘယ်သူမှ လှုပ်ခါလို့ မရဘူး။ ဒါကို စိန်ခေါ်တဲ့သူက ပျက်စီးရမှာပဲ။ ပြီးတော့ မင်းဟာ ယွင်ရှန်းနဲ့ ပေါင်းပြီး ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမကို အကြိမ်ကြိမ် စော်ကားခဲ့တာပဲ။ ဒီနေရာကနေ အကောင်းအတိုင်း ပြန်ထွက်သွားနိုင်မယ်လို့ မင်း တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား"

ချီဖန်းဖေး၏ မျက်နှာမှာ ယုတ်မာကောက်ကျစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း အဆိပ်အတောက်ကဲ့သို့ ဝင်းလက်နေသည်။

သူမ၏ ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော လက်ချောင်းများမှ အေးစက်စက် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဆေးဆရာမချီ... သူ့ကိုတော့ ချန်လှပ်ထားပါမယ်လို့ ကျွန်မကို ကတိပေးခဲ့တယ်လေ"

ယောင်ရုံသည် ချီဖန်းဖေးက အပြစ်မဲ့သော ရွာသားများကို တကယ်ပင် ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ကို ယခုမှသာ အမှန်တကယ် သိရှိသွားတော့သည်။

မကြာသေးမီက စီအန်းဆေးခန်း အရှိန်အဟုန်နှင့် တက်လာခြင်းကြောင့် ဆေးဆရာမကြီး ချီဖန်းဖေးသည် ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမအပေါ် ချုပ်ကိုင်မှုကို ပိုမိုတင်းကျပ်လာခဲ့သည်။ ခန်းမအတွင်း သူမအား အနည်းငယ် ခုခံသူ သို့မဟုတ် အမိန့်မနာခံသူမှန်သမျှမှာ နှင်ထုတ်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားရခြင်းမျိုးများ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။

တစ်ဦးလုံးသော ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမကြီးမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေပြီး ယောင်ရုံသည်လည်း ယွီကျင်းမြို့ ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမ၏ တတိယမြောက် အဆင့်မြင့်ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဒေါသထွက်ရုံမှလွဲ၍ ဘာမျှမတတ်နိုင်ဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ရသည်။ သို့သော် စီအန်းကို နှိမ်နင်းရန်အတွက် အပြစ်မဲ့သော ရွာသားများကိုပါ သတ်ဖြတ်သည်အထိ ချီဖန်းဖေး ရူးသွပ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဒီညမှာ ဖန်ကျိဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ ပေါက်ကွဲနေရသလဲဆိုသည်ကို ယခုတော့ သူမ နားလည်သွားသည်။ ယောင်ရုံနှင့် ဖန်ကျိတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ သူတို့၏ ဆေးကုသမှုသက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် သေအံ့ဆဲဆဲလူကို ကယ်တင်ရန်နှင့် ဒဏ်ရာရသူကို ကုသရန်ဆိုသည့် မူဝါဒကိုသာ စွဲစွဲမြဲမြဲ ဆုပ်ကိုင်လာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။

ဖန်ကျိ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင် ယောင်ရုံမှာ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ချီဖန်းဖေး၏ လုပ်ရပ်များက သူမ၏ ယုံကြည်ချက်များကို အမြစ်မှလှန်ပစ်လိုက်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

“နန်းတွင်းဆေးဆရာမကြီး... ငါ သူ့ကို ချန်လှပ်ထားမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာက သူက မင်းရဲ့လူမို့လို့ပဲ။ သူသာ ငြိမ်ငြိမ်သက်သက်နေပြီး သူ့ရဲ့ဆေးဆရာအလုပ်ကိုပဲ လုပ်မယ်။ မင်းကလည်း ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမအပေါ် တစ်သက်လုံး သစ္စာရှိမယ်ဆိုရင် ငါ သူ့ကို လွှတ်ပေးမယ်လို့ သဘောတူခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူက ငြိမ်ငြိမ်မနေဘူး။ အစွမ်းမရှိတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို အကာအကွယ်ပေးရုံတင်မကဘူး။ သူမနဲ့ပေါင်းပြီး စီအန်းကိုပါ ထောင်ခဲ့သေးတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမကနေ ထွက်သွားတဲ့သူပဲ။ သူ အများကြီး သိနေတယ်။ သူ့ကို ငါ အရှင်မထားနိုင်ဘူး”

ချီဖန်းဖေး၏ ပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက် ဝဲပျံလာပြီး သူမ၏လက်ထဲတွင် အစိမ်းရောင်အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ လက်သည်းငါးချောင်းမှာ အလွန်ထက်မြက်နေပြီး ဒေါက်တာဖန်၏ လည်ပင်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်သည်းများတွင် အေးစက်စက် အငွေ့အသက်များနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော အဆိပ်များ သုတ်လိမ်းထားသည်မှာ အသေအချာပင်။

“ဖန်ကျိ... ပြေးတော့”

ယောင်ရုံသည် ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဖန်ကျိ၏ ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။ ချီဖန်းဖေး ရောက်ရှိလာကတည်းက ယောင်ရုံက သတိထားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ယခုလို တိုက်ခိုက်လာသောအခါတွင်မူ သူမ၏ အသက်နှင့်လဲ၍ ဖန်ကျိကို ကာကွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။

ဖန်ကျိမှာမူ ချီဖန်းဖေး၏ စကားများကြားတွင် နစ်မြောနေဆဲပင်။ သူသည် ယောင်ရုံကို တစ်ချိန်လုံး အထင်လွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမမှာ နာမည်ကျော်ကြားမှုနှင့် လစာကောင်းခြင်းများကို မက်မော၍လည်းကောင်း နန်းတွင်းဆေးဆရာမ ဆိုသည့် ဂုဏ်ပုဒ်ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်၍လည်းကောင်း ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမ၌ ကျန်နေခဲ့ခြင်းဟု သူ ထင်မြင်ခဲ့မိသည်။ တကယ်တော့ သူမ လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှမှာ သူ့အတွက်ဖြစ်ကြောင်း သူ မသိရှိခဲ့ပေ။

နောင်တရရန်အတွက် ဖန်ကျိမှာ အချိန်မရှိတော့ပေ။ သူ့ရှေ့တွင် နွေးထွေးသော အထိအတွေ့တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ယောင်ရုံ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာလေးမှာ သူ့မျက်နှာနှင့် လက်မအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးတော့သည်။ ယောင်ရုံ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ခံစားချက်များကို သူ သေချာစွာ မမြင်ရသေးခင်မှာပင် ချီဖန်းဖေး၏ လက်ချက်က သူမအပေါ်သို့ ရက်ရက်စက်စက် ကျရောက်သွားသည်။

အရိုးကျိုးကြေသွားသည့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာအသံနှင့်အတူ ယောင်ရုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရင်သွားပြီး သူမ၏မျက်နှာထက်တွင် အစိမ်းရောင်အဆိပ်ငွေ့များ ချက်ချင်းပင် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

"မိုက်မဲလိုက်တာ... မင်းတို့က ဒီလောက်တောင် ချစ်နေကြမှတော့ ငါကပဲ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို သေမင်းထံ အတူတူ ပို့ပေးလိုက်ရမှာပေါ့"

ချီဖန်းဖေးမှာ တစ်ချက်တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ရပ်တန့်မသွားဘဲ ဖန်ကျိကိုပါ တစ်ခါတည်း သတ်ပစ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူမအတွက်တော့ နန်းတွင်းဆေးဆရာမတစ်ဦး ဆုံးရှုံးရသည်မှာ ဒေါက်တာဖန်ကို အသက်ရှင်လျက် လွှတ်ပေးရသည်ထက် ပိုကောင်းသည်။

ထိုစဉ် ရုတ်တရက်ဆိုသလို တောက်ပလှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာသည်။

ချီဖန်းဖေး၏ လက်သည် ဒေါက်တာဖန်ကို ထိလုနီးပါးအခြေအနေတွင် မီးလောင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမ ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ယောင်ရုံနှင့် ဒေါက်တာဖန်တို့မှာ ထိုနေရာတွင် မရှိတော့ပေ။

"ဘယ်သူလဲ"

ချီဖန်းဖေးမှာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ပြိုင်ဘက်က ဘယ်သူမှန်းတောင် သူမ မမြင်လိုက်ရဘဲ လူနာနှစ်ယောက်ကို ကယ်ထုတ်သွားနိုင်ခြင်းက သူမကို အကြီးအကျယ် ပေါက်ကွဲစေခဲ့သည်။

မြို့မလမ်းမပေါ်တွင်တော့ အမောတကော အသက်ရှူသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဒေါက်တာဖန်မှာ ယောင်ရုံကို ပွေ့ချီထားရင်း ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမမှ မည်သို့ လွတ်မြောက်လာသည်ကိုပင် သေချာ သတိမထားမိသေးပေ။ ဒီတစ်ခါတော့ သူ သေရတော့မည်ဟု ထင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"မင်း... မင်းလား"

ဒေါက်တာဖန်မှာ ဒီည သူနှင့် ယောင်ရုံတို့ သေရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း တစ်ယောက်ယောက်က တကယ်ပင် ကယ်တင်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမထဲသို့ ဘယ်သူမှ မသိအောင် ဝင်ရောက်ကာ ဒေါက်တာဖန်နှင့် သူ့ဇနီးကိုကယ်တင်ခဲ့သူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ကျိမော့ပင်။ ယခုအခါ သူသည် ညဘက်ဝတ်ဆင်သည့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို လဲလှယ်ထားပြီး သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မှော်ဒြပ်စင်အငွေ့အသက်များ ဝန်းရံနေဆဲပင်။

အလင်းဒြပ်စင်မှော်...

ဒေါက်တာဖန်က တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိလိုက်သည်။

ကျိုးချူရွာ၏ အဖြစ်အပျက်ကို သိရှိပြီးကတည်းက ဒေါက်တာဖန် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်ကို ယန်ချန်းလန် သတိမထားမိသော်လည်း ဘေးတွင်ရှိနေသော ကျိမော့ကမူ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒေါက်တာဖန် ဆေးခန်းမှ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျိမော့က တိတ်တဆိတ် နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။ ချီဖန်းဖေး တိုက်ခိုက်မည့်အချိန်ရောက်မှသာ ကျိမော့က ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်ကာ ကယ်တင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒေါက်တာဖန်မှာ မေးခွန်းများ မေးမြန်းချင်သော်လည်း သူ၏လက်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားသော ယောင်ရုံမှာမူ အဆိပ်ဒဏ်ကြောင့် သတိမေ့မြောစပြုနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ အစိမ်းရောင်သန်းကာ နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း မည်းနက်နေပြီဖြစ်သည်။