အခန်း (၃၈၈)

အခန်း။၃၈၈

ကောင်းကင်ကံကြမ္မာမှန်၏ မျက်နှာပြင်ထက်၌ ထင်ဟပ်ပေါ်ပေါက်လာသော ပုံရိပ်များသည် သာမန်လူသားများ မဟုတ်ကြပေ။ ထိုသူတို့သည် ဤကမ္ဘာလောကကြီး၏ ကံကြမ္မာရေစီးကြောင်းကိုပင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ထူးခြားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကျော်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

ချန်စီမင်သည် မှန်ပြင်ထက်မှ မြင်ကွင်းကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုရင်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပျက်ယွင်းသွားရသည်။ ကျိုးပြည်ထောင်စု၏ ဝူချူးကြယ်ဟု တင်စားရသည့် နိုင်ငံတော်၏ အဓိကမဏ္ဍိုင်ကြီးဖြစ်သော စစ်နတ်ဘုရား စစ်သူကြီးချုပ် ယန်ပါးဟိုသည် သွေးစွန်းသော ဘေးအန္တရာယ်ဆိုးကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ထူးကြီးသာ ကျဆုံးပျက်သုဉ်းသွားခဲ့ပါမူ ကျိုးပြည်ထောင်စု၏ ကံကြမ္မာသည်လည်း အဆုံးသတ်သွားနိုင်သည်။

ချန်စီမင်သည် ယန်ပါးဟို၏ ဇာတာခွင်ကို မဆိုင်းမတွ တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ သေကိန်း ဟူသော နိမိတ်ဆိုးကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ သာ၍ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ဤသေကိန်းသည် ပြင်ပရန်သူကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အနီးကပ်ဆုံးသော လူတစ်ဦးနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်းပင်။

ထို့ကြောင့် ချန်စီမင်သည် ရှာဝမ်ရွှီထံသို့ အရေးပေါ် စာတစ်စောင်ကို ချက်ချင်း ရေးသားပေးပို့လိုက်သည်။ ရှာဝမ်ရွှီက စာလွှာကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်သောအခါ "ကျိုးပြည်ထောင်စု၏ စစ်နတ်

ဘုရား ပျက်သုဉ်းကိန်း ကြုံနေရပြီ။ ကောင်းကင်ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကျိုးပြည်ထောင်စု၏ လားရာကို အသေအချာ စောင့်ကြည့်နေလော့" ဟူသော စာသားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှာဝမ်ရွှီသည် စာလွှာကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ပိတ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူသည် ခြံဝင်းအလယ်ရှိ နားနေဆောင်၌ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် နက်နက်နဲနဲ အကြံထုတ်နေပုံရသည်။ ယွီကျီနှင့် ယွီမော့တို့မှာ ရှာဝမ်ရွှီ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါအမှုထမ်းလာခဲ့ကြသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ သူ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြင်းထန်စွာ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြောင်း သိရှိသွားကြသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့သည် ပါးနပ်စွာဖြင့် အနားမှ တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ခွာပေးလိုက်ကြတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံသည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်စပြုလာပြီး ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်း အတိ၌ နစ်မြုပ်နေတော့သည်။ ရှာဝမ်ရွှီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပနေသော ကြယ်တာရာတို့ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်ဝန်းအစုံ၌ ကြယ်တာရာတို့၏ အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လျက်ပင်။

ကောင်းကင်ယံရှိ ကြယ်တာရာတို့၏ အနေအထားကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံး၏ ကံကြမ္မာကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်ဟူသောအချက်ကို လူအနည်းငယ်သာ သိရှိကြသည်။

ကောင်းကင်၏ ထောင့်တစ်နေရာ၊ အရှေ့မြောက်ဘက်ရှိ ကျိုးမြို့တော်ကို ကိုယ်စားပြုသော ကြယ်တစ်ပွင့်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်အားနည်းလာနေသည်။ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသော ရှာဝမ်ရွှီ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ယွင်ရှန်း၏ မျက်နှာက ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူ၏နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆုပ်ညှစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ကောင်းကင်ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်လို့မရဘူး... ယန်ပါးဟို သေဆုံးရမှာက တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်လား”

ရှာဝမ်ရွှီသည် သူ့ဆရာ ချန်စီမင်ထံသို့ စာပြန်ရန် အခန်းအတွင်းသို့ အဝင်၌ပင် သူ၏မျက်စိအိမ်များ ကျုံ့သွားရသည်။ ကြယ်တံခွန်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံကို လျှပ်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားပြီး မှောင်မိုက်နေသော ညဥ့်ကောင်းကင်ယံကို ခဏချင်းမျှ လင်းခနဲ ဖြစ်သွားစေသောကြောင့်ပင်။

“ဒါ... ဒါက ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား”

ရှာဝမ်ရွှီသည် လက်ထဲမှစာကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

ကြယ်တံခွန် ဖြတ်သန်းသွားသည့် ခဏ၌ပင် အစောပိုင်းက မှေးမှိန်နေသော ကြယ်ပွင့်လေးမှာ အလင်းပြန်လည်တောက်ပလာပြီး ယခင်ကထက်ပင် သာ၍ လင်းလက်လာသယောင် ရှိနေသည်။

ဒါက တကယ်ပဲ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့မမြင်နိုင်တဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကံကြမ္မာအလှည့်အပြောင်း တစ်ခုခု ရှိနေတာလား။

ရှာဝမ်ရွှီသည် စာရေးမည့်အစီအစဉ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီး ရှေ့လာမည့်ရက်များတွင် စစ်သူကြီးအိမ်တော်သို့ သွားရောက်နိုင်မည့် အခွင့်အလမ်းကို စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုအခွင့်အရေးမှာလည်း မကြာမီပင် ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။ စစ်သူကြီး ယန်ပါးဟို၏ မွေးနေ့ပွဲမှာ နီးကပ်နေခြင်းပင်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ဆေးဧကရာဇ်ဘုရားကျောင်းသည် ပေးထားသည့်ကတိအတိုင်း ဆရာကြီးဝမ်က စီအန်းဆေးခန်းသို့ ဆေးပင်ထောက်ပံ့မှုများကို ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်သည်။ ယွင်ရှန်းကလည်း သူမ၏ ပုရွက်ဆိတ်မိစ္ဆာများကို ယာယီပြန်လည်ရုပ်သိမ်းပေးခဲ့သည်။

သူမ၏ မှော်ဆေးဆိုင်မှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်း အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ လည်ပတ်လျက်ရှိသည်။ တစ်ခုတည်းသော နှမြောတသဖြစ်ဖွယ်ရာမှာ ရှန်းယွီ သေဆုံးမှုနှင့် ဝတ်ရုံနီဝတ်ဆင်ထားသူကို လိုက်လံစုံစမ်းရာ၌ မည်သည့်သဲလွန်စမျှ မရရှိသေးခြင်းပင်။

ထိုနေ့တွင်မူ ယွင်ရှန်းတစ်ယောက် ဆေးခန်း၌ အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် သူမ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။

“ဦးလေးယန်”

ယန်အိမ်တော်မှ အစေခံဟောင်းကြီး ဦးလေးယန်က သူမကို လာရောက်ရှာဖွေလိမ့်မည်ဟု ယွင်ရှန်း ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။ ဦးလေးယန်မှာ စစ်သူကြီးယန်၏ ငယ်ကျွန်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယန်မောင်နှမ သုံးယောက်စလုံး ကြီးပြင်းလာသည်ကို ကူညီစောင့်ရှောက်ခဲ့သူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

ဦးလေးယန်သည် အပြင်ပန်းအားဖြင့် ကြည့်ရှုလျှင် သဘောကောင်းသည့် အဖိုးအိုတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ရသော်လည်း သူ့ကို အထင်မသေးမိစေရန် ယန်ချန်းလန်က ယွင်ရှန်းအား အလေးအနက် သတိပေးဖူးသည်။ အမှန်စင်စစ် ဦးလေးယန်မှာ တကယ့်ကို ကျွမ်းကျင်လှသည့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းမှာ နာမည်ကျော် နယ်စားကြီးများနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်ရုံတင်မက ယန်အိမ်တော်ရှိ အစောင့်အကြပ် အများစုပင်လျှင် သူ့ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။ သူ၏ သိုင်းပညာရပ်များမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ယန်ပါးဟိုနှင့်အတူ ဘေးချင်းယှဉ် တိုက်ပွဲဝင်ရင်း၊ လေ့ကျင့်ရင်းဖြင့် ရရှိခဲ့သော အဖိုးတန်ပညာရပ်များ ဖြစ်သည်။

"သခင်မလေး..."

ဦးလေးယန်သည် ယွင်ရှန်း အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို မနှောင့်ယှက်လိုသဖြင့် အနားတွင် ခေတ္တမျှ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး ယွင်ရှန်း သတိပြုမိသွားတော့မှသာ အနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးယန်... ကျွန်မကို အဲဒီလို သခင်မလေးလို့ မခေါ်ပါနဲ့ရှင်"

ယွင်ရှန်းမှာမူ ဤကဲ့သို့သော ဂုဏ်ပုဒ်များနှင့် အခေါ်အဝေါ်များကို စိုးစဉ်းမျှ စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိပေ။ အထူးသဖြင့် သူမအား တန်ယုတို့ကဲ့သို့သော လူစားမျိုးများနှင့် တစ်တန်းတည်း အမှတ်သတ်ခံရမည်ကိုလည်း များစွာ မလိုလားအပ်ချေ။

"သခင်မလေးရယ်... အဘိုးအိုကြီးအပေါ် စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့။ သူက သခင်မလေးကို အမြဲတမ်း စိတ်ထဲမှာ ထည့်ထားတာပါ"

ဦးလေးယန်က ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တန်ယုကို အိမ်တော်မှ နှင်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက်ပိုင်း ယန်အိမ်တော်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုအေးချမ်းသွားခဲ့သော်လည်း အထီးကျန်မှု အရိပ်အယောင်များမှာမူ သာ၍ တိုးလာခဲ့သည်။ ယန်ချန်းလန်မှာလည်း မုဆိုးတပ်ဖွဲ့၏ အလုပ်ကိစ္စများဖြင့် အလွန်တရာ အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် အိမ်တော်သို့ တစ်ခါတစ်လေမှသာ ရောက်ရှိလာတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် အိမ်တော်ကို ပြန်လည်စည်ကားလာစေရန်အတွက် တတိယသခင်မလေးက ယန်ပါးဟို၏ မွေးနေ့ပွဲကို အကြီးအကျယ် ကျင်းပရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနှစ်တွင် ယန်ပါးဟိုမှာ အသက် (၆၀) ပြည့်ပြီ ဖြစ်သည်။ မွေးနေ့ပွဲ ကျင်းပမည့်ကိစ္စကို သူက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း သဘောတူခြင်း မရှိသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ သူ အလွန်တရာ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေရှာသည်။ သူသည် ဦးလေးယန်ကို စီအန်းဆေးခန်း၏ အခြေအနေများအား မကြာခဏဆိုသလို လျှို့ဝှက်စွာ မေးမြန်းစုံစမ်းနေတတ်သည်။

ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမနှင့် စီအန်းတို့အကြားမှ တိတ်တဆိတ် ရင်ဆိုင်မှုများကို ယွီကျင်းမြို့သားများ သိပ်မသိရှိကြသော်လည်း ယန်ပါးဟိုမှာမူ တစ်နည်းနည်းဖြင့် သိရှိနားလည်နေခဲ့သည်။ သူသည် လူပုံအလယ်၌ ယွင်ရှန်းအား မောက်မာ၍ နုနယ်လွန်းသော ကလေးမလေးတစ်ဦးအဖြစ် ဝေဖန်တတ်သော်လည်း စိတ်အတွင်း၌မူ သူမအတွက် များစွာ ဂုဏ်ယူနေမိသည်။ ဆရာကြီးဝမ်ကိုပင် အရေးနိမ့်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သည့် သူ၏မြေးမလေးမှာ ယန်မိသားစု၏ သွေးသားစစ်စစ်ပင် ဖြစ်သည်ဟု သူ ခံစားနေရခြင်းပင်။

ဦးလေးယန်သည် သူ့သခင်ကြီး၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သေချာသိထားသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယန်ပါးဟိုအား အသိမပေးဘဲ ယွင်ရှန်းထံသို့ တိတ်တဆိတ် လာခဲ့ပြီးနောက် မွေးနေ့ဖိတ်စာလေးကို လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေး... နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် စစ်သူကြီးကြီးရဲ့ အသက် (၆၀) ပြည့် မွေးနေ့ ရောက်ရှိတော့မှာပါ"

ဦးလေးယန်သည် စကားဆုံးသွားသည်နှင့် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ယွင်ရှန်းကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေရှာသည်။

ယွင်ရှန်းအနေဖြင့် ဦးလေးယန်၏ ဆိုလိုရင်းကို နားမလည်ပဲမနေပေ။ သို့သော် ယန်အိမ်တော်

အပေါ် ထားရှိသော သူမ၏ သဘောထားမှာ ရှင်းလင်းသည်။ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ ယန်မိသားစုဝင်တစ်ဦးအဖြစ် တစ်ခါမျှ သတ်မှတ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ စစ်သူကြီးဟောင်းကြီးသည် သူမမိခင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အဆင့်အတန်းကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း မရှိသရွေ့ သူမသည် သူ့ကို အဘိုးဟု ခေါ်ဆိုမည်မဟုတ်သကဲ့သို့ ယန်အိမ်တော်သို့ ခြေချရန်လည်း အစီအစဉ်မရှိချေ။

"ကျွန်မ မွေးနေ့လက်ဆောင်တစ်ခုတော့ ပြင်ဆင်လိုက်ပါ့မယ်"

ယွင်ရှန်းသည် သူမကိုယ်တိုင် တက်ရောက်မည် မတက်ရောက်မည်ကို တိတိကျကျ မပြောဘဲ ဝေဝါးစွာသာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီး ဦးလေးယန်ကို ပြန်လည်နှုတ်ဆက်ရန် ကြိုးစားသည်။

"သခင်မလေးရယ်... တကယ်တော့ အတိတ်က ကိစ္စရပ်တွေဆိုတာက... အဲဒါ စစ်သူကြီးကြီး တစ်ဦးတည်းရဲ့ အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး..."

ဦးလေးယန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဆက်လက်ရှင်းပြလိုဟန် ရှိနေသေးသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် လူနာတစ်ဦး ဆေးခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသဖြင့် ယွင်ရှန်းသည် ၎င်းကို အကြောင်းပြကာ ဦးလေးယန်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ ဦးလေးယန်သည် ဆေးခန်းမှ ထွက်ခွာသွားရင်း နောက်သို့ ပြန်လည်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လူနာအား ကြင်နာစွာ မေးမြန်းနေသော ယွင်ရှန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ယွင်ရှန်းသည် အခုဆိုလျှင် အသက် ကိုးနှစ် ပြည့်မြောက်တော့မည်ဖြစ်ရာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ သာ၍ လှပလာခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။ ဦးလေးယန်က ကြည့်ရှုရင်း "သခင်မလေးက သူမမိခင်နဲ့ တော်တော်လေး တူတာပဲ။ စကားပြောပုံကအစ တစ်ပုံစံတည်းပဲ။ သခင်မလေးရဲ့ အဆင့်အတန်းသာ အခုလို ဖြစ်မနေခဲ့ရင်..." ဟု တွေးတောလျက် စစ်သူကြီးအိမ်တော်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူ အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် စစ်သူကြီး ယန်ပါးဟိုသည် သူ့အား လိုက်လံရှာဖွေနေကြောင်း အစေခံများထံမှ ကြားသိလိုက်ရသည်။ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ရန်အတွက် လူရှာနေခြင်းပင်။ ဦးလေးယန်မှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။

ယန်အိမ်တော်တစ်ခုလုံးတွင် ယန်ပါးဟိုနှင့် အကွက်အနည်းငယ်မျှ ယှဉ်ပြိုင်ကစားနိုင်သူမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။ ဦးလေးယန်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စာပေနှင့် သိုင်းပညာ နှစ်ရပ်လုံးတွင် ထူးချွန်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ယန်ပါးဟို၏ သိုင်းကျင့်ဖော်အဖြစ် အမြဲတမ်း ဦးစားပေး ရွေးချယ်ခံရသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ဦးလေးယန်သည် ယန်ပါးဟိုနှင့် သိုင်းမကျင့်လိုတော့ပေ။ အကြောင်းရင်းမှာ သခင်ကြီး၏ သိုင်းပညာရပ်များမှာ ယခင်ကထက် အားနည်းလာသည်ဟု သူ ခံစားနေရသောကြောင့်ပင်။

အထူးသဖြင့် သခင်လေး ယွင်ရှန်းထံ၌ ဆေးကုသမှု ခံယူပြီးကတည်းက သခင်ကြီးသည် တစ်ခါတရံတွင် "ငါ တကယ်ပဲ အိုမင်းသွားပြီလား" ဟု သူ့ဘာသာ ရေရွတ်နေတတ်သည်။

အိုခြင်းဟူသော စကားလုံးမှာ ယန်ပါးဟို အမြဲတမ်း ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည့် စကားလုံး ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူသည် အရက်ကိုလည်း ဖြတ်ထားပြီး တတိယသခင်မလေး ချက်ပြုတ်ပေးသော အာဟာရဖြစ်စေမည့် စွပ်ပြုတ်များကို နေ့တိုင်း သောက်သုံးနေသော်လည်း သခင်ကြီး၏ ကျန်းမာရေးမှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာသယောင် ဦးလေးယန် ခံစားနေရသည်။ သို့သော် ၎င်းကို သခင်ကြီးအား တိုက်ရိုက်ပြောဆိုရန် မဝံ့ရဲပေ။ သခင်ကြီးကိုယ်တိုင်ကသာ နောက်ပြောင်

ပြောဆိုလျှင် ပြောလိမ့်မည် တခြားသူတစ်ဦးကသာ အိုပြီဟု ပြောပါက ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားမည်မှာ အသေအချာပင်။

"ယန်စုန်း... မင်း ဘယ်တွေ ရောက်နေတာလဲ။ ငါက သိုင်းကျင့်ဖို့ လူရှာနေတာ"

သူ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ယန်ပါးဟို၏ ဩဇာညောင်းလှသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ထံသို့ အားမာန်အပြည့်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာသည်။